PL221807B1 - Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego, i zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego do wytwarzania leku immunosupresyjnego zwłaszcza zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów - Google Patents

Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego, i zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego do wytwarzania leku immunosupresyjnego zwłaszcza zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów

Info

Publication number
PL221807B1
PL221807B1 PL402374A PL40237413A PL221807B1 PL 221807 B1 PL221807 B1 PL 221807B1 PL 402374 A PL402374 A PL 402374A PL 40237413 A PL40237413 A PL 40237413A PL 221807 B1 PL221807 B1 PL 221807B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
mycophenoyl
amide derivatives
nmr
mhz
mycophenolic acid
Prior art date
Application number
PL402374A
Other languages
English (en)
Other versions
PL402374A1 (pl
Inventor
Grzegorz Cholewiński
Krystyna Dzierzbicka
Dorota Iwaszkiewicz-Grześ
Piotr Trzonkowski
Original Assignee
Politechnika Gdańska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Gdańska filed Critical Politechnika Gdańska
Priority to PL402374A priority Critical patent/PL221807B1/pl
Publication of PL402374A1 publication Critical patent/PL402374A1/pl
Publication of PL221807B1 publication Critical patent/PL221807B1/pl

Links

Landscapes

  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Abstract

Przedmiotem wynalazku są nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H, albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3 albo H. Przedmiotem wynalazku są również sposoby otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2. Wynalazek obejmuje również zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, CH2CH(CH3)2 albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3 albo H do wytwarzania leku immunosupresyjnego, zwłaszcza leku zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów.

