PL223462B1 - Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania - Google Patents

Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania

Info

Publication number
PL223462B1
PL223462B1 PL404511A PL40451113A PL223462B1 PL 223462 B1 PL223462 B1 PL 223462B1 PL 404511 A PL404511 A PL 404511A PL 40451113 A PL40451113 A PL 40451113A PL 223462 B1 PL223462 B1 PL 223462B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
amino ester
hydrogen
producing
methyl
amino
Prior art date
Application number
PL404511A
Other languages
English (en)
Other versions
PL404511A1 (pl
Inventor
Agata Wrześniewska
Halina Kwiecień
Małgorzata Dzięcioł
Karol Fijałkowski
Original Assignee
Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie filed Critical Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie
Priority to PL404511A priority Critical patent/PL223462B1/pl
Publication of PL404511A1 publication Critical patent/PL404511A1/pl
Publication of PL223462B1 publication Critical patent/PL223462B1/pl

Links

Landscapes

  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)
  • Low-Molecular Organic Synthesis Reactions Using Catalysts (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania.
Aminy są związkami organicznymi występującymi w wielu produktach zarówno naturalnych, jak i syntetycznych, znajdującymi szerokie zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu. Są stosowane jako surowce, półprodukty lub produkty finalne w przemyśle farmaceutycznym, w produkcji barwników i pigmentów organicznych, pestycydów, tworzyw sztucznych, materiałów wybuchowych, a także, jako wskaźniki wykorzystywane w analizach chemicznych. Estry kwasów organicznych są nie tylko związkami organicznymi o szerokim zastosowaniu praktycznym, ale także reaktywnymi substancjami wyk orzystywanymi do wytwarzania innych pochodnych kwasów, między innymi amidów, z kolei, wytworzone w taki sposób amidy często wykazują aktywność biologiczną, co również determinuje możliwość szerokiego zastosowania praktycznego tych związków chemicznych. Dwufunkcyjne, łańcuchowe am inoestry, w których grupa estrowa jest w odległości od grupy aminowej, umożliwiającej tworzen ie trwałych średnich pierścieni, mogą być prekursorami związków heterocyklicznych. Na przykład pierwszorzędowe aminoestry otrzymane z 2-(2-formylofenoksy)alkanianów metylu poprzez odpowiednie azyny są prekursorami 1,4-benzoksazepin-3-onów [Kwiecień, H.; Szychowska, M. Synth. Commun., 2007, 37, 3599].
Aminoester o wzorze 1, pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego, gdzie R oznacza wodór lub grupę nitrową lub aminową, R i R oznacza wodór lub metoksyl, R oznacza wodór lub alkil o 1-4 atomach węgla, R4 alkil o 1-2 atomach węgla.
Sposób wytwarzania aminoestru, według wynalazku, stanowiącego pochodną estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego, charakteryzuje się tym, że estry alkilowe kwasów 2-(2-formylofenoksy)alkanowych o wzorze 2 poddaje się reakcji z aniliną i/lub p-metoksyaniliną w stosunku molowym estru do aminy 1:1 -2, w obecności rozpuszczalnika organicznego w stosunku wagowym rozpuszczalnika do formyloestru 33-87:1 i kwasu w katalitycznej ilości otrzymując zasadę Schiffa o wzorze 3. Zasadę Schiffa następnie redukuje się otrzymując aminoester o wzorze 1, który z mieszaniny 2 poreakcyjnej oddziela się znanymi metodami. We wzorze 1, 2 i 3, R oznacza wodór lub metoksyl,
R3 oznacza wodór lub alkil o 1-4 atomach węgla, R4 alkil o 1 -2 atomach węgla, a R1 oznacza wodór 1 lub grupę nitrową we wzorze 2 i 3, a R oznacza wodór lub grupę nitrową lub aminową we wzorze 1, 5 a R oznacza wodór lub metoksyl we wzorze 1 i 3.
