PL222088B1 - Zamek swobodny broni lufowej - Google Patents

Abstract

Istota broni z zamkiem swobodnym zabudowanym w nieruchomej obudowie (1), w której osadzona jest na stałe lufa (2) i wyposażona w zderzak (3) połączony z tylną częścią obudowy broni (1), polega na tym, że zamek swobodny składa się z dwóch mas zamkowych (4 i 5) zamocowanych w prowadnicach pierwszej (6) i drugiej (7), pomiędzy którymi umiejscowiona jest dźwignia kątowa osadzona obrotowo w obudowie (1) broni i to tak, iż jednym ramieniem opiera się o tylną powierzchnię pierwszej masy zamkowej (4), a drugim ramieniem o czołową powierzchnię drugiej masy zamkowej (5).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zamek swobodny broni lufowej.

Znany jest mechanizm zamka swobodnego, niezaryglowanego stosowanego w broni lufowej. W znanym rozwiązaniu w obudowie broni osadzona jest nieruchomo lufa i suwliwie zamek swobodny, dociskany do tylnej części lufy sprężyną umieszczoną pomiędzy zamkiem a obudową. Przed strzałem lufa zamknięta jest od tyłu wspierającym się o nią zamkiem. Z chwilą oddania strzału napór gazów prochowych, poprzez łuskę naboju, oddziaływujący na czołową powierzchnię zamka powoduje jego ruch w głąb obudowy broni. Podczas tego ruchu zamek przesuwa się hamowany siłą sprężyny powrotnej, siłami tarcia oraz zmniejsza prędkość w wyniku utraty energii odbieranej na przeładowanie broni (wyrzucenie łuski, podanie kolejnego naboju, napięcie mechanizmu iglicznego). W końcowej fazie ruchu zamek uderza w zderzak, którym przykładowo może być tylna ścianka obudowy. Napięta w trakcie przemieszczania się zamka sprężyna zapewnia w dalszej kolejności jego powrót w położenie początkowe. Dla prawidłowego działania broni wymagana jest stosunkowo duża masa zamka, aby w początkowej fazie ruchu nie odsunął się on zbyt dużo od tylnej części lufy co mogłoby zagrażać wydostaniem się gazów prochowych będących wtedy pod wysokim ciśnieniem. Zasadniczą wadą znanego rozwiązania jest właśnie duża masa zamka i - co jest tego konsekwencją - wysoce dynamiczny charakter obciążeń występujących pomiędzy zamkiem a prowadnicami, przenoszących się na obudowę broni. Wymaga to konstruowania odpowiednio wytrzymałych a więc i ciężkich elementów.

Istota broni według wynalazku z zamkiem swobodnym zabudowanym w nieruchomej obudowie, w której osadzona jest na stałe lufa i wyposażona w zderzak połączony z tylną częścią obudowy broni, polega na tym, że zamek swobodny składa się z dwóch mas zamkowych zamocowanych w prowadnicach, pomiędzy którymi umiejscowiona jest kątowa dźwignia osadzona obrotowo w obudowie broni w taki sposób, iż jednym ramieniem opiera się ona o tylną powierzchnię pierwszej masy zamkowej a drugim ramieniem o czołową powierzchnię drugiej masy zamkowej.

W czasie strzału jedna część zamka odrzucana jest do tyłu podczas gdy druga w wyniku działania stosownego mechanizmu dźwigniowego odrzucana jest w kierunku przeciwnym. W wyniku, energia odrzutu całego zamka rozdzielona zostaje na dwie masy przemieszczające się w kierunkach przeciwnych. Skutkuje to zdecydowanym zmniejszeniem dynamicznego oddziaływania zamka na pozostałe elementy broni. Zastosowanie takiego rozwiązania pozwala zaprojektować mniej wytrzymałe mechanizmy a w efekcie znacznie zmniejszyć masę całej konstrukcji.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono bliżej w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój wzdłużny broni w pozycji odpowiadającej położeniu poszczególnych części przed oddaniem strzału.

W obudowie 1 broni zamocowany jest przesuwnie zamek swobodny i nieruchoma lufa 2 oraz suwliwie zespół zamkowy. Do tylnej części obudowy 1 broni zamocowany jest zderzak 3. Zamek swobodny składa się z dwóch mas zamkowych pierwszej 4 i drugiej 5 zamocowanych w prowadnicach pierwszej 6 i drugiej 7, pomiędzy którymi umiejscowiona jest kątowa dźwignia 8 osadzona obrotowo na trzpieniu 9 zamocowanym w obudowie 1 broni. Jedno ramię tej dźwigni kątowej 8 opiera się o tylną powierzchnię pierwszej masy zamkowej 4 a drugie ramię tej dźwigni kątowej 8 o czołową powierzchnię drugiej masy zamkowej 5. Ponadto, na prowadnice 6 i 7 są nasunięte sprężyny powrotne pierwsza 10 i druga 11, natomiast druga prowadnica 7 drugiej masy zamkowej 5 jest zakończona tłokiem 12 wprowadzonym do cylindra 13 hamulca gazodynamicznego. Wnętrze lufy 2 i wnętrze cylindra 13 są połączone przepływowym kanałem 14.

