PL220116B1 - Przyrząd do zespalania złamań kości długich ramieniowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest ulepszenie przyrządu do zespalania złamań kości długich ramieniowych.

Przyrząd do zespalania złamań kości długich według patentu nr (P-395531), jest utworzony z rurki nośnej, której dolny koniec jest rozcięty, w celu utworzenia co najmniej dwóch wzdłużnych rozcięć. Pomiędzy rozcięciami jest umieszczony człon rozszerzający wykonany z materiału biowchłanialnego. Człon rozszerzający, ma kształt dwóch złączonych podstawami stożków. Wybrania w jego członie rozszerzającym uniemożliwiają jego obrót w obszarze wzdłużnych rozcięć w rurce nośnej i tym samym zapewniają pewne złączenie części złamanych kości długiej.

W rurce nośnej jest osadzony pręt prowadzący, którego dolny koniec posiada podtoczenie, w obszarze którego jest wykonany gwint do połączenia z członem rozszerzającym.

Rurka nośna poprzez proces wkręcania pręta prowadzącego w człon rozszerzający jest rozszerzana w obszarze swoich wzdłużnych rozcięć i tym samym pewnie osadzana w złamanej kości długiej.

Aby zapewnić całkowitą stabilizację rurki nośnej w złamanej kości długiej w rozszerzonych końcach rurki nośnej są wykonane otwory, w których osadzane są znane gwoździe mocujące lub oporowe druty chirurgiczne.

Po zakończeniu procesu gojenia złamania kości i po usunięciu gwoździ mocujących lub drutów chirurgicznych, w zależności od potrzeby lub wymagań rurka nośna pozostaje w złączonej kości długiej lub jest z niej operacyjnie usuwana.

Dotychczasowe osadzenie utrudnia bezproblemowe usuwanie pręta prowadzącego po zakończeniu procesu leczenia. Również przy dociąganiu członu rozszerzającego w rurce nośnej mogą występować zmiany jej położenia i w zależności od potrzeby lub wymagań rurka nośna pozostaje w złączonej kości długiej lub jest z niej operacyjnie usuwana.

W praktyce okazało się jednak, że występują trudności przy wierceniu „na ślepo” otworów w rozcięciach piórowych, a także niewystarczające osadzenie rurki nośnej w górnym odcinku złamanej kości długiej. Dotychczasowe osadzenie utrudnia bezproblemowe usuwanie pręta prowadzącego po zakończeniu procesu leczenia. Również przy dociąganiu członu rozszerzającego w rurce nośnej mogły występować jej zmiany położenia.

Zadaniem wynalazku jest także ulepszenie przyrządu według patentu nr (P-395531) aby było możliwe pewne ustalenie rurki nośnej, w górnej części złamanej kości długiej, a także łatwe umożliwienie wiercenia otworu w naprzeciwległych rozcięciach piór rurki nośnej.

Zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że rurka nośna w górnym obszarze przeciwległym do członu rozprężającego, posiada co najmniej jedno zewnętrzne obwodowe wybranie i jest zakończona rozłącznym zespołem celowniczym, skierowanym w przybliżeniu równolegle do osi wzdłużnej rurki nośnej, zaopatrzonej w co najmniej trzy elementy celownicze, dla gwoździ ustających, z których co najmniej jeden element celowniczy, w stanie zmontowanym zespołu celowniczego, jest usytuowany naprzeciwko obwodowego wybrania.

Zespół celowniczy co najmniej na przeważającej części jest wykonany z przezroczystego materiału i posiada kształt zbliżony do litery L, której trzonek jest usytuowany równolegle do prostego odcinka rurki nośnej, a podstawa tworzy element mocujący do łączenia z rurką nośną.

Trzonek zespołu jest połączony rozłącznie z ukształtowanym elementem mocującym, mocowanym do końca rurki nośnej i posiada w swoich obu obszarach końcowych elementy celownicze.

