PL220828B1

PL220828B1 - Zestaw profili do formowania profili, konstrukcja z profili i sposób tworzenia konstrukcji z profili

Info

Publication number: PL220828B1
Application number: PL402660A
Authority: PL
Inventors: Leszek Stanisław Stabrawa; Piotr Mariusz Zięcik; Mateusz Stanisław Zając
Original assignee: Aifo Group Zając Zięcik Stabrawa Spółka Jawna
Priority date: 2013-02-04
Filing date: 2013-02-04
Publication date: 2016-01-29
Also published as: US8998526B2; EP2762652A2; EP2762652A3; US20140220288A1; PL402660A1; RU2014103160A

Abstract

W zestawie do tworzenia profili zespolonych zawierającym dwa profile stykalne ze sobą i posiadające ścianki otaczające komorę główną, każdy z profili (10, 20) ma wewnętrzną ściankę (12, 22) z powierzchnią przylgową (13, 23) bez fragmentów wystających ponad nią a kąt (α, β) pomiędzy powierzchnią przylgową (13, 23) a powierzchnią zewnętrzną (15, 25) ścianki bocznej (14, 24) pierwszego profilu (10) i drugiego profilu (20) jest nie większy niż 90°, a po zetknięciu pierwszego profilu (10) z drugim profilem (20) powierzchniami przylgowymi (13, 23) celem utworzenia profilu zespolonego, powierzchnie zewnętrzne (15, 25) ścianek bocznych (14, 24) pierwszego profilu (10) i drugiego profilu (20) znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta (α) pomiędzy powierzchnią przylgową (13) a powierzchnią zewnętrzną (15) ścianki bocznej (14) pierwszego profilu (10) i kąta (α) pomiędzy powierzchnią przylgową (23) a powierzchnią zewnętrzną (25) ścianki bocznej (24) drugiego profilu (20). Przedmiotem zgłoszenia jest również profil zespolony, konstrukcja z profili i sposób tworzenia konstrukcji z profili.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zestaw profili do formowania profili, konstrukcja z profili i sposób tworzenia konstrukcji z profili, przykładowo konstrukcji pod reklamę, gablot, przeszklonych szaf i budowli.

Wysoka cena tradycyjnego surowca do wykonywania konstrukcji przestrzennych lub płaskich jakim jest drewno, spowodowała, że wiele konstrukcji, w tym ramy okien, drzwi i elementy elewacji, jest obecnie wykonywanych w dużej części z metalu, tworzyw sztucznych lub ich kombinacji, a uzupełnieniem konstrukcji są szyby, najczęściej zespolone. Najczęściej spotykane konstrukcje, takie jak ramy okienne i drzwiowe, wykonane są z profili plastikowych, przykładowo PCV i składają się z czterech elementów dociętych pod określonym kątem i połączonych ze sobą. Profile plastikowe mogą być wzmocnione elementami metalowymi.

Często, plastikowe profile są łączone ze sobą za pomocą zgrzewania. W innych rozwiązaniach, profile łączy się ze sobą za pomocą narożników. Przykładowo, z opisu patentowego PL 193379 B1 pt. „Zespół do łączenia kątowego pustych profili z tworzywa sztucznego” znany jest zespół do łączenia kątowego pustych profili, które są zakończone przynajmniej częściowo skosem leżącym w płaszczyźnie skosu i zawierają klej oraz wkładki z tworzywa sztucznego w postaci korpusów do łączenia pustych profili w ich skosach. Wkładki z tworzywa sztucznego są osadzone przynajmniej częściowo w metalowych komorach. Na korpusie wkładki są ukształtowane kieszenie w formie wanienek dla kleju, który jest do nich wprowadzany i po utwardzeniu skleja wkładkę z profilami.

Z publikacji CA 2561334 A1 pt. “A joint frame for the frames of doors and windows” jest znany element w kształcie litery L do łączenia profili usytuowanych pod kątem 90° względem siebie.

Z publikacji US 2008/060314 A1 pt. „Corner joint for pultruded window frame” jest znany element narożny mający nóżki usytuowane pod kątem względem siebie, z których każda jest osadzona w komorach różnych profili. Powierzchnie nóżek są pokryte warstwami przylepnymi, które umożliwiają trwałe połączenie różnych profili ze sobą za pomocą elementu narożnego.

O ile w przypadku konstrukcji płaskich, takich jak ramy okien i drzwi, opisane wyżej połączenia zapewniają konstrukcjom płaskim wystarczającą sztywność i wytrzymałość, to trudno jest uzyskać odpowiednią sztywność i dokładność połączeń obecnie znanych profili.

Celem niniejszego wynalazku jest stworzenie zestawów profili, dzięki którym osiągnie się dużą dokładność dopasowania do siebie profili, zwłaszcza w miejscach ich łączenia pod kątem, co z kolei zapewni wymaganą sztywność i wytrzymałość konstrukcji, zwłaszcza przestrzennych.

Istotą rozwiązania zgodnie z wynalazkiem jest zestaw profili do tworzenia profili zespolonych zawierający dwa profile stykalne ze sobą i posiadające ścianki otaczające komorę główną, charakteryzujący się tym, że każdy z profili ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, a po zetknięciu pierwszego profilu z drugim profilem powierzchniami przylgowymi celem utworzenia profilu zespolonego, powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych pierwszego profilu i drugiego profilu znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej drugiego profilu.

