PL220017B1 - Sprężyna zęba kultywatora i sposób jej wykonania - Google Patents

Abstract

Sprężyna zęba kultywatora i sposób jej wykonania stanowi dołączalną, wymienną częścią maszyn roboczych pracujących w rolnictwie, zwłaszcza agregatów do upraw przedsiewnych, przeznaczonych do pracy ze zwiększonymi prędkościami roboczymi do 15km/h. Do sprężyny zęba kultywatora mocowane są narzędzia robocze w postaci redliczek lub gęsiostopek. Zastosowanie przedmiotu wynalazku jest możliwe we wszystkich typach agregatów do upraw przedsiewnych, kultywatorów polowych. Sprężyna składa się z dwóch części górnej i dolnej, skręcanych dwoma śrubami. Górna część sprężyny zęba (1) ma prostokątny przekrój poprzeczny z zaokrąglonymi narożnikami (4) o zwiększonym polu przekroju (w odniesieniu do dolnej części). Górna część sprężyny zęba (1) ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej końcu (8), służące do połączenia za pomocą dwóch śrub górnej (1) i dolnej części (2). Dolna część sprężyny zęba ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej początku, służące do połączenia za pomocą dwóch śrub (3) z częścią górną. Dolna część zęba (2) sprężystego ma w początkowej części prostokątny przekrój poprzeczny (9) z zaokrąglonymi narożnikami, łagodnie przechodzący w przekrój o kształcie fasolki (10). Sposób polega na tym, że wykonuje się dwie części ze stali sprężynowej. Tak wykonane części sprężyny zęba następnie poddaje się obróbce cieplnej polegającej na austenityzowaniu w temperaturze od 800°C do 900°C i poddaje się hartowaniu z przemianą izotermiczną w kąpieli solnej w temperaturze od 300°C do 450°C. Po wykonaniu obróbki cieplnej obie części poddaje się obróbce powierzchniowej w celu wytworzenia w warstwie wierzchniej naprężeń ściskających, podwyższających wytrzymałość zmęczeniową.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sprężyna zęba kultywatora i sposób jej wykonania. Sprężyna zęba kultywatora jest roboczą, dołączalną, wymienną częścią maszyn roboczych pracujących w rolnictwie, zwłaszcza agregatów do upraw przedsiewnych, przeznaczonych do pracy ze zwiększonymi prędkościami roboczymi do 15 km/h.

Znane jest rozwiązanie według polskiego opisu ochronnego nr PL 119 046, w którym zęby sprężyste kultywatorów składają się z zęba sprężynowego w postaci pręta płaskiego wygiętego w kształt zbliżony do litery S, przy czym górny koniec ma odcinek prosty, a w dolnym końcu znajduje się redliczka, zaś wewnątrz górnej części zęba sprężynowego jest sprężyna pomocnicza odpowiadająca kształtem do zęba sprężynowego i jest połączona wspólnie z zębem sprężynowym z ramą uchwytem zaciskowym, charakterystyczna tym, że dolna część sprężyny pomocniczej ma na końcu dolnym ukształtowaną obejmę, w której znajduje się ząb sprężynowy w punkcie przejścia z promienia wewnętrznego na zewnętrzny.

Sprężyna zęba kultywatora według wynalazku składa się z dwóch części górnej i dolnej, skręcanych dwoma śrubami, górna część sprężyny zęba (1) ma prostokątny przekrój poprzeczny z zaokrąglonymi narożnikami (4) o zwiększonym polu przekroju w odniesieniu do dolnej części, tak, że wygięcie górnej części sprężyny zęba (1) umożliwia montaż na belkach narzędziowych o zwiększonym przekroju, przystosowanym zwłaszcza do konstrukcji agregatów pracujących ze zwiększonymi prędkościami roboczymi, natomiast górna część sprężyny zęba (1) ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej końcu (8), służące do połączenia za pomocą dwóch śrub górnej (1) i dolnej części (2), jednocześnie dolna część sprężyny zęba ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej początku, służące do połączenia za pomocą dwóch śrub (3) z częścią górną, przy czym dolna część zęba (2) sprężystego ma w początkowej części prostokątny przekrój poprzeczny (9) z zaokrąglonymi narożnikami, łagodnie przechodzący w przekrój o kształcie fasolki (10).