W stanie zmontowanym zespołu celowniczego zewnętrzne elementy celownicze są usytuowane na wysokości rozcięć piórowych rurki nośnej, a środkowe elementy celownicze są na wysokości wybrań rurki nośnej.

Wybranie ma postać rowka półokrągłego lub stożkowego.

Wewnętrzne elementy celownicze są umieszczone w osi wzdłużnej trzonka, w sposób ograniczony przesuwnie, przy czym elementy celownika stanowią tuleję.

Element mocujący jest częściowo wydrążony dla przeprowadzenia drutu prowadzącego.

W innym wykonaniu co najmniej jedno obwodowe wybranie jest całkowicie otoczone materiałem ścianki rury nośnej i tworzy przelotowy otwór, względnie obwodowe wybrania są całkowicie otoczone materiałem ścianki rury nośnej i tworzą przelotowe otwory.

Przelotowe otwory są usytuowane po jednej stronie ścianki rury nośnej, względnie na przeciwległych ściankach rury nośnej.

PL 220 116 B1

Gwóźdź ustalający jest wykonany jako gwóźdź stabilizujący, który ma postać trzpienia zakończonego z jednej strony moletowanym łbem, który przechodzi w trzpień zakończony odcinkiem o mniejszej średnicy, wyposażonym w gwint.

Na powierzchni trzpienia są wykonane oznaczenia w postaci pierścienia i cyfr, określających stopień wkręcenia gwoździa.

Zaletą przyrządu według wynalazku jest łatwe i precyzyjne wiercenie otworów w pionowych rozcięciach członu rozszerzającego, a także wkręcanie gwoździ mocujących, względnie ustalających, które pewnie mocują, względnie ustalają rurkę nośną w obszarze górnej części złamanej kości długiej, a tym samym pewnie ułatwiają usuwanie pręta prowadzącego z rurki nośnej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok przyrządu umieszczonego w kanale szpikowym kości długiej, fig. 2 - widok przyrządu z fig. 1 w innej płaszczyźnie a fig. 3 - przedstawia widok A-A według fig. 2.

Przyrząd według patentu głównego nr (P-3P5531) jest utworzony z rurki nośnej 2 której dolny koniec jest rozcięty w celu utworzenia co najmniej dwóch wzdłużnych rozcięć 2.1 mających postać piór. Pomiędzy rozcięciami piórowymi 2.1 jest umieszczony wykonany z materiału biowchłanialnego człon rozszerzający 3 wykonany w postaci złączonych podstawami dwóch stożków.

Wybrania w członie rozszerzającym 3 uniemożliwiają jego obrót w obszarze wzdłużnym rozcięć w rurce nośnej 2 i tym samym zapewniają pewne złączenie części złamanych kości długiej 1.

Jak pokazuje fig. 1 i 2 w wykonanym kanale w jamie szpikowej złamanej kości długiej 1 fig. 1 jest umieszczona rurka nośna 2 w której jest wprowadzony pręt prowadzący 4, którego dolny koniec posiada gwint do połączenia z członem rozszerzającym 3.

Rurka nośna 2 poprzez proces wkręcania pręta prowadzącego 4 w człon rozszerzający 3 jest rozszerzana.

Zaletą przyrządu według wynalazku jest łatwe i precyzyjne wiercenie otworu w pionowych rozcięciach, a także wkręcanie gwoździ mocujących, które pewnie mocują, względnie ustalają rurkę nośną w obszarze górnej części złamanej kości długiej, a tym samym pewnie ułatwiają usuwanie pręta prowadzącego z rurki nośnej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok przyrząd umieszczonego w kanale szpikowym kości długiej, fig. 2 - widok przyrządu z fig. 1 w innej płaszczyźnie a fig. 3 - gwóźdź stabilizujący w widoku.