Wskazane jest, aby po zetknięciu pierwszego profilu z drugim profilem powierzchniami przylgowymi, prosta leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego pierwszego profilu i drugiego profilu i przechodząca przez powierzchnie przylgowe i prosta leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego pierwszego profilu i przechodząca przez powierzchnię zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu lub styczna do niej i prosta leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego drugiego profilu i przechodząca przez powierzchnię zewnętrzną ścianki bocznej drugiego profilu lub styczna do niej przecinały się w jednym punkcie.

Po zetknięciu pierwszego profilu z drugim profilem powierzchniami przylgowymi, drugi profil może być lustrzanym odbiciem pierwszego profilu względem powierzchni przylgowych stykających się ze sobą.

W obrębie głównej komory pierwszego profilu może znajdować się pomocnicza komora pierwszego profilu, a w obrębie głównej komory drugiego profilu może znajdować się pomocnicza komora drugiego profilu i przekrój poprzeczny głównej komory i pomocniczej komory pierwszego profilu może mieć takie same kształty i takie same wymiary jak przekrój poprzeczny głównej komory i pomocniczej komory drugiego profilu.

PL 220 828 B1

Pierwszy profil i drugi profil mogą być połączone ze sobą za pomocą połączenia rozłącznego, zwłaszcza za pomocą śruby i nakrętki lub połączenia nierozłącznego, zwłaszcza za pomocą kleju lub spawania.

Ponadto istotą rozwiązania jest konstrukcja z profili połączonych ze sobą i posiadających ścianki otaczające komorę główną, z których jedna jest ścianką główną, charakteryzująca się tym, że co najmniej jeden profil konstrukcji jest profilem zespolonym zawierającym trzeci profil i czwarty profil, z których każdy ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, i że trzeci profil i czwarty profil są połączone ze sobą i stykają się powierzchniami przylgowymi, a powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych trzeciego profilu i czwartego profilu znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej trzeciego profilu i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej czwartego profilu przy czym w miejscu łączenia profilu zespolonego z innymi profilami, których osie podłużne są usytuowane pod kątem do osi podłużnej profilu zespolonego, trzeci profil profilu zespolonego w miejscu łączenia z drugim profilem łączonym pod kątem z trzecim profilem ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne łączonych profili, i pod kątem dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili o osiach usytuowanych pod kątem do siebie o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili i kątem płaszczyzny skosu drugiego profilu, a czwarty profil profilu zespolonego w miejscu łączenia z piątym profilem ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne łączonych profili, i pod kątem dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili, o osiach usytuowanych pod kątem do siebie, o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili i kątem płaszczyzny skosu czwartego profilu mierzonym w płaszczyźnie, w której leżą osie podłużne łączonych profili.

W obrębie komory głównej profili łączonych ze sobą pod kątem w celu utworzenia konstrukcji mogą być usytuowane komory pomocnicze, których osie podłużne mogą być równoległe do osi podłużnych profili, przy czym połączenie może być wzmacniane za pomocą narożnika, którego podłużne osie ramion osadzonych w komorach pomocniczych łączonych profili są usytuowane pod kątem równym kątowi pomiędzy osiami podłużnymi komór pomocniczych łączonych profili.

Komora pomocnicza profilu tworzącego konstrukcję może być wyodrębniona z komory głównej za pomocą elementów prowadzących.

Istotą rozwiązania jest także sposób tworzenia konstrukcji z profili połączonych ze sobą i posiadających ścianki otaczające komorę główną, z których jedna jest ścianką główną, a co najmniej jeden profil konstrukcji jest profilem zespolonym zawierającym pierwszy profil i drugi profil, z których każdy ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, charakteryzujący się tym, że z profili, których osie leżą w jednej płaszczyźnie tworzy się ramkę, której co najmniej jeden profil jest profilem zespolonym zawierającym trzeci profil i czwarty profil, z których jeden jest odbiciem lustrzanym drugiego, i które są połączone ze sobą i stykają się powierzchniami przylgowymi, a powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych trzeciego profilu i czwartego profilu znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej trzeciego profilu i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej czwartego profilu przy czym w miejscu łączenia profilu zespolonego z innymi profilami, których osie podłużne są usytuowane pod kątem do osi podłużnej profilu zespolonego, trzeci profil profilu zespolonego w miejscu łączenia z drugim profilem łączonym pod kątem z trzecim profilem ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne łączonych profili, i pod kątem dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili o osiach usytuowanych pod kątem do siebie o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili i kątem płaszczyzny skosu drugiego profilu, a czwarty profil profilu zespolonego w miejscu łączenia z piątym profilem ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne łączonych profili, i pod kątem dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili, o osiach usytuowanych pod kątem do siebie, o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili i kątem płaszczyzny skosu czwartego profilu mierzonym w płaszczyźnie, w której leżą osie podłużne łączonych profili.

PL 220 828 B1

Przedmiot wynalazku został uwidoczniony na załączonym rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia widok aksonometryczny zestawu profili do formowania profili;

Fig. 2 przedstawia widok aksonometryczny profilu zespolonego;

Fig. 3 przedstawia przekrój poprzeczny pierwszego rozwiązania profilu zespolonego;

Fig. 4 przedstawia przekrój poprzeczny drugiego rozwiązania profilu zespolonego;

Fig. 5 przedstawia przekrój poprzeczny trzeciego rozwiązania profilu zespolonego;

Fig. 6 przedstawia ukośnie od dołu widok aksonometryczny konstrukcji przestrzennej w kształcie prostopadłościanu;

Fig. 7 przedstawia widok izometryczny narożnika konstrukcji przestrzennej z wypełnieniem;

Fig. 8 przedstawia rozstrzelony widok izometryczny narożnika konstrukcji przestrzennej;

Fig. 9 przedstawia widok izometryczny narożnika konstrukcji przestrzennej w kształcie graniastosłupa, którego profile usytuowane w płaszczyźnie xy są pojedynczymi profilami, przykładowo kątownikami.