Sposób wykonania sprężyny zęba kultywatora według wynalazku polega na tym, że wykonane części ze stali sprężynowej, to znaczy dolną i górną część sprężyny zęba poddaje się obróbce cieplnej polegającej na austenityzowaniu w temperaturze od 800°C do 900°C i poddaje się hartowaniu z przemianą izotermiczną w kąpieli solnej w temperaturze od 300°C do 450°C, następnie po wykonaniu obróbki cieplnej obie części poddaje się obróbce powierzchniowej w celu wytworzenia w warstwie wierzchniej naprężeń ściskających, podwyższających wytrzymałość zmęczeniową.

Dzięki wynalazkowi ząb sprężysty kultywatora ma: zwiększoną trwałość eksploatacyjną od 50-100%, w tym zwiększoną wytrzymałość mechaniczną i odporność na pęknięcie zmęczeniowe oraz dużą udarność. Dwudzielna konstrukcja zęba sprężystego kultywatora pozwala na szybką i łatwą wymianę dolnej lub górnej części zęba w przypadku wystąpienia uszkodzenia jednej z części na danym odcinku.

Technologia wykonania sprężyny zęba kultywatora w dwóch częściach o zróżnicowanym przekroju poprzecznym i wzmocnionej budowie górnej części umożliwia dostosowanie nowej konstrukcji kompletnego zęba do nowych konstrukcji kultywatorów, agregatów, pracujących ze zwiększonymi prędkościami roboczymi.

Wynalazek w przykładzie wykonania przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1. przedstawia sprężynę zęba kultywatora w widoku z boku.

Sprężyna zęba kultywatora według wynalazku wykonana jest z dwóch elementów: górnej (1) i dolnej części (2), skręcanych ze sobą dwoma śrubami (3). Górna część sprężyny zęba (1) ma prostokątny przekrój poprzeczny (4) o zwiększonym polu przekroju, w odniesieniu do dolnej części, z zaokrąglonymi narożnikami. Część górna (1) sprężyny zęba mocowana jest na belce narzędziowej kultywatora lub agregatu do uprawy gleby, za pomocą śruby (6) w otworze przelotowym (5) w górnej części zęba i specjalnej obejmy zaciskowej (7). Sposób wygięcia górnej części sprężyny zęba (1) umożliwia montaż na belkach narzędziowych o zwiększonym przekroju 60x60 mm, przystosowanym, zwłaszcza do konstrukcji agregatów pracujących ze zwiększonymi prędkościami roboczymi. Górna część sprężyny zęba (1) ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej końcu (8), służące do połączenia za pomocą dwóch śrub górnej (1) i dolnej części sprężyny zęba (2). Dolna część sprężyny zęba ma dwa otwory przelotowe, służące do połączenia za pomocą dwóch śrub (3) z częścią górną. Dolna część sprężyny zęba (2) ma w początkowej części prostokątny przekrój poprzeczny (9) z zaokrąglonymi narożnikami, który łagodnie przechodzi w przekrój o kształcie fasolki (10). Na końcu dolnej części sprężyny zęba znajduje się otwór przelotowy (11) do mocowania narzędzia roboczego

PL 220 017 B1 w postaci redliczki lub gęsiostopki. Większe pole powierzchni przekroju poprzecznego górnej części sprężyny zęba (4) w porównaniu do dolnej części sprężyny zęba (9)(10) skutkuje zwiększeniem odporności górnej części na pęknięcie zmęczeniowe.

