PL220990B1 - Multiwarstwowa nanokapsuła, sposób jej wytwarzania i zastosowanie - Google Patents

Multiwarstwowa nanokapsuła, sposób jej wytwarzania i zastosowanie

Info

Publication number
PL220990B1
PL220990B1 PL393806A PL39380611A PL220990B1 PL 220990 B1 PL220990 B1 PL 220990B1 PL 393806 A PL393806 A PL 393806A PL 39380611 A PL39380611 A PL 39380611A PL 220990 B1 PL220990 B1 PL 220990B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
surfactant
nanoemulsion
oil
nanocapsules
minutes
Prior art date
Application number
PL393806A
Other languages
English (en)
Other versions
PL393806A1 (pl
Inventor
Urszula Bazylińska
Renata Skrzela
Kazimiera A. Wilk
Andrzej Gamian
Original Assignee
Wrocławskie Ct Badań Eit & Spółka Z Ograniczoną Odpowiedzialności
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Wrocławskie Ct Badań Eit & Spółka Z Ograniczoną Odpowiedzialności filed Critical Wrocławskie Ct Badań Eit & Spółka Z Ograniczoną Odpowiedzialności
Priority to PL393806A priority Critical patent/PL220990B1/pl
Publication of PL393806A1 publication Critical patent/PL393806A1/pl
Publication of PL220990B1 publication Critical patent/PL220990B1/pl

Links

Landscapes

  • Medicinal Preparation (AREA)