Fig. 10A - 10K przedstawiają różne przekroje profili do tworzenia profili zespolonych.

Zestaw profili, pokazany na Fig. 1, do tworzenia profili zespolonych, zawiera dwa profile 10, 20 stykalne ze sobą i posiadające ścianki otaczające komorę główną. Każdy profil 10, 20 z zestawu profili, jak i z przykładu wykonania profilu zespolonego 30, pokazanego na Fig. 2, ma zewnętrzny kształt, który może być wpisany w trójkąt i ma wewnętrzną ściankę 12, 22 z powierzchnią przylgową 13, 23 bez fragmentów wystających ponad nią. Fig. 2 może przedstawiać zarówno zestaw profili jak i profil zespolony. I tak powierzchnie przylgowe 13, 23 stykając się ze sobą, po pokryciu klejem umożliwiają utworzenie połączenia 35, gdy mowa jest o profilu zespolonym, natomiast w przypadku zestawu profili, są powierzchniami styku 35. Budowa profili 10, 20 została bardziej dokładnie pokazana na Fig. 3, na której został przedstawiony przekrój profilu zespolonego 30, którego oś podłużna 33 jest usytuowana równolegle do osi podłużnych 31, 32 profili 10, 20. Komora główna 18 profilu 10 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 12, łączącą ścianką 11, ścianką boczną 14 i ścianką główną 17. Z kolei komora główna 28 profilu 20 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 22, ścianką łączącą 21, ścianką boczną 24 i ścianką główną 27. Z Fig. 3 wynika, że kąt α, β pomiędzy powierzchnią przylgową, odpowiednio 13, 23, a powierzchnią zewnętrzną, odpowiednio 15, 25 ścianki bocznej, odpowiednio 14, 24 pierwszego profilu 10 i drugiego profilu 20 jest nie większy niż 90°, i w szczególności wynosi 45°. Po zetknięciu pierwszego profilu 10 z drugim profilem 20 powierzchniami przylgowymi 13, 23 celem utworzenia profilu zespolonego 30, powierzchnie zewnętrzne, odpowiednio 15, 25 ścianek bocznych, odpowiednio 14, 24 pierwszego profilu 10 i drugiego profilu 20 znajdują się na zewnątrz, a kąt γ pomiędzy nimi jest równy sumie kąta α pomiędzy powierzchnią przylgową 13 a powierzchnią zewnętrzną 15 ścianki bocznej 14 pierwszego profilu 10 i kąta β pomiędzy powierzchnią przylgową 23 a powierzchnią zewnętrzną 25 ścianki bocznej 24 drugiego profilu 20. W szczególności kąt γ pomiędzy powierzchnią zewnętrzną 15 lub styczną do tej powierzchni ścianki bocznej 14 pierwszego profilu 10 i powierzchnią zewnętrzną 25 lub styczną do tej powierzchni ścianki bocznej 24 drugiego profilu 20 wynosi 90°.

W jednym z rozwiązań, po zetknięciu pierwszego profilu 10 z drugim profilem 20 powierzchniami przylgowymi 13, 23 prosta n leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego pierwszego profilu 10 i drugiego profilu 20 i przechodząca przez powierzchnie przylgowe 13, 23 i prosta / leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego pierwszego profilu 10 i przechodząca przez powierzchnię zewnętrzną 15 ścianki bocznej 14 pierwszego profilu 10 lub styczna do niej i prosta m leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego drugiego profilu 20 i przechodząca przez powierzchnię zewnętrzną 25 ścianki bocznej 24 drugiego profilu 20 lub styczna do niej przecinają się w jednym punkcie O. Ścianka boczna 14 pierwszego profilu 10 przechodzi w ściankę dodatkową 16 pierwszego profilu 10, do której pod kątem, najczęściej pod kątem 90°, przystaje ścianka główna 17. Ze ścianką główną 17 sąsiaduje czoło wypełnienia konstrukcji, przykładowo szyba, szyba zespolona lub panel izolacyjny, a ze ścianką dodatkową 16 sąsiaduje, przykładowo jest do niej dociśnięta, powierzchnia wspomnianego wypełnienia konstrukcji nie pokazanego na tym rysunku. Podobnie, ścianka boczna 24 drugiego profilu 20 przechodzi w ściankę dodatkową 26 drugiego profilu 20, do której pod kątem, najczęściej pod kątem 90°, przystaje ścianka główna 27. Ze ścianką główną 27 sąsiaduje czoło wypełnienia konstrukcji, przykładowo szyba, szyba zespolona lub panel izolacyjny, a ze ścianką dodatkową 26 sąsiaduje lub się z nią styka, przykładowo jest do niej dociśnięta powierzchnia wspomnianego wypełnienia konstrukcji nie pokazanego na tym rysunku.

