PL221537B1 - Betonowy element budowlany do bezspoinowego wznoszenia muru oporowego - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest betonowy element budowlany do bezspoinowego wznoszenia muru oporowego technologią układania na zakładkę warstw z elementów zaopatrzonych na powierzchni górnej i dolnej w specjalne zazębiające się ukształtowanie, ustalające ich wzajemne położenie.

Znane są elementy do budowy muru oporowego, przykładowo według rozwiązania przedstawionego opisem polskiego zgłoszenia wynalazku nr P 355 836 (patent europejski nr EP 1 196 662), mające kształt graniastosłupa prostego, na którego na górnej i dolnej podstawie wykonane są uzupełniające się kształtem występy i rowki, o osiach równoległych do powierzchni elewacyjnej. Zastosowane połączenie typu „na jaskółczy ogon” wymaga dokładnego ukształtowania występów i rowków, jest wrażliwe na uszkodzenia przy montażu, a ponadto jest kierunkowo sztywne, czyli może być stosowane tylko do murów prostych, nie pozwala na krzywoliniowe profilowanie muru oporowego.

Znane jest również z materiałów ofertowych polskiego przedsiębiorstwa ZIBET Sp. z o. o., z siedzibą w Myślenicach (oraz opisu zgłoszenia wynalazku nr P-392 141) rozwiązanie konstrukcji muru oporowego wznoszonego z elementów betonowych mających postać graniastosłupa prostego o podstawach równoległych, powierzchni górnej i dolnej w kształcie trapezów równoramiennych. Element posiada na powierzchni górnej dwa występy w postaci stożków ściętych, których osie usytuowane są w płaszczyźnie równoległej do powierzchni elewacyjnej i rozstawione symetrycznie w kierunkach skośnych powierzchni bocznych. W osiach stożków osadzone są kotwy transportowe z głowicą kulową, umożliwiające transport elementów o ciężarze rzędu 2500 do 4000 kg. Na powierzchni dolnej wykonany jest przelotowy rowek ustalający, równoległy do powierzchni elewacyjnej oraz o przekroju trapezu równoramiennego. Powierzchnie ramion rowka ustalającego mają pochylenie równe pochyl eniu stożkowych występów, a głębokość rowka jest większa od wysokości występów. Elementy układ ane są warstwowo i na zakładkę w przylegających warstwach muru. Sąsiadujące ze sobą w poszczególnych warstwach elementy dzięki ukształtowaniu podstaw w trapez równoramienny mogą być sytuowane powierzchniami elewacyjnymi pod kątem, co umożliwia wznoszenie zarówno murów prostych, jak i zakrzywionych. Przy zakładkowym połączeniu elementów w przylegających warstwach muru umożliwia to przegubowe połączenie elementów na jednym występie stożkowym wprowadzonym w rowek. Rozwiązanie przewiduje również przesunięcie w kierunku powierzchni elewacyjnej osi ro wka ustalającego względem osi występów, co powoduje przesunięcie sąsiadujących warstw i pochylenie muru oporowego ze skutkiem zwiększenia jego wytrzymałość na parcie gruntu.

Rozwiązanie według niniejszego wynalazku stanowi ulepszenie opisanego powyżej elem entu przedsiębiorstwa ZIBET, posiada wiele wspólnych cech technicznych. Istota wynalazku polega na tym, że element muru oporowego od strony powierzchni tylnej i wzdłuż obu skośnych powierzchni bocznych wykonane ma dwa, nieprzelotowe gniazda transportowe, przeznaczone do współpracy z widłowym zawiesiem transportowym. Gniazda transportowe mają postać rowków o osiach i górnych powierzchniach równoległych do powierzchni dolnej, a ich dna są prostopadłe do powierzchni tylnej. Rowek ustalający wykonany na powierzchni dolnej jest nieprzelotowy, zamknięty na obu końcach, jego długość jest większa od zewnętrznego wymiaru obrysu występów. Rozwiązanie z gniazdami transportowymi, które nie wystają poza obrys elementu, istotnie ułatwia przenoszenie ciężkiego elementu, zarówno na etapie technologicznym, magazynowania, w fazie transportu na plac budowy. Czynność ułożenia końcowego w warstwie muru wykonywana jest przy użyciu sprzęgów transport owych dopasowanych do rodzaju i typu kotwy.