Przyrząd według wynalazku, przedstawiony na fig. 1 i 2 jest utworzony z rurki nośnej 2, której dolny koniec jest rozcięty, w celu utworzenia co najmniej dwóch wzdłużnych rozcięć 2.1, mających postać piór. Pomiędzy rozcięciami 2.1 jest umieszczony, wytworzony z materiału biowchłanialnego człon rozszerzający 3, wykonany w postaci złączonych podstawkami dwóch stożków, zwany oliwką. Wybrania w członie rozszerzającym 3 uniemożliwiają jego obrót w obszarze wzdłużnych rozcięć w rurce nośnej 2 i tym samym zapewniają pewne złączenie części złamanych kości długiej 2.1.

W wykonanym kanale w jamie szpikowej złamanej kości długiej 1 (fig. 1) umieszczona rurka nośna 2, w której jest wprowadzony pręt prowadzący 4, którego dolny koniec posiada gwint do połączenia z oliwką 3.

Rurka nośna 2 poprzez proces wkręcania pręta prowadzącego 4 w oliwkę 3 jest rozszerzana w obszarze swoich wzdłużnych rozcięć 2.1 i tym samym pewnie osadzona w dolnej części złamanej kości długiej 1.

Rurka nośna 2 w górnym obszarze swojej długości, przypadającym na górny odcinek 1.1 złamanej kości długiej 1, posiada co najmniej jeden, korzystnie dwa zewnętrzne obwodowe wybrania 2.2, o dowolnym kształcie, korzystnie w postaci rowka półokrągłego lub stożkowego.

Po osadzeniu rurki nośnej 2 w kanale wykonanym w jamie szpikowej złamanej kości długiej 1, to znaczy po ostatecznym rozprężeniu przez oliwkę 3 rozcięć pionowych 2.1, na wystającym z nasady końcu rurki nośnej 2, jest mocowany w znany sposób zespół celownika 5, mający kształt zbliżony do litery L. Trzonek 5.2 jest korzystnie wykonany z materiału przezroczystego.

Zespół celownika 5 posiada element mocujący 5.1, który z jednej strony posiada znane złącze 5.1.1, przykładowo gwintowane bagnetowe, rozprężne, itd. Do połączenia z końcem 2.3 rurki nośnej 2, a z drugiej strony złącze 5.1.2 do połączenia w obszarze swoich wzdłużnych rozcięć 2.1 i tym samym osadzana w obu częściach złamanej kości długiej 1.

Rurka nośna 2 w górnym obszarze swojej długości, przypadającym na górny odcinek 1.1 złamanej kości długiej 1, posiada co najmniej jeden, korzystnie dwa zewnętrzne obwodowe wybrania 2.2. Wybrania 2.2 mają dowolny kształt, korzystnie w postaci rowka półokrągłego lub stożkowego.

PL 220 116 B1

Po osadzeniu rurki nośnej 2, w kanale wykonanym w jamie szpikowej złamanej kości długiej 1, to znaczy po ostatecznym rozprężeniu przez oliwkę 3 nacięć pionowych 2.1, na wystającym z nasady końca 2.3 rurki nośnej 3 jest mocowany w znany sposób zespół celownika 5.

Zespół celownika 5 ma kształt zbliżony do litery L, której postawa tworzy wspomniany element mocujący 5.1 do połączenia z końcem 2.3 rurki nośnej 2 i który jest połączony rozłącznie ze słupkiem litery L, w postaci trzonka 5.2.

Korzystnie trzonek 5.2 o długości odpowiadającej w przybliżeniu długości rurki nośnej 2 jest wyposażony w trzy, korzystnie cztery elementy celownicze 5.2.1, 5.2.2, 5.2.3, 5.2.4.

Dwa zewnętrzne elementy celownicze 5.2.1 i 5.2.4, stanowią tuleje, osadzone we wzdłużnej osi symetrii trzonka 5.2, a wewnętrzny element celowniczy 5.2.2 i/lub element celowniczy 5.2.3, również w postaci tulei, są przesunięte wobec wzdłużnej osi symetrii trzonka 5.2. o odstęp A, wynikający z odległości dna obwodowego wybrania 2.2 od wzdłużnej osi symetrii rurki nośnej 2 (fig. 2).

