PL223250B1

PL223250B1 - Izolacyjna płyta dachowa oraz sposób wytwarzania izolacyjnej płyty dachowej

Info

Publication number: PL223250B1
Application number: PL394778A
Authority: PL
Inventors: Tomasz Wiśniewski
Original assignee: Werner Janikowo Spółka Z Ograniczoną Odpowiedzialnością
Priority date: 2011-05-13
Filing date: 2011-05-13
Publication date: 2016-10-31
Also published as: PL394778A1; EP2522789A2; EP2522789A3; EP2522789B1

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest izolacyjna płyta dachowa oraz sposób wytwarzania izolacyjnej pł yty dachowej.

Dotychczas znana jest konstrukcja prostokątnej płyty dachowej stanowiącej element pokrycia dachu, który może być rolowany i składa się z warstwy termoizolacyjnej oraz przyklejonej do niej je dnej warstwy papy, przy czym warstwa termoizolacyjna wykonana jest z wełny mineralnej, wełny szklanej lub spienionych tworzyw sztucznych. Do górnej powierzchni warstwy termoizolacyjnej przyklejona jest warstwa papy za pomocą kleju nakładanego na powierzchnię płyty termoizolacyjnej w postaci ciągłej warstwy na całej powierzchni klejenia albo w postaci różnie ukształtowanych pasków lub fragmentami, w niektórych miejscach powierzchni płyty. Papa przyklejona jest w taki sposób, że wystaje poza dwie styczne krawędzie płyty termoizolacyjnej, tworząc występy, a na dwóch pozostałych bokach kończy się równo z tą płytą. Występy są do siebie prostopadłe i służą do wykonania zakładki na element sąsiedni.

Znany jest także element do krycia dachu, składający się z warstwy termoizolacyjnej, wykonanej ze spienionego polistyrenu i przyklejonej do niej pojedynczej warstwy papy nawierzchniowej. Ten znany element może przykładowo składać się z dwóch płyt termoizolacyjnych, przylegających do siebie i połączonych przyklejoną do nich jedną warstwą papy nawierzchniowej. Element ten można złożyć na pół tak, że po złożeniu papa nawierzchniowa zagięta jest w połowie swej długości i jedna warstwa papy styka się z drugą, a warstwy termoizolacyjne pokrywają się. Papa nawierzchniowa przyklejona jest do górnej powierzchni płyty lub płyt termoizolacyjnych za pomocą kleju w taki sposób, że z dwóch stycznych boków wystaje poza płyty termoizolacyjne, tworząc występy, a na dwóch pozostałych bokach kończy się równo z płytą. Występy są do siebie prostopadłe i służą do wykonania zakładki na element sąsiedni.

Po ułożeniu pokrycia z takich znanych elementów na dachu, w celu nadania mu właściwości hydroizolacyjnych górną powierzchnię papy nawierzchniowej pokrywa się dodatkową powłoką, która nadaje odporność na warunki atmosferyczne. Powłokę tę uzyskuje się w wyniku naniesienia na papę płynnej farby za pomocą pędzli lub wałków.

Z publikacji brytyjskiego zgłoszenia patentowego GB 2 052 387 A znana jest konstrukcja elementu do krycia dachu w postaci płyty termoizolacyjnej, której górna powierzchnia pokryta jest warstwą materiału przylepnego. Material przylepny pokryty jest z kolei warstwą materiału antyadhezyjnego, który stanowi zabezpieczenie dla materiału przylepnego. Zabezpieczenie takie jest korzystne w przypadku transportowania lub magazynowania takich elementów. Po ułożeniu znanych elementów na dachu, usuwa się warstwę materiału antyadhezyjnego i na górną powierzchnię materiału przylepnego, nakłada się jedną lub kilka warstw hydroizolacyjnych, wykonanych z włókniny i bitumu. W tym przypadku warstwa materiału przylepnego, posiadająca silne właściwości samoklejące, stanowi jedynie bazę do mocowania właściwych warstw hydroizolacyjnych, natomiast sama nie stanowi warstwy hydroizolacyjnej.

Z brytyjskiego zgłoszenia patentowego GB 1 422 945 A, znana jest płyta do krycia dachu, stanowiąca płytę z materiału termoizolacyjnego, której górna powierzchnia pokryta jest warstwą bitumu. Po ułożeniu takich płyt na dachu, w celu uzyskania odpowiednio szczelnego pokrycia, na warstwę bitumu nakłada się przynajmniej jedną warstwę hydroizoiacyjną w postaci pap lub innych materiałów. W tym przypadku warstwa bitumu, posiadająca dobre właściwości klejące, stanowi jedynie bazę do mocowania właściwych warstw hydroizolacji. Sama warstwa bitumu nie stanowi hydroizolacji. Niedogodnością przy wykonywaniu pokrycia dachowego z tego rodzaju znanej płyty jest konieczność uszczelnienia połączeń bocznych pomiędzy płytami termoizolacyjnymi za pomocą różnego rodzaju uszczelniaczy, a następnie dopiero układa się warstwę hydroizolacyjną.

Znana jest z niemieckiego zgłoszenia patentowego DE 2431665 A1 konstrukcja warstwowej płyty do krycia dachu, która składa się z warstwy pianki twardej z tworzywa sztucznego pokrytej wa rstwą papy dachowej i warstwy foli z tworzywa sztucznego. Płyta wytwarzana jest w formie prostokąta lub w formie pasa. Od dołu warstwa pianki posiada pionowe nacięcia, które umożliwiają rolowanie płyty, zwłaszcza w przypadku gdy wykonana jest ona w postaci długiego pasa. Od góry warstwa pianki posiada kanały fuzyjne, które zabezpieczają przed tworzeniem się pęcherzy pary wodnej bezpośrednio pod warstwą papy. Pionowe nacięcia i kanały fuzyjne wykonane są w taki sposób, że są one równoległe do krótszego boku elementu i tym samym prostopadłe do dłuższego boku. Do górnej powierzchni warstwy pianki twardej przyklejona jest za pomocą kleju warstwa papy dachowej. Warstwa