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku są nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób ich otrzymywania oraz ich zastosowanie do wytwarzania leku o działaniu immunosupresyjnym, zwłaszcza mającego zastosowanie w transplantologii przy zmniejszaniu ryzyka odrzucenia przeszczepów.
Kwas mykofenolowy (MPA) o wzorze 1 stanowiący produkt wyjściowy do otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, jest związkiem naturalnym o działaniu immunosupresyjnym, przeciwdrobnoustrojowym i przeciwnowotworowym oraz mającym zastosowanie jako lek przeciw łuszczycy i hiperurykemii.
Znane jest zastosowanie MPA w transplantologii jako leku zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów narządów.
Pomimo postępów w leczeniu immunosupresyjnym wciąż nie udało się wyeliminować ryzyka odrzucenia przeszczepu. Po przeszczepie, białka pochodzące od narządu dawcy są rozpoznawane jako obce, co wywołuje silną reakcję immunologiczną biorcy, a w konsekwencji niszczenie organu. Stosowane w transplantologii leki immunosupresyjne powodują efekty uboczne - obniżają aktywność układu odpornościowego, co wiąże się z podwyższonym ryzykiem infekcji i nowotworzenia. Z tego względu poszukuje się nowych analogów MPA i jego pochodnych, które w większym stopniu zmniejszyłyby ryzyko odrzutów, przy stosowaniu mniejszej dawki i ograniczeniu toksyczności leku.
Do tej pory zsyntezowano wiele analogów MPA, które zawierają cykliczne ugrupowania takie jak: monocykliczne fenole, niefenolowe analogi oraz monocykliczne aminy.
Znane są amidowe pochodne kwasu mykofenolowego z przyłączonymi poprzez grupę karboksylową resztami cukrowymi i aminokwasami takimi jak glicyna i racemiczna alanina. Pochodne cukrowe stanowią teki przeciwnowotworowe i przeciw łuszczycy.
Nie są znane zastosowania pochodnej glicynowej i racemicznej pochodnej alaninowej jako leki w transplantologii.
Znane amidowe pochodne MPA otrzymuje się w reakcji z udziałem mikroorganizmów. Pocho dne te - W-mykofenoiloglicynę, jak i W-mykofenoiloalaninę uzyskuje się jako metabolity przemiany kwasu mykofenolowego przez mikroorganizmy Mucor rammamianus lub też w reakcji chemicznej kwasu mykofenolowego z estrami odpowiednich aminokwasów w obecności W,W'-dicykloheksylokarbodiimidu, a następnie alkalicznej hydrolizy otrzymanych estrów.
Znane są również inne pochodne kwasu mykofenolowego takie jak ester morfolinowy kwasu mykofenolowego - mykofenolan mofetylu (MMF, CellCept®, Roche AG) znany jako środek zmniejszający ryzyko odrzucenia przeszczepów narządów, takich jak: nerki, wątroba i serce.
Inną znaną postacią MPA jest sól sodowa kwasu mykofenolowego (MPS, Myfortic®, Novartis Farma AG).
Inną znaną modyfikacją MPA jest kwas (S)-a-metylomykofenolowy, który ma silniejsze działanie immunosupresyjne niż MPA.
Wynalazek dotyczy nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H, albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a oznacza CH3 albo H.
Wynalazkiem jest również sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo Ch2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2^NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3, który charakteryzuje się według wynalazku tym, że sporządza się mieszaninę reakcyjną zawierającą od 29% do 36% masowych kwasu mykofenolowego, oraz od 29% do 36% masowych estru aminokwasu takiego jak glicyna albo alanina, albo fenyloalanina, albo walina, albo leucyna, albo kwas glutaminowy, w postaci chlorowodorku rozpuszczonego w bezwodnym W,W-dimetyloformamidzie, oraz od 14% do 21% masowych 4-W,W-dimetyloaminopirydyny, rozpuszczonej w bezwodnym W,W-dimetyloformamidzie. Mieszaninę reakcyjną chłodzi się do temperatury od 0 do 10°C, a następnie do mieszaniny reakcyjnej wprowadza się od 24% do 31% masowych odczynnika kondensującego w postaci chlorowodorku 1-etylo(3-dimetyloaminopropylo)karbodiimidu i utrzymując temperaturę reakcji w zakresie od 0°C do 10°C, korzystnie 0°C, miesza się korzystnie przez okres od 1 do 2 godzin, po czym kontynuuje się reakcję sukcesywnie zwiększając temperaturę do 18 do 26°C przez okres od 24 do 48 godzin. Następnie do mieszaniny reakcyjnej dodaje się wodę i octan etylu w takiej ilości, aby utworzyć dwie klarowne fazy, a następnie rozdziela się fazy i przemywa się korzystnie 10% roztworem wodorowęglanu sodu i wodą,
PL 221 807 B1 po czym oddzieloną warstwę organiczną korzystnie osusza się bezwodnym siarczanem magnezu i odparowuje się do uzyskania czystego produktu.
Wynalazkiem jest również sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza H który charakteryzuje się tym, że rozpuszcza się w metanolu od 64% do 77% masowych amidowej pochodnej kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo Ch2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3, a następnie dodaje się od 23% do 36% masowych monohydratu wodorotlenku litu rozcieńczonego w wodzie. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez okres od 12 do 48 godzin, korzystnie 24 godzin, a następnie tą mieszaninę reakcyjną zakwasza się kwasem solnym i dodaje octanu etylu w takiej ilości aby utworzyć dwie klarowne fazy. Następnie rozdziela się fazy od siebie, po czym warstwę organiczną korzystnie osusza się bezwodnym siarczanem magnezu i odparowuje się do uzyskania czystego produktu.
Wynalazkiem jest również zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3 albo H do wytwarzania leku immunosupresyjnego, zwłaszcza leku zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów.
Nowe amidowe pochodne według wynalazku stanowią prostą modyfikację struktury cząsteczki kwasu mykofenolowego i wykazują podwyższoną aktywność, przy jednocześnie niższej toksyczności, w porównaniu z kwasem mykofenolowym.
Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego stanowią związki wykazujące immunosupresyjną aktywność wobec komórek układu odpornościowego, dzięki czemu mogą być zastosowane w transplantologii do wytwarzania leku immunosupresyjnego zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów.
Dzięki zachowaniu konfiguracji chiralnego atomu węgla reszty aminokwasowej, a także ze względu na wielkość i polarność podstawników nowe amidowe pochodne charakteryzują się silnymi właściwościami immunosupresyjnymi. Amidowe pochodne dzięki obecności na końcu łańcucha bocznego polarnej grupy funkcyjnej, mogą oddziaływać z Ser 276 dehydrogenazy monofosforanu inozyny, hamując proliferację komórek.
Zastosowanie 1-etylo(3-dimetytoaminopropylo)karbodiimidu (EDCI) jako odczynnika kondensującego w reakcji kwasu mykofenolowego z estrami aminokwasów pozwala na otrzymanie z dobrą wydajnością czystych pochodnych.
Korzyścią sposobu według wynalazku jest brak konieczności oczyszczania chromatograficznego otrzymanych nowych pochodnych kwasu mykofenolowego, co umożliwia zwiększanie wydajności reakcji.
Pełen dowód struktury nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego został opisany w przykładach otrzymywania nowych amidowych pochodnych o ogólnym wzorze 2, sposób ich otrzymywania oraz ich właściwości biologiczne ilustrują podane niżej przykłady.
Sposób według wynalazku przedstawiono na fig. 1, na której oznaczono jako 1 kwas mykofenolowy MPA, jako 2 estry metylowe chlorowodorków aminokwasów, jako 3 nowe amidowe pochodne o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3 albo CH2Ph albo CH(CH3)2 albo CH2CH(CH3)2 albo CH2CH2COOCH3 albo CH(OH)CH3, albo (CH2UNH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3, jako 4 nowe amidowe pochodne o ogólnym wzorze 2 gdzie R oznacza H albo CH3 albo CH2Ph albo CH(CH3)2 albo CH2CH(CH3)2 albo CH2CH2COOH albo CH(OH)CH3 albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza H. W sposobie według wynalazku związki oznaczone jako 2 przekształca się za pomocą odczynnika kondensującego 1-etylo(3-dimetyloaminopropylo)karbodiimidu oznaczonego jako EDCI w amidowe pochodne kwasu mykofenolowego oznaczone na fig. 1 jako związki 3. Związki 3, według sposobu według wynalazku hydrolizuje się za pomocą rozcieńczonego roztworu LiOH do innych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego oznaczonych na fig. 1 jako związki 4. W reakcji tej odtwarzana jest wolna grupa karboksylowa w części aminokwasowej.
W tabeli 1 przedstawiono wydajności reakcji otrzymywania nowych amidowych pochodnych, opisanych w przykładach wykonania jako związki 3 i 4, w zależności od użytego związku 2. W tabelach od 2 do 6 przedstawiono wyniki badań aktywności biologicznej in vitro nowych amidowych pochodnych.
Strukturę chemiczną nowych amidowych pochodnych potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS
PL 221 807 B1 (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Uzyskane na widmie NMR sygnały odpowiadają atomowi wodoru i węgla występującym w badanych cząsteczkach pod względem sposobu połączenia oraz ilości atomów danego rodzaju, w MS potwierdzono masę cząsteczkową jonu macierzystego, skręcalność optyczna pozwoliła scharakteryzować substancje chiralne.
Przedstawione wyniki dowodzą, że sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego według wynalazku prowadzi do uzyskania żądanych produktów o ogólnym wzorze 2.
P r z y k ł a d 1
Otrzymywanie amidowej pochodnej kwasu mykofenolowego - estru metylowego W-mykofenoilo-D-alaniny 3, a następnie W-mykofenoilo-D-alaniny 4
0,04 g (0,125 mmola) kwasu mykofenolowego (MPA) 1, 0,178 mmola chlorowodorku estru metylowego D-alaniny 2, i 0,022 g (0,178 mmola) 4-W,W-dimetytoaminopirydyny (DMAP) rozpuszczono w 1,5 ml bezwodnego W,W-dimetyloformamidu (DMF). Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,033 g (0,170 mmola) 1-etylo(3-dimetyloaminopropylo)karbodiimidu (EDCI). Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 15 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDITOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®, model: APII-6W-10). Dane estru metylowego pochodnej D-alaniny 3 przedstawiono poniżej:
1H NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 1,34 (d, 3H, J=7,3 Hz); 1,81 (s, 3H); 2,15 (s, 3H); 2,31 (s, 4H); 3,39 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,74 (s, 3H); 3,76 (s, 3H); 4,55-4,58 (m, 1H); 5,20 (s, 2H); 5,26 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,02 (s, 1H); 7,67 (s, 1H).
13C NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 173,85; 173,15; 172,39; 163,90; 153,84; 144,26; 134.65; 123,10; 122,33; 116,98; 106,60; 70,27; 61,24; 52,68; 48,10; 35,27; 35,22; 22,83; 18,70; 16,39; 11,79
MS (DHB) m/z 406,2 (M+) C21H2yOyN=405,4
temp. top. 135-137°C
skręcalność [afc25 -4° (c=1, CHCla)
TLC Rf=0,56 (CH2Cl2 : MeOH; 20 : 1 v/v)
gdzie:
DHB oznacza kwas 2,5-dihydroksybenzoesowy - standardowa matryca w spekrometrii masowej; TLC oznacza technika chromatografii cienkowarstwowej.