Przed oddaniem strzału pierwsza masa zamkowa 4 znajdując się pod działaniem pierwszej sprężyny powrotnej 10 dociskana jest do tylnej części lufy 2. Druga masa zamkowa 5 pchana przez drugą sprężynę powrotną 11 zajmuje swoje przednie położenie naciskając powierzchnią czołową na dolne ramię dźwigni kątowej 8 osadzonej obrotowo na trzpieniu 9 zamocowanym w obudowie 1 broni. Górne ramię dźwigni kątowej 8 dociska do tylnej powierzchni pierwszej masy zamkowej 4. Z drugą masą zamkową 5 połączony jest tłok 12 hamulca gazodynamicznego. W położeniu przednim drugiej masy zamkowej 5 tłok 12 hamulca gazodynamicznego zajmuje swoje skrajne położenie zapewniające największą objętość cylindra 13 hamulca gazodynamicznego. Przesuwająca się na skutek strzału pierwsza masa zanikowa 4 naciska na dźwignię kątową 8 przekazując za jej pośrednictwem ruch na drugą masę zamkową 5. Druga masa zamkowa 5 jest dodatkowo hamowana przez hamulec gazodynamiczny pobierający gazy prochowe z przewodu lufy 2. Z chwilą gdy, w czasie strzału, następuje przemieszczanie się pierwszej masy zamkowej 4 w głąb obudowy 1 broni rozpoczyna się również

PL 222 088 B1 obrót dźwigni kątowej 8, która napierając na drugą masę zamkową 5 napędza ją w kierunku przeciwnym. W rezultacie energia odrzutu całego zespołu zamkowego zostaje rozdzielona na dwie masy poruszające się w kierunkach przeciwnych. Po wykonaniu zadania napędzenia drugiej masy zanikowej 5, dźwignia kątowa 8 zajmuje położenie, w którym nie współdziała dalej z wymienionymi masami zamkowymi 4 i 5. Pierwsza masa zamkowa 4 przemieszcza się w głąb obudowy 1 napinając pierwszą sprężynę powrotną 10 aż do uderzenia w zderzak 3, po czym napędzana pierwszą sprężyną powrotną 10 powraca w położenie wyjściowe. Z kolei druga masa zamkowa 5 przemieszczając się w kierunku przedniej części obudowy 1 napina drugą sprężynę powrotną 11. W przypadku hamownia ruchu drugiej masy zamkowej 5 hamulcem gazodynamicznym przesuwa ona również połączony z nią tłok 12 w cylindrze 13 hamulca gazodynamicznego. Hamulec ten napełniany jest gazami prochowymi w czasie strzału. Wtedy przemieszczający się tłok 12 dodatkowo spręża te gazy a siła oddziaływania gazów na tłok 12 hamuje ruch drugiej masy zamkowej 5. Po wykonaniu określonego konstrukcyjnie przemieszczenia druga masa zamkowa 5 pod działaniem drugiej sprężyny powrotnej 11 wraca do położenia wyjściowego. W końcowej fazie powrotu druga masa zamkowa 5 ustawia również dźwignię kątową 8 do pozycji wyjściowej. Zastosowanie układu dwóch przeciwbieżnych mas zamkowych 4 i 5 w istotny sposób zwiększa stateczność broni w czasie strzału, co ma bardzo duże znaczenie dla celności ognia. Zmniejszeniu ulegają również obciążenia dynamiczne konstrukcji, co skutkuje obniżeniem masy całkowitej broni i zmniejszeniem jej awaryjności.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Broń lufowa z zanikiem swobodnym zabudowanym w nieruchomej obudowie, w której osadzona jest na stałe lufa i wyposażona w zderzak połączony z tylną częścią obudowy broni, znamienna tym, że zamek swobodny składa się z dwóch mas zamkowych 4 i 5 zamocowanych w prowadnicach pierwszej 6 i drugiej 7, pomiędzy którymi umiejscowiona jest dźwignia kątowa 4 osadzona obrotowo w obudowie 1 broni i to tak, iż jednym ramieniem opiera się o tylną powierzchnię pierwszej masy zamkowej 4 a drugim ramieniem o czołową powierzchnię drugiej masy zamkowej 5.