Description

Niniejszy wynalazek dotyczy nowej generacji polimerowych nanokaspuł, ich zastosowania oraz sposobu wytwarzania za pomocą sekwencyjnej adsorpcji polielektrolitów (ang. Layer-by-Layer-LbL) na ciekłych rdzeniach nanoemulsji typu olej w wodzie stabilizowanych kationowym biodegradowalnym surfaktantem cukrowym, przeznaczonych do stosowania w formulacjach farmaceutycznych jako nośniki hydrofobowych substancji aktywnych w terapii antynowotworowej.
Wynalezienie innowacyjnego systemu dostarczania leków jest obecnie jednym z głównych obiektów badawczych przemysłu farmaceutycznego i biologicznego. Na przestrzeni minionych lat istotnym celem badań naukowych stało się udoskonalenie indeksu terapeutycznego hydrofobowych i często toksycznych leków, poprzez ich bardziej efektywne dostarczanie do tkanek docelowych. Wzmożone wysiłki licznych ośrodków badawczych doprowadziły do gwałtownego rozwoju koncepcji transportu leków poprzez proces enkapsulacji i syntezę nanośników. Do tej pory rozwinięto i zastosowano liczne techniki konstrukcji polimerowych nanokapsuł, jednak jak dowodzą badania, [G. Oana et al., Soft Matter, 5, 2009, 1662-166; L. Xianghui et al. Soft Matter, 4, 2008, 1688-169; C. E. MoraHuertas et al. International Journal of Pharmaceutics 385, 2010, 113-14] najbardziej pożądane cechy, tj. odpowiedni rozmiar nanośnika - niezbędny do zastosowania z terapii antynowotworowej [A. Sarbari et al. European Journal of Pharmaceutical Sciences 39, 2010, 322-335; I.H.L. Hamelers et al. Molecular Cancer Therapeutics, 5 (8), 2006, 2007-2012; D. Hoarau et al. Pharmaceutical Research, 21, No. 10, 2004; R. Singh et al. The FASEB Journal, 22, 2008, 3389-3402] jego wysoka stabilność, pojemność załadunkowa oraz zdolność uwalniania leku w kontrolowany sposób, nadal stanowią duże wyzwanie pozostawiając szerokie pole eksperymentalne.
Zdecydowanie jednym z najnowszych osiągnięć współczesnej nanomedycyny jest podejście, prowadzące do powstania stabilnych polimerowych nanokapsuł, poprzez sekwencyjne oplatanie kropel fazy zdyspergowanej przeciwnie naładowanymi polielektrolitami metodą warstwa po warstwie (ang. layer-by-layer - LbL). Do tej pory adsorpcję prepolimerów o przeciwnym ładunku prowadzono głównie na stałym (krzemionka, lateks, mika, polistyren, CaCO3), jonowym bądź kationowym, rdzeniu. Sztywne matryce były następnie wytrawiane przy użyciu różnych kwasów, zaś puste otoczki wypełniane pożądaną substancją aktywną. Metoda ta jednak niosła ze sobą liczne ograniczenia, takie jak ryzyko uszkodzenia polimerowej otoczki podczas procesu wytrawiania oraz niską pojemność załadunkową tak otrzymanego nośnika [K. Szczepanowicz et al. Journal of Microencapsulation, 27(3), 2010, 198-204; D.O. Grigoriev et al., Langmuir 24, 2008, 999-1004]. Dlatego właśnie, zastosowanie ciekłych, stabilnych templatów nanoemulsyjnych, w których badany lek będzie solubilizowany przed procesem oplatania jest innowacyjnym podejściem prowadzącym do kontrolowanego uwalniania a co za tym idzie, przedłużenia czasu działania załadowanych substancji aktywnych, bądź też ograniczenia ich bezpośredniej cytotoksyczności.
Według opisanych w literaturze metod preparowania multiwarstwowych nanokapsuł najczęściej stosuje się 3 techniki: saturacyjną (wysyceniową), filtracyjną oraz metodę wirowania [Demet Guzey et al. Advances in Colloid and Interface Science 128-130, 2006, 227-248]. Zastosowanie saturacji polega na użyciu takiego stężenia polielektrolitu, które pozwoli na całkowite pokrycie wszystkich cząstek występujących w układzie. Nanoszenie poszczególnych warstw poprzez odpowiednie kontrolowanie wartości ładunku musi zostać zmierzone empirycznie, najczęściej stosuje się pomiary potencjału zeta. Dzięki właściwemu zastosowaniu tej metody jedynie niewielka ilość wolnego polimeru może pozostać w wodnym roztworze, dlatego jest ona najczęściej stosowana przez wielu badaczy do konstrukcji nanokapsuł o ciekłych rdzeniach [Szczepanowicz et al. Langmuir; 26 (15), 2010,12592-12597; D.O. Grigorievet al. Langmuir 2008, 24, 999-1004; C. Preetz et al. Nanomedicine: Nanotechnology, Biology, and Medicine 4, 2008, 106-114] i szeroko rozpowszechniona w literaturze patentowej dotyczącej konstrukcji polimerowych nanokapsuł metodą LbL.
Z międzynarodowego opisu patentowego WO2009/1 4 1 329A1 znane są nanocząstki na bazie złota i kreatyny pokryte warstwami albuminy otrzymane za pomocą metody saturacyjnej.
W międzynarodowym opisie patentowym WO2010/111517 zastosowano technikę wysycenia do konstrukcji nanocząstek załadowanych paklitakselem lub atowakwonem, pokrytych multiwarstwami przeciwnie naładowanych polielektrolitów, m.in. albuminą surowicy bydlęcej i siarczanem protaminy czy chlorowodorkiem polialliloaminy (PAH) i sulfonowanym polistyrenem w postaci soli sodowej (PSS).
Z międzynarodowego opisu patentowego o numerze WO03/087384A1 znany jest sposób wytwarzania nanocząstek złożonych z multiwarstw wybranych polielektrolitów (m.in. siarczan poliwinylu,
PL 220 990 B1 sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej, polilizyna, polietylenoimina) i DNA przeznaczonych do transferu genów, wytwarzanych dzięki metodzie saturacyjnej.
Metoda filtracji polega na dodaniu nadmiaru polielektrolitu, a następnie przepuszczeniu cząstek przez filtr (membranę) lub odmyciu jego nadmiaru wodą, dzięki czemu jego nadmiar zostanie odfiltrowany. Jednym z głównych ograniczeń tego podejścia jest możliwość agregacji bardzo małych nośników pozostających na membranie po przeprowadzaniu procesu, dlatego filtrację stosuje się powszechnie do tworzenia większych cząstek typu mikrokapsuł.
Z międzynarodowego opisu patentowego WO2008/045806A2 znane są kapsuły otrzymane dzięki zastosowaniu procesu selektywnej adsorpcji polielektrolitów na stałych cząstkach alginianu, w którym użyto techniki filtracji w celu odmycia nadmiaru prepolimeru.
Z kolei najbardziej pracochłonna z wymienionych technik, polegająca na odwirowywaniu i odmywaniu nadmiaru prepolimeru po każdej naniesionej warstwie, niesie ze sobą ryzyko uszkodzenia kapsuły w początkowym etapie jej konstrukcji, gdy polimerowa osłonka nie jest jeszcze dość stabilna, powodując tym samym zbyt szybkie uwolnienie substancji aktywnej. Doniesienia o stosowaniu tej metody pojawiają się jednak w kilku zgłoszeniach patentowych, głównie do konstrukcji kapsuł na stałych matrycach.