Następnie 0,1 mmola otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-D-alaniny 3 rozpuszczono w 1 ml metanolu, a następnie dodano 0,3 mmola monohydratu wodorotlenku litu w 1 ml wody, po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4 W-mykofenoilo-D-alaninę. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APH-6W-10). Dane W-mykofenoilo-D-alaniny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 1,31 (d, 3H, J=7,3 Hz): 1,61 (s, 3H); 2,05-2,07 (m, 3H); 2,26-2,32 (m, 2H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,795 (s, 3H); 4,38-4,41 (m, 1H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,32 (s, 2H); 7,28 (d, 1H, J=6,8 Hz).
13C NMR (aceton-d6, DMSO, 500 MHz) δ ppm: 174,13; 172,84; 164,21; 153,86; 145,61; 135,02; 127,62; 127,58; 123,43; 117,52; 106,83; 70,48; 61,30; 48,25; 35,87; 35,14; 23,10; 17,89; 16,32, 11,51
MS (DHB) m/z 392 (M+) C20H25O7N=391,4
temp. top. 113-116°C
skręcalność [a]D25 2° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,73 (CH2Cl2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 2
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-L-alaniny 3, a następnie W-mykofenoilo-L-alaniny 4 0,16 g (0,5 mmola) MPA 1, 0,712 mmola chlorowodorku estru metylowego L-alaniny 2 i 0,088 g (0,712 mmola) DMAP rozpuszczono w 6,0 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,132 g (0,680 mmola) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 15 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane chemiczne estru metylowego W-mykofenoilo-L-alaniny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 1,34 (d, 3H, J=7,3 Hz); 1,81 (s. 3H); 2,15 (s, 3H); 2,32 (s, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,74 (s, 3H); 3,77 (s, 3H); 4,55-4,58 (m, 1H); 5,205 (s, 2H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,02 (s, 1H); 7,675 (s, 1H).
13C NMR (CDCls, 200 MHz) δ ppm: 173,58; 172,88; 172,05; 163,66; 153,62; 143,99; 134,40; 122,86; 122,08; 116,71; 106,36; 70,01; 60,98; 52,40; 47,85; 35,40; 35,40; 22,59; 18,48; 16,15; 11,54.
MS (DHB) m/z 406,3 (M+) C21H27O7N=405,4
temp. top. 138-142°C
skręcalność [afc25 +4° (c=1, CHCls)
TLC Rf=0,58 (CH2Cl2 : MeOH; 20 : 1 v/v)
Następnie 0,4 mmola otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-L-alaniny 3 rozpuszczono w 4 ml metanolu, a następnie dodano 1,2 mmola monohydratu LiOH w 4 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie (chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v). Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4, W-mykofenoilo-L-alaninę. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono
13 metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APH-6W-10). Dane chemiczne otrzymanego W-mykofenoilo-L-alaniny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 1,31 (d, 3H, J=7,3 Hz); 1,81 (s, 3H); 1,97 (s, 1H); 2,05-2,07 (m, 3H); 2,26-2,31 (m, 2H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,795 (s, 3H); 4,38-4,41 (m, 1H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,315 (s, 2H);7,27 (d, 1H, J=6,8 Hz).
13C NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 173,62; 172,24; 163,69; 153,34; 145,35; 134,61; 122,91; 122,02; 117,06; 106,58; 69,91; 60,74; 47,78; 35,34; 34,54; 22,56; 17,23; 15,65; 10,80
MS (DHB) m/z 391,9 (M+) C20H25O7N=391,4
temp. top. 114-117°C
skręcalność [a]D25 -2° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,74 (CH2CI2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 3
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoiloglicyny 3, a następnie W-mykofenoiloglicyny 4 0,20 g (0,62 mmola) MPA 1, 0,890 mmola chlorowodorku estru metylowego glicyny 2 i 0,110 g (0,890 mmola) DMAP rozpuszczono w 8,0 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,165 g (0,850 mmola) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 10 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane chemiczne otrzymanego estru metylowego W-mykofenoiloglicyny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCI3) (CDCls, 500 MHz) δ ppm: 1,82 (s, 3H); 2,15 (s, 3H); 2,34 (s, 4H); 3,40 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,75 (s, 3H); 3,77 (s, 3H); 3,98 (d, 2H, J=5,4 Hz); 5,205 (s, 2H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,98 (s, 1H); 7,68 (s, 1H).
'3C NMR (CDCla) (CDCls, 200 MHz) δ ppm: 173,26; 173,26; 170,94; 164,14; 154,09; 144,52; 134,87; 123,55; 122,57; 117,24; 106,87; 70,51; 61,48; 52,78; 41,61; 35,53; 35,28; 23,09; 16,58; 12,02.
MS (DHB) m/z 392,1 (M+) C20H25O7N=391,4
temp. top. 130-133°C
skręcalność [a]D25 -
TLC Rf=0,6 (CH2C)2 : MeOH; 10 : 1 v/v)
Następnie 0,5 mmola otrzymanego estru metylowego W-mykofenoiloglicyny 3 rozpuszczono w 5 ml metanolu, a następnie dodano 1,5 mmola monohydratu wodorotlenku litu w 5 ml wody, po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu, otrzymywano czystą W-mykofenoiloglicynę 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 1 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-glicyny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (CDCh, 500 MHz) δ ppm: 1,83 (s. 3H); 2,15 (s, 1H); 2,28-2,34 (m, 3H); 3,31 (s, 3H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz): 3,795 (s, 3H); 5,25 (s, 2H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz).
13C NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 172,58; 172,20; 170,81; 163,67; 153,40; 145,37; 134,62; 122,98; 122,11; 117,05; 106,64; 69,88; 60,74; 40,66; 35,40; 34,60; 22,57; 15,62; 10,80
MS (DHB) m/z 378,1 (M+) C19H23OyN=377,4
temp. top. 114-118°C
skręcalność [afc25 -
TLC Rf=0,67 (CH2Cl2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 4
Otrzymywanie diestru metylowego kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 3 a następnie kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 4
0,40 g (1,25 mmola) MPA 1, 1,78 mmola chlorowodorku diestru metylowego kwasu L-glutaminowego 2 i 0,22 g (1,78 mmola) DMAP rozpuszczono w 20 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,330 g (1,70 mmola) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godziny. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 10 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane diestru metylowego kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCh, 500 MHz) δ ppm: 1,80 (s, 3H); 1,9-1,97 (m, 2H); 2,14 (s, 3H); 2,27-2,35 (m, 4H); 2,36-2,42 (m, 2H); 3,38-3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,66 (s, 3H); 3,73 (s, 3H); 3,76 (s, 3H); 4,6-4,61 (m, 1H); 5,19 (s, 3H); 5,24-5,26 (t, 1H, J=6,3 Hz); 6,27 (d, 1H, J=7,3 Hz).
13C NMR (CDCI3, 500 MHz) δ ppm: 173,54; 173,14; 173,02; 172,61; 163,88; 153,83; 144,30; 134,55; 123,16; 122,28; 116,99; 106,61; 70,28; 61,24; 52,77; 52,10; 51,74; 35,23; 35,13; 30,20; 27,55; 22,82; 16,37; 11,80.
MS (DHB) m/z 478,1 (M+) C24Hg1O9N=477,5
temp. top. 76-79°C
skręcalność [a]D25 + 12° (c=1, CHClg)
TLC Rf=0,72 (CH2Cl2 : MeOH; 10 : 1 v/v)
Następnie 1,0 mmol otrzymanego diestru metylowego pochodnej kwasu L-glutaminowego 3 rozpuszczono w 10 ml metanolu, a następnie dodano 6,0 mmoli monohydratu wodorotlenku litu w 10 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą pro1 tonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 1,82 (s, 3H); 1,89-1,95 (m, 2H); 1,97 (s. 1H); 2,06 (s, 1H); 2,17 (s, 3H); 2,19-2,46 (m, 6H, nałożenie dwóch multipletów); 3,40 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3.79 (s, 3H); 4,47-4,52 (m, 1H); 5,27-5,30 (t, 1H, J=6,3 Hz); 5,30 (s, 3H); 7,34 (d, 1H, J=7,3 Hz).
13C NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 173,420; 172,70; 172,61; 172,22; 163,66; 153,40; 145,36; 134,60; 122,91; 122,07; 117,06; 106,64; 69,89; 60,76; 51,54; 51,45; 35,35; 34,63; 27,17; 22,56; 15,68; 10,82.
MS (DHB) m/z 450,1 (M+) C22H27OgN=449,4
temp. top. 109-113°C
skręcalność [afc25 -4° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,68 (CH2Cl2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 5
Otrzymywanie diestru metylowego kwasu N-mykofenoilo-D-glutaminowego 3 a następnie kwasu W-mykofenoilo-D-glutaminowego 4
5,00 g (15,62 mmola) MPA 1, 22,25 mmola chlorowodorku diestru metylowego kwasu L-glutaminowego 2 i 2,75 g (22,25 mmola) DMAP rozpuszczono w 200 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 4,12 g (21,25 mmola) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 h. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 10 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane diestru metylowego kwasu W-mykofenoilo-D-glutaminowego 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCI3, 500 MHz) δ ppm: 1,81 (s, 3H); 1,9-1,98 (m, 2H); 2,15 (s, 3H); 2,27-2,35 (m, 4H); 2,36-2,42 (m, 2H); 3,38-3,395 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,67 (s, 3H); 3,73 (s, 3H); 3,76 (s, 3H); 4,6-4,60 (m, 1H); 5,20 (s, 3H); 5,25-5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,27 (d, 1H, J=7,8 Hz).
13C NMR (CDCI3, 500 MHz) δ ppm: 173,51; 173,13; 172,80; 172,63; 163,89; 153,85; 144,28; 134,59; 123,13; 122,29; 116,97; 106,62; 70,27; 61,24; 52,74; 52,07; 51,72; 35,23; 35,17; 30,21; 27,60; 22,83; 16,39; 11,79.
MS (DHB) m/z 477,9 (M+) C24Hg1O9N=477,5
temp. top. 75-78 °C
skręcalność [a]D25 -12° (c=1, CHClg)
TLC Rf=0,70 (CH2Cl2 : MeOH; 10 : 1 v/v)
Następnie 10 mmoli mmola otrzymanego diestru metylowego pochodnej kwasu D-glutaminowego 3 rozpuszczono w 120 ml metanolu, a następnie dodano 60 mmoli monohydratu wodorotlenku litu w 120 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie (chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v). Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 1 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane kwasu
W-mykofenoilo-D-glutaminowego 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 1,82 (s, 3H); 1,89-1,95 (m, 2H); 1,97 (s, 1H); 2,06 (s, 1H); 2,17 (s, 3H); 2,19-2,40 (m, 6H, nałożenie dwóch multipletów); 3,40 (d, 2H, 7=6,8 Hz); 3,79 (s, 3H); 4,47-4,52 (m, 1H); 5,27-5,30 (t, 1H, J=6,3 Hz); 5,30 (s, 3H); 7,34 (d, 1H, J=7,3 Hz).
13C NMR (aceton d6 + DMSO, 200 MHz) δ ppm: 174,50; 173,76; 173,69; 173,38; 164,72; 154,41; 146,19; 135,55; 123,95; 123,05; 118,06; 70,98; 61,83; 52,57; 52,48; 36,37; 35,68; 28,15; 23,61;20,99; 16,82; 11,98.
MS (DHB) m/z 450,1 (M+) C22H2?OgN=449,4
temp. top. 107-111°C
skręcalność [a]D25 +4° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,66 (CH2CI2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 6
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-L-treoniny 3, a następnie W-mykofenoilo-L-treoniny 4
0,24 g (0,750 mmola) MPA 1, 1,07 mmola estru metylowego L-treoniny i 0,132 g (1,07 mmola) DMAP rozpuszczono w 10 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,198 g (1,02 mmola) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol : kwas octowy 15 : 1 : 0,1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 po1 13 twierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-L-treoniny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCI3, 500 MHz) δ ppm: 1,34 (d, 3H, J=7,3 Hz); 1,81 (s, 3H); 2,15 (s, 3H); 2,32 (s, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,74 (s, 3H); 3,77 (s, 3H); 4,55-4,58 (m, 1H); 5,205 (s, 3H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,02 (s, 1H); 7,68 (s, 1H).