PL 223 250 B1 papy dachowej kończy się równo na jednym lub na dwóch stycznych bokach z warstwą pianki, a na pozostałych bokach wystaje poza krawędzie warstwy pianki. Na dolną powierzchnię papy wystającej poza piankę naklejona jest dodatkowa warstwa samoprzylepna. Po przeciwnej stronie elementu na górną powierzchnię papy naniesiona jest również dodatkowa warstwa samoprzylepna. Dodatkowe warstwy samoprzylepne umożliwiają sklejanie ze sobą warstw pap płyt sąsiednich. Sklejanie warstw papy odbywa się za pomocą gorącego powietrza przy użyciu nagrzewnicy. Do sposobu wykonywania pokrycia dachowego przy zastosowaniu tej znanej konstrukcji warstwowej płyty krótkie mają taką budowę, że papa dachowa wystaje na dwóch bokach, a w przypadku płyt długich, sięgających od jednego końca dachu do drugiego końca dachu, papa dachowa wystaje tylko z jednej strony. Fragmenty papy wystają poza obrys warstwy pianki twardej w celu wykonania połączenia zakładkowego z płytą sąsiednią. Na górną, zewnętrzną powierzchnię papy nałożona jest warstwa bitumiczna, która nadaje całej płycie odporność na działanie warunków atmosferycznych. Na warstwę bitumiczną nałożona jest folia kryjąca z tworzywa sztucznego, która jest sklejona z pozostałymi warstwami płyty za pomocą warstwy bitumicznej, folia kryjąca nałożona jest w taki sposób, że wystaje jeszcze nieco poza wystającą papę, a na pozostałych bokach, gdzie papa dachowa kończy się równo z pianką, folia przesunięta jest o długość występu papy do wewnątrz. Płyty te zwijane są w rolki i transportowane na miejsce przeładunku lub na budowę. W celu wykonania szczelnego pokrycia dachowego warstwy folii sąsiednich płyt łączy się ze sobą nagrzewając folię do momentu nadtopienia i dociskając do odpowiednich fragmentów zewnętrznej strony sąsiednich płyt. Taka konstrukcja płyty dachowej narzuca występowanie na powierzchni pokrytego dachu odstępu bezpieczeństwa, który ma miejsce pomiędzy miejscami zgrzewania folii kryjącej i/lub warstwy klejącej papy z jednej strony, a pianką twardą z drugiej strony. Odstęp bezpieczeństwa zabezpiecza piankę twardą przed uszkodzeniem na skutek działania wysokiej temperatury w czasie zgrzewania ze sobą warstwy papy i warstwy folii kryjącej. Płyta według tego rozwiązania od dołu ma postać warstwy pianki twardej z nacięciami pionowymi umożliwiającymi rolowanie płyty, a od góry zaopatrzona jest w kanały infuzyjne, zabezpieczające pokrycie przed tworzeniem się pęcherzy pary wodnej.

Z kolei z polskiego opisu patentu numer 184727 znany jest sposób wytwarzania płyt termoizolacyjnych przeznaczonych szczególnie na pokrycia dachowe, złożonych z trzech warstw, z których jedną stanowi płyta styropianowa, drugą stanowi papa asfaltowa a trzecią klej, w którym płytę styropianową pokrywa się dwoma rodzajami kleju, klejem poliuretanowym i klejem syntetycznym szybkoschnącym, przy czym klej szybkoschnący nakłada się na płytę na powierzchnie mniejszą niż 5% powierzchni płyty, a na tak przygotowaną płytę nakłada się następnie i dociska wstęgę papy asfaltowej o szerokości nieco większej od szerokości płyty, po czym wstęgę papy przecina się tak, aby długość odcinków wstęgi papy była nieco dłuższa od długości płyty.

Przy wykonywaniu pokrycia dachowego przy użyciu znanych płyt nie pozwalają one uzyskać w wyniku ich położenia kompletnego pokrycia dachowego, posiadającego jednocześnie własności termoizolacyjne i hydroizolacyjne. Znane płyty dla zapewnienia pełnych własności hydroizolacyjnych wymagają stosowania dodatkowych warstw. Płyty te składają się z różnych materiałów, i nie umożliwiają uzyskania jednolitej powłoki hydroizotacyjnej. Łączenie ze sobą poszczególnych warstw hydroizolacji wymaga stosowania dodatkowych środków klejących w postaci klejów lub mas bitumicznych, ich nanoszenia, rozprowadzania a także uszczelniania linii łączenia sąsiednich elementów. Z uwagi na znaczną sztywność złożonej warstwy hydroizolacyjnej łączenie poszczególnych elementów na zakładkę jest utrudnione. Wykonanie pokrycia dachowego z użyciem znanych płyt dachowych wymaga przycinania płyt i zakładek na miejscu wykonywania pokrycia, co powoduje wytwarzanie dodatkowo dużej ilość odpadów, a także starannego pasowania, i dodatkowo zatrudnienia wysokiej klasy fachowców i użycia specjalistycznych narzędzi.

Znane płyty, posiadające i stosunkowo sztywne wystające krawędzie poszczególnych warstw w czasie pakowania i transportu narażone były często na uszkodzenia. Zabezpieczenie znanych płyt na okres transportu i składowania wymagało stosowania specjalnych podkładek i przekładek, ochraniaczy naroży i krawędzi, co nie zawsze gwarantowało pożądany efekt, a wiązało się z dodatkowymi kosztami materiałowymi i robocizną. Materiały dodatkowe stosowane do używanych zabezpieczeń stanowiły po zużyciu znanych płyt uciążliwy dla środowiska odpad i musiały być przedmiotem kosztownej utylizacji.

Płyta dachowa według wynalazku posiada warstwę termoizolacyjną w postaci prostopadłościanu, na której górną powierzchnię naklejone są przynajmniej dwie warstwy papy połączone ze sobą na części powierzchni ich styku, przy czym każda warstwa papy zawiera wkładkę nośną, powłokę dolną

PL 223 250 B1 i powłokę górną w postaci warstwy masy bitumicznej oraz wykończenie zewnętrznej powierzchni powłoki górnej w postaci posypki. Arkusze papy są połączone z warstwą termoizolacyjną tak, że dwa, styczne do siebie, prostopadłe boki arkusza nałożonej osłonowej warstwy papy są wyrównane do powierzchni boków prostopadłościennej warstwy termoizolacyjnej, a każdy kolejny nałożony arkusz papy jest przesunięty w tę samą stronę w obu prostopadłych kierunkach względem poprzedniego, przy czym stykające się arkusze papy są połączone ze sobą tak, że wzdłuż zewnętrznych boków każdego arkusza znajduje się pas nachodzący na płytę termoizolacyjną, pokryty od spodu folią z topliwego tworzywa sztucznego, na obszarze którego stykające się ze sobą papy nie są połączone.

Korzystne parametry eksploatacyjne posiada zwłaszcza warstwa termoizolacyjna wykonana z wełny mineralnej i/lub wełny szklanej, której naprężenia ściskające przy 10% odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 30 do 60 kPa i lub styropianu, którego naprężenia ściskające przy 10% odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 75 do 120 kPa, i/lub pianki poliizocyjanuranowej i/lub pianki poliuretanowej, których naprężenia ściskające przy 10% odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 100 do 180 kPa.

Dolna zewnętrzna powierzchnia warstwy termoizolacyjnej może być wyposażona w system liniowych rowków, korzystnie przecinających się. Rowki te, po nałożeniu na powierzchnie dachu tworzą przydatny układ wentylacyjny.

Szczególnie korzystne własności hydroizolacyjne wykazuje płyta dachowa według wynalazku, której warstwa hydroizolacyjna zawiera:

- warstwę papy osłonowej, połączoną bezpośrednio z warstwą termoizolacyjną, która zawiera wkładkę nośną z maty z włókna szklanego o gramaturze od 50 do 100 g/m wkładki, pokrytą z obu stron warstwą masy bitumicznej, zawierającą mieszankę bitumu o penetracji od 25 do 50 1/10 mm w temp, 25°C i temperaturze mięknienia od 80 do 110°C, i wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85%, mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m, mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, przy czym ilość wypełniacza jest równa lub większa od zawartości bitumu, korzystnie w granicach

50-75% całości mieszanki, oraz od dołu pokryta jest folią z topliwego tworzywa sztucznego, korzyst₃ nie z polietylenu i/lub polipropylenu, o gęstości w zakresie od 0,90 do 0,97 g/cm , a od góry ma powierzchnię pokrytą drobnoziarnistą posypką z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm lub talku o uziarnieniu mniejszym od 50 ąm, oraz