PL 220 828 B1

W jednym z rozwiązań, po zetknięciu pierwszego profilu 10 z drugim profilem 20 powierzchniami przylgowymi 13, 23, drugi profil 20 jest lustrzanym odbiciem pierwszego profilu 10 względem powierzchni przylgowych 13, 23 stykających się ze sobą. W szczególności z Fig. 3 wynika, że w obrębie głównej komory 18 pierwszego profilu 10 znajduje się pomocnicza komora 19 pierwszego profilu 10. Pomocnicza komora 19 jest wyodrębniona w głównej komorze 18 za pomocą elementów prowadzących 7, dzięki którym przekrój pomocniczej komory 19 ma poprzeczny przekrój w kształcie prostokąta z ewentualnymi ukosami lub zaokrągleniami. Pomocnicza komora 19 jest usytuowana w sąsiedztwie ścianki głównej 17, która jest jednocześnie ścianką pomocniczej komory 19. Kształt i wymiary pomocniczej komory odpowiadają kształtowi i wymiarom ramion kątownika, który służy do usztywnienia połączenia narożnego dwóch profili konstrukcji usytuowanych względem siebie pod kątem. To, że pomocnicza komora 19 jest usytuowana przy ściance głównej 17 ułatwia osadzenie kątownika, który usztywnia połączenie narożne i jednocześnie okala naroże wypełnienia czy zabudowy konstrukcji wykonanej z profili. Podobnie, w obrębie głównej komory 28 drugiego profilu 20 znajduje się pomocnicza komora 29 drugiego profilu 20, która jest wydzielona za pomocą elementów prowadzących 7. Przekrój poprzeczny głównej komory 18 i pomocniczej komory 19 pierwszego profilu 10 ma takie same kształty i takie same wymiary jak przekrój poprzeczny głównej komory 28 i pomocniczej komory 29 drugiego profilu 20.

Na Fig. 4 i 5 zostały przedstawione zestawy dwóch profili lub profile zespolone o podstawowych cechach opisanych na przykładzie wykonania pokazanym na Fig. 1, 2 i 3. Zestaw dwóch profili 40, 50 z Fig. 4, które są zetknięte ze sobą powierzchniami przylgowymi 43, 53 wewnętrznych ścianek 42, 52, różni się od zestawu dwóch profili, który został pokazany na Fig. 1, tym, że łączące ścianki 41, 51 nie są przedłużeniem prostoliniowym bocznych ścianek 44, 54, i odpowiednio swoich powierzchni zewnętrznych 45, 55, lecz załamują się i biegną bliżej środka pierwszego profilu 40 i drugiego profilu 50. Takie ukształtowanie łączących ścianek 41, 51 powoduje, że profile zespolone powstałe z takich profili nie mają ostrych kantów. Następną różnicą jest to, że kąt γ pomiędzy powierzchniami zewnętrznymi 45, 55, który jest równy sumie kąta α pomiędzy powierzchnią przylgową 43 a powierzchnią zewnętrzną 45 ścianki bocznej 44 pierwszego profilu 40 i kąta β pomiędzy powierzchnią przylgową 53 a powierzchnią zewnętrzną 55 ścianki bocznej 54 drugiego profilu 50, jest większy niż 90°, i wynosi przykładowo 120°, co jest przydatne przy budowie konstrukcji o kształcie graniastosłupa o podstawie, która ma kształt sześciokąta. Komora główna 48 profilu 40 jest otoczona kolejno wspomnianą wewnętrzną ścianką 42, łączącą ścianką 41, ścianką boczną 44 i ścianką główną 47, z którą łączy się pod kątem dodatkowa ścianka 46. Z kolei komora główna 58 profilu 50 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 52, ścianką łączącą 51, ścianką boczną 54 i ścianką główną 57, z którą łączy się pod kątem dodatkowa ścianka 56. W obrębie głównej komory 48 pierwszego profilu 40 znajduje się pomocnicza komora 49 pierwszego profilu 40. Pomocnicza komora 49 jest wyodrębniona w głównej komorze 48 za pomocą elementów prowadzących 8. Podobnie, w obrębie głównej komory 58 drugiego profilu 50 znajduje się pomocnicza komora 59 drugiego profilu 50, która jest wydzielona za pomocą elementów prowadzących 8.

Z kolei zestaw dwóch profili 60, 70 z Fig. 5, różni się od zestawu dwóch profili 10, 20, który został przedstawiony na Fig. 1, tym, że łączące ścianki 61, 71 są cylindrycznymi wycinkami, a nie płaskimi ściankami, i mogą, po zetknięciu się profili 60, 70 ze sobą powierzchniami przylgowymi 63, 73 wewnętrznych ścianek 62, 72, tworzyć dwa wybrzuszenia od czoła profilu zespolonego. Po odpowiednim dobraniu krzywizn cylindrycznych wycinków łączących ścianek 61, 71, czoło powstałego profilu zespolonego może mieć powierzchnię zewnętrzną o jednej krzywiźnie. Następną różnicą jest to, że dodatkowe ścianki 66, 76 pierwszego profilu 60 i drugiego profilu 70, są usytuowane u zbiegu głównych ścianek 67, 77 i wewnętrznych ścianek 62, 72, a nie tak jak w przypadku profili z Fig. 1, u zbiegu bocznych ścianek i głównych ścianek. Ponadto proste I i m są prostymi stycznymi do powierzchni zewnętrznych 65, 75 bocznych ścianek 64, 74 pierwszego profilu 60 i drugiego profilu 70, a nie prostymi przechodzącymi przez te powierzchnie. Natomiast pomocnicze komory 69, 79 mają kształty podobne do kształtów pomocniczych komór opisanych wcześniej i są wyodrębnione w głównych komorach za pomocą elementów prowadzących 9. W przykładzie wykonania przedstawionym na Fig. 5 profile 60, 70 są połączone ze sobą za pomocą połączenia nierozłącznego, przykładowo spawania. Spoiny 78 są zazwyczaj usytuowane w takich miejscach, aby nie przeszkadzały w montażu wypełnienia konstrukcji zbudowanych z profili zespolonych. Profile mogą być połączone ze sobą również za pomocą innych połączeń nierozłącznych, przykładowo kleju lub za pomocą połączenia rozłącznego, zwłaszcza za pomocą śruby i nakrętki, lub kombinacji połączenia za pomocą śruby i nakrętki oraz kleju lub za pomocą spawania.