13C NMR (CDCI3, 200 MHz) δ ppm: 173,28; 172,86; 171,50; 163,58; 153,61; 144,08; 134,36; 122,95; 122,15; 116,70; 106,42; 69,98; 68,02; 61,02; 57,06; 52,50; 34,96; 34,96; 22,66; 19,86; 16,22; 11,53.
MS (DHB) m/z 436,3 (M+) C22H2gOaN=435,5
temp. top. 131-134°C
skręcalność [a]D25 +2° (c=1, CHCI3)
TLC Rf=0,55 (CH2CĘ : MeOH : CH3COOH; 15 : 1 : 0,1 v/v)
Następnie 0,5 mmola otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-L-treoniny 3 rozpuszczono w 5 ml metanolu, a następnie dodano 1,5 mmola monohydratu wodorotlenku litu w 5 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 potwierdzono metodą
13 protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-L-treoniny 4 przedstawiono poniżej:
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 1,13 (d, 3H, J=7,3 Hz); 1,84 (s, 3H); 2,05-2,07 (m, 3H); 2,17 (s, 3H); 2,29-2,45 (m, 2H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,80 (s, 3H); 4,30-4,42 (m, 1H); 4,45 (d, 1H, J=0,44 Hz); 5,29 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,32 (s, 2H); 7,27 (d, 1H, rozmyty sygnał).
13C NMR (aceton-d6, 500 MHz) δ ppm: 172,57; 172,24; 171,69; 163,70; 153,34; 145,34; 134,67; 122,87; 122,04; 117,05; 106,58; 69,91; 67,23; 60,76; 57,37; 35,46; 34,61; 22,57; 19,81; 15,68; 10,81
MS (CCA) m/z 422,1 (M+) C21H27OsN=421,4
temp. top. 117-121°C
skręcalność [afc25 +4° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,49 (CH2CI2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
gdzie:
CCA oznacza kwas a-cyjano-3-hydroksycynamonowy - standardowa matryca w spektrometrii mas. P r z y k ł a d 7
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-L-waliny 3, a następnie W-mykofenoilo-L-waliny 4 0,32 g (1,00 mmol) MPA 1, 1,424 mmola chlorowodorku estru metylowego L-waliny 2 i 0,176 g (1,424 mmola) DMAP rozpuszczono w 15 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,264 g (1,36 mmola) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-L-waliny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 0,86 (dd, 6H, J=6,8 Hz); 1,82 (s, 3H); 2,08-2,12 (m, 1H); 2,15 (s, 3H); 2,30-2,36 (m, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,72 (s, 3H); 3,76 (s, 3H); 4,53-4,56 (m, 1H); 5,20 (s, 3H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,95 (d, 1H, J=8,8 Hz); 7,67 (s, 1H).
13C NMR (CDCla, 200 MHz) δ ppm: 172,88; 172,59; 172,46; 163,68; 153,63; 144,00; 134,42; 122,77; 122,06; 116,70; 106,36; 70,00; 60,97; 56,83; 52,07; 35,06; 35,06; 31,27; 22,59; 18,84; 17,75; 16,14; 11,53
MS (DHB) m/z 434,3 (M+) C23H31O7N=433,5
temp. top. 135-138°C
skręcalność [afc25 + 10° (c=1, CHCls)
TLC Rf=0,87 (CH2Cl2 : MeOH; 10 : 1 v/v)
Następnie 0,6 mmola otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-L-waliny 3 rozpuszczono w 6 ml metanolu, a następnie dodano 1,8 mmola monohydratu wodorotlenku litu w 6 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie (chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v). Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 potwierdzono
13 metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane przedstawiono W-mykofenoilo-L-waliny 4 poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton, 500 MHz) δ ppm: 0,91 (dd, 6H, J=6,8 Hz); 1,81 (s, 3H); 2,15-2,30 (m, 1H); 2,15 (s, 3H); 2,32-2,38 (m, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,76 (s, 3H); 4,52-4,54 (m, 1H); 5,20 (s, 3H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,23 (d, 1H, J=8,8 Hz); 7,27 (s, 1H).
13C NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 175,51; 173,68; 173,22; 163,90; 153,86; 144,35; 134,47; 123,32; 122,29; 117,00; 106,62; 70,32; 61,25; 57,28; 35,29; 35,00; 31,15; 22,86; 19,17; 17,88; 16,33; 11,79
MS (DHB) m/z 420,1 (M+) C22H29OyN=419,5
temp. top. 130-133°C
skręcalność [afc25 +2° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,78 (CH2CI2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 8
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-D-waliny 3, a następnie W-mykofenoilo-D-waliny 4
0,28 g (0,875 mmola) MPA 1, 1,246 mmola chlorowodorku estru metylowego D-waliny 2 i 0,154 g (1,246 mmola) DMAP rozpuszczono w 12 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,231 g (1,19 mmola) EDCl. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego 1H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APH-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-D-waliny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCl2, 500 MHz) δ ppm: 0,86 (dd, 6H, J=6,8 Hz); 1,81 (s, 3H); 2,07-2,11 (m, 1H); 2,14 (s, 3H); 2,30-2,35 (m, 4H); 3,38 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,71 (s, 3H); 3,755 (s, 3H); 4,52-4,56 (m, 1H); 5,19 (s, 3H); 5,26 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,98 (d, 1H, J=8,7 Hz); 7,665 (s, 1H).
13C NMR (CDCl2, 200 MHz) δ ppm: 172,86; 172,58; 172,45; 163,62; 153,55; 143,97; 134,39; 122,71; 122,00; 116,69; 106,30; 70,00; 60,95; 56,77; 52,06; 35,06; 34,99; 31,23; 22,54; 18,82; 17,71; 16,11; 11,52
MS (DHB) m/z 434,1 (M+) C2aH31OyN=433,5
temp. top. 136-139°C
skręcalność [a]D25 -10° (c=1, CHCla)
TLC Rf=0,86 (CH2Cl2 : MeOH; 10 : 1 v/v)
Następnie 0,7 mmola otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-D-waliny 3 rozpuszczono w 7 ml metanolu, a następnie dodano 2,1 mmola monohydratu wodorotlenku litu w 7 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 potwierdzono metodą
13 protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDt-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model; APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-D-waliny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton, 500 MHz) δ ppm: 0,91 (dd, 6H, J=6,8 Hz); 1,81 (s, 3H); 2,15-2,30 (m, 1H); 2,15 (s, 3H); 2,32-2,38 (m, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,76 (s, 3H); 4,52-4,54 (m, 1H); 5,20 (s, 3H); 5,27 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,23 (d, 1H, J=8,8 Hz); 7,27 (s, 1H).
13C NMR (CDCl2, 500 MHz) δ ppm: 177,04; 172,60; 172,22; 163,71; 153,34; 145,34; 134,67; 122,78; 122,03; 117,06; 106,62; 69,92; 60,74; 57,02; 35,46; 34,53; 30,71; 22,56; 18,83; 17,49; 15,70; 10,81
MS (DHB) m/z 420,3 (M+) C22H2gO7N=419,5
temp. top. 131-135°C
skręcalność [a]D25 -2° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,76 (CH2Cl2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 9
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-L-leucyny 3, a następnie W-mykofenoilo-L-leucyny 4
4,00 g (12,50 mmola) MPA 1, 17,80 mmola chlorowodorku estru metylowego L-leucyny 2 i 2,20 g (18,80 mmola) DMAP rozpuszczono w 150 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 3,30 g (17,00 mmoli) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzo1 13 no metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-L-leucyny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCls, 500 MHz) δ ppm: 0,90 (dd, 6H, J=4,4 Hz); 1,44-1,48 (m, 2H); 1,56-1,62 (m, 1H), 1,80 (s, 3H); 2,14 (s, 3H); 2,31 (s, 3H); 3.38 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,71 (s, 3H); 3,76 (s, 3H); 4,59-4,63 (m, 1H); 5,19 (s, 3H); 5,25 (t, 1H, J=6,8 Hz);5,89 (d, 1H, J=9,3 Hz); 7,67 (s, 1H).
13C NMR (CDCl3, 500 MHz) δ ppm: 173,89; 173,14; 172,66; 163,90; 153,85; 144,26; 134,74; 123,02; 122,30; 116,98; 106,61; 70,27; 61,25; 52,49; 50,74; 41,94; 35,28; 35,19; 25,07; 23,00; 22,84; 222,17; 16.37; 11,80.
MS (DHB) m/z 448 (M+) C24H33O7N=447,5
temp. top. 101-104°C
skręcalność [a]D25 +2° (c=1, CHCI3)
TLC Rf=0,68 (CH2Cl2 : MeOH; 20 : 1 v/v)
Następnie 7 mmoli otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-L-leucyny 3 rozpuszczono w 70 ml metanolu, a następnie dodano 21 mmoli monohydratu wodorotlenku litu w 70 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 potwierdzono metodą
13 protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-L-leucyny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton, 500 MHz) δ ppm: 0,91 (dd, 6H, J=6,8 Hz); 1,56-1,62 (m, 1H); 1,7-1,74 (m, 2H); 1,82 (s, 3H); 2,17 (s, 3H); 2,28-2,33 (m, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,79 (s. 3H); 4,46-4,51 (m, 1H); 5,26-5,30 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,31 (s, 2H); 7,23 (d, 1H, J=6,8 Hz).
13C NMR (aceton, 200 MHz) δ ppm: 174,29; 172,99; 172,84; 164,40; 154,04; 145,95; 135,36; 123,51; 122,70; 117,74; 107,26; 70,63; 61,46; 51,05; 41,64; 36,13; 35,36; 25,53; 23,36; 23,26; 21,91; 16,38; 11,55
MS (DHB) m/z 434,3 (M+) C23H31OyN=433,5
temp. top. 97-99°C
skręcalność [a]D25 8° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,68 (CH2CI2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 10
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-D-leucyny 3, a następnie W-mykofenoilo-D-leucyny 4
0,40 g (1,25 mmola) MPA 1, 1,78 mmola chlorowodorku estru metylowego D-leucyny 2 i 0,20 g (1,88 mmola) DMAP rozpuszczono w 15 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,33 g (1,70 mmoli) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono
13 metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APH-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-D-leucyny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCl?, 500 MHz) δ ppm: 0,90 (dd, 6H, J=4,4 Hz); 1,44-1,50 (m, 2H); 1,56-1,63 (m, 1H), 1,80 (s, 3H); 2,14 (s, 3H); 2,31 (s, 3H); 3,38 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,71 (s, 3H); 3,76 (s, 3H); 4,59-4,63 (m, 1H); 5,19 (s, 3H); 5,25 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,89 (d, 1H, J=9,3 Hz); 7,67 (s, słaby sygnał, 1H).
13C NMR (CDCl2, 500 MHz) δ ppm: 173,90; 173,14; 172,64; 163,90; 153,85; 144,26; 134,75; 123,02; 122,30; 116,98; 106,61; 70,27; 61,25; 52,49; 50,74; 41,94; 35,28; 35,20; 25,08; 23,00; 22,84; 22,17; 16,37; 11,80.
MS (DHB) m/z 448 (M+) C24H33OyN=447,5
temp. top. 100-104°C
skręcalność [a]D25 -2° (c=1, CHCh)
TLC Rf=0,69 (CH2Cl2 : MeOH; 20 : 1 v/v)
Następnie 1 mmol otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-D-leucyny 3 rozpuszczono w 10 ml metanolu, a następnie dodano 3 mmole monohydratu wodorotlenku litu w 10 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 potwierdzono
13 metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-D-leucyny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (aceton, 500 MHz) δ ppm: 0,91 (dd, 6H, J=6,8 Hz); 1,56-1,62 (m, 1H); 1,7-1,74 (m, 2H); 1,82 (s, 3H); 2,17(s, 3H);2,28-2,33(m, 4H); 3,39 (d, 2H, J=6,8 Hz); 3,79 (s, 3H); 4,40-4,51 (m, 1H); 5,26-5,30 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,31 (s, 2H); 7,24 (d, 1H, J=6,8 Hz).
13C NMR (aceton + CDCh, 200 MHz) δ ppm: 174,17; 173.00; 172,90; 164,24; 153,90; 145,65; 135,14; 123,36; 122,54; 117,55; 107,07; 70,50; 61,33; 50,89; 41,49; 35,99; 35,24; 25,37; 23,29; 32,12:21,85; 16,32; 11,51