- warstwę papy podkładowej, która zawiera wkładkę nośną w postaci włókniny poliestrowej o gramaturze od 120 do 250 gram na 1 m² lub tkaniny szklanej o gramaturze od 150 do 200 g/m² lub ₂ maty szklanej o gramaturze od 100 do 160 g/m² lub kombinacji wymienionych materiałów, i warstwę masy bitumicznej, która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 160 do 220 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 30 do 50°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości od 3 do 12% w przeliczeniu na masę bitumu lub polipropylenu w ilości od 6 do 10% w przeliczeniu na masę bitumu oraz wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85%, mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m, mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, korzystnie w granicach 55 do 70% całości mieszanki lub warstwę masy bitumicznej, która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 25 do 50 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 80 do 110°C i wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m lub innego wypełniacza w ilości równiej lub większej od ilości bitumu, korzystnie w granicach 50-75% całości mieszanki, i która zabezpieczona jest od dołu powłoką w postaci folii z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu i/lub polipropylenu, o gęstości w granicach od 0,90 do ₃

0,97 g/cm , a na górnej powierzchni ma posypkę drobnoziarnistą na zewnętrznej powierzchni warstwy górnej z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm, lub talku o uziarnieniu mniejszym od 50 ąm, i

- warstwę papy nawierzchniowej, która posiada wkładkę nośną w postaci włókniny poliestrowej ₂ o gramaturze od 120 do 300 gram na 1 m lub tkaniny szklanej o gramaturze od 150 do 200 gram na ₂ m lub kombinacji wymienionych materiałów, warstwę masy bitumicznej, która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 160 do 220 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 30 do 50°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości od 3 do 12% lub ataktycznego polipropylenu w ilości od 6 do 10% oraz wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i/lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i/lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m lub innego wypełniacza,

PL 223 250 B1 przy czym całkowita zawartość wypełniacza wynosi od 55 do 70% mieszanki, oraz od dołu pokryta jest folią z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu lub polipropylenu, o gęstości w granicach od 0,90 do 0,97 g/cm , a od góry posiada gruboziarnistą posypkę bazaltową i/lub chlorytowo-serycytową o uziarnieniu od 0,5 do 4,0 mm.

W innym, korzystnym wariancie wynalazku płyta dachowa posiada

- warstwę papy osłonowej, która zawiera wkładkę nośną z maty szklanej o gramaturze od 50 do 100 g/m , warstwę masy bitumicznej, zawierającej bitum o penetracji w temp. 25°C od 25 do 50 1/10 mm i temperaturze mięknienia w zakresie od 80 do 110°C, wypełniacz, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i/lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i /lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, przy czym zawartość wypełniacza mieści się w zakresie 50-75% całości mieszanki, oraz od dołu pokryta jest folią z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu i/lub polipro₃ pylenu, o gęstości w zakresie od 0,90 do 0,97 g/cm , a od góry ma powierzchnie pokrytą drobnoziarnistą posypką z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm lub talku o uziarnieniu mniejszym od 50 gm, i

- warstwę papy podkładowo-nawierzchniowej, zawierającą wkładkę nośną w postaci włókniny ₂ poliestrowej o gramaturze od 120 do 300 g/ m lub kompozytów włókniny poliestrowej i włóknistych materiałów szklanych, warstwę masy bitumicznej, zawierającej mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 160 do 220 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 30 do 50°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości od 3 do 12% lub ataktycznego polipropylenu w ilości od 6 do 10% oraz wypełniacza w ilości od 55 do 70% całości mieszanki, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i/lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i/lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, która osłonięta jest od dołu warstwą folii z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu lub poli₂ propylenu o gęstości w zakresie od 0,90 do 0,97 g/cm , a od góry pokryta jest posypką gruboziarnistą z rozdrobnionego bazaltu lub chloryto-serycytu, korzystnie o uziarnieniu od 0,5 do 4,0 mm.

Zastosowanie warstw nośnych z włókniny poliestrowej lub włókniny szklanej w konstrukcji płyty według wynalazku zwiększa wytrzymałość i żywotność pokrycia dachowego, wykonanego z tych elementów. Ułożenie obok siebie wielu izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku wykonanie odp owiedniego połączenia ich ze sobą pozwala uzyskać od razu kompletne pokrycie dachowe, spełniające jednocześnie funkcję termoizolacyjną i hydroizolacyjną. Budowa płyty narzuca precyzyjnie sposób układania elementów względem siebie na dachu, sposób mocowania elementów do dachu oraz sposób łączenia ze sobą sąsiednich elementów.

Stosowanie izolacyjnej płyty dachowej według wynalazku zmniejsza znacząco czasochłonność wykonania pokrycia dachowego i znacząco upraszcza prace dekarskie oraz eliminuje powstawanie błędów wykonawczych. Wykonanie pokrycia dachowego z wykorzystaniem nowego elementu dachowego nie wymaga pracy wyspecjalizowanych fachowców, nie wymaga użycia dodatkowych środków klejących, ani dodatkowych uszczelnień pomiędzy sąsiednimi elementami.

Izolacyjna płyta dachowa według wynalazku stanowi element kompletnego pokrycia dachu i spełnia jednocześnie funkcje termoizolacyjną jak i hydroizolacyjną, bez potrzeby stosowania dodatkowych warstw hydroizolacyjnych. Stosowanie tej płyty znacząco obniża koszty wykonania pokrycia dachowego, pozwala oszczędzić energię i nie generuje odpadów.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania izolacyjnej płyty dachowej.

W sposobie według wynalazku z papy nawierzchniowej ułożonej zewnętrzną stroną do dołu w ycina się prostokątny arkusz o bokach większych od boków prostopadłościennej warstwy termoizolacyjnej, a następnie nagrzewa się go strefowo od góry na niecałkowitej szerokości i długości do m omentu stopienia folii ochronnej oraz nadania warstwie bitumicznej własności klejących na nagrzewanej części powierzchni, pozostawiając z dwóch prostopadłych, stykających się boków pasy nienaruszone, a następnie nakłada się, dociskając do trwałego sklejenia, prostokątny arkusz papy podkładowej o bokach większych od boków prostopadłościennej warstwy izolacyjnej. Operacje nagrzewania strefowego, nakładania i dociskania powtarza się do uzyskania wymaganej ilości warstw, a arkusze papy łączy się ze sobą tak, że każdy kolejny nałożony arkusz papy jest przesunięty w tę samą stronę w obu prostopadłych kierunkach względem poprzedniego, przy czym wzdłuż zewnętrznych boków każdego arkusza tworzy się pas, na którym stykające się ze sobą papy nie są połączone. Następnie spodnią powierzchnię ostatniego, dolnego arkusza papy osłonowej nagrzewa się strefowo na niecałkowitej szerokości i długości od góry do momentu stopienia folii ochronnej oraz nadania warstwie bi6

PL 223 250 B1 tumicznej własności klejących na nagrzewanej części powierzchni mniejszej od powierzchni prostokątnej warstwy termoizolacyjnej, pozostawiając z dwóch prostopadłych, stykających się boków pasy nienaruszone, a następnie na tak przygotowaną część powierzchni dolnego arkusza papy osłonowej nanosi się klej i nakłada prostokątną warstwę termoizolacyjną, wyrównując ją do dwóch stykających się prostopadłych boków dolnego arkusza papy osłonowej ograniczających powierzchnie pokrytą klejem, i dociska się cło uzyskania trwałego połączenia.