PL 220 828 B1

Fig. 2, 3, 4 i 5 służą także do przedstawienia profili zespolonych stykających się ze sobą i posiadających ścianki otaczające komorę główną, z tym, że na Fig. 4 i 5 nie zaznaczono kreskowania wymaganego przy rysowaniu przekrojów, aby nie zaciemniać rysunku. Profile zespolone przedstawione na Fig. 3, 4 i 5 charakteryzują się tym, że każdy z profili ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, i że pierwszy profil i drugi profil są połączone ze sobą i stykają się powierzchniami przylgowymi, a powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych pierwszego profilu i drugiego profilu znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej drugiego profilu. Ponadto, prosta przechodząca przez powierzchnię styku pierwszego profilu i drugiego profilu i proste przechodzące przez zewnętrzne ścianki boczne pierwszego profilu i drugiego profilu i leżące w płaszczyźnie przekroju poprzecznego profilu zespolonego przecinają się w jednym miejscu O. Z Fig. 4 i 5 wynika, że drugi profil jest lustrzanym odbiciem pierwszego profilu względem powierzchni styku pierwszego profilu i drugiego profilu, a w obrębie głównej komory pierwszego profilu znajduje się pomocnicza komora pierwszego profilu, a w obrębie głównej komory drugiego profilu znajduje się pomocnicza komora drugiego profilu, a przekrój poprzeczny pomocniczej komory pierwszego profilu i przekrój poprzeczny pomocniczej komory drugiego profilu mają taki sam kształt i takie same wymiary. Profil zespolony wykonany po dogodnych kosztach ma takie same profile, a różnica, z jaką mamy do czynienia jest taka, że są one symetrycznie ustawione względem płaszczyzny styku przy kształtowaniu profilu zespolonego.

Fig. 6 przedstawia ukośnie od dołu widok aksonometryczny konstrukcji przestrzennej 80, przykładowo gabloty w kształcie prostopadłościanu, którego wypełnieniem 85, czyli zabudową ścianek konstrukcji są szyby zespolone, Fig. 7 przedstawia widok izometryczny narożnika konstrukcji przestrzennej z wypełnieniem, a Fig. 8 przedstawia rozstrzelony widok izometryczny narożnika konstrukcji przestrzennej. Konstrukcja z Fig. 6, 7 i 8 jest konstrukcją przestrzenną 80 z profili zespolonych mających profile 10, 20, 81, 82, 83, 84 połączone ze sobą i posiadające ścianki otaczające komorę główną, z których jedna jest ścianką główną profilu. Konstrukcja przestrzenna 80, której cechy w szczególności zostały uwydatnione na Fig. 7, charakteryzuje się tym, że co najmniej jeden profil konstrukcji jest profilem zespolonym 280 zawierającym trzeci profil 81 i czwarty profil 82, z których każdy ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, i że trzeci profil 81 i czwarty profil 82 są połączone ze sobą i stykają się powierzchniami przylgowymi, a powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych trzeciego profilu 81 i czwartego profilu 82 znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej trzeciego profilu 81 i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej czwartego profilu 82. W miejscu łączenia profilu zespolonego 280 z innymi profilami 20, 84, których osie podłużne 32, 284 są usytuowane pod kątem do osi podłużnej 208 profilu zespolonego 280, trzeci profil 81 profilu zespolonego 280 w miejscu łączenia z drugim profilem 20 łączonym pod kątem z trzecim profilem 81 ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne 32, 281 łączonych profili 20, 81, i pod kątem ε dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili 20, 81 o osiach 32, 281 usytuowanych pod kątem do siebie, o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami 32, 281 łączonych ze sobą profili 20, 81 i kątem δ płaszczyzny skosu drugiego profilu 20, a czwarty profil 82 profilu zespolonego 280 w miejscu łączenia z piątym profilem 84 ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne 282, 284 łączonych profili 82, 84, i pod kątem Θ dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili 82, 84 o osiach usytuowanych pod kątem do siebie o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili 82, 84 i kątem ξ płaszczyzny skosu czwartego profilu 82 mierzonym w płaszczyźnie, w której leżą osie podłużne 282, 284 łączonych profili 82, 84. Takie, wyżej opisane, usytuowanie profili zespolonych przy łączeniu z innymi profilami występuje w każdym połączeniu profilu zespolonego z innymi profilami, które są usytuowane pod kątem do profilu zespolonego, zwłaszcza w przypadku gabloty pokazanej na Fig. 6, której wypełnienie 85 ścianek jest wykonane ze szkła lub ze szkła zespolonego. Szkło może być zastąpione panelami izolacyjnymi, zwłaszcza w przypadku konstrukcji urządzeń chłodniczych, takich jak lady chłodnicze, zamrażarki i lodówki. Określenia typu pierwszy profil, drugi profil, trzeci profil, czwarty profil itd. w opisie

PL 220 828 B1 zostały użyte tylko po to, aby umożliwić opis konstrukcji. Określenia te mogą być użyte zamiennie i nie ograniczają one w żaden sposób zakresu ochrony rozwiązania.