Reakcję syntezy zasady Schiffa i redukcję prowadzi się w zakresie temperatur od 25 do 80°C, w czasie od 3,5 do 24 godzin, a jako reduktor stosuje się wodorek metalu - triacetoksyborowodorku sodu, stosując 1,5-2 molowy nadmiar reduktora. Pozwala to na jednoetapowe uzyskanie aminoestru, bez wydzielania pośredniej zasady Schiffa z mieszaniny reakcyjnej.
Wytwarzanie aminoestru można prowadzić również w dwóch etapach, czyli najpierw prowadzi się reakcję syntezy zasady Schiffa, która jest wydzielana z mieszaniny reakcyjnej i kolejno oczyszcz ana. Tak otrzymaną czystą zasadę Schiffa poddaje się redukcji. W dwóch etapach wytwarzania aminoestru reakcję syntezy zasad Schiffa prowadzi się w czasie 3,5 do 24 godzin w temperaturze 25-80°C, zwłaszcza w temperaturze pokojowej. Następnie otrzymaną zasadę Schiffa wydziela się poprzez oddestylowanie rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem lub wytrąca się rozcieńczając mieszaninę poreakcyjną przez dodanie wody w proporcji 1:0,5. Surowy, wydzielony produkt oczyszcza się przez krystalizację z alkoholu alifatycznego, zwłaszcza z alkoholu etylowego lub metylowego. W dwuetapowym otrzymywaniu aminoestru w pierwszym wariancie do czystej zasady Schiffa dodaje się rozpuszczalnik organiczny i kwas w ilości katalitycznej, a redukcję prowadzi się w zakresie temperatur od 25 do 80°C, w czasie od 3,5 do 24 godzin, a jako reduktor stosuje się wodorek metalu, zwłaszcza borowodorek sodu i/lub triacetoksyborowodorku sodu, stosując 1,5-2 molowy nadmiar reduktora.
Korzystnie zarówno w dwuetapowy jak i jednoetapowym otrzymywaniu aminoestru jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się alkohol alifatyczny o 1-2 atomach węgla, zwłaszcza metanol, i/lub tetrahydrofuran i/lub 1,2-dichloroetan.
Korzystnie zarówno w dwuetapowy jak i jednoetapowym otrzymywaniu aminoestru jako kwas stosuje się kwas octowy. Kwas ten stanowi katalizator reakcji.
Aminoester wydziela się z mieszaniny poreakcyjnej dodając 5% wodorowęglan sodu, następnie mieszaninę wytrząsa się, warstwy rozdziela się. Do warstwy organicznej dodaje się środek suszący (siarczan magnezu), który następnie odsącza się, a rozpuszczalnik oddestylowuje na wyparce próżniowej. Wydzielony, surowy aminoester oczyszcza się poprzez krystalizację z alkoholu alifatycznego.
PL 223 462 B1
W dwuetapowym otrzymywaniu aminoestru w drugim wariancie redukcję prowadzi się w temperaturze pokojowej przez 3 do 8 godzin, w obecności alkoholu alifatycznego przepuszczając strumień wodoru szybkością 1-1,5 pęcherzy/sekundę, stosując jako katalizator 10% wag. palladu na węglu aktywnym w stosunku wagowym katalizatora do zasady Schaffa 0,1-1:1.
Korzystnie jako alkohol alifatyczny stosuje się metanol z dodatkiem 1,2-dimetoksyetanu w stosunku objętościowym metanolu do 1,2-dimetoksyetanu 1,75-5:1.
Aminoester wydziela się z mieszaniny poreakcyjnej poprzez zatężenie roztworu na wyparce próżniowej. Wydzielony, surowy aminoester oczyszcza się poprzez krystalizację z alkoholu alifatycznego.
Potrzebne do reakcji formyloestry otrzymuje się poprzez reakcję kondensacji handlowych 2-hydroksybenzaldehydu, 2-hydroksy-5-nitrobenzaldehydu oraz o-waniliny z chlorooctanem etylu lub 2-bromoestrami metylu, w znany sposób [Kwiecień, H.; Szychowska, M. Synth. Commun., 2007, 37, 3599].