Izolacyjne płyty dachowe wytworzone sposobem według wynalazku wykazują szczególnie k orzystne własności hydroizolacyjne, gdy stosuje się klej bitumiczny o temperaturze mięknięcia od 150 do 170°C lub klej poliuretanowy stosowany na zimno.

W przypadku, gdy ostatnia warstwa papy posiada na powierzchni spodniej drobnoziarnistą posypkę w postaci drobnego piasku lub z talku nie stosuje się operacji nagrzewania strefowego przed nałożeniem kleju.

W sposobie według wynalazku stosuje się nagrzewanie serią palników gazowych lub olejowych ułożonych w linii poprzecznie do długości arkusza papy i, korzystnie, posiadających możliwość kontrolowanego ruchu poziomego i pionowego, albo nagrzewanie nadmuchowe strumieniem gorącego powietrza.

Sposób według wynalazku prowadzić można metodą okresową, stosując wstępnie przycięte arkusze lub metodą ciągłą, stosując papy wyjściowe zwinięte w rolach, które po przycięciu transportuje się transportem rolkowym.

Przy pakowaniu gotowych izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku płyty zwrócone warstwą termoizolacyjną do góry układa się w stos, nakładając kolejne płyty naprzemiennie narożami wystających warstw papy w przeciwne strony i wyrównując te naroża do boków warstwy termoizolacyjnej płyty poprzedniej. Pakowanie realizuje się podając transportem poziomym, zwłaszcza rolkowym, gotowe izolacyjne płyty dachowe, zwrócone warstwą termoizolacyjną do góry i wystającymi narożami wystających warstw papy w tą samą stronę i w tym samym kierunku, na obrotowy stół wykon ujący ruch obrotowo-zwrotny, przy czym w każdym cyklu, w którym układana jest na tworzony stos jedna izolacyjna płyta dachowa, przed nałożeniem kolejnej izolacyjnej płyty dachowej stół wykonuje pół obrotu i obniża się o odcinek równy wysokości izolacyjnej płyty dachowej. Pierwszą izolacyjną płytę stosu kładzie się na podkład transportowy, wykonany z odpadów produkcyjnych płyt dachowych. W celu nadania utworzonemu stosowi zwartości i trwałości otacza się go folią z tworzywa sztucznego.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania na załączonym rysunku, którego

Fig. 1 pokazuje w przekroju poprzecznym izolacyjną płytę dachową w przykładzie wykonania obejmującym pokrycie z zastosowaniem trzech warstw papy,

Fig. 2 ukazuje izolacyjną płytę dachową w widoku z góry,

Fig. 3. pokazuje izolacyjną płytę dachową w widoku a) z boku dłuższego, b) z boku krótszego,

Fig. 4 pokazuje w widoku z boku płytę dachową posiadającą rowki na zewnętrznej powierzchni warstwy termoizolacyjnej,

Fig. 5 pokazuje w widoku z dołu płytę dachową posiadającą rowki na zewnętrznej powierzchni warstwy termoizolacyjnej,

Fig. 6 ukazuje system kanałów wentylacyjnych utworzonych na spodniej powierzchni pokrycia dachowego wykonanego z izolacyjnych płyt według wynalazku,

Fig. 7 pokazuje fragment pokrycia dachowego wykonanego przy użyciu izolacyjnej płyty dachowej według wynalazku,

Fig. 8 ukazuje połączenie dwóch sąsiednich płyt według wynalazku,

Fig. 9 pokazuje płytę w widoku a) z dołu i b) z góry z zaznaczonymi powierzchniami styku i połączenia poszczególnych warstw izolacyjnej płyty dachowej,

Fig. 10 przedstawia operację łączenia dwóch pierwszych warstw papy tworzących warstwę hydroizolacyjną płyty według wynalazku,

Fig. 11 przedstawia warstwę hydroizolacyjną płyty zawierającej trzy warstwy papy w trakcie nakładania ostatniej warstwy papy,

Fig. 12 pokazuje fazę nakładania warstwy spoiwa i łączenia warstwy termoizolacyjnej z warstwą hydroizolacyjną,

Fig. 13 pokazuje stos gotowych izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku uzyskanych sposobem według wynalazku.

W przykładzie wykonania izolacyjnej płyty dachowej według wynalazku warstwa termoizolacyjna 1 wykonana jest ze sztywnej pianki poliuretanowej, której naprężenia ściskające przy 10%

PL 223 250 B1 odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 130 do 150 kPa. Warstwa hydroizolacyjna zawiera trzy warstwy papy 2, 3, 4.

Osłonowa warstwa papy 2, połączona jest bezpośrednio z warstwą termoizolacyjną 1, i zawiera wkładkę nośną 5 z maty z włókna szklanego o gramaturze od 80 g/m , pokrytą z obu stron warstwą masy bitumicznej 6, zawierającą mieszankę bitumu o penetracji od 30-40 1/10 mm w temp. 25°C i temperaturze mięknienia 85°C, i wypełniacza w postaci mieszaniny mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ 90%, mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,0% m/m, mączki dolomitowej o zawartości wilgoci 0,2% m/m, przy czym ilość wypełniacza stanowi 65% całości mieszanki. Osłonowa warstwa papy 2 pokryta jest od dołu folią 7 z polietylenu o gęstości 0,92 g/cm , a od góry ma powierzchnię pokrytą drobnoziarnistą posypką 8 z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm.

Podkładowa warstwa papy 3 zawiera wkładkę nośną 9 z tkaniny szklanej o gramaturze od 180 g/m i warstwę masy bitumicznej 10, która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C 180-200 1/10mm i temperaturze mięknienia 40°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości 5% w przeliczeniu na masę bitumu oraz wypełniacza w ilości 65% w postaci mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m. Papa podkładowa zabezpieczona jest od dołu folią 11 z polipropylenu o gęstości od 0,95 g/cm , a na górnej powierzchni ma posypkę drobnoziarnistą 12 z talku o uziarnieniu mniejszym od 50 μm.

Trzecia, nawierzchniowa warstwa papy 4 posiada wkładkę nośną 13 z włókniny poliestrowej o gramaturze od 250 g/m , warstwę masy bitumicznej 14, która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 200 do 220 1/10mm i temperaturze mięknienia od 50°C, modyfikatora w postaci ataktycznego polipropylenu w ilości 8% oraz wypełniacza w mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i mączki dolomitowej o zawartości wilgoci 0,2% m/m, przy czym całkowita zawartość wypełniacza wynosi 55% mieszanki. Trzecia warstwa papy 4 od dołu pokryta jest folią 15 polipropylenową o gęstości 92 g/cm , a od góry pokryta jest gruboziarnistą posypką bazaltową 16 o uziarnieniu od 0,5 do 4,0 mm.

Z górną powierzchnią płyty termoizolacyjnej 1 połączona jest osłonowa warstwa papy 2 w taki sposób, że dwie prostopadłe do siebie krawędzie pierwszej warstwy papy 2 pokrywają się z krawędziami płyty termoizolacyjnej 1, a dwie pozostałe krawędzie papy 2 wystają poza krawędzie płyty termoizolacyjnej 1 o odległość a na dłuższym boku i o odległość b na krótszym boku. Druga, podkładowa warstwa papy 3 przesunięta jest względem osłonowej warstwy papy 2 o odległość a+n na dłuższym boku i o odległość b+n na krótszym boku. Trzecia, nawierzchniowa warstwa papy 4 przesunięta jest względem drugiej warstwy papy o odległość a+n na dłuższym boku i odległość b+n na krótszym boku. Odległości a i b powiększone są dla podkładowej i nawierzchniowej warstwy papy o szerokość naddatku równą odcinkowi „n, którego celem jest skompensowanie ewentualnych, przypadkowych wymiarowych niedokładności produkcyjnych, które bardzo utrudniają układanie płyt według wynalazku na powierzchniach dachowych. Wszystkie warstwy pap 2, 3, 4 mają taką samą długość c i taką samą szerokość d.