W obrębie komory głównej profili łączonych ze sobą pod kątem są usytuowane komory pomocnicze 19, 29, 89, zaznaczone na Fig. 8, których osie podłużne są równoległe do osi podłużnych profili, przy czym połączenie jest wzmacniane za pomocą narożnika 86, którego podłużne osie ramion osadzonych w komorach pomocniczych łączonych profili są usytuowane pod kątem równym kątowi pomiędzy osiami podłużnymi komór pomocniczych łączonych profili. Komora pomocnicza jest wyodrębniona z komory głównej za pomocy elementów prowadzących. W przykładzie wykonania przedstawionym na Fig. 8, profile 10 i 20, 81 i 82, 83 i 84 profili zespolonych są połączone ze sobą za pomocą połączenia rozłącznego, a mianowicie śruby 87 i nakrętki 88.

Najczęściej budowę konstrukcji, przykładowo gabloty lub regału chłodniczego rozpoczyna się od przycięcia pod odpowiednim kątem profili na długość wynikającą z rozmiarów konstrukcji. Z przyciętych profili wykonuje się ściany boczne, dno oraz pokrywę jako ramy płaskie prostokątne, łącząc profile w narożach za pomocą kątowników, zgrzewania, klejenia lub spawania. Przygotowane ściany, dno i pokrywę składa się w bryłę, najczęściej w kształcie graniastosłupa. Do złożenia używa się najczęściej śrub łącząc ramy ze sobą w płaszczyźnie podziału lub ramy spawa się ze sobą. Do powstałej bryły są montowane wypełnienia, przykładowo w trzech ścianach montuje się szkło zespolone, a pokrywę i dno wypełnia się płytami izolującymi. Do mocowania wypełnienia stosuje się narożniki wewnętrzne, które najczęściej przykręca się do konstrukcji głównej śrubami. Na jednej z wybranych ścian konstrukcji montuje się drzwi szklane. Drzwi szklane mogą zastąpić również pokrywę konstrukcji. Wypełnienie może być wykonane z różnych materiałów o różnych grubościach. W jednym z rozwiązań, jedną ze ścian pozostawia się niewypełnioną i bez drzwi.

Na Fig. 9 zostało pokazane przykładowe połączenie profilu zespolonego 90 składającego się z profili 91, 92, zestawionych z profilami 93, 94, przykładowo kątownikami, których osie podłużne 96, 97 są usytuowane pod kątem do osi podłużnej 98 profilu zespolonego 90. Taka budowa węzła konstrukcji może wystąpić wtedy, gdy konstrukcja jest otwarta od góry i nie ma potrzeby stosowania w poziomie profili zespolonych, które ułatwiłyby osadzenie wypełnienia poziomego, tak jak to ma miejsce w przypadku osadzenia dwóch szyb pionowych 95 ustawionych do siebie pod kątem.

Fig. 10A - 10K przedstawiają różne przekroje profili do tworzenia profili zespolonych, a także konstrukcji, których przynajmniej jeden profil jest profilem zespolonym. I tak Fig. 10A przedstawia profil 110, którego główna komora 118 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 119 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 112, ścianką łączącą 111, ścianką boczną 114 i ścianką główną 117. U zbiegu ścianki bocznej 114 i ścianki głównej 117 znajduje się ścianka dodatkowa 116, która jest usytuowana pod kątem, przykładowo 90° do ścianki głównej. Ścianka łącząca 111 jest płaska, ewentualnie z lekko wypukłą powierzchnią zewnętrzną. Fig. 10B przedstawia profil 120, którego główna komora 128 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 129, podobnie do tej z Fig. 10A, jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 122, ścianką łączącą 121, ścianką boczną 124 i ścianką główną 127. U zbiegu ścianki bocznej 124 i ścianki głównej 127 znajduje się ścianka dodatkowa 126, która jest usytuowana pod kątem, przykładowo 90° do ścianki głównej, i która ma wybranie, w którym może być osadzone uszczelnienie. Niektóre z narożników tego profilu mają półokrągłe wybrania. Fig. 10C przedstawia profil 130, który jest podobny do profilu z Fig. 10A, i którego główna komora 138 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 139 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 132, ścianką łączącą 131, ścianką boczną 134 i ścianką główną 137. U zbiegu ścianki bocznej 134 i ścianki głównej 137 znajduje się ścianka dodatkowa 136, która jest usytuowana pod kątem do ścianki głównej 137, która jest urwana, fragmentaryczna i nie łączy się z wewnętrzną ścianką 132. Profil 140 z Fig. 10D nadaje się szczególnie do osadzenia uszczelnienia w komorze głównej 148 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 149, dzięki temu, że nie posiada ścianki łączącej, a ścianka wewnętrzna 142 łączy się ze ścianką główną 147, do której pod kątem znajduje się ścianka dodatkowa 146. Przedłużeniem ścianki dodatkowej 146 jest ścianka boczna 144. Fig. 10E przedstawia profil 150, którego główna komora 158 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 159 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 152, ścianką łączącą 151, ścianką boczną 154 i ścianką główną 157. U zbiegu ścianki bocznej 154 i ścianki głównej 157 znajduje się ścianka dodatkowa 156. Cechą charakterystyczną tego profilu jest to, że jego ścianka łącząca 151 jest zaokrąglona wypukłością na zewnątrz. Fig. 10F przedstawia profil 160, którego główna komora 168 nie ma wyraźnie wyodrębnionej pomocniczej komory 169. Główna komora 168 tego profilu jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 162, ścianką łączącą 161, ścianką boczną 164 i ścianką główną 167. U zbiegu ścianki bocznej 164 i ścianki głównej 167 znajduje się ścianka dodatkowa 166. Fig. 10G