Zaletą rozwiązania jest to, że otrzymywane sposobem według wynalazku zarówno aminoestry, jak i zasady Schiffa są nowymi, aktywnymi biologicznie związkami, które mogą znaleźć zastosowanie jako środki przeciwbakteryjne i/lub przeciwgrzybiczne. W laboratoryjnych testach związki te wykazały inhibicję rozwoju najczęściej występujących patogenów roślin uprawnych, takich jak: Botrytis cinerea, Phytophtora cactorum, Rhizoctonia solani, Phoma betae, Alternaria altenata. W testach mikrobiologicznych wykazały działanie przeciwbakteryjne na takie bakterie jak: Staphylococcus aureus, Micrococcus luteu. Sposób według wynalazku pozwala otrzymać aminoestry w jednym lub dwóch etapach, przy zastosowaniu różnych reduktorów, z wysoką wydajnością, przy zastosowaniu prostej aparatury i procedur. Prowadzenie procesu jednoetapowo pozwala uniknąć strat powstających w metodzie dwuetapowej (w trakcie wydzielania produktu pośredniego, jakim jest zasada Schiffa).
Wynalazek jest bliżej przedstawiony w poniższych przykładach wykonania.
P r z y k ł a d I
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-nitro-2-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}butanianu metylu.
Do roztworu 2-(2-formylo-4-nitrofenoksy)butanianu metylu (0,50 g, 1,87 mmol) w metanolu (50 ml) wprowadzono anilinę (0,18 g, 1,87 mmol), kwas octowy (0,2 ml), po czym zawartość kolby mieszano przez 3,5 godziny. Następnie do roztworu dodano wodę destylowaną (25 ml) i pozostawiono na noc w lodówce. Kolejno produkt odsączono i suszono. Surowy produkt krystalizowano na gorąco z metanolu. Uzyskano zasadę Schiffa (0,61 g) 2-{4-nitro-2-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}butanian metylu w postaci bezbarwnego ciała stałego o temp. topnienia 111-117°C, 1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 9.09 (d, J = 2.9 Hz, 1H, N=CH), 8.95 (s, 1H, Ar), 8.27 (dd, J = 9.1,
2.8 Hz, 1H, Ar), 7.49-7.38 (m, 2H, Ar), 7.30-7.24 (m, 3H, Ar), 6.86 (d, J = 9.2 Hz, 1H, Ar), 4.83 (t, J = 6.0 Hz, 1H, CH), 3.78 (s, 3H, OCH3), 2.18-2.05 (m, 2H, CH2), 1.12 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCI3) δ 170.47, 161.69, 153.44, 151.59, 142.37, 129.26, 127.40, 126.59, 126.15, 124.00, 121.10, 112.51,78.39, 52.65, 26.00, 9.66.
Kolejno do roztworu 2-{4-nitro-2-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}butanianu metylu (0,20 g, 0,58 mmol) w 1,2-dichloroetanie (10 ml) dodano kwas octowy (0,1 ml) i triacetoksyborowodorek sodu (0,19 g, 0,88 mmol). Zawartość kolby mieszano w temperaturze pokojowej przez 4 h. Następnie do mieszaniny poreakcyjnej dodano 5% roztwór wodorowęglanu sodu i wytrząsano. Warstwy oddzielono, do warstwy organicznej dodano siarczan magnezu jako środka suszącego. Następnie odsączono go i rozpuszczalnik odparowano na wyparce próżniowej. Produkt krystalizowano na gorąco z metanolu. Otrzymano aminoester (0,12 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 106-108°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 8.25 (d, J = 2.7 Hz, 1H, Ar), 8.11 (dd, J = 9.0, 2.7 Hz, 1H, Ar), 7.23-7.12 (m, 2H, Ar), 6.81-6.69 (m, 2H, Ar), 6.68-6.62 (m, 2H, Ar), 4.84 (t, J = 5.9 Hz, 1H, CH), 4.60-4.30 (m, 3H; 2H, CH2, 1H, NH), 3.78 (s, 3H, OCH3), 2.21-1.95 (m, 2H, CH2), 1.11 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 170.45, 159.98, 147.36, 141.66, 129.56, 128.96, 124.21, 124.18, 117.58, 112.77, 110.66, 77.28, 52.26, 42.81,25.66, 9.19.