W przykładzie wykonania izolacyjnej płyty dachowej z dwiema warstwami papy położenie wzajemne płyty termoizolacyjnej 1 oraz pierwszej i drugiej warstwy papy 2, 3 oraz odległości przesunięć a, b, są identyczne jak w przypadku płyty zawierającej warstwę hydroizolacyjną z trzema warstwami papy 2, 3, 4.

Przesunięcia pap 2, 3, 4 względem siebie i względem płyty termoizolacyjnej 1 są takie, że po dosunięciu do siebie płyt termoizolacyjnych 1 sąsiednich izolacyjnych płyt dachowych, wystające poza płytę fragmenty pap zachodzą odpowiednio na właściwy bok sąsiedniej izolacyjnej płyty dachowej. Wystające z dwóch stron fragmenty osłonowej warstwy papy 2 zachodzą na odpowiednie fragmenty osłonowej warstwy papy 2, należące do warstwy hydroizolacyjnej sąsiedniej płyty dachowej. Wystające z dwóch stron fragmenty drugiej warstwy papy 3 zachodzą na odpowiednie fragmenty drugiej warstwy papy 3 warstwy hydroizolacyjnej płyty sąsiedniej. Wystające z dwóch stron fragmenty trzeciej warstwy papy 4 zachodzą na odpowiednie fragmenty trzeciej warstwy papy 4 warstwy hydroizolacyjnej płyty sąsiedniej. Konstrukcja taka umożliwia uzyskanie szczelnego i wytrzymałego mechanicznie połączenia wszystkich trzech warstw pap 2, 3, 4, a tym samym szczelnego połączenia sąsiednich izolacyjnych płyt dachowych, co w efekcie końcowym daje pokrycie dachowe o bardzo dobrych własnościach termoizolacyjnych i dużej szczelności. Po wykonaniu połączenia z sąsiednimi płytami wszystkie warstwy pap 2, 3, 4 według wynalazku są ze sobą połączone, a powierzchnie łączenia ze sobą poszczególnych warstw są mniejsze od powierzchni styku tych warstw. Powierzchnia połączenia warstwy papy

PL 223 250 B1 osłonowej 2 z płytą termoizolacyjną 1 jest mniejsza niż powierzchnia styku tych warstw o pas biegnący wzdłuż dłuższego boku i o pas biegnący wzdłuż boku krótszego. Z kolei powierzchnia połączenia warstwy papy podkładowej 3 z warstwą papy osłonowej 2 jest mniejsza niż powierzchnia styku tych warstw o pas biegnący wzdłuż dłuższego boku i o pas biegnący wzdłuż boku krótszego, a powierzc hnia połączenia warstwy papy nawierzchniowej 4 z warstwą papy podkładowej 3 jest niniejsza niż powierzchnia styku tych warstw o pas biegnący wzdłuż boku dłuższego i pas biegnący wzdłuż boku kró tszego, Uzyskuje się w ten sposób pasy stanowiące obszary braku połączenia kolejnych warstw 1, 2, 3, 4 na części brzegu powierzchni ich styku. Dolne powierzchnie pasów obszarów braku połączenia każdej z warstw papy 2, 3, 4 pokryte są od spodu folią 7, 11, 15 z topliwego tworzywa sztucznego. Dzięki temu odsadzeniu fragmenty pap 2, 3, 4 wystające poza płytę termoizolacyjną 1 uzyskują większą podatność i mogą być bardziej odchylane na znacznej większej szerokości bez uszkodzenia płyty i warstw sąsiednich. Ułatwia to podnoszenie do góry wystających krawędzi fragmentów pap 2, 3, 4, a tym samym ułatwia łączenie ze sobą kolejnych warstw pap 2, 3, 4 sąsiednich płyt izolacyjnych według wynalazku.

W przypadku modułu z dwiema warstwami pap 2, 3 położenie wzajemne płyty termoizolacyjnej oraz pierwszej i drugiej warstwy papy oraz zastosowane pasy braków połączenia są identyczne jak w przypadku modułu z trzema warstwami pap 2, 3, 4.

W innym przykładzie wykonania izolacyjnej płyty dachowej według wynalazku płyta termoizolacyjna 1 ma powierzchnię dolną ukształtowaną w formie systemu prostopadłych kolektorów o szerokości o i głębokości p oraz kanałów o szerokości r i głębokości s, przy czym na jednej płycie termoizolacyjnej 1 znajduje się jeden kolektor podłużny i dwa kolektory poprzeczne w odległości t. Z kolektorami połączone są kanały poprzeczne i kanały podłużne. W miejscach przecinania się kolektorów poprzecznych z kolektorem podłużnym znajdują się dwie przestrzenie w formie krążków, służące do osadzenia kominków wentylacyjnych. Izolacyjne płyty dachowe według wynalazku układa się na dachu w taki sposób, że jeden rząd płyt przesunięty jest względem sąsiedniego o połowę długości płyty tak, że kolektory poprzeczne sąsiednich płyt pokrywają się ze sobą.

Kanały podłużne i poprzeczne izolacyjnych płyt dachowych przecinają się tworząc sieć połączeń w obszarach pomiędzy kolektorami. Kolektory podłużne i poprzeczne przecinają się tworząc sieć połączeń pomiędzy sąsiednimi płytami dachowymi. Uzyskuje się w ten sposób sieć połączeń w ramach jednej płyty jak i na powierzchni całego dachu. System ten służy do odprowadzania pary wodnej z zawilgoconych warstw dachu, znajdujących się pod izolacyjnymi płytami dachowymi. Para wodna powstaje zwykle na skutek ogrzewania powierzchni dachu promieniami słonecznymi, gdy wilgoć, zawarta w dolnych warstwach dachu zamienia się w parę wodną i powiększa swoją objętość. Zjawisko to może prowadzić do tworzenia się pęcherzy pary wodnej pod izolacyjnymi płytami dachowymi lub pod warstwami pap 2, 3, 4. Para wodna, zamknięta w ograniczonej przestrzeni, znajduje się pod znacznym ciśnieniem. Stanowi to zagrożenie dla całego pokrycia dachu. Ciśnienie pary wodnej powodować może unoszenie się do góry płyt dachowych lub unoszenie się do góry warstw pap 2, 3, 4. Skutkiem tego może być pękanie warstwy hydroizolacyjnej, prowadzić to może do rozszczepienia całego pokr ycia dachowego. System kolektorów, kanałów oraz kominków wentylacyjnych umożliwia sprawne i ciągłe odprowadzenie pary wodnej na zewnątrz. Działanie tego systemu jest takie, że para wodna nagromadzona w danym miejscu dachu odprowadzana jest za pomocą kanałów do kolektorów, które umożliwiają przemieszcza się jej w stronę wylotów, na przykład do kominków wentylacyjnych, którymi odprowadzana jest na zewnątrz.