Istotne jest, aby osie tulei elementów celowniczych 5.2.2, 5.2.3 przebiegały w płaszczyźnie osi wybrań 2.2 w rurce nośnej 2. Dlatego też wybrania 2.2 w rurce nośnej 2 należy wykonać dopiero po próbnym zamontowaniu zespołu celowniczego 5 do końca 2.3 rurki nośnej 2. To znaczy poprzez elementy celownicze 5.2.2, 5.2.3 ustala się położenie wybrań 2.2, po czym demontuje się zespół celowniczy 5. I wykonuje wybrania 2.2 w rurce nośnej 2. Tak wykonana rurka nośna 2 tworzy z zespołem celowniczym 5 jeden, używany wspólnie zestaw.

Istnieje również możliwość nie, przedstawiona na rysunku, osadzenia w trzonku 5.2 przesuwnego zestawu zawierającego dwie tuleje celownicze 5.2.2, 5.2.3 tak, aby można było wyregulować prawidłowe położenie osi jednego elementu celowniczego 5.2.2 lub 5.2.3 wobec osi odpowiadającego mu wybrania w rurce nośnej 2.

Ponieważ elementy celownicze 5.2.2 i lub 5.2.3 po zamontowaniu trzonka 5.2, muszą dokładnie być ustawione na wysokości wybrania 2.2 lub wybrań 2.2 w rurce nośnej 2, dlatego też złącze 5.1.2 musi zapewniać dokładny przesuw elementu celowniczego 5.2.2 i/lub 5.2.3, aby uzyskać właściwe ustawienie trzonka 5.2 wobec rurki nośnej 2 co ustala się obserwując obraz złamanej kości długiej 1 na monitorze jak to jest znane.

Po wkręceniu poprzez element celowniczy 5.2.2 i/lub element celowniczy 5.2.3 gwoździa ustalającego 7 przechodzi on przez wgłębienie 2.2 w rurce nośnej 2.

Następnie poprzez element celowniczy 5.2.4 wykonuje się w naprzeciwległych rozcięciach piórowych 5.2.1 otwór przelotowy, w który następnie wkręca się gwóźdź ustalający 6.

Po wykonaniu takiego zabezpieczenia wykonuje się w nasadce kości długiej 1 poprzez element celowniczy 5.2.1 otwór, w który wkręca się gwóźdź stabilizujący 8, przedstawiony na fig. 3.

Gwóźdź stabilizujący 8 ma postać trzpienia, zakończonego z jednej strony łbem 8.1 moletowanym, względnie żłobkowym dla ułatwienia wkręcania, który przechodzi w trzpień 8.2. Trzpień 8.2 jest zaopatrzony w oznaczenie 8.5 w postaci pierścieni i cyfr określających stopień wkręcania gwoździa. Trzonek 8.2 jest zakończony o mniejszej średnicy odcinkiem 8.3 z gwintem 8.4. Dzięki takiemu ukształtowaniu można łatwo wkręcać gwóźdź stabilizujący B na określoną długość, wynikającą z podglądu obrazowego na monitorze.