P r z y k ł a d II
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-nitro-2-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu.
Do roztworu 2-(2-formylo-4-nitrofenoksy)pentanian metylu (0,21 g, 0,75 mmol) w tetrahydrofuranie (10 ml) wprowadzono anilinę (0,07 g, 0,75 mmol) i zawartość kolby mieszano w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnie w celu wydzielenia produktu odparowano rozpuszczalnik na wyparce próżniowej. Surowy produkt krystalizowano na gorąco z metanolu. Otrzymano zasadę Schiffa w postaci bezbarwnego ciała stałego (0,24 g) o temp. topnienia 84-87°C,
PL 223 462 B1 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 9.10 (d, J = 2.9 Hz, 1H, Ar), 8.94 (s, 1H, N=CH), 8.28 (dd, J = 9.1,
2.9 Hz, 1H, Ar), 7.48-7.40 (m, 2H, Ar), 7.33-7.23 (m, 3H, Ar), 6.87 (d, J = 9.2 Hz, 1H, Ar), 4.88 (dd, J = 7.6, 4.9 Hz, 1H, CH), 3.79 (s, 3H, OCH3), 2.14-1.98 (m, 2H, CH2), 1.65-1.50 (m, 2H, CH2), 1.01 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCI3) δ 170.69, 161.71, 153.46, 151.58, 142.32, 129.25, 127.41, 126.58, 126.09, 123.95, 121.10, 112.50, 77.19, 52.65, 34.47, 18.57, 13.66.
Następnie do roztworu 2-{4-nitro-2-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu (0,20 g, 0,56 mmol) w 1,2-dichloroetanie (10 ml) dodano kwas octowy (0,1 ml) oraz borowodorek sodu (0,03 g, 0,84 mmol) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano aminoester (0,10 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 74-76°C, 1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 8.25 (d, J = 2.7 Hz, 1H, Ar), 8.10 (dd, J = 9.0, 2.8 Hz, 1H, Ar), 7.21-7.14 (m, 2H, Ar), 6.79-6.68 (m, 2H, Ar), 6.69-6.61 (m, 2H, Ar), 4.87 (dd, J = 7.2, 5.0 Hz, 1H, CH), 4.57-4.34 (m, 3H; 2H, CH2, 1H, NH), 3.77 (s, 3H, OCH3), 2.11-1.93 (m, 2H, CH2), 1.56 (h, J = 7.5 Hz, 2H, CH2), 0.99 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 171.00, 160.31, 147.68, 141.99, 129.88, 129.29, 124.51, 117.91, 113.10, 110.93, 76.46, 52.60, 43.13, 34.54, 18.51, 13.67.
P r z y k ł a d III
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-nitro-2-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu.
Do roztworu 2-(2-formylo-4-nitrofenoksy)heksanian metylu (0,56 g, 1,90 mmol) w 1,2-dichloroetanie (15 ml) wprowadzono anilinę (0,18 g, 1,90 mmol) i zawartość kolby mieszano w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnie w celu wydzielenia produktu odparowano rozpuszczalnik na wyparce próżniowej. Surowy produkt krystalizowano na gorąco z metanolu. Otrzymano zasadę Schiffa w postaci bezbarwnego ciała stałego (0,56 g) o temp. topnienia 68-71°C, 1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 9.09 (d, J = 2.9 Hz, 1H, Ar), 8.94 (s, 1H, N=CH), 8.27 (dd, J = 9.1,
2.9 Hz, 1H, Ar), 7.47-7.40 (m, 2H, Ar), 7.31-7.23 (m, 3H, Ar), 6.86 (d, J = 9.2 Hz, 1H, Ar), 4.88-4.84 (m, 1H, CH), 3.78 (s, 3H, OCH3), 2.14-2.00 (m, 2H, CH2), 1.57-1.46 (m, 2H, CH2), 1.46-1.35 (m, 2H, CH2), 0.94 (t, J = 7.2 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 170.68, 161.73, 153.51, 151.59, 142.34, 129.26, 127.41, 126.60, 126.12, 123.95, 121.11, 112.54, 77.45, 52.66, 32.19, 27.30, 22.24, 13.86.