MS (DHB) m/z 434,3 (M+) C23H31O7N=433,5
temp. top. 97-100°C
skręcalność [a]D25 -8° (c=1, aceton)
TLC Rf=0,70 (CH2CI2: MeOH: CH3COOH; 10:1:0,1 v/v)
P r z y k ł a d 11
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-L-argininy 3, a następnie N-mykofenolilo-L-argininy 4
0,40 g (1,25 mmola) MPA 1, 1,78 mmola W-chronionego estru metylowego L-argininy 2 i 0,20 g (1,88 mmola) DMAP rozpuszczono w 15 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,33 g (1,70 mmoli) EDCl. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono
13 metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-L-argininy 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCI3, 500 MHz) δ ppm: 1,56-1,61 (m, 2H); 1,82 (s, 3H); 1,82-1,9 (m, 2H); 2,14 (s, 3H); 2,28-2,34 (m, 2H); 2,33-2,41 (m, 4H); 3,38 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,76 (s, 3H); 3,77 (s, 3H); 4,60-4,61 (m, 1H); 5,20 (s, 2H); 5,25 (t, 1H, J=6,8 Hz); 6,38 (d, 1H, J=6,8 Hz); 7,67 (s, 1H).
13C NMR (CDCI3, 500 MHz) δ ppm: 173,19; 172,83; 163,86; 159,54; 153,75; 144,46; 134,14; 123,32; 122,10; 117,12; 106,56; 70,37; 61,25; 60,65; 53,06; 40,48; 35,18; 35,01; 24,57; 22,85; 21,57; 16,43; 14,43; 11,77
MS (DHB) m/z 491,1 (M+) C24H34O7N4=490,6
temp. top. 101-104°C
skręcalność [a]D25 -20° (c=2, CHCI3)
TLC Rf=0,45 (CH2Ch:MeOH:CH3COOH; 15:1:0,1 v/v)
Następnie 1 mmol otrzymanego estru metylowego N-mykofenoilo-L-argininy 3 rozpuszczono w 10 ml metanolu, a następnie dodano 3 mmole monohydratu wodorotlenku litu w 10 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 4 potwierdzono metodą
13 protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-L-argininy 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (CD3OD, 500 MHz) δ ppm: 1,59-1,7 (m, 2H); 1,82 (s, 3H); 1,84-1,92 (m, 2H); 2,15 (s, 3H): 2,28-2,36 (m, 4H); 3,22-2,25 (m, 2H); 3,38 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,76 (s, 3H); 4,35 (m, 1H); 5,25 (s, 2H); 5,26 (t, 1H, J=6,8 Hz).
13C NMR (CD3OD, 500 MHz) δ ppm: 175,88; 174,93; 174,55; 164,86; 160,99; 154,71; 146,63; 135,15; 124,48; 123,65; 117,88; 107,69; 70,85; 66,91; 61,56; 53,22; 41,72; 36,54; 35,59; 23,62; 23,62; 16,27; 11,7721,
MS (DHB) m/z 477,2 (M+) C23H32O7N4=476,5
temp. top. 97-102°C
skręcalność [a]D25 +2°(c=1, MeOH)
TLC Rf=0,55 (CH2Cl2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 12
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny 3, a następnie W-mykofenoiloL-fenyloalaniny 4
4,00 g (12,50 mmola) MPA 1, 17,80 mmola chlorowodorku estru metylowego L-fenyloalaniny 2 i 2,20 g (18,80 mmola) DMAP rozpuszczono w 150 ml bezwodnego DMF. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 3,30 g (17,00 mmoli) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 1 potwierdzono metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), 13C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 1,79 (s, 3H); 2,13 (s, 3H); 2,28 (s, 4H); 2,98-3,07 (m, 2H); 3,37 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,69 (s, 3H); 3,75 (s, 3H); 4,82-4,86 (m, 1H); 5,14 (s, 2H); 5,24 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,94 (d, 1H, J=7,3 Hz); 7,04-7,23 (m, 5H, aromat); 7,67 (s, 1H).
13C NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 173,14; 172,40; 172,30; 163,88, 153,83; 144,29; 136,11; 134,60; 129,43; 128,77; 127,33; 123,07; 122,27; 116,97; 106,61; 70,26; 61,24; 53,23; 52,52; 38,16; 35,23; 35,11; 22,83; 16,37; 11,80
MS (DHB) m/z 482,2 (M+) C27H31O7N=481,5
temp. top. 87-91°C
skręcalność [a]D25 +20° (c=2, CHCh)
TLC Rf=0,82 (CH2Cl2 : MeOH; 20 : 1 v/v)
Następnie 8 mmoli otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny 3 rozpuszczono w 80 ml metanolu, a następnie dodano 24 mmole monohydratu wodorotlenku litu w 80 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol: kwas octowy; 10 : 1 : 0,1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą
13 protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APH-6W-10). Dane W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (CD3OD, 500 MHz) δ ppm: 1,77 (s, 3H); 2,11 (s, 3H); 2,15-2,27 (dt, 4H); 2,78-3,09 (dq, 2H); 3,35 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,74 (s, 3H); 4,57-4,6 (m, 1H); 5,12 (s, 2H); 5,22 (t, 1H, J=6,8 Hz); 7,15-7,26 (m, 5H, aromat).
13C NMR (CD3OD, 500 MHz) δ ppm: 174,32; 173,45; 172,61; 163,64, 153,50; 145,45; 137,30; 133,95; 129,07; 128,21; 126,57; 123,23; 122,44; 116,64; 106,51; 69,57; 60,38; 53,78; 37,43; 35,32; 34,30; 22,42; 15,03; 10,21
MS (DHB) m/z 468,3 (M+) C26H2?OyN=467,5
temp. top. 61-65°C
skręcalność [a]D25 +2° (c=1, MeOH)
TLC Rf=0,70 (CH2C)2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
P r z y k ł a d 13
Otrzymywanie estru metylowego W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 3, a następnie N-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 4
0,40 g (1,25 mmola) MPA 1, 1,78 mmola chlorowodorku estru metylowego D-fenyloalaniny 2 i 0,20 g (1,88 mmola) DMAP rozpuszczono w 15 ml bezwodnego DMP. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Następnie dodano 0,33 g (1,70 mmoli) EDCI. Całość mieszano przez 2 godziny w 0°C, a później w temperaturze pokojowej przez 48 godzin. Postęp reakcji kontrolowano za pomocą techniki TLC (chlorek metylenu : metanol 20 : 1 v/v). Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej 3 potwierdzono
13 metodą protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane estru metylowego W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 3 przedstawiono poniżej.
1H NMR (CDCla, 500 MHz) δ ppm: 1,79 (s, 3H); 2,13 (s, 3H); 2,28 (s, 4H); 2,98-3,07 (m, 2H); 3,37 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,69 (s, 3H); 3,75 (s, 3H); 4,82-4,86 (m, 1H); 5,14 (s, 2H); 5,24 (t, 1H, J=6,8 Hz); 5,94 (d, 1H, J=7,3 Hz); 7,04-7,28 (m, 5H, aromat); 7,67 (s, 1H).
13C NMR (CDCl3, 500 MHz) δ ppm: 173,14; 172.38; 172,29; 163,88; 153,83; 144,30; 136,12; 134,60; 129,43; 128,77; 127,32; 123,07; 122,27; 116,97; 106,61; 70,25; 61,24; 53,24; 52,52; 38,16; 35,23; 35,10; 22,83; 16,37; 11,79
MS (DHB) m/z 482,1 (M+) C2yH31OyN=481,5
temp. top. 87-91 °C
skręcalność [a]D25 -20° (c=2, CHCI3)
TLC Rf=0,80 (CH2CĘ : MeOH; 20 : 1 v/v)
Następnie 1 mmol otrzymanego estru metylowego W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 3 rozpuszczono w 10 ml metanolu, a następnie dodano 3 mmole monohydratu wodorotlenku litu w 10 ml wody po czym całość mieszano w temperaturze pokojowej. Przebieg reakcji kontrolowano za pomocą TLC w układzie chlorek metylenu : metanol : kwas octowy; 10 : 1 : 1 v/v. Następnie mieszaninę reakcyjną zakwaszono 2N HCI i ekstrahowano octanem etylu. Po wysuszeniu warstwy organicznej bezwodnym siarczanem magnezu rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem za pomocą wyparki rotacyjnej. Do oleistej pozostałości dodawano eteru w celu uzyskania kryształów. Po odsączeniu otrzymywano czysty produkt 4. Strukturę chemiczną otrzymanej pochodnej potwierdzono metodą
13 protonowego magnetycznego rezonansu jądrowego H NMR (500 MHz), C NMR (500 MHz), spektrometrią mas MS (BIFLEX III Bruker MALDI-TOF), a także poprzez oznaczenia skręcalności optycznej za pomocą polarymetru (Autopol®II, model: APII-6W-10). Dane W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 4 przedstawiono poniżej.
PL 221 807 B1
1H NMR (CD3OD, 500 MHz) δ ppm: 1,77 (s, 3H); 2,12 (s. 3H); 2,16-2,27 (dt, 4H); 2,78-3,09 (dq, 2H); 3,36 (d, 2H, J=7,3 Hz); 3,75 (s, 3H); 4,57-4,6 (m, 1H); 5,13 (s, 2H); 5,22 (t, 1H, J=6,8 Hz); 7,15-7,26 (m, 5H, aromat).
13C NMR (CD3OD, 500 MHz) δ ppm: 174,32; 173,47; 172,62; 163,64, 153,50; 145,44; 137,31; 133,95; 129,07; 128,21; 126,56; 123,23; 122,45; 116,64; 106,51; 69,57; 60,38; 53,79; 37,43; 35,32; 34,30:22,42; 15,02; 10,20
MS (DHB) m/z 468,2 (M+) C26H2gOyN=467,5
temp. top. 63-67°C
skręcalność [a]D25 -2° (c=1, MeOH)
TLC Rf=0,69 (CH2Cl2 : MeOH : CH3COOH; 10 : 1 : 0,1 v/v)
T a b e l a 1
Wydajności amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, opisanych w przykładach od 1 do 13 jako związki 3 i 4
estry metylowe chlorowodorków aminokwasów 2 R Wydajność otrzymywania amidowych pochodnych 3 (%) Wydajność otrzymywania amidowych pochodnych 4 (%)
ester metylowy D-alaniny, CH3 77 62
ester metylowy L-alaniny CH3 75 60
ester metylowy glicyny H 86 68
diester metylowy kwasu L-glutaminowego CH2CH2COOH(R') 68 70
diester metylowy kwasu -D-glutaminowego CH2CH2COOH(R') 63 65
ester metylowy-L-treoniny CH(OH)CH3 50 45
ester metylowy-L-waliny CH(CH3)2 54 64
ester metylowy-D-waliny CH(CH3)2 55 62
ester metylowy-L-leucyny CH2CH(CHs)2 71 69
ester metylowy-D-leucyny CH2CH(CHs)2 81 68
ester metylowy-L-argininy (CH2)3NH(C=NH)NH2 58 49
ester metylowy-L-fenyloalaniny CH2Ph 64 59
ester metylowy-D-fenyloalaniny CH2Ph 69 57
P r z y k ł a d 14
Badanie właściwości immunosupresyjnych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego wyniki badań in vitro
W celu oceny aktywności biologicznej nowych pochodnych otrzymanych w przykładzie 1-13 wykonano dwa rodzaje testów: testy żywotności MTT oraz testy hamowania proliferacji ze znakowaną trytem tymidyną.
Testy żywotności służą ocenie toksyczności związków. W testach tych w yznaczono IC50 (50% inhibitory concentration) służący ocenie potencjalnej dawki, jaką można byłoby zastosować, jeśli związek zostałby użyty w celach terapeutycznych. Im wyższa wartość IC50, tym wyższe stężenia danej substancji, jakie można byłoby stosować w leczeniu. Jeśli wartość IC50 dla pochodnej jest wyższa od IC50 MPA, to oznacza, że związek taki będzie lepiej tolerowany w organizmie. Testy zahamowania proliferacji służą ocenie skuteczności działania substancji jako leku immunosupresyjnego. Im niższa wartość EC50 (50% effect concentration), tym niższe stężenia danej substancji, jakie można byłoby stosować w leczeniu. Jeśli wartość EC50 dla pochodnej jest niższa od EC50 MPA, to oznacza, że związek taki ma silniejsze działanie w porównaniu do MPA. Analizę statystyczną uzyskanych danych przeprowadzono w programach Sigma Plot oraz Statistica 10.0.
PL 221 807 B1
A) Testy żywotności komórek dla amidowych pochodnych 3 otrzymanych w przykładach wykonania