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Przyrząd do zespalania złamań kości długich, zawierający rurkę nośną, której koniec posiada wzdłużne rozcięcia, człon rozszerzający do rozszerzania rozciętego końca, posiadający kształt złączonych ze sobą podstawkami stożków i zaopatrzony w przelotowy, osiowy gwint wewnętrzny, oraz drut prowadzący, zakończony gwintem do połączenia z członem rozszerzającym, który jest wykonany z materiału biowchłanialnego, a na każdej z powierzchni posiada co najmniej jedno wzdłużne wybranie, znamienny tym, że rurka nośna (2) w górnym obszarze przeciwległym do członu rozprężającego (3) posiada co najmniej jedno zewnętrzne obwodowe wybranie (2.2) i jest zakończona rozłącznym zespołem celowniczym (5), skierowanym w przybliżeniu równolegle do osi wzdłużnej rurki nośnej (2) zaopatrzonej w co najmniej trzy elementy celownicze (5.2.1; 5.2.4) dla gwoździ ustających (6, 7), z których co najmniej jeden element celowniczy (5.2.2; 5.2.3) w stanie zmontowanym zespołu celowniczego (5) jest usytuowany naprzeciwko obwodowego wybrania (2.2).
2. 2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół celowniczy (5) co najmniej na przeważającej części jest wykonany z przezroczystego materiału.

   PL 220 116 B1
3. 3. Przyrząd według zastrz. 2, znamienny tym, że zespół celowniczy (5) ma kształt zbliżony do litery L, której trzonek (5.2) jest usytuowany równolegle do prostego odcinka rurki nośnej (2), a podstawa tworzy element mocujący (5.1) do łączenia z rurką nośną (2).
4. 4. Przyrząd według zastrz. 3, znamienny tym, że trzonek (5.2) zespołu jest połączony rozłącznie z ukształtowanym elementem mocującym (5.1) mocowanym do końca rurki nośnej (2).
5. 5. Przyrząd według zastrz. 4, znamienny tym, że trzonek (5.2) posiada w swoich obu obszarach końcowych elementy celownicze (5.2.1).
6. 6. Przyrząd według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że w stanie zmontowanym zespołu celowniczego (5) zewnętrzne elementy celownicze (5.2.1; 5.2.4) są usytuowane na wysokości rozcięć piórowych (5) (2.1) rurki nośnej (2), a środkowe elementy celownicze (5.2.2; 5.2.3) są na wysokości wybrań (2.2) rurki nośnej (2).
7. 7. Przyrząd według zastrz. 6, znamienny tym, że wybranie (2.2) ma postać rowka półokrągłego lub stożkowego.
8. 8. Przyrząd według zastrz. 6, znamienny tym, że wewnętrzne elementy celownicze (5.2.2; 5.2.3) są umieszczone w osi wzdłużnej trzonka (5.2) w sposób ograniczony przesuwnie.
9. 9. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy celownika (5.2.1 - 5.2.4) stanowią tuleję.
10. 10. Przyrząd według zastrz. 4, znamienny tym, że element mocujący (5.1) jest częściowo wydrążony dla przeprowadzenia drutu prowadzącego (4).
11. 11. Przyrząd według zastrz. 7, znamienny tym, że co najmniej jedno obwodowe wybranie (2.2) jest całkowicie otoczone materiałem ścianki rury nośnej (2) i tworzy przelotowy otwór.
12. 12. Przyrząd według zastrz. 7, znamienny tym, że obwodowe wybrania (2.2) są całkowicie otoczone materiałem ścianki rury nośnej (2) i tworzą przelotowe otwory.
13. 13. Przyrząd według zastrz. 12, znamienny tym, że przelotowe otwory (2.2) są usytuowane po jednej stronie ścianki rury nośnej (2).
14. 14. Przyrząd według zastrz. 12, znamienny tym, że przelotowe otwory (2.2) są usytuowane na przeciwległych ściankach rury nośnej (2).
15. 15. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że gwóźdź ustalający (8) jest wykonany jako gwóźdź stabilizujący, który ma postać trzpienia (8.2) zakończonego z jednej strony moletowanym łbem (8.1), który przechodzi w trzpień (8.2) zakończony odcinkiem (8.3) o mniejszej średnicy, wyposażonym w gwint (8.4).
16. 16. Przyrząd według zastrz. 15, znamienny tym, że na powierzchni trzpienia (8.2) są wykonane oznaczenia (8.5) w postaci pierścienia i cyfr, określających stopień wkręcenia gwoździa.