Takie ukształtowanie dolnej powierzchni płyty termoizolacyjnej 1 izolacyjnej płyty dachowej według wynalazku sprawia, że cała płyta dachowa, oprócz funkcji termoizolacyjnej i hydroizolacyjnej zyskuje dodatkową funkcję wentylacyjną.

Izolacyjne płyty dachowe z funkcją wentylacji stosuje sie w przypadku renowacji starych pokryć dachowych, w których znajduje się wilgoć. Zastosowanie tych płyt jest również korzystne w przypadku wykonywania nowych pokryć dachowych w czasie niekorzystnych warunków atmosferycznych. W przypadku opadów atmosferycznych występujących w trakcie wykonywania pokrycia dachowego z zastosowaniem izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku z opisaną powyżej funkcją wentylacji nie ma konieczności przerywania prac. Ewentualną wilgoć pochodzącą z opadu odprowadza system wentylacji.

W przykładowym sposobie wytwarzania izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku przedstawiono sposób produkcji izolacyjnych płyt dachowych o następujących wymiarach całkowitych;

PL 223 250 B1 długość 287 cm, szerokość 92 cm, grubość 15, na linii produkcyjnej, w której poszczególne operacje realizowane są kolejno, na osobnych stanowiskach, a produkcja odbywa się w sposób ciągły.

W celu wytworzenia izolacyjnej płyty dachowej sposobem według wynalazku z rolki rozwijana jest wstęga papy nawierzchniowej 4. W trakcie odwijania papy z rolki docina się papę obrotowymi nożami do wymaganej szerokości d = 100 cm. Za pomocą obrotowych mierników długości, w trakcie odwijania papy nawierzchniowej 4 z rolki odmierza się długość arkusza papy c. Następnie papę nawierzchniową 4 przecina się w poprzek wstęgi do długości c = 299 cm. W ten sposób powstaje arkusz papy nawierzchniowej 4. Docinanie papy 4 do wymaganej szerokości d ma na celu zapewnienie tej samej szerokości wstęgi, bez względu na niedokładności wymiarowe samej papy surowcowej. Stała szerokość papy jest korzystna z uwagi na dokładność połączenia ze sobą kolejnych warstw pap 2, 3, 4 sąsiednich płyt dachowych w taki sposób aby po dosunięciu do siebie warstw termoizolacyjnych 1 dwóch sąsiednich płyt dachowych nie powstawało niepożądane zgrubienie pap lub zbyt duży luz między papami. Arkusz papy nawierzchniowej 4 transportowany jest na stanowisko, na którym palnikami gazowymi 17 nagrzewa się folię 15, będącą dolną powłoką papy nawierzchniowej 4. Folia 15 zostaje stopiona, odsłaniając leżącą pod nią warstwę bitumiczną 14. Po stopieniu folii 15 w dalszym ciągu nagrzewa się palnikami gazowymi 17 masę bitumiczną 14, aż do jej powierzchniowego stopienia i uzyskania lepkiej, klejącej powierzchni. Stopienie i usunięcie folii 15 oraz stopienie masy bitumicznej 14 prowadzi sie tylko w obszarze łączenia papy nawierzchniowej 4 z papą podkładową 3.

Na oddzielnym stanowisku z rolki rozwija się wstęgę warstwy papy podkładowej 3. W trakcie odwijania papy z rolki obrotowe noże docinają papę do wymaganej szerokości d = 100 cm. Za pomocą obrotowych mierników długości w trakcie odwijania papy z rolki odmierzana jest długość arkusza papy podkładowej 3 c = 299 cm, a następnie papa przecinana jest w poprzek. W ten sposób powstaje arkusz papy podkładowej 3. Arkusz warstwy papy podkładowej 3 nakłada się na ogrzaną, lepką spodnią powierzchnię arkusza papy nawierzchniowej 4 w taki sposób, że spodnia powierzchnia papy nawierzchniowej 4 łączy się z górną powierzchnią papy podkładowej 3 dzięki klejącym właściwością roztopionej masy bitumicznej 14. Połączenie pap 3 i 4 następuje tylko na części powierzchni ich styku. Arkusz papy podkładowej 3 nakłada się na arkusz papy nawierzchniowej 4 w taki sposób, że zachowane zostają przesunięcia obu arkuszy 3 i 4 względem siebie o odległość a+n wzdłuż boku dłuższego i o odległość b+n wzdłuż boku krótszego. Obie warstwy pap 3, 4 dociska się do siebie za pomocą walców dociskowych 18.

Połączone ze sobą arkusze pap 4 i 3 transportowane są na stanowisko, na którym umieszczone w rzędzie palniki gazowe nagrzewają folię 11 papy podkładowej 3. Folię 11 stapia się przy pomocy palników 17, odsłaniając leżącą pod nią masę bitumiczną 9, którą w dalszym ciągu nagrzewa się palnikami gazowymi 17 do powierzchniowego stopienia i uzyskania płynnej, klejącej powierzchni. Stopienie i usunięcie folii oraz stopienie masy bitumicznej 10, odbywa się tylko w obszarze łączenia papy podkładowej 3 z papą osłonową 2.

Na tak przygotowaną spodnią powierzchnię arkusza papy podkładowej 3 nakłada się arkusz papy osłonowej 2 w taki sposób, że spodnia powierzchnia papy podkładowej 3 łączy się z górną powierzchnią papy osłonowej 2 dzięki klejącym właściwością roztopionej masy bitumicznej 10. Połączenie pap 2 i 3 następuje tylko w obszarze stanowiącym część powierzchni ich styku. Arkusz papy osłonowej 2 nakładany jest na arkusz papy podkładowej 3, wcześniej połączony z arkuszem papy nawierzchniowej 4 z zachowaniem przesunięcia arkusza papy osłonowej 2 względem arkusza papy podkładowej 3 o szerokości a+n = 12,5 cm wzdłuż boku dłuższego i o szerokości b+n = 8,5 cm wzdłuż boku krótszego. Trzy warstwy pap 2, 3, 4 dociska się do siebie za pomocą walców dociskowych 18.

Połączone ze sobą arkusze pap 4, 3 i 2 transportowane są na stanowisko, na którym nagrzewa się palnikami gazowymi 17 folię będącą dolną powłoką papy 2. Folia ta zostaje stopiona i dzięki temu znika odsłaniając warstwę leżącą pod nią warstwę bitumiczną 6. Stopienie i usunięcie folii odbywa się tylko w obszarze łączenia papy 2 z płytą termoizolacyjną 1, stanowiącym część powierzchni górnego boku warstwy termoizolacyjnej 1. Na tym samym stanowisku na spodnią powierzchnię papy osłonowej 2, na obszar, z którego usunięta została folia 7, nakłada się gorący klej 19 bitumiczny o temperaturze mięknięcia od 155 do 165°C. W odmianie sposobu wytwarzania izolacyjnej płyty dachowej według wynalazku stosuje się chemoutwardzalny klej poliuretanowy stosowany na zimno.

Nanoszenie kleju odbywa się tylko w obszarze łączenia papy osłonowej 2 z płytą termoizolacyjną 1.

W przypadku stosowania pap o powierzchni spodniej wykonanej z drobnoziarnistej posypki 8 w postaci drobnego piasku lub z talku opisana powyżej operacja usuwania folii 7 jest pomijana.