Z amerykańskiego opisu patentowego US20040013721A1 znane są multiwarstwowe kapsuły otrzymane w wyniku procesu selektywnej adsorpcji polielektrolitów: chlorowodorku polialliloaminy (PAH) i sulfonowanego polistyrenu w postaci soli sodowej (PSS), przy zastosowaniu metody filtracyjnej do enkapsułowania cząstek fluoresceiny.
Tym samym sposobem, zgodnie z międzynarodowym opisem patentowym o numerze WO2006/089572A1, można otrzymać polielektrolitowe kapsuły stosowane do enkapsułowania bydlęcej surowicy z immunoglobuliną G (IgG).
W amerykańskim opisie patentowym o numerze US20030219384A1 zastosowano metodę wirowania do przygotowania cząstek melaminowo-formaldehydowych pokrytych warstwami przeciwnie naładowanych polielektrolitów, takich jak chlorowodorek polialliloaminy (PAH) i sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS).
Dzięki amerykańskiemu opisowi patentowemu o numerze US2003175517A1 znane są multiwarstwowe kapsuły przygotowane na matrycach melaminowo-formaldehydowych i lateksu polistyrenowego z zastosowaniem techniki wirowania.
Z wymienionych technik konstrukcji, do otulania ciekłych rdzeni najprostszym i jednocześnie najbardziej efektywnym podejściem jest zastosowanie metody saturacyjnej, jednak, aby otrzymać stabilne nanokonstrukty o dużej pojemności załadunkowej silnie oddziałujące z polimerową otoczką, należy dobrać odpowiedni układ nanoemulsyjny.
Nanoemulsje to przezroczyste lub półprzezroczyste, wizualnie jednorodne, dyspersje wodnoolejowe stabilizowane odpowiednio dobranymi związkami powierzchniowo czynnymi. W odróżnieniu od klasycznych układów emulsyjnych, nanoemulsje charakteryzują się nanoskopowym rozmiarem kropel fazy zdyspergowanej, który, w zależności od źródła, wynosi mniej niż 100 nm [T.G. Mason et al. Journal of Physics, Condensed matter 18, 2006, R635-R666], 20-200 nm [L. Wang et al. Journal of Colloid and Interface Science 314, 2007, 230-235] poniżej 300 nm [N. Anton et al. International Journal of Pharmaceutics 344, 2007, 44-52] lub maksymalnie 500 nm [B.G. Zanetti-Ramos et al. Materials Science and Engineering C 28, 2008, 526-531]. W porównaniu z tradycyjnymi emulsjami, ich nanoodpowiedniki posiadają liczne zalety, jednym z nich jest prosty sposób wytwarzania poprzez wymieszanie wyjściowych faz najczęściej w temperaturze pokojowej. Jedną z dodatkowych zalet jest to, że proces ten wymaga znacznie mniejszych nakładów energii niż w przypadku układów emulsyjnych i zazwyczaj nie ma problemów z powiększeniem jego skali. Nanoemulsje wykazują wiele cech charakterystycznych dla mikroemulsji, tj. nanoskopowy rozmiar, wysoką stabilność kinetyczną, jednorodność oraz mała lepkość, jednak pomimo przeciwnej do mikroemulsji, termodynamicznej niestabilności mają nad nimi tę przewagę, iż ich przygotowanie nie wymaga żmudnego równowagowania. [N. Anton et al. Int J Pharm. 344, 2007, 44-52; L. Wang et al. Langmuir 24, 2008, 6092-6099; J.M. Gutierre et al. Current Opinion in Colloid & Interface Science 13, 2008, 245-251],
Jednym z głównych powodów, dla których technika sekwencyjnej adsorpcji polielektrolitów na ciekłym rdzeniu nie została szeroko rozpowszechniona, jest problem stabilności kropel emulsji podczas formowania polimerowej osłonki. Dlatego tak ważny jest dobór odpowiednich składników układu nanoemulsyjnego a szczególnie surfaktantu stabilizującego układ. Jak wiadomo, technika LbL opierająca się na oddziaływaniach elektrostatycznych pomiędzy kolejnymi pokrywami prepolimerów, wyma4
PL 220 990 B1 ga zastosowania odpowiednio dobranego, jonowego emulgatora, pełniącego zarówno rolę stabilizatora nanoemulsji, jak i fundamentalnego łącznika pomiędzy matrycą a pierwszą warstwą przeciwnie naładowanego polielektrolitu. Aby otrzymać stabilną nanoskopową matrycę poza doborem odpowiedniego surfaktantu i zastosowaniem właściwych termodynamicznych warunków (tj. kompozycji, temperatury i ciśnienia), należy dodatkowo opracować skuteczną metodę jej przygotowania.
Zgodnie z danymi literaturowymi, szablony nanoemulsyjne przygotowuje się najczęściej według jednej z dwóch zasadniczych technik: „high-energy emulsification methods i „low energy emulsification methods. Pierwsza z nich, szeroko stosowana i opisywana w literaturze patentowej, należy do tzw. metod dyspersyjnych i jej główną zaletą jest szybkość tworzenia układów, stabilność oraz możliwość uzyskania pożądanego rozmiaru kropel emulsji. Jednak jest to technika wymagająca sporego nakładu energii, ponieważ do tworzenia nanoemulsji wykorzystuje wysokociśnieniowe homogenizatory i generatory ultradźwięków.
Znane z amerykańskiego opisu patentowego nr US200136450 nanoemulsje typu olej w wodzie stabilizowane surfaktantami niejonowymi wybranymi z grupy estrów lub eterów glikolu polietylenowego wytwarzane są w procesie wysokociśnieniowej homogenizacji.
Z amerykańskiego opisu patentowego o numerze US2003087967 znane są nanoemulsje otrzymywane również w procesie wysokociśnieniowej homogenizacji, natomiast emulgator stanowi mieszanina, co najmniej dwóch surfaktantów niejonowych - oksyetylenowane estry kwasów tłuszczowych oraz estry sorbitanu i kwasów tłuszczowych lub, co najmniej jeden jonowy surfaktant wybrany spośród soli metali alkalicznych fosforanu cetylu i soli metali alkalicznych sarkozynianu palmitoilu.
Z amerykańskiego opisu patentowego nr US2007036831 znane są nanoemulsje o niskiej toksyczności, które wykazują szerokie spektrum działania na mikroorganizmy, stabilizowane surfaktantami niejonowymi, jonowymi lub ich mieszaninami.
Zdecydowanie częściej stosuje się prostszy i tańszy proces spontanicznej emulsyfikacji, zwany również metodą miareczkowania, który prowadzi się w zwykłych homogenizatorach. Metoda ta jest szeroko stosowana i opisana w literaturze patentowej.
Z amerykańskiego opisu patentowego nr US2007237731 znane są nanoemulsje stabilizowane mieszaniną trzech emulgatorów, wykazujące trwałość w wysokiej temperaturze i kompatybilność z wieloma różnymi składnikami kompozycji kosmetycznych; wytwarzane są one metodą „na zimno, co umożliwia solubilizację składników aktywnych nieodpornych na wysoką temperaturę.