W testach żywotności porównywano 50% przeżycie komórek w obecności badanych amidowych pochodnych 3 (IC50) do stężenia IC50 dla MPA. Badanie przeprowadzono wobec modelowej linii ludzkich limfocytów - linii komórkowej JURKAT. Spośród otrzymanych pochodnych estrowych opisanych w przykładach takich jak ester metylowy W-mykofenoilo-D-alaniny, ester metylowy W-mykofenoilo-L-alaniny, ester metylowy W-mykofenoiloglicyny, diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego, diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-D-glutaminowego, ester metylowy W-mykofenoilo-L-treoniny, ester metylowy W-mykofenoilo-L-waliny, ester metylowy W-mykofenoilo-D-waliny, ester metylowy W-mykofenoilo-L-leucyny, ester metylowy W-mykofenoilo-D-leucyny, ester metylowy W-mykofenoilo-L-argininy, ester metylowy W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny, dwie z nich: ester metylowy W-mykofenoilo-D-alaniny i ester metylowy W-mykofenoiloglicyny wykazały trend w kierunku wyższych wartości IC50 w porównaniu do IC50 MPA w testach z linią komórkową JURKAT (Tabela 2). Pozostałe wymienione amidowe pochodne wykazały niższą wartość IC50 aniżeli MPA, czyli byłyby tolerowane w mniejszej dawce. Rezultaty tej serii pomiarów zestawiono w tabeli 2, gdzie p oznacza istotność statystyczną. Testy istotności statystycznej mają za zadanie wykrycie istnienia istotnej różnicy lub jej braku między wartościami parametrów (wartości stężeń) badanego związku a związkiem wyjściowym (MPA). Związki w których p<0,05 są istotne statystycznie. Wartość F oznacza test Fishera, który określa siłę testu. Test żywotności przeprowadzany był w temperaturze pokojowej przy długości fali λ = 570 nm.
T a b e l a 2
Żywotność (IC50 [pM]) dla nowych amidowych pochodnych 3.
Nowa amidowa pochodna 3 JURKATT p** p**
ester metylowy W-mykofenoilo-D-alaniny 65,701 ± 0,011* 0,07 103,6
ester metylowy W-mykofenoilo-L-alaniny 23,465 ± 0,0059 0,05 194,5
ester metylowy W-mykofenoiloglicyny 65,28 ± NAN* 0,07 109,3
diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 20,33 ± 0,0142 0,06 124,6
diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-D-glutaminowego 25,99 ± 0,0036 <0,05 476,3
ester metylowy W-mykofenoilo-L-treoniny 54,26 ± 0,0115 0,11 42,7
ester metylowy W-mykofenoilo-L-waliny 2,31 ± 0,0005 <0,05 1243,4
ester metylowy W-mykofenoilo-D-waliny 27,03 ± 0,018 <0,05 309,6
ester metylowy W-mykofenoilo-L-leucyny 6,5 ± 0,0009 <0,05 329,4
ester metylowy W-mykofenoilo-D-leucyny 19,26 ± 0,006 <0,05 365,2
ester metylowy W-mykofenoilo-L-argininy 21,83 ± 0,003 <0,05 118282,8
ester metylowy W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny 23,92 ± 0,0096 <0,05 250,8
ester metylowy W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 6,45 ± 0,0037 <0,05 3175,3
MPA 28,21 ± 0,02536 - -
gdzie:
* oznacza IC50 związków wyższe od IC50 MPA, związki potencjalnie lepiej tolerowane w organizmie od MPA, ** p oznacza istotność statystyczna,
F oznacza test Fishera,
NAN oznacza wielkość niezamienną.
B) Testy żywotności komórek dla amidowych pochodnych 4 otrzymanych w przykładach wykonania
Spośród nowych amidowych pochodnych 4, cztery z nich: kwas W-mykofenoilo-L-glutaminowy, W-mykofenoilo-D-walina, W-mykofenoilo-D-leucyna, W-mykofenoilo-L-fenyloalanina charakteryzowały się istotnie statystycznie wyższą wartości IC50 w porównaniu do IC50 MPA w testach z linią komórkową JURKAT.
PL 221 807 B1
Przykłady żywotności dla nowych pochodnych 4, otrzymanych w przykładach wykonania podaje tabela 3, gdzie p oznacza istotność statystyczną. Testy istotności statystycznej mają za zadanie wykrycie istnienia istotnej różnicy lub jej braku między wartościami parametrów (wartości stężeń) bad anego związku a związkiem wyjściowym (MPA). Związki w których p<0,05 są istotne statystycznie. Wartość F oznacza test Fishera, który określa siłę testu. Test żywotności przeprowadzany był w temp. pok. przy długości 570 nm.
T a b e l a 3
Żywotność (IC50 [pM ) dla nowych pochodnych 4.
Nowa amidowa pochodna 4 JURKATT p** p**
W-mykofenoilo-D-alanina 9,73 ± NAN 0,11 38,43
W-mykofenoilo-L-alanina 1,85 ± NAN <0,05 408,15
W-mykofenoiloglicyna 5,03 ± NAN <0,05 202,62
kwas W-mykofenoilo-L-glutaminowy 32,56 ± 0,0194* 0,05 173,48
kwas W-mykofenoilo-D-glutaminowy 21,18 ± NAN <0,05 336,61
W-mykofenoilo-L-treonina 1,85 ± NAN <0,05 9403,63
W-mykofenoilo-L-walina 0,19 ± NAN <0,05 431,28
W-mykofenoilo-D-walina 38 ± 0,0406* <0,05 529,83
W-mykofenoilo-L-leucyna 8,78 ± 0,016 0,14 25,53
W-mykofenoilo-D-leucyna 41,8 ± 0,0146* <0,05 2010,23
W-mykofenoilo-L-arginina 26,11 ± 0,014 <0,05 576,87
W-mykofenoilo-L-fenyloalanina 32,31 ± 0,025* <0,05 7743,89
W-mykofenoilo-D-fenyloalanina 18,26 ± 0,056 <0,05 223,56
MPA 28,21 ± 0,02536 - -
gdzie:
*oznacza IC50 związków wyższe od IC50 MPA, związki potencjalnie lepiej tolerowane w organizmie od MPA **p oznacza istotność statystyczną,
F oznacza test Fishera,
NAN oznacza wielkość niezamienną.
C) Analiza testu hamowania proliferacji (EC50) dla nowych amidowych pochodnych 3
W testach hamowania proliferacji porównywano dawki badanych pochodnych amidowych MPA 3 wywołujące 50% zahamowanie proliferacji komórek (EC50) do dawki IC50 dla MPA. (Tabela 4) Badanie przeprowadzono wobec linii komórkowej JURKAT, modelowej linii ludzkich limfocytów. Pięć badanych pochodnych ester metylowy W-mykofenoilo-L-alaniny, ester metylowy W-mykofenoilo-L-leucyny, ester metylowy W-mykofenoilo-D-leucyny, ester metylowy W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny i ester metylowy W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny charakteryzowało się istotnie statystycznie niższą wartością EC50 w porównaniu do EC50 MPA w testach z linią komórkową JURKAT. Wynik ten oznacza, że wyżej wymienione amidowe pochodne są substancjami o potencjalnie silniejszym działaniu aniżeli MPA i można by je stosować w mniejszych dawkach.
Przykłady hamowania proliferacji linii komórkowej Jurkat podaje tabela 4, gdzie p oznacza istotność statystyczną. Testy istotności statystycznej mają za zadanie wykrycie istnienia istotnej różnicy lub jej braku między wartościami parametrów (wartości stężeń) badanego związku a związkiem wyjściowym (MPA). Związki w których p<0,05 są istotne statystycznie. Wartość F oznacza test Fishera, który określa siłę testu. Test hamowania proliferacji przeprowadzany był w temperaturze pokojowej dla promieniowania β.
PL 221 807 B1
T a b e l a 4
Test hamowania proliferacji (IC50 [pM]), tryt) dla nowych pochodnych 3
Nowa amidowa pochodna 3 JURKATT P** p**
ester metylowy W-mykofenoilo-D-alaniny 30,134 ± 0,011 <0,05 285,4
ester metylowy W-mykofenoilo-L-alaniny 5,681 ± 0,0017* <0,05 29331,4
ester metylowy W-mykofenoiloglicyny 24,58 ± 0,0028 <0,05 351,2
diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 26,2 ± 0,0174 <0,05 738,4
diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-D-glutaminowego 24,73 ± 0,0272 <0,05 1594,7
ester metylowy W-mykofenoilo-L-treoniny 26,67 ± 0,0283 <0,05 7816,2
ester metylowy W-mykofenoilo-L-waliny 15,25 ± 0,0032 <0,05 6091,4
ester metylowy W-mykofenoito-D-waliny 36,04 ± 0,0236 0,06 141,2
ester metylowy W-mykofenoilo-L-leucyny 6,27 ± 0,0031* <0,05 204,1
ester metylowy W-mykofenoilo-D-leucyny 8,29 ± 0,0036* <0,05 37153,3
ester metylowy W-mykofenoilo-L-argininy 55,28 ± 0,1086 <0,05 553,8
ester metylowy W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny 6,66 ± 0,0014* <0,05 5723,4
ester metylowy W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 7,9 ± 0,0304* <0,05 65934,9
MPA 9,45 ± 0,0789 - -
gdzie:
* oznacza EC50 związków niższe od EC50 MPA, związki potencjalnie silniejsze od MPA, **p oznacza istotność statystyczną,
F oznacza test Fishera.
D) Analiza testu hamowania proliferacji (EC50) dla nowych amidowych pochodnych 4
W testach hamowania proliferacji porównywano także dawki amidowych pochodnych MPA 4 wywołujące 50% zahamowanie proliferacji komórek (EC50) do dawki IC50 dla MPA. Badanie przeprowadzono wobec linii komórkowej JURKAT, modelowej linii ludzkich limfocytów. Pięć badanych pochodnych z wolną grupą karboksylową, W-mykofenoilo-D-alanina, W-mykofenoiloglicyna, kwas W-mykofenoilo-D-glutaminowy, W-mykofenoilo-L-leucyna, W-mykofenoilo-L-arginina charakteryzowało się istotnie statystycznie niższą wartością EC50 w porównaniu do EC50 MPA w testach z linią komórkową JURKAT. Wynik ten oznacza potencjalnie większą aktywność.
Wyniki pomiarów hamowania proliferacji linii komórkowej Jurkat przez amidowe pochodne MPA 4 przedstawia tabela 5, gdzie p oznacza istotność statystyczną. Testy istotności statystycznej mają za zadanie wykrycie istnienia istotnej różnicy lub jej braku między wartościami parametrów (wartości stężeń) badanego związku a związkiem wyjściowym (MPA). Związki w których p<0,05 są istotne st atystycznie. Wartość F oznacza test Fishera, który określa siłę testu. Test hamowania proliferacji przeprowadzany był w temperaturze pokojowej dla promieniowania β.
T a b e l a 5
Test hamowania proliferacji (EC50 [pM], tryt) dla nowych amidowych pochodnych 4
Nowe amidowe pochodne 4 JURKATT P** p**
1 2 3 4
W-mykofenoilo-D-alanina 7,9 ± 0,0023* <0,05 2216,5
W-mykofenoilo-L-alanina 13,3 ± 0,0028 <0,05 1250,6
W-mykofenoiloglicyna 1,25 ± 0,008* <0,05 1719,1
kwas W-mykofenoilo-L-glutaminowy 19,85 ± 0,0027 <0,05 1235,0
kwas W-mykofenoilo-D-glutaminowy 0,45 ± 7,3*10'5* <0,05 7978,3
PL 221 807 B1 cd. tabeli 5
1 2 3 4
W-mykofenoilo-L-treonina 13,3 ± 0,0028 <0,05 104605,1
W-mykofenoilo-L-walina 21,51 ± 0,0015 <0,05 8855,7
W-mykofenoilo-D-walina 19,12 ± 0,0016 <0,05 179860,9
W-mykofenoilo-L-leucyna 6,01 ± 0,0016* <0,05 11663,8
W-mykofenoilo-D-leucyna 16,17 ± 0,0050 <0,05 2770,6
W-mykofenoilo-L-arginina 8,4 ± 0,014* <0,05 4638,47
W-mykofenoilo-L-fenyloalanina 19,49 ± 0,025 <0,05 659,89
W-mykofenoilo-D-fenyloalanina 21,20 ± 0,056 <0,05 157,54
MPA 9,45 ± 0,0789 - -
gdzie:
* oznacza EC50 związków niższe od EC50 MPA, związki potencjalnie silniejsze od MPA, **p oznacza istotność statystyczną,
F oznacza test Fishera.
E) Ocena współczynnika selektywności (SI)
W celu określenia zależności pomiędzy IC50 oraz EC50 amidowych pochodnych o ogólnym wzorze 2 policzono współczynnik selektywności, co przedstawiono w tabeli 6. Im wartość SI jest większa tym mniejsza jest toksyczność związku w porównaniu z zastosowaną dawką leku.
gdzie:
IC50 oznacza 50% inhibitory concentration otrzymane w teście MTT [liM]
EC50 oznacza 50% effective concentration otrzymane w teście antyproliferacyjnym [lM]
T a b e l a 6
Współczynniki selektywności SI nowych pochodnych 3 i 4.
Amidowa pochodna o ogólnym wzorze 2 JURKAT
SI
1 2
ester metylowy W-mykofenoilo-D-alaniny 2,2
ester metylowy W-mykofenoilo-L-alaniny 4,1
ester metylowy W-mykofenoiloglicyny 2,7
diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-L-glutaminowego 0,8
diester metylowy kwasu W-mykofenoilo-D-glutaminowego 1,05
ester metylowy W-mykofenoilo-L-treoniny 2,03
ester metylowy W-mykofenoilo-L-waliny 0,2
ester metylowy W-mykofenoilo-D-waliny 0,75
ester metylowy W-mykofenoilo-L-leucyny 1,04
ester metylowy W-mykofenoilo-D-leucyny 2,3
ester metylowy W-mykofenoilo-L-argininy 0,4
ester metylowy W-mykofenoilo-L-fenyloalaniny 3,6
ester metylowy W-mykofenoilo-D-fenyloalaniny 0,8
PL 221 807 B1 cd. tabeli 6
1 2
W-mykofenoilo-D-alanina 1,2
W-mykofenoilo-L-alanina 0,1
W-mykofenoiloglicyna 4,02
kwas W-mykofenoilo-L-glutaminowy 1,6
kwas W-mykofenoilo-D-glutaminowy 47,07
W-mykofenoilo-L-treonina 0,1
W-mykofenoilo-L-walina 0,001
W-mykofenoilo-D-walina 1,99
W-mykofenoilo-L-leucyna 1,5
W-mykofenoilo-D-leucyna 2,6
W-mykofenoilo-L-arginina 3,1
W-mykofenoilo-L-fenyloalanina 1,7
W-mykofenoilo-D-fenyloalanina 0,9
MPA 2,99
Zastrzeżenia patentowe