Korzystnym jest rozwiązanie elementu posiadającego przelotowy otwór kotwiowy, wykonany w płaszczyźnie symetrii prostopadłej do powierzchni dolnej oraz prowadzony między powierzchnią elewacyjną i powierzchnią tylną. W zależności od wysokości muru i parametrów geotechnicznych gruntu występująca możliwość bezpośredniego zakotwienia - przykładowo na wysokościach w co drugiej lub trzeciej warstwie elementów - pozwala na bardzo istotne zwiększenie wytrzymałości muru.

Optymalne wzmocnienie muru występuje przy pochylonych kotwiach, gdy oś otworu kotwiowego w elemencie pochylona jest pod kątem w dół w kierunku powierzchni tylnej oraz gdy na powierzc hni elewacyjnej wykonane jest współosiowe gniazdo dla nakrętki kotwi.

Element według wynalazku nadaje się zwłaszcza do wysokich murów oporowych, budowanych w miejscach o szczególnym zagrożeniu, na słabych gruntach wymagających wzmocnionego utwierdzenia.

Pełne zrozumienie wynalazku umożliwi poznanie opisu dwóch przykładowych wykonań elementów pokazanych na rysunku.

PL 221 537 B1

Poszczególne figury rysunku przedstawiają:

figura 1 - widok perspektywiczny elementu według pierwszego przykładu wykonania, figura 2 - widok z góry tego elementu z półprzekrojem prowadzonym na wysokości gniazda transportowego, figura 3 - widok czołowy z półprzekrojem prowadzonym na głębokości rowka ustalającego, figura 4 - widok z boku.

Następne figury 5 do 8 obrazują w identycznych rzutach i przekrojach drugi przykład wykonania elementu z otworem kotwiowym, natomiast na ostatniej fig. 9 pokazany jest przekrój pionowy muru oporowego wykonanego z obu tych elementów.

Element wykonany z mieszanki betonu samozagęszczanego stanowi blok o kształcie graniastosłupa prostego z równoległymi podstawami, masie około 2350 kg i wymiarach gabarytowych: podstawy około 120 x 100 cm i wysokości 100 cm. Równoległe podstawy powierzchni górnej 1 i dolnej 2 mają kształt trapezów równoramiennych, których boki połączone są pionowymi powierzchniami: elewacyjną 3, dwoma bocznymi 4 i tylną 5. Na powierzchni górnej 1 znajdują się dwa występy 6 w post aci stożków ściętych, usytuowane osiami w płaszczyźnie równoległej do powierzchni elewacyjnej 3 i rozstawione symetrycznie w kierunkach skośnych powierzchni bocznych 4. Współosiowo w występach 6 osadzone są kotwy transportowe 7 do wkręcania zaczepów transportowych. Na powierzchni dolnej 2 wykonany jest rowek ustalający 8, równoległy do powierzchni elewacyjnej 3, mający w przekroju kształt trapezu równoramiennego o pochyleniu ramion równym pochyleniu pobocznie stożk owych występów 6. Głębokość g rowka ustalającego 8 jest większa od wysokości h występów 6. Od strony powierzchni tylnej 5, wzdłuż obu skośnych powierzchni bocznych 4 wykonane są dwa, nieprzelotowe gniazda transportowe 9, przeznaczone do współpracy z widłowym zawiesiem transportowym. Gniazda transportowe 9 mają postać rowków o przekroju zbliżonego do prostokąta, ich wzdłużne osie i górne powierzchnie 10 są równoległe do powierzchni dolnej 2 elementu. Gniazda mają zmienną głębokość, bo ich dna 11 są prostopadłe do powierzchni tylnej 5. Rowek ustalający 8 na powierzchni dolnej 2 jest nieprzelotowy, zamknięty na obu końcach, a jego długość L jest większa od zewnętrznego wymiaru I obrysu występów 6, jako najdalszych od siebie punktów podstaw stożków.