W europejskim opisie patentowego nr WO2006028339 opisano nanoemulsje zawierające polioksypropylenowaną-polioksyetylenowaną witaminę E jako emulgator oraz kopolimery kwasu poliakrylowego lub ich pochodne, jako ko-surfaktanty, charakteryzujące się wysoką stabilnością i bardzo małym rozmiarem kropel fazy zdyspergowanej (od 43 do 96 nm).
Z amerykańskiego opisu patentowego nr US2009118380 znany jest niskoenergetyczny sposób wytwarzania stabilnych nanoemulsji, charakteryzujący się tym, że emulgator stanowi mieszanina związków powierzchniowo czynnych o różnym wskaźniku HLB (Hydrophilic Lipophilic Balance - równowaga hydrofilowo-hydrofobowa), wybranych z grupy związków niejonowych, anionowych, polimerycznych.
W europejskim opisie patentowym o numerze WO2009067734 opisano nanoemulsje wytwarzane metodą spontanicznej emulsyfikacji, w których fazę olejową stanowią trójglicerydy o długości łańcucha alkilowego o 12 atomach węgla i dłuższych, natomiast emulgator wybrany jest z grupy związków niejonowych, dla których liczba HLB wynosi co najmniej 7.
Do metod wymagających niskich nakładów energii zaliczyć można także proces temperaturowej inwersji fazowej (ang. phase invertion temperature - PIT), stosowany jednak tylko w przypadku niejonowych oksyetylenowanych emulgatorów. Nanoemulsje otrzymywane metodą PIT zostały opisane w niżej wymienionej literaturze patentowej.
W amerykańskim opisie patentowym o numerze US2007160651 opisano nanoemulsje zawierające jako emulgator alkilo- lub alkenylooligoglukozydy kwasów karboksylowych, których średnica kropel fazy zdyspergowanej znajduje się w przedziale od 20 do 250 nm.
Z amerykańskiego opisu patentowego o numerze US2009238865 znane są nanokapsuły na bazie nanoskopowych układów emulsyjnych o rozmiarach mniejszych niż 50 nm, zawierające ciekły lub półciekły rdzeń olejowy w temperaturze pokojowej, otoczone stałą otoczką lipidową o grubości 2-10 nm, wytwarzane w procesie inwersji fazowej poprzez kilkukrotne podwyższanie i obniżanie temperatury.
PL 220 990 B1
W międzynarodowym opisie patentowym nr WO2005102507 przedstawiono sposób wytwarzania nanocząstek z nanoemulsji typu olej w wodzie, w którym powyższy templat otrzymywany jest w procesie inwersji fazowej podczas jego rozcieńczania w stałej temperaturze lub podczas kilkukrotnie powtarzanego ogrzewania i gwałtownego chłodzenia.
Kosztowny i skomplikowany sposób prowadzenia procesów emulsyfikacji za pomocą technik opartych na stosowaniu wysokociśnieniowej homogenizacji spowodował, że dobór odpowiedniego jonowego emulgatora ma kluczowe znaczenie w stabilizacji szablonu nanoemulsyjnego otrzymanego prostą i tanią metodą spontanicznej emulsyfikacji. Dodatkowo proces otrzymywania nanoemulsji o nanoskopowym rozmiarze kropel można wspomóc zastosowaniem niedrogich łaźni ultradźwiękowych. Stabilny i trwały szablon nanoemulsyjny jest fundamentalnym prerekwizytem do konstrukcji polimerowych nanonośników za pomocą techniki LbL.
W literaturze przedmiotu nie są znane sposoby wytwarzania polimerowych nanokapsuł za pomocą techniki otulania LbL na ciekłym olejowym rdzeniu nanoemulsji typu olej w wodzie (o/w) stabilizowanej kationowym cukrowym surfaktantem należącym do szeregu bromków 2-(alkilodimetyloamonio)etyloaldonamidów.
Przedmiotem niniejszego wynalazku jest nowa generacja multiwarstwowych nanokapsuł zawierająca ciekły rdzeń nanoemulsji typu olej w wodzie, stabilizowanej surfaktantem cukrowym oraz adsorbowany na rdzeniu polielektrolit, charakteryzująca się tym, że jako surfaktant cukrowy zawiera związek określony wzorem ogólnym 1,
w którym R oznacza prosty lub rozgałęziony łańcuch alkilowy zawierający od 10 do 18 atomów węgla.
Korzystnie, wspomniany wyżej łańcuch węglowodorowy jest nasycony i zawiera 12 atomów węgla.
Korzystnie, nanokapsuła według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera substancję aktywną, zwłaszcza przeciwnowotworową.
Kolejnym przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania multiwarstwowej nanokapsuły polegający na konstrukcji stabilnego templatu nanoemulsyjnego, powstałego w wyniku procesu emulsyfikacji związku powierzchniowo czynnego, oleju i wody a następnie poddaniu go procesowi oplatania za pomocą par przeciwnie naładowanych polielektrolitów charakteryzujący tym, że surfaktant cukrowy użyty w proporcji od 1 do 30% wag., miesza się z 0,1 do 5% wag. fazy olejowej oraz z wodą destylowaną w zakresie stężeń 70-99% wag., a następnie sonifikuje się od kilku do kilkunastu minut, w wyniku czego otrzymuje się stabilną, półprzezroczystą, opalizującą nanoemulsję, którą następnie poddaje się procesowi oplatania przeciwnie naładowanymi polielektrolitami, przy czym jako surfaktant cukrowy stosuje się związek określony wzorem ogólnym 1,
w którym R oznacza prosty lub rozgałęziony łańcuch alkilowy zawierający od 10 do 18 atomów węgla.
PL 220 990 B1
Nanokapsuła według wynalazku otrzymana jest przy zastosowaniu selektywnej adsorpcji przeciwnie naładowanych polielektrolitów, polianionu: sulfonowanego polistyrenu w postaci soli sodowej (PSS) i polikationu chlorku polidiallilodimetyloamoniowego (PDADMAC) na ciekłym rdzeniu nanoemulsji typu olej w wodzie, stabilizowanej surfaktantem cukrowym, wybranym z grupy bromków 2-(alkilodimetyloamonio)etyloaldonamidów o powyższym wzorze ogólnym 1.
Korzystnie, związek powierzchniowo czynny stosuje się w ilości 1-30% wag., fazę olejową ilości 0,1-5% wag. (zgodnie z diagramami trójskładnikowymi).
Korzystnie, stosuje się 0,1-2% wag. oleju i 1-20% surfaktantu (zgodnie z diagramami trójskładnikowymi).
Korzystnie, w powyższym sposobie jako fazę olejową stosuje się substancję wybraną z grupy obejmującej: mirystynian izopropylu, palmitynian izopropylu, kwas linolowy, kwas oleinowy, dekan, dodekan, eter monoetylowy glikolu propylenowego, mieszaninę triglicerydów na bazie kwasu oleinowego i linolowego oraz ich pegylowanych pochodnych (Labrafil M 1944 CS), monolinoleinian glicerolu (Maisine), monooleinian glicerolu (Peceol), trójglicerydy, monokaprylan glikolu propylenowego (Capmul-PG8), izooktan.