PL 223 250 B1

Na tak przygotowaną spodnią powierzchnię arkusza papy osłonowej 2 nakłada się płytę termoizolacyjną 1, która łączy się ze spodnią powierzchnią papy osłonowej 2 za pomocą kleju 19. Połączenie papy osłonowej 2 i płyty termoizolacyjnej 1 następuje tylko w obszarze stanowiącym część powierzchni ich styku. Płytę termoizolacyjną 1 nakłada się na arkusz papy osłonowej 2, w taki sposób, że zachowane zostają przesunięcia płyty termoizolacyjnej 1 względem arkusza papy osłonowej 2 o odległość a wzdłuż boku dłuższego i o odległość b wzdłuż boku krótszego. Płytę termoizolacyjną 1 dociska się do arkusza papy osłonowej 2 za pomocą prasy dociskowej do uzyskania pełnego sklejenia.

Operację strefowego topienia folii 7, 11, 15 oraz mas bitumicznych 6, 10, 14 prowadzi się przy użyciu zespołu kilku palników gazowych 17, ustawionych obok siebie w rzędzie i zamocowanych do jednej wspólnej listwy, która ma możliwość ruchu osiowego i poprzecznego względem arkusza papy. Dodatkowo palniki 17 posiadają także możliwość regulacji wielkości płomienia. Dzięki regulacji możliwe jest precyzyjne sterowanie temperaturą działającą na arkusz papy, a tym samym możliwe jest precyzyjne topienie folii i warstw bitumicznych na ścisle zdefiniowanych obszarach. Ze względów praktycznych stosuje się zwykle papy o standardowej szerokości 1 m. Uprzednio przygotowane, wyjściowe papy do produkcji izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku mogą być pobierane w postaci gotowej do zastosowania z magazynu półproduktów. Jest to zaleta szczególnie ważna dla producentów.

Sposób wytwarzania izolacyjnych płyt dachowych według wynalazku daje również możliwość personalizacji izolacyjnych płyt dachowych. Dzięki możliwości stosowania pap z magazynu półproduktów łatwo można zmieniać rodzaje pap użyte jako kolejne warstwy w elemencie dachowym, dostosowując własności wyrobu do indywidualnych potrzeb klienta.

W celu zapakowania gotowe izolacyjne płyty dachowe według wynalazku, zwrócone warstwą termoizolacyjną 1 do góry, układa się w stos, zwracając kolejne płyty naprzemiennie narożami wystających warstw papy 2, 3, 4 w przeciwne strony i wyrównując te naroża do boków warstwy termoizolacyjnej 1 płyty poprzedniej. Gotowe izolacyjne płyty dachowe, zwrócone warstwą termoizolacyjną do góry i narożami wystających warstw papy w tę samą stronę i w tym samym kierunku podaje się poziomym napędem rolkowym, na obrotowy stół wykonujący ruch obrotowo-zwrotny, przy czym w każdym cyklu, w którym układana jest na tworzony stos jedna izolacyjna płyta dachowa, przed nałożeniem kolejnej izolacyjnej płyty dachowej stół wykonuje pół obrotu i obniża się o odcinek równy wysokości izolacyjnej płyty dachowej. Pierwszą izolacyjną płytę każdego stosu kładzie się na podkład transportowy 20 wykonany z odpadów powstałych przy produkcji izolacyjnych płyt dachowych i przystosowany do podnoszenia wózkiem widłowym. W celu nadania utworzonemu stosowi zwartości i trwałości korzystnie otacza się go folią z tworzywa sztucznego.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Izolacyjna płyta dachowa, posiadająca warstwę termoizolacyjną oraz wielowarstwową powlokę hydroizolacyjną, zawierającą przynajmniej dwie warstwy papy wystające poza obrys warstwy termoizolacyjnej, znamienna tym, że posiada warstwę termoizolacyjną (1) w postaci prostopadłościanu, na której górną powierzchnię naklejone są przynajmniej dwie warstwy papy (2, 3, 4), połączone ze sobą na części powierzchni ich styku, przy czym każda warstwa papy (2, 3, 4) zawiera wkładkę nośną (5, 9, 13), powłokę dolną i powłokę górną w postaci warstwy masy bitumicznej (6, 10, 14) oraz wykończenie zewnętrznej powierzchni powłoki górnej w postaci posypki (8, 12, 16), natomiast arkusze papy (2, 3, 4) są połączone z warstwą termoizolacyjną (1) tak, że dwa, styczne do siebie, prostopadłe boki arkusza warstwy papy osłonowej (2) są wyrównane do powierzchni boków prostopadłościennej warstwy termoizolacyjnej (1), a każdy kolejny nałożony arkusz papy (3, 4) jest przesunięty w tę samą stronę w obu prostopadłych kierunkach względem poprzedniego (2), przy czym stykające się arkusze papy (2, 3, 4) są połączone ze sobą tak, że wzdłuż zewnętrznych boków każdego arkusza znajduje się pas nachodzący na płytę termoizolacyjną (1), pokryty od spodu folią z topliwego tworzywa sztucznego (7, 11, 15), na obszarze którego stykające się ze sobą warstwy pap (2, 3, 4) nie są połączone.
2. Izolacyjna płyta dachowa według zastrz. 1, znamienna tym, że warstwa termoizolacyjna (1) wykonana jest z wełny mineralnej i/lub wełny szklanej, której naprężenia ściskające przy 10% odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 30 do 60 kPa i lub styropianu, którego naprężenia ściskające przy 10% odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 75 do 120 kPa,

PL 223 250 B1 i/lub pianki poliizocyjanuranowej i/lub pianki poliuretanowej, których naprężenia ściskające przy 10% odkształceniu przy ściskaniu mieszczą się w zakresie od 100 do 180 kPa.
3. Izolacyjna płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że na dolnej, zewnętrznej powierzchni warstwa termoizolacyjna (1) posiada system liniowych rowków, korzystnie przecinających się.
4. Izolacyjna płyta dachowa według zastrz. 1 albo zastrz. 2, znamienna tym, że posiada

- warstwę papy osłonowej (2), połączoną bezpośrednio z warstwą termoizolacyjną (1), która zawiera wkładkę nośną (5) z maty z włókna szklanego o gramaturze od 50 do 100 g/m² wkładki, pokrytą z obu stron warstwą masy bitumicznej (6) zawierającą mieszankę bitumu o penetracji od 25 do 50 1/10 mm w temp, 25°C i temperaturze mięknienia od 80 do 110°C, i wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85%, mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m, mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, przy czym ilość wypełniacza jest równa lub większa od zawartości bitumu, korzystnie w granicach 50-75% całości mieszanki, oraz od dołu pokryta jest folią (7) i topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu i/lub polipropylenu, o gęstości w zakresie od 0,90 do 0,97 g/cm³, a od góry ma powierzchnię pokrytą drobnoziarnistą posypką (8) z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm lub talku o uziarnieniu mniejszym od 50 ąm, oraz