Element przedstawiony na figurach 5 do 8 ma identyczne ukształtowanie jak powyżej opisany, różni się tylko dodatkowym wykonaniem między powierzchnią elewacyjną 3 i powierzchnią tylną 5 przelotowego otworu kotwiowego 12. Oś otworu kotwiowego 12 usytuowana jest w płaszczyźnie s ymetrii S-S, prostopadłej do powierzchni dolnej 2 oraz pochylona w tej płaszczyźnie pod kątem α = 25° w dół, w kierunku powierzchni tylnej 5. Na powierzchni elewacyjnej 3 otwór zakończony jest współ osiowym gniazdem nakrętki 13 - o prostopadłej do osi otworu powierzchni oporowej. W obu wykonaniach powierzchnia elewacyjna 3 elementów może mieć fakturę dekoracyjną, nieregularną, chropowatą, przykładowo imitującą powierzchnię z kamienia naturalnego.

Na fig. 9 pokazany jest przekrój pionowy przykładowego muru oporowego wzniesionego przy pomocy powyżej opisanych elementów układanych warstwowo i na zakładkę w przylegających warstwach. Elementy o wadze około 2350 kg układane są przy pomocy urządzenia dźwigowego, podwieszane za sprzęgi transportowe, zamontowane na kotwy 7 występów 6. Mur posadowiony na ławie fundamentowej wzmocniony jest kotwami 14 osadzonymi przemiennie w co drugiej warstwie ułożonej z elementów zaopatrzonych w otwory kotwiowe 12.

Korzystnym jest zastosowanie technologii iniekcyjnych mikropali kotwiących, o długości nawet do kilkunastu metrów. Rurowo-śrubowe kotwie 14 w tej technologii zaopatrzone są na dolnym końcu w koronkę, przez którą podczas wiercenia dokonywana jest iniekcja płuczki cementowej. Migrujący iniekt wzmacnia na całej długości strefę przyotworową poprawiając parametry geotechniczne gruntu, do którego mur jest przytwierdzany. W przedstawionym, przykładowym wykonaniu górny koniec muru stanowi element wieńczący o konstrukcji z rowkiem ustalającym 8 na powierzchni dolnej, a na powierzchni górnej mający odsadzenie, do którego zamocowana jest barierka.

Claims (3)

1. Betonowy element budowlany do bezspoinowego wznoszenia muru oporowego, mający postać graniastosłupa prostego o podstawach równoległych powierzchni górnej i dolnej w kształcie trapezów równoramiennych, układany warstwowo i na zakładkę w przylegających warstwach muru oraz posiadający na powierzchni górnej dwa występy w postaci stożków ściętych, usytuowane osiami

PL 221 537 B1 w płaszczyźnie równoległej do powierzchni elewacyjnej i rozstawione symetrycznie w kierunkach skośnych powierzchni bocznych oraz w których współosiowo osadzone są gwintowane tuleje do wkręcania zaczepów transportowych, ponadto na powierzchni dolnej mający rowek ustalający, równoległy do powierzchni elewacyjnej, o przekroju trapezu równoramiennego z powierzchniami ramion pochylonymi według pochylenia stożkowych występów, przy czym głębokość rowka ustalającego jest większa od wysokości występów, znamienny tym, że od strony powierzchni tylnej (5) wzdłuż obu skośnych powierzchni bocznych (4) wykonane ma dwa, nieprzelotowe gniazda transportowe (9), przeznaczone do współpracy z widłowym zawiesiem transportowym, mające postać rowków o osiach i górnych powierzchniach (10) równoległych do powierzchni dolnej (2) oraz których dna (11) są prostopadłe do powierzchni tylnej (5), ponadto jego rowek ustalający (8) na powierzchni dolnej (2) jest nieprzelotowy, zamknięty na obu końcach, o długości (L) większej od zewnętrznego wymiaru (I) obrysu występów (6).

2. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że ma przelotowy otwór kotwiowy (12), o osi usytuowanej w płaszczyźnie symetrii (S-S) prostopadłej do powierzchni dolnej (2), prowadzony między powierzchnią elewacyjną (3) i powierzchnią tylną (5).

3. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że oś otworu kotwiowego (12) pochylona jest pod kątem (α) w dół w kierunku powierzchni tylnej (5) oraz że na powierzchni elewacyjnej (3) ma współosiowe gniazdo nakrętki (13).