Następnie do roztworu 2-{4-nitro-2-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu (0,20 g, 0,54 mmol) w 1,2-dichloroetanie (10 ml) dodano kwas octowy (0,1 ml) oraz triacetoksyborowodorek sodu (0,17 g, 0,81 mmol). Zawartość kolby mieszano w temperaturze pokojowej przez 24 h i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano aminoester (0,11 g) w postaci żółtego ciała stał ego o temp. topnienia 42-44°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 8.24 (d, J = 2.4 Hz, 1H, Ar), 8.09 (dd, J = 9.0, 2.7 Hz, 1H, Ar), 7.16 (t, J = 7.7 Hz, 2H, Ar), 6.82-6.59 (m, 4H, Ar), 4.87 (t, J = 6.0 Hz, 1H, CH), 4.45 (q, J = 15.9 Hz, 2H, CH2), 3.77 (s, 3H, OCH3), 2.08-1.98 (m, 2H, CH2), 1.44 (ddt, J = 41.4, 14.5, 7.2 Hz, 4H, C2H5), 0.92 (t, J = 7.2 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 170.99, 160.35, 147.70, 142.01, 129.89, 129.30, 124.56, 124.53, 117.93, 113.12, 110.98, 76.71,52.59, 43.18, 32.28, 27.26, 22.29, 13.84.
P r z y k ł a d IV
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}butanianu metylu.
Do reakcji użyto 2-(2-formylo-6-metoksy-4-nitrofenoksy)butanian metylu (0,50 g, 1,68 mmol), anilinę (0,16 g, 1,68 mmol), metanol (50 ml), kwas octowy (2 ml) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano zasadę Schiffa (0,53 g) 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}butanian metylu w postaci jasnego kremowego ciała stałego o temp. topnienia 124-129°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 9.09 (s, 1H, N=CH), 8.74 (d, J = 2.9 Hz, 1H, Ar), 7.83 (d, J = 3.0 Hz, 1H, Ar), 7.49-7.36 (m, 2H, Ar), 7.35-7.23 (m, 3H, Ar), 5.13 (dd, J = 6.9 Hz, 5.4, 1H, CH), 3.96 (s, 3H, OCH3), 3.69 (s, 3H, OCH3), 2.16-1.89 (m, 2H, CH2), 1.11 (t, J = 7.6 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 171.40, 155.04, 151.97, 151.66, 151.55, 143.68, 130.15, 129.24, 126.54, 121.23, 115.56, 108.87, 81.35, 56.39, 52.07, 26.49, 9.43.
Kolejno oczyszczony 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}butanian metylu (0,20 g, 0,54 mmol) rozpuszczono w 1,2-dichloroetanie (10 ml), dodano kwas octowy (0,1 ml) oraz triacetoksyborowodorek sodu (0,17 g, 0,81 mmol). Zawartość kolby mieszano w 80°C przez 4 h i postępowano
PL 223 462 B1 w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano aminoester (0,10 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 117-119°C, 1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 7.93 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.69 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.30-7.10 (m, 2H, Ar), 6.78-6.57 (m, 3H, Ar), 5.34-5.20 (m, 1H, CH), 4.66-4.31 (m, 3H; 2H, CH2, 1H NH), 3.89 (s, 3H, OCH3), 3.73 (s, 3H, OCH3) 2.11-1.91 (m, 2H, CH2), 1.08 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 171.77, 150.46, 149.75, 147.78, 143.04, 133.67, 129.27, 117.76, 116.76, 113.00, 106.96, 80.63, 56.19, 52.07, 43.40, 26.67, 9.31.
P r z y k ł a d V
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu.