Jako polielektrolit do tworzenia warstw korzystnie stosuje się substancję wybraną z grupy obejmującej: karageny, chlorek polidiallilodimetyloamoniowy, sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej, alginian sodu, chlorowodorek polialliloaminy, chlorowodorek polialliloaminy modyfikowany izotiocyjanianen fluoresceiny, poli-L-lizynę, kwas poliglutaminowy, chitozan, kwas hialuronowy.
Korzystnie, roztwory polielektrolitów stosuje się w stężeniach od 0,1-10 g/l, korzystnie 2 g/l.
Zgodnie ze sposobem według wynalazku, proces oplatania/selektywnej adsorpcji każdej z warstw prowadzi się korzystnie przez okres od kilkunastu do kilkudziesięciu minut, korzystnie 30 minut w temperaturze pokojowej, na mieszadle magnetycznym.
Korzystnie, roztwory polielektrolitów przygotowuje się w roztworach soli o stężeniu 0,01-0,5 M, korzystnie w 0,015M roztworze chlorku sodu, w celu ustabilizowania siły jonowej. W przypadku słabych bądź słabo rozpuszczalnych w wodzie polielektrolitów, jak np. chitozan stosuje się roztwór NaCl z dodatkiem odpowiedniego kwasu w celu ustalenia pH, niezbędnego do rozpuszczenia danego polielektrolitu.
Kolejnym przedmiotem wynalazku jest zastosowanie surfaktantu cukrowego o powyższym wzorze 1 do wytwarzania stabilnych nanokapsuł według wynalazku.
Innym przedmiotem wynalazku jest zastosowanie wyżej opisanej nanokapsuły do wytwarzania postaci leków, zwłaszcza przeciwnowotworowych.
Do otrzymania stabilnych i niewykazujących cytotoksyczności nanokapsuł nanosi się 8-14 warstw polielektrolitów, korzystnie 10-12 warstw. Efektywność nanoszenia poszczególnych warstw kontroluje się z metodą saturacyjną poprzez pomiar potencjału zeta.
Zaletą multiwarstwowych nanokapsuł otrzymywanych na templatach nanoemulsyjnych stabilizowanych surfaktantem kationowym - bromkiem 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu według wynalazku jest niewielka polidyspersyjność (PDI < 0,3) oraz nanoskopowy rozmiar (< 200 nm) idealny do zastosowania ich jako nośniki leków w terapii antynowotworowej. Dodatkowo, wykazują one potencjalną skuteczność antynowotworową, możliwą do zastosowania w terapii fotodynamicznej, poprzez niską aktywność hemolityczną, cytotoksyczność oraz zwiększoną fototoksyczność, nanokapsuł załadowanych przykładową substancją fotouczulającą-cyjaniną IR-786, wobec modelowych linii komórkowych nowotworu piersi: MCF-7. Wysoka stabilność nanonośników, zmierzona za pomocą potencjału zeta oraz możliwość kontrolowanego uwalniania substancji aktywnej, dodatkowo potwierdza ich wysoki potencjał terapeutyczny i możliwość zastosowania jako nowoczesnych systemów dostarczania leków.
Zasadniczą zaletą według wynalazku jest wytwarzanie bardzo dogodną metodą, bez konieczności stosowania dużych nakładów energii, stabilnych nanoemulsji typu olej w wodzie (o/w), które stanowią ciekły rdzeń nowoczesnych nanonośników substancji biologicznie czynnych, otrzymywanych metodą sekwencyjnej adsorpcji przeciwnie naładowanych par polielektrolitów na olejowych kroplach o rozmiarach nanoskopowych.
Przedmiot wynalazku objaśniony jest w przykładach wytwarzania nanokapsuł na szablonach nanoemulsji stabilizowanych kationowym surfaktantem cukrowym bromkiem 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu oraz na rysunku, na którym na figurach 1-5 przedstawiono trójskładnikowe diagramy fazowe, na podstawie, których wyznacza się obszary występowania nanoemulsji (Ne), E-obszar emulsyjny, 2F-obszar dwufazowy. Na figurach 6, 7, 8 przedstawiono odpowiednio:
PL 220 990 B1 przykładowe zmiany potencjału zeta podczas nanoszenia każdej warstwy, pomiary średnicy hydrodynamicznej kapsuł, uzyskane techniką dynamicznego rozpraszania światła (ang. Dynamie Light Scattering - DLS), morfologię nanonośników uzyskaną przy zastosowaniu skaningowej mikroskopii elektronowej. Na figurach 9, 10, 11 pokazano medyczny potencjał wynalazku (przykładowe wyniki dla nanokapsuł opisanych w przykładzie IV). Na figurze 9 zilustrowano proces uwalniania modelowej cyjaniny IR-786 z nanokapsuł otulanych różną ilością warstw polielektrolitu, co dowodzi, że po 12 warstwach badana substancja pozostaje szczelnie zamknięta w nośniku będącym przedmiotem wynalazku, i jej uwolnienie może nastąpić jedynie w komórkach docelowych pod wpływem degradacji kapsuły przez enzymy. Na fig. 10 przedstawiono cytotoksyczność i fototo ksyczność nanonośników według wynalazku, numery 1-3 odpowiadają pustym nanonośnikom, po otuleniu odpowiednio 8, 10 i 12 warstwami polielektrolitu, zaś 4 i 5 to nanokapsuły załadowane cyjaniną IR-786 otulone odpowiednio 10 i 12 warstwami prepolimerów. Pozostałe dane stanowią dane porównawcze uzyskane dla szablonów nanoemulsyjnych i wolnej cyjniny. Uzyskane wyniki pokazują, że nanonośniki załadowane fotouczulaczem IR-786 po naświetleniu wiązką laserową wykazują znaczny wzrost cytotoksyczności, w przeciwieństwie do pustych nośników i wolnej cyjaniny, co wskazuje na to, że mogą być z powodzeniem stosowane w terapii fotodynamicznej nowotworów. Wyniki badań przeprowadzonych za pomocą cytofluorymetrii przepływowej (FACS) po inkubacji komórek MCF-7WT, pokazane na fig. 11, dowodzą, że nanokapsuły będące przedmiotem wynalazku dużo wydajniej dostarczają cyjaninę IR-786 do komórek (fig. 11d), w porównaniu z wolnym lekiem (fig. 11b). Na fig. 11a i 11c przedstawiono wykresy oparte na wynikach odpowiednio, kontroli bez nanokapsuł i pustych nanokapsuł. Na fig. 11e - 11h zestawiono również histogramy ze średnią intensywnością fluorescencji w komórkach kontroli negatywnej (fig. 11e), w komórkach inkubowanych z wolną cyjaniną (fig. 11f); z nanokapsułami bez cyjaniny (fig. 11g), z nanokapsułami zawierającymi IR-786 (fig. 11h).
P r z y k ł a d I
Miesza się 0,20 g palmitynianu izopropylu, 0,50 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,30 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 2% wag. oraz emulgatora 5% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C, na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M roztworze NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 125,3 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,292 a wartość zeta potencjału 52,1 mV.
P r z y k ł a d II
Miesza się 0,20 g mirystynianu izopropylu, 0,50 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,30 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 2% wag. oraz emulgatora 5% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 134,3 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,283 a wartość zeta potencjału 58,9 mV.