PL 220 828 B1 przedstawia profil 170, którego główna komora 178 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 179 jest otoczona kolejno ścianką łączącą 171, ścianką boczną 174 i ścianką główną 177. U zbiegu ścianki bocznej 174 i ścianki głównej 177 znajduje się ścianka dodatkowa 176. Cechą charakterystyczną tego profilu jest to, że ścianka wewnętrzna 172 jest fragmentaryczna i nie łączy się ze ścianką łączącą 171. Najprostszy pod względem kształtu profil 180 przedstawia Fig. 10H. Fragmentaryczna główna komora 188 z wyodrębnioną fragmentaryczną pomocniczą komorą 189 jest otoczona kolejno ścianką wewnętrzną 182, ścianką łączącą 181, ścianką boczną 184 i urwaną, fragmentaryczną ścianką główną 187. Fig. 101 przedstawia profil 190, który jest bardzo zbliżony kształtem do profilu z Fig. 10E, a jedyną różnicą jest to, że profil 190 nie posiada dodatkowej ścianki. Główna komora 198 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 199, podobnie jak w przypadku profilu 150, jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 192, ścianką łączącą 191, ścianką boczną 194 i ścianką główną 197. Fig. 10J przedstawia profil 210, który jest z kolei bardzo zbliżony kształtem do profilu z Fig. 10A, a jedyną różnicą jest to, że profili 210 nie posiada dodatkowej ścianki. Główna komora 218 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 219, podobnie jak w przypadku profilu 110, jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 212, ścianką łączącą 211, ścianką boczną 214 i ścianką główną 217. Natomiast Fig. 10K przedstawia profil 220, który jest bardzo zbliżony kształtem do profilu z Fig. 10C, a jedyną różnicę jest to, że profil 220 nie posiada dodatkowej ścianki. Główna komora 228 z wyodrębnioną pomocniczą komorą 229 jest otoczona kolejno wewnętrzną ścianką 222, ścianką łączącą 221, ścianką boczną 224 i ścianką główną 227, która jest urwana, fragmentaryczna i nie łączy się z wewnętrzną ścianką 222.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zestaw profili do tworzenia profili zespolonych zawierający dwa profile stykalne ze sobą i posiadające ścianki otaczające komorę główną, znamienny tym, że każdy z profili (10, 20) ma wewnętrzną ściankę (12, 22) z powierzchnią przylgową (13, 23) bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt (α, β) pomiędzy powierzchnią przylgową (13, 23) a powierzchnią zewnętrzną (15, 25) ścianki bocznej (14, 24) pierwszego profilu (10) i drugiego profilu (20) jest nie większy niż 90°, a po zetknięciu pierwszego profilu (10) z drugim profilem (20) powierzchniami przylgowymi (13, 23) celem utworzenia profilu zespolonego (30), powierzchnie zewnętrzne (15, 25) ścianek bocznych (14, 24) pierwszego profilu (10) i drugiego profilu (20) znajdują się na zewnątrz, a kąt (γ) pomiędzy nimi jest równy sumie kąta (α) pomiędzy powierzchnią przylgową (13) a powierzchnią zewnętrzną (15) ścianki bocznej (14) pierwszego profilu (10) i kąta (β) pomiędzy powierzchnią przylgową (23) a powierzchnią zewnętrzną (25) ścianki bocznej (24) drugiego profilu (20).
2. Zestaw profili według zastrz. 1, znamienny tym, że po zetknięciu pierwszego profilu (10) z drugim profilem (20) powierzchniami przylgowymi (13, 23) prosta (n) leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego pierwszego profilu (10) i drugiego profilu (20) i przechodząca przez powierzchnie przylgowe (13, 23) i prosta (I) leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego pierwszego profilu (10) i przechodząca przez powierzchnię zewnętrzną (15) ścianki bocznej (14) pierwszego profilu (10) lub styczna do niej i prosta (m) leżąca w płaszczyźnie przekroju poprzecznego drugiego profilu (20) i przechodząca przez powierzchnię zewnętrzną (25) ścianki bocznej (24) drugiego profilu (20) lub styczna do niej przecinają się w jednym punkcie (O).
3. Zestaw profili według zastrz. 1, znamienny tym, że po zetknięciu pierwszego profilu (10) z drugim profilem (20) powierzchniami przylgowymi (13, 23), drugi profil (20) jest lustrzanym odbiciem pierwszego profilu (10) względem powierzchni przylgowych (13, 23) stykających się ze sobą.
4. Zestaw profili według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że w obrębie głównej komory (18) pierwszego profilu (10) znajduje się pomocnicza komora (19) pierwszego profilu (10), a w obrębie głównej komory (28) drugiego profilu (20) znajduje się pomocnicza komora (29) drugiego profilu (20) i przekrój poprzeczny głównej komory (18) i pomocniczej komory (19) pierwszego profilu (10) ma takie same kształty i takie same wymiary jak przekrój poprzeczny głównej komory (28) i pomocniczej komory (29) drugiego profilu (20).
5. Profil zespolony według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4, znamienny tym, że pierwszy profil i drugi profil są połączone ze sobą za pomocą połączenia rozłącznego, zwłaszcza za pomocą śruby i nakrętki lub połączenia nierozłącznego, zwłaszcza za pomocą kleju lub spawania.