Sposób wykonania sprężyny zęba kultywatora według wynalazku polega na tym, że wykonuje się dwie części ze stali sprężynowej. Tak wykonane części sprężyny następnie poddaje się obróbce cieplnej polegającej na austenityzowaniu w temperaturze od 800°C do 900°C i poddaje się hartowaniu z przemianą izotermiczną w kąpieli solnej w temperaturze od 300°C do 450°C. Po wykonaniu obróbki cieplnej obie części poddaje się obróbce powierzchniowej w celu wytworzenia w warstwie wierzchniej naprężeń ściskających, podwyższających wytrzymałość zmęczeniową.

Metoda wykonania sprężyny zęba kultywatora w dwóch częściach o zróżnicowanym przekroju poprzecznym i wzmocnionej budowie górnej części umożliwia dostosowanie nowej konstrukcji kompletnego zęba do nowych konstrukcji kultywatorów, agregatów, pracujących ze zwiększonymi prędkościami roboczymi. Ząb sprężysty kultywatora według wynalazku ma: zwiększoną trwałość eksploatacyjną od 50-100%, w tym zwiększoną wytrzymałość mechaniczną i odporność na pęknięcie zmęczeniowe oraz dużą udarność. Dwudzielna konstrukcja zęba sprężystego kultywatora pozwala na szybką i łatwą wymianę dolnej lub górnej części zęba w przypadku wystąpienia uszkodzenia jednej z części na danym odcinku. Do sprężyny zęba kultywatora mocowane są narzędzia robocze w postali redliczek lub gęsiostopek.

Sprężyna zęba kultywatora jest odpowiedzialna przede wszystkim za zapewnienie możliwie stabilnej i prawidłowej pozycji pracy narzędzia roboczego oraz amortyzowanie drgań powstałych wskutek jego ruchu w glebie. Ząb sprężysty, który składa się ze sprężyny odpowiednio ukształtowanej i redliczki (gęsiostopki) ma również odginać się w przypadku uderzenia o kamień, podczas pracy agregatu, przez co zapobiegać zniszczeniu narzędzia roboczego. Zastosowanie przedmiotu wynalazku jest możliwe we wszystkich typach agregatów do upraw przedsiewnych, kultywatorów potowych, które mają belki mocujące o zwiększonym przekroju poprzecznym. Do sprężyny zęba mocowane są narzędzia robocze w postaci redliczek lub gęsiostopek.

Claims (2)

1. Sprężyna zęba kultywatora, jest, znamienna tym, że z dwóch części górnej i dolnej, skręcanych dwoma śrubami, górna część sprężyny zęba (1) ma prostokątny przekrój poprzeczny z zaokrąglonymi narożnikami (4) o zwiększonym polu przekroju w odniesieniu do dolnej części, tak, że wygięcie górnej części sprężyny zęba (1) umożliwia montaż na belkach narzędziowych o zwiększonym przekroju, przystosowanym zwłaszcza do konstrukcji agregatów pracujących ze zwiększonymi prędkościami roboczymi, natomiast górna część sprężyny zęba (1) ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej końcu (8), służące do połączenia za pomocą dwóch śrub górnej (1) i dolnej części (2), jednocześnie dolna część sprężyny zęba ma dwa otwory przelotowe, znajdujące się na jej początku, służące do połączenia za pomocą dwóch śrub (3) z częścią górną, przy czym dolna część zęba (2) sprężystego ma w początkowej części prostokątny przekrój poprzeczny (9) z zaokrąglonymi narożnikami, łagodnie przechodzący w przekrój o kształcie fasolki (10).

2. Sposób wykonania sprężyny zęba kultywatora polega na tym, że wykonuje się części ze stali sprężynowej, znamienny tym, że dolną i górną część sprężyny zęba poddaje się obróbce cieplnej polegającej na austenityzowaniu w temperaturze od 800°C do 900°C i podaje się hartowaniu z przemianą izotermiczną w kąpieli solnej w temperaturze od 300°C do 450°C, następnie po wykonaniu obróbki cieplnej obie części poddaje się obróbce powierzchniowej w celu wytworzenia w warstwie wierzchniej naprężeń ściskających , podwyższających wytrzymałość zmęczeniową.