P r z y k ł a d III
Miesza się 0,20 g fazy olejowej, którą stanowi Labrafil M 1944 CS, 0,50 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,30 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 2% wag. oraz emulgatora 5% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 146,0 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,297 a wartość zeta potencjału 49,3 mV.
PL 220 990 B1
P r z y k ł a d IV
Miesza się 0,20 g dodekanu 0,50 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,30 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 2% wag. oraz emulgatora 5% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 143,2 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,263 a wartość zeta potencjału 52,2 mV.
P r z y k ł a d V
Miesza się 0,20 g fazy olejowej, którą stanowią trójglicerydy, 0,50 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,30 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 2% wag. oraz emulgatora 5% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magentycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 132,1 nm, współczynnik polidyspersyjności (PdI) jest równy 0,254 a wartość zeta potencjału 50,4 mV.
P r z y k ł a d VI
Miesza się 0,10 g palmitynianu izopropylu, 0,30 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,60 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 1% wag. oraz emulgatora 3% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 120,2 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,262 a wartość zeta potencjału 51,4 mV.
P r z y k ł a d VII
Miesza się 0,10 g mirystynianu izopropylu, 0,30 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,60 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 1% wag. oraz emulgatora 3% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 127,2 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,252 a wartość zeta potencjału 47,1 mV.
P r z y k ł a d VIII
Miesza się 0,10 g fazy olejowej, którą stanowi Labrafil M 1944 CS, 0,30 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,60 g wody destylowanej.
Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 1% wag. oraz emulgatora 3% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 137,5 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,249 a wartość zeta potencjału 410 mV.
PL 220 990 B1
P r z y k ł a d IX
Miesza się 0,10 g dodekanu 0,30 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,60 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 1% wag. oraz emulgatora 3% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 134,3 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,249 a wartość zeta potencjału 51,0 mV.
P r z y k ł a d X
Miesza się 0,10 g fazy olejowej, którą stanowią trójglicerydy, 0,30 g bromku 2-(dodecylodimetyloamonio)etyloglukoheptonamidu (D2GHA-12), i 9,60 g wody destylowanej. Następnie, całość poddaje się działaniu ultradźwięków przez ok. 20 minut. Po tym czasie otrzymuje się opalizującą nanoemulsję o zawartości fazy olejowej 1% wag. oraz emulgatora 3% wag. Otrzymany templat poddaje się następnie procesowi oplatania metodą warstwa po warstwie (LbL) sześciu par przeciwnie naładowanych polielektrolitów przez 30 minut w temperaturze 25°C na mieszadle magnetycznym. Jako polianion stosuje się sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej (PSS), zaś jako polikation chlorek polidiallilodimetyloamoniowy (PDADMAC), oba w stężeniach 2 g/l w 0,015M NaCl. Otrzymuje się multiwarstwowe nanokapsuły, których średnica hydrodynamiczna DH wynosi 130,3 nm, współczynnik polidyspersyjności (Pdl) jest równy 0,261 a wartość zeta potencjału 50,6 mV.
Charakterystykę nanokapsuł oraz składy nanoemulsji wraz z innymi parametrami (średnica hydrodynamiczna-DH, współczynnik polidyspersyjności-Pdl, zeta potencjał-ξ) opisującymi otrzymane układy zebrano w poniższej Tabeli 1.
T a b e l a 1. Skład oraz parametry opisujące otrzymane nanokapsuły
Lp. nanoemulsja/templat nanokapsuły
Olej [%] Surfaktant [%] Woda [%] Dh [nm] Pdl ξ [mV]
2 5 93
1 D2GHA-12/IPP/woda 125,3 0,292 52,1
2 D2GHA-12/IPM/woda 134,7 0,283 48,9
3 D2GHA-12/Labrafil M 1944 CS /woda 146,0 0,297 49,3
4 D2GHA-12 /dodekan/woda 143,2 0,263 52,2
5 D2GHA-12/trójglicerydy/woda 132,1 0,254 50,4
Olej [%] Surfaktant [%] Woda [%]
1 3 96
6 D2GHA-12/IPP/woda 120,2 0,262 51,4
7 D2GHA-12/IPM/woda 127,2 0,252 47,1
8 D2GHA-12/Labrafil M 1944 CS/woda 137,5 0,249 51,0
9 D2GHA-12/dodekan/woda 134,3 0,278 49,4
10 D2GHA-12/trójglicerydy/woda 130,3 0,261 50,6
W Tabeli 2 umieszczono wyniki hemolizy dla nanokapsuł będących przedmiotem wynalazku oraz dla stosowanych polielektrolitów, które pokazują ich niski potencjał hemolityczny, zwłaszcza w większych rozcieńczeniach, niezbędnych do aplikacji biologicznych.
PL 220 990 B1
T a b e l a 2. Właściwości hemolityczne charakteryzujące otrzymane nanokapsuły
Nazwa próbki Objętość [μ!] PBS [μΐ] Rozcieńczenie w zawiesinie RBC A540 H [%]
NANOKAPSUŁY
1.25 48.75 1:200 0.104 8.2
1.40 48.60 1:175 0.110 9.0
1.70 48.30 1:150 0.126 11
(dodekan/ 2.0 48.0 1:125 0.275 29
D2GHA-12 /woda)6 + 2.5 47.50 1:100 0.515 58
IR-786 3.3 46.70 1:75 0.564 64
5.0 45.0 1:50 0.664 76
1.25 48.75 1:200 0.168 16
1.40 48.60 1:175 0.185 18
1.70 48.30 1:150 0.193 19
(dodekan/ 2.0 48.0 1:125 0.197 19.5
D2GHA-12 /woda)6 2.5 47.50 1:100 0.209 21
3.3 46.70 1:75 0.416 46
5.0 45.0 1:50 0.482 54
1.25 48.75 1:200 0.185 18
1.40 48.60 1:175 0.226 23
IPP/ 1.70 48.30 1:150 0.276 29
D2GHA-12 /woda)4 2.0 48.0 1:125 0.325 35
2.5 47.50 1:100 0.365 39
3.3 46.70 1:75 0.400 44
5.0 45.0 1:50 0.416 46
POLIELEKTROLITY
1.25 48.75 1:200 0.046 1.2
1.40 48.60 1:175 0.046 1.2
1.70 48.30 1:150 0.048 1.5
PSS 2.0 48.0 1:125 0.051 1.8
2.5 47.50 1:100 0.054 2.2
3.3 46.70 1:75 0.055 2.3
5.0 45.0 1:50 0.065 3.5
1.0 49.0 1:250 0.127 11
1.25 48.75 1:200 0.160 14
PDADMAC 1.40 48.60 1:175 0.168 16
1.70 48.30 1:150 0.185 18
2.0 48.0 1:125 0.210 21
2.5 47.50 1:100 0.234 24
3.3 46.70 1:75 0.300 32
5.0 45.0 1:50 0.416 48
Powyższe wyniki potwierdzają korzystne, zwłaszcza pod względem ich zastosowania medycznego, właściwości nanokapsuł będących przedmiotem niniejszego wynalazku.