Claims (4)

1. Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H, albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a oznacza CH3 albo H.
2. Sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo Ch2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3, który charakteryzuje się według wynalazku tym, że sporządza się mieszaninę reakcyjną zawierającą od 29% do 36% masowych kwasu myk ofenolowego, oraz od 29% do 36% masowych estru aminokwasu takiego jak glicyna albo alanina, albo fenyloalanina, albo walina, albo leucyna, albo kwas glutaminowy, w postaci chlorowodorku rozpuszczonego w bezwodnym W,W-dimetyloformamidzie, oraz od 14% do 21% masowych 4-W,W-dimetyloaminopirydyny, rozpuszczonej w bezwodnym W,W-dimetyloformamidzie, przy czym mieszaninę reakcyjną chłodzi się do temperatury od 0 do 10°C, a następnie do mieszaniny reakcyjnej wprowadza się od 24% do 31% masowych odczynnika kondensującego w postaci chlorowodorku 1 -etylo(3-dimetyloaminopropylo)karbodiimidu i utrzymując temperaturę reakcji w zakresie od 0°C do 10°C, korzystnie 0°C, miesza się korzystnie przez okres od 1 do 2 godzin, po czym kontynuuje się reakcję sukcesywnie zwiększając temperaturę do 18 do 26°C przez okres od 24 do 48 godzin. Następnie do mieszaniny reakcyjnej dodaje się wodę i octan etylu w takiej ilości, aby utworzyć dwie klarowne fazy, a następnie rozdziela się fazy i przemywa się korzystnie 10% roztworem wodorowęglanu sodu i wodą, po czym oddzieloną warstwę organiczną korzystnie osusza się bezwodnym siarczanem magnezu i odparowuje się do uzyskania czystego produktu.
3. Sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza H, znamienny tym, że rozpuszcza się w metanolu od 64% do 77% masowych amidowej pochodnej kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo Ch2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3, a następnie dodaje się od 23% do 36% masowych monohydratu wodorotlenku litu rozcieńczonego w wodzie, po czym uzyskaną mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze pokojowej przez okres od 12 do 48 godzin, korzystnie 24 godzin, a następnie tą mieszaninę reakcyjną zakwasza się kwasem solnym i dod aje octanu etylu w takiej ilości aby utworzyć dwie klarowne fazy, a następnie rozdziela się fazy od
PL 221 807 B1 siebie, po czym warstwę organiczną korzystnie osusza się bezwodnym siarczanem magnezu i odparowuje się do uzyskania czystego produktu.
4. Zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego o ogólnym wzorze 2, gdzie R oznacza H albo CH3, albo CH2Ph, albo CH(CH3)2, albo CH2CH(CH3)2, albo CH2CH2COOH, albo CH(OH)CH3, albo (CH2)3NH(C=NH)NH2, a R' oznacza CH3 albo H do wytwarzania leku immunosupresyjnego, zwłaszcza leku zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów.
PL402374A 2013-01-07 2013-01-07 Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego, i zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego do wytwarzania leku immunosupresyjnego zwłaszcza zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów PL221807B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL402374A PL221807B1 (pl) 2013-01-07 2013-01-07 Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego, i zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego do wytwarzania leku immunosupresyjnego zwłaszcza zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL402374A PL221807B1 (pl) 2013-01-07 2013-01-07 Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego, i zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego do wytwarzania leku immunosupresyjnego zwłaszcza zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL402374A1 PL402374A1 (pl) 2014-07-21
PL221807B1 true PL221807B1 (pl) 2016-05-31