6. Konstrukcja z profili połączonych ze sobą i posiadających ścianki otaczające komorę główną, z których jedna jest ścianką główną, znamienna tym, że co najmniej jeden profil konstrukcji jest profiPL 220 828 B1 lem zespolonym (280) zawierającym trzeci profil (81) i czwarty profil (82), z których każdy ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, i że trzeci profil (81) i czwarty profil (82) są połączone ze sobą i stykają się powierzchniami przylgowymi, a powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych trzeciego profilu (81) i czwartego profilu (82) znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej trzeciego profilu (81) i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej czwartego profilu (82) przy czym w miejscu łączenia profilu zespolonego (280) z innymi profilami (20, 84), których osie podłużne (32, 284) są usytuowane pod kątem do osi podłużnej (208) profilu zespolonego (280), trzeci profil (81) profilu zespolonego (280) w miejscu łączenia z drugim profilem (20) łączonym pod kątem z trzecim profilem (81) ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne (32, 281) łączonych profili (20, 81), i pod kątem (ε) dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili (20, 81) o osiach (32, 281) usytuowanych pod kątem do siebie o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami (32, 281) łączonych ze sobą profili (20, 81) i kątem (δ) płaszczyzny skosu drugiego profilu (20), a czwarty profil (82) profilu zespolonego (280) w miejscu łączenia z piątym profilem (84) ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne (282, 284) łączonych profili (82, 84), i pod kątem (Θ) dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili (82, 84), o osiach usytuowanych pod kątem do siebie, o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili (82, 84) i kątem (ξ) płaszczyzny skosu czwartego profilu (82) mierzonym w płaszczyźnie, w której leżą osie podłużne (282, 284) łączonych profili (82, 84).
7. Konstrukcja według zastrz. 6, znamienna tym, że w obrębie komory głównej profili łączonych ze sobą pod kątem są usytuowane komory pomocnicze, których osie podłużne są równoległe do osi podłużnych profili, przy czym połączenie jest wzmacniane za pomocą narożnika, którego podłużne osie ramion osadzonych w komorach pomocniczych łączonych profili są usytuowane pod kątem równym kątowi pomiędzy osiami podłużnymi komór pomocniczych łączonych profili.
8. Konstrukcja według zastrz. 7, znamienna tym, że komora pomocnicza jest wyodrębniona z komory głównej za pomocy elementów prowadzących.
9. Sposób tworzenia konstrukcji z profili połączonych ze sobą i posiadających ścianki otaczające komorę główną, z których jedna jest ścianką główną, a co najmniej jeden profil konstrukcji jest profilem zespolonym zawierającym pierwszy profil i drugi profil, z których każdy ma wewnętrzną ściankę z powierzchnią przylgową bez fragmentów wystających ponad nią, a kąt pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej pierwszego profilu i drugiego profilu jest nie większy niż 90°, znamienny tym, że z profili, których osie leżą w jednej płaszczyźnie tworzy się ramkę, której co najmniej jeden profil jest profilem zespolonym zawierającym trzeci profil (81) i czwarty profil (82), z których jeden jest odbiciem lustrzanym drugiego, i które są połączone ze sobą i stykają się powierzchniami przylgowymi, a powierzchnie zewnętrzne ścianek bocznych trzeciego profilu (81) i czwartego profilu (82) znajdują się na zewnątrz, a kąt pomiędzy nimi jest równy sumie kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej trzeciego profilu (81) i kąta pomiędzy powierzchnią przylgową a powierzchnią zewnętrzną ścianki bocznej czwartego profilu (82), przy czym w miejscu łączenia profilu zespolonego (280) z innymi profilami (20, 84), których osie podłużne (32, 284) są usytuowane pod kątem do osi podłużnej (208) profilu zespolonego (280), trzeci profil (81) profilu zespolonego (280) w miejscu łączenia z drugim profilem (20) łączonym pod kątem z trzecim profilem (81) ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne (32, 281) łączonych profili (20, 81), i pod kątem (ε) dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili (20, 81) o osiach (32, 281) usytuowanych pod kątem do siebie o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami (32, 281) łączonych ze sobą profili (20, 81) i kątem (δ) płaszczyzny skosu drugiego profilu (20), a czwarty profil (82) profilu zespolonego (280) w miejscu łączenia z piątym profilem (84) ma skos o powierzchni usytuowanej pod kątem prostym do płaszczyzny, w której leżą osie podłużne (282, 284) łączonych profili (82, 84), i pod kątem (Θ) dopełniającym kąt pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili (82, 84), o osiach usytuowanych pod kątem do siebie, o wartość równą różnicy między kątem znajdującym się pomiędzy osiami łączonych ze sobą profili (82, 84) i kątem (ξ) płaszczyzny skosu czwartego profilu (82) mierzonym w płaszczyźnie, w której leżą osie podłużne (282, 284).