Claims (12)

1. Multiwarstwowa nanokapsuła zawierająca ciekły rdzeń nanoemulsji typu olej w wodzie, stabilizowanej surfaktantem cukrowym oraz adsorbowany na rdzeniu polielektrolit, znamienna tym, że jako surfaktant cukrowy zawiera związek określony wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza prosty lub rozgałęziony łańcuch alkilowy zawierający od 10 do 18 atomów węgla.
2. Multiwarstwowa nanokapsuła według zastrz. 1, znamienna tym, że surfaktant cukrowy zawiera nasycony łańcuch węglowodorowy o długości 12 atomów węgla.
3. Multiwarstwowa nanokapsuła według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera ponadto substancję aktywną, zwłaszcza przeciwnowotworową.
4. Sposób wytwarzania multiwarstwowej nanokapsuły polegający na konstrukcji stabilnego templatu nanoemulsyjnego, powstałego w wyniku procesu emulsyfikacji związku powierzchniowo czynnego, oleju i wody a następnie poddaniu go procesowi oplatania za pomocą par przeciwnie naładowanych polielektrolitów, znamienny tym, że surfaktant cukrowy użyty w proporcji od 1 do 30% wag., miesza się z 0,1 do 5% wag. fazy olejowej oraz z wodą destylowaną w zakresie stężeń 70-99% wag., a następnie sonifikuje się od kilku do kilkunastu minut, w wyniku czego otrzymuje się stabilną, półprzezroczystą, opalizującą nanoemulsję, którą następnie poddaje się procesowi oplatania przeciwnie naładowanymi polielektrolitami, przy czym jako surfaktant cukrowy stosuje się związek określony wzorem ogólnym 1, w którym R oznacza prosty lub rozgałęziony łańcuch alkilowy zawierający od 10 do 18 atomów węgla.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że związek powierzchniowo czynny stosuje się w ilości 1-30% wag., fazę olejową ilości 0,1-5% wag., korzystnie stosuje się 0,1-2% wag. oleju i 1-20% surfaktantu, zgodnie z diagramami trójskładnikowymi.
6. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że jako fazę olejową stosuje się substancję wybraną z grupy obejmującej: mirystynian izopropylu, palmitynian izopropylu, kwas linolowy, kwas oleinowy, dekan, dodekan, eter monoetylowy glikolu propylenowego, mieszaninę triglicerydów na bazie kwasu oleinowego i linolowego oraz ich pegylowanych pochodnych, monolinoleinian glicerolu, monooleinian glicerolu, trójglicerydy, monokaprylan glikolu propylenowego, izooktan.
7. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że jako polielektrolit do tworzenia warstw stosuje się substancję wybraną z grupy obejmującej: karageny, chlorek polidiallilodimetyloamoniowy, sulfonowany polistyren w postaci soli sodowej, alginian sodu, chlorowodorek polialliloaminy, chlorowodorek polialliloaminy modyfikowany izotiocyjanianen fluoresceiny, poli-L-lizynę, kwas poliglutaminowy, chitozan, kwas hialuronowy.
PL 220 990 B1
8. Sposób, według zastrz. 4, znamienny tym, że roztwory polielektrolitów stosuje się w stężeniach 0,1-10 g/l, korzystnie 2 g/l.
9. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że proces oplatania prowadzi się w temperaturze pokojowej przez okres od kilkunastu do kilkudziesięciu minut, korzystnie około 30 minut.
10. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że roztwory polielektrolitów przygotowuje się w roztworach soli o stężeniu 0.01-0.5 M, korzystnie w 0.015M roztworze chlorku sodu.
11. Zastosowanie surfaktantu cukrowego o wzorze 1 określonym w zastrz. 1 do wytwarzania stabilnych nanokapsuł zdefiniowanych w zastrz. 1.
12. Zastosowanie nanokapsuły określonej w zastrz. 1, do wytwarzania postaci leków, zwłaszcza przeciwnowotworowych.
PL393806A 2011-02-01 2011-02-01 Multiwarstwowa nanokapsuła, sposób jej wytwarzania i zastosowanie PL220990B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL393806A PL220990B1 (pl) 2011-02-01 2011-02-01 Multiwarstwowa nanokapsuła, sposób jej wytwarzania i zastosowanie