Family

ID=51179247

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL402374A PL221807B1 (pl) 2013-01-07 2013-01-07 Nowe amidowe pochodne kwasu mykofenolowego, sposób otrzymywania amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego, i zastosowanie nowych amidowych pochodnych kwasu mykofenolowego do wytwarzania leku immunosupresyjnego zwłaszcza zmniejszającego ryzyko odrzucenia przeszczepów

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL221807B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL402374A1 (pl) 2014-07-21

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US6552197B2 (en) Condensed-hexacyclic compounds and a process therefor
KR20150003875A (ko) 바독솔론 메틸의 2,2-다이플루오로프로피온아미드 유도체, 그의 다형태 및 사용 방법
EP2958883B1 (en) Cyclohexenone compositions and process for making thereof
WO1999051586A1 (en) Reagent for singlet oxygen determination
Bucciarelli et al. Regioselectivity of ring-opening reactions of optically active N-acetyl-2-methoxycarbonylaziridine
Angelici et al. Synthesis of imidazolidin-2-one-4-carboxylate and of (tetrahydro) pyrimidin-2-one-5-carboxylate via an efficient modification of the Hofmann rearrangement
Yang et al. Neihumicin, a new cytotoxic antibiotic from Micromonospora neihuensis II. Structural determination and total synthesis
EP3157906B1 (en) Iminosydnone derivatives for conjugation and release of compounds of interest
DK150490B (da) Fremgangsmaade til fremstilling af 2-aminooctahydro-oxazolo-(3,2-a)pyrrolo(2,1-c)pyrazinderivater
IL128186A (en) Intermediates for the preparation of 2 - imidazoline - 5 lobes
US6372936B1 (en) Optical resolution of aminoisobobutyric acid
KR20090102784A (ko) 3,4-디아미노피리딘 유도체
EP2855422B1 (en) Synthesis of diamido gellants by using dane salts of amino acids
JP7842890B2 (ja) 4-[5-[ビス(2-クロロエチル)アミノ]-1-メチル-1H-ベンゾ[d]イミダゾール-2-イル]酪酸アルキルエステル及びホルミル化誘導体の調製方法
AU2016233227B2 (en) Amino acid acylation reagents and methods of using the same
Yoshida et al. Synthesis of cross-linkable 2, 5-diketopiperazine derivatives
EP4692084A1 (en) Novel derivatives of n-substituted nortropinone, their production and their use
EP3956332B1 (en) Diasteroselective process for the preparation of thiol- or disulfide-containing maytansinoid esters and intermediates thereof
Masuoka et al. Diheteropeptin, a Novel Substance with TGF-β-like Activity, Produced by a Fungus, Diheterospora chlamydosporia II. Physico-chemical Properties and Structure Elucidation
Pan et al. Diastereospecific synthesis of trans-2, 3-diaryl-1-aminocyclopropanecarboxylic acids
AU2024331870A1 (en) Macrocyclic compound and use thereof
CA3207957A1 (en) Benzazepine compounds, preparation method therefor and pharmaceutical use thereof
JP2020180052A (ja) 新規フルオロジニトロフェニル化合物及びその用途
JPS63239283A (ja) イミダゾ−ル誘導体、製造方法およびそれらを含む製薬組成物
HUP0201635A2 (en) Method for preparing substituted [1,4]diazepino[6,7,1-hi]indol-4-ones