- warstwę papy podkładowej (3), która zawiera wkładkę nośną (9) w postaci włókniny poliestrowej o gramaturze od 120 do 250 gram na 1 m² lub tkaniny szklanej o gramaturze od 150 do 200 g/m² ₂ lub maty szklanej o gramaturze od 100 do 160 g/m lub kombinacji wymienionych materiałów, i warstwę masy bitumicznej (10), która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 160 do 220 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 30 do 50°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości od 3 do 12% w przeliczeniu na masę bitumu lub polipropylenu w ilości od 6 do 10% w przeliczeniu na masę bitumu oraz wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85%, mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m, mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, korzystnie w granicach 55 do 70% całości mieszanki lub warstwę masy bitumicznej, która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 25 do 50 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 80 do 110°C i wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m lub innego wypełniacza w ilości równiej lub większej od ilości bitumu, korzystnie w granicach 50-75% całości mieszanki, i która zabezpieczona jest od dołu powłoką w postaci folii (11) z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu i/lub polipropylenu, o gęstości w granicach od 0,90 do 0,97 g/cm³, a na górnej powierzchni ma posypkę drobnoziarnistą na zewnętrznej powierzchni warstwy górnej z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm, lub talku o uziarnieniu mniejszym od 50 ąm,

- warstwę papy nawierzchniowej (4), która posiada wkładkę nośną (13) w postaci włókniny poliestrowej o gramaturze od 120 do 300 gram na 1 m² lub tkaniny szklanej o gramaturze od 150 do ₂

200 gram na 1 m lub kombinacji wymienionych materiałów, warstwę masy bitumicznej (14), która zawiera mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 160 do 220 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 30 do 50°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości od 3 do 12%, lub ataktycznego polipropylenu w ilości od 6 do 10% oraz wypełniacza, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i/lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i/lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m lub innego wypełniacza, przy czym całkowita zawartość wypełniacza wynosi od 55 do 70% mieszanki, oraz od dołu pokryta jest folią (15) z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z folii polietylenowej lub folii polipropylenowej, której gęstość mieści się w granicach od 0,90 do 0,97 g/cm³, a od góry posiada gruboziarnistą posypkę (16) bazaltową i/lub chlorytowo-serycytową o uziarnieniu od 0,5 do 4,0 mm.
5. Izolacyjna płyta dachowa według zastrz. 1 albo zastrz. 2, znamienna tym, że posiada

- warstwę papy osłonowej (2), która zawiera wkładkę nośną (5) z maty szklanej o gramaturze od 50 do 100 g/m², warstwę masy bitumicznej (6), zawierającej bitum o penetracji w temp. 25°C od 25 do 50 1/10 mm i temperaturze mięknienia w zakresie od 80 do 110°C, wypełniacz, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i/lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i /lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, przy czym zawartość wypełniacza mieści się w zakresie 50-75% całości mieszanki, oraz od dołu pokryta jest folią (7) z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie z polietylenu

PL 223 250 B1 i/lub polipropylenu, o gęstości w zakresie od 0,90 do 0,97 g/cm , a od góry ma powierzchnię pokrytą drobnoziarnistą posypką (8) z drobnego piasku o uziarnieniu od 0,5 do 1,0 mm lub tatku o uziarnieniu mniejszym od 50 μm, i

- warstwę papy podkładowo-nawierzchniowej (3), zawierającą wkładkę nośną (9) w postaci włókniny poliestrowej o gramaturze od 120 do 300 g/m²! ub kompozytów włókniny poliestrowej i włóknistych materiałów szklanych, warstwę masy bitumicznej (10), zawierającej mieszankę bitumu o penetracji w temp. 25°C od 160 do 220 1/10 mm i temperaturze mięknienia od 30 do 50°C, modyfikatora w postaci syntetycznego kauczuku w ilości od 3 do 12% lub ataktycznego polipropylenu w ilości od 6 do 10% oraz wypełniacza w ilości od 55 do 70% całości mieszanki, korzystnie w postaci mączki wapiennej o uziarnieniu mniejszym od 1 mm i zawartości CaCO₃ min 85% i/lub mączki bazaltowej o nasiąkliwości mniejszej od 1,5% m/m i/lub mączki dolomitowej o zawartości wilgoci mniejszej od 0,3% m/m, która osłonięta jest od dołu warstwą folii (11) z topliwego tworzywa sztucznego, korzystnie folii polietylenowej, folii polipropylenowej, o gęstości w zakresie od 0,90 do 0,97 g/cm³, a od góry pokryta jest posypką (12) gruboziarnistą z rozdrobnionego bazaltu lub chloryto-serycytu, korzystnie o uziarnieniu od 0,5 do 4,0 mm.
6. Sposób wytwarzania izolacyjnej płyty dachowej obejmujący operacje cięcia papy, powlek ania spoiwem, dociskania i sklejania, znamienny tym, że z papy nawierzchniowej (4) ułożonej zewnętrzną, górną stroną do dołu wycina się prostokątny arkusz o bokach większych od boków prostopadłościennej warstwy termoizolacyjnej (1), a następnie nagrzewa się go strefowo od góry na niecałkowitej szerokości i długości do momentu stopienia folii (15) ochronnej oraz nadania warstwie bitumicznej (14) własności klejących na nagrzewanej części powierzchni, pozostawiając z dwóch prostopadłych, stykających się boków pasy nienaruszone, a następnie nakłada się, dociskając do trwałego sklejenia, prostokątny arkusz papy podkładowej (3) o bokach większych od boków prostopadłościennej warstwy izolacyjnej (1), przy czym operacje nagrzewania strefowego, nakładania i dociskania powtarza się do uzyskania wymaganej ilości warstw, a arkusze papy (2, 3, 4) łączy się ze sobą tak, że każdy kolejny nałożony arkusz papy (3, 4) jest przesunięty w tę samą stronę w obu prostopadłych kierunkach względem poprzedniego, przy czym wzdłuż zewnętrznych boków każdego arkusza tworzy się pas, na którym stykające się ze sobą papy (2, 3, 4) nie są połączone, po czym spodnią powierzchnię ostatniego, dolnego arkusza papy osłonowej (2) nagrzewa się strefowo od góry na niecałkowitej szerokości i długości do momentu stopienia folii ochronnej oraz nadania warstwie bitumicznej własności klejących na nagrzewanej części powierzchni mniejszej od powierzchni prostokątnej warstwy termoizolacyjnej (1), pozostawiając z dwóch prostopadłych, stykających się boków pasy nienaruszone, a następnie na tak przygotowaną część powierzchnię dolnego arkusza papy osłonowej (2) nanosi się klej (19) i nakłada prostokątną warstwę termoizolacyjną (1), wyrównując ją do dwóch stykających się prostopadłych boków arkusza papy osłonowej (2) ograniczających powierzchnie pokrytą klejem (19), i dociska się do uzyskania trwałego połączenia.
7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że stosuje się klej (19) bitumiczny o temperaturze mięknięcia od 150 do 170°C lub klej poliuretanowy stosowany na zimno.
8. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że w przypadku użycia jako papy osłonowej (2) arkusza papy o powierzchni dolnej wykonanej z drobnoziarnistej posypki (8) w postaci drobnego piasku lub z talku przed nałożeniem kleju (19) nie stosuje się operacji nagrzewania strefowego.
9. Sposób według zastrz, 6, znamienny tym, że stosuje się nagrzewanie serią palników (17) gazowych lub olejowych ułożonych w linii poprzecznie do długości arkusza papy i, korzystnie, posiadających możliwość kontrolowanego ruchu poziomego i pionowego, albo nagrzewanie nadmuchowe strumieniem gorącego powietrza.
10. Sposób według zastrz. 6 albo zastrz. 7, albo zastrz. 8, albo zastrz. 9, znamienny tym, że stosuje się papy (2, 3, 4) wyjściowe zwinięte w rolach, które po przycięciu transportuje się transportem rolkowym.
11. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jest prowadzony metodą ciągłą.