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL393806A PL220990B1 (pl) 2011-02-01 2011-02-01 Multiwarstwowa nanokapsuła, sposób jej wytwarzania i zastosowanie

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL393806A1 PL393806A1 (pl) 2012-08-13
PL220990B1 true PL220990B1 (pl) 2016-02-29

Family

ID=46642169

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL393806A PL220990B1 (pl) 2011-02-01 2011-02-01 Multiwarstwowa nanokapsuła, sposób jej wytwarzania i zastosowanie

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL220990B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL393806A1 (pl) 2012-08-13

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Khoee et al. An investigation into the role of surfactants in controlling particle size of polymeric nanocapsules containing penicillin-G in double emulsion
Morikawa et al. The use of an efficient microfluidic mixing system for generating stabilized polymeric nanoparticles for controlled drug release
JP5989964B2 (ja) 親水性及び/又は親油性分子をカプセル化するための、水性コア脂質ナノカプセル
US9005666B2 (en) Process for preparing lipid nanoparticles
Fontana et al. Microfluidics as a cutting-edge technique for drug delivery applications
Sathyamoorthy et al. Optimization of paclitaxel loaded poly (ε-caprolactone) nanoparticles using Box Behnken design
Sharma et al. Nanotechnology based approaches for enhancing oral bioavailability of poorly water soluble antihypertensive drugs
Bazylińska et al. Novel approach to long sustained multilayer nanocapsules: influence of surfactant head groups and polyelectrolyte layer number on the release of hydrophobic compounds
Kaur et al. Physiochemical and cytotoxicity study of TPGS stabilized nanoemulsion designed by ultrasonication method
Palamoor et al. Comparative study on diffusion and evaporation emulsion methods used to load hydrophilic drugs in poly (ortho ester) nanoparticle emulsions
US11040324B2 (en) Polyelectrolyte microcapsules and methods of making the same
Driever et al. Layer-by-layer polymer coating on discrete particles of cubic lyotropic liquid crystalline dispersions (cubosomes)
JP2013530168A (ja) 親水性活性物質のためのコロイド状ナノスケールキャリア及びその製造方法
Singh et al. Product development studies on surface-adsorbed nanoemulsion of olmesartan medoxomil as a capsular dosage form
Imbrogno et al. Polycaprolactone multicore-matrix particle for the simultaneous encapsulation of hydrophilic and hydrophobic compounds produced by membrane emulsification and solvent diffusion processes
Piñón-Segundo et al. The emulsification-diffusion method to obtain polymeric nanoparticles: Two decades of research
Rehman et al. Lipid nanocarriers: Formulation, properties, and applications
Bazylińska et al. The effect of anionic dicephalic surfactants on fabrication of varied-core nanocarriers for sustained release of porphyrin photosensitizers
Souto et al. Lipid nanoemulsions for anti-cancer drug therapy
Khan et al. Microfluidic conceived Trojan microcarriers for oral delivery of nanoparticles
Bazylińska Rationally designed double emulsion process for co-encapsulation of hybrid cargo in stealth nanocarriers
Karabasz et al. Cytotoxic activity of paclitaxel incorporated into polyelectrolyte nanocapsules
Podgórna et al. Synthesis of polyelectrolyte nanocapsules with iron oxide (Fe3O4) nanoparticles for magnetic targeting
Tamilvanan et al. Manufacturing techniques and excipients used during the formulation of oil-in-water type nanosized emulsions for medical applications
Fernandes et al. Improved poly (D, L‐lactide) nanoparticles‐based formulation for hair follicle targeting