Do reakcji użyto 2-(2-formylo-6-metoksy-4-nitrofenoksy)pentanian metylu (0,50 g, 1,61 mmol), anilinę (0,15 g, 1,61 mmol), metanol (50 ml), kwas octowy (0,2 ml) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano zasadę Schiffa (0,53 g) 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}-pentanian metylu w postaci bezbarwnego ciała stałego o temp. topnienia 126-128°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 9.08 (s, 1H, N=CH), 8.74 (d, J = 2.7 Hz, 1H, Ar), 7.83 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.46-7.38 (m, 2H, Ar), 7.34-7.20 (m, 3H, Ar), 5.19 (dd, J = 6.7, 5.6 Hz, 1H, CH), 3.96 (s, 3H, OCH3), 3.67 (s, 3H, OCH3), 2.07-1.89 (m, 2H, CH2), 1.66-1.49 (m, 2H, CH2), 1.00 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 171.61, 155.13, 151.95, 151.68, 151.56, 143.70, 130.21, 129.23,
126.53, 121.23, 115.55, 108.84, 80.06, 56.38, 52.07, 35.22, 18.32, 13.74.
Następnie do roztworu 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu (0,20 g, 0,52 mmol) w 1,2-dichloroetanie (10 ml) dodano kwas octowy (0,1 ml) oraz triacetoksyborowodorek sodu (0,16 g, 0,78 mmol) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano am inoester (0,11 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 112-114°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 7.93 (d, J = 2.5 Hz, 1H, Ar), 7.68 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.20-7.13 (m, 2H, Ar), 6.71 (t, J = 7.3 Hz, 1H, Ar), 6.63 (d, J = 7.6 Hz, 2H, Ar), 5.31 (t, J = 6.0 Hz, 1H, CH), 4.52 (dd, J = 36.8, 15.9 Hz, 2H, CH2), 4.37 (s, 1H, NH), 3.89 (s, 3H, OCH3), 3.72 (s, 3H, OCH3), 2.03-1.88 (m, 2H, CH2), 1.66-1.43 (m, 2H, CH2), 0.97 (t, J = 7.4, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 172.00, 150.46, 147.78, 143.05, 133.71, 129.27, 117.78, 116.77, 113.01, 106.96, 79.42, 56.19, 52.08, 43.43, 35.42, 18.28, 13.77.
P r z y k ł a d VI
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu.
Do reakcji użyto 2-(2-formylo-6-metoksy-4-nitrofenoksy)heksanian metylu (0,50 g, 1,54 mmol), anilinę (0,14 g, 1,54 mmol), metanol (50 ml), kwas octowy (0,2 ml) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano zasadę Schiffa (0,48 g) 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}-heksanian metylu w postaci bezbarwnego ciała stałego o temp. topnienia 82-91°C,
1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 9.08 (s, 1H, N=CH), 8.74 (d, J = 2.8 Hz, 1H, Ar), 7.83 (d, J = 2.7 Hz, 1H, Ar), 7.47-7.38 (m, 2H, Ar), 7.33-7.24 (m, 3H, Ar), 5.17 (t, J = 6.1 Hz, 1H, CH), 3.96 (s, 3H, OCH3), 3.68 (s, 3H, OCH3), 2.10-1.85 (m, 2H, CH2), 1.63-1.46 (m, 2H, CH2), 1.46-1.27 (m, 2H, CH2), 0.93 (t, J = 7.3 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 171.59, 155.15, 151.97, 151.67, 151.57, 143.69, 130.17, 129.22,
126.54, 121.23, 115.52, 108.85, 80.32, 56.38, 52.07, 32.91,27.07, 13.90.
Kolejno do roztworu 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}heksanian metylu (0,20 g, 0,50 mmol) w 1,2-dichloroetanie (10 ml) dodano kwas octowy (0,1 ml) oraz triacetoksyborowodorek sodu (0,21 g, 1,00 mmol) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano am inoester (0,17 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 119-121°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 7.92 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.68 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.15 (dd, J = 8.3, 7.5 Hz, 2H, Ar), 6.74-6.59 (m, 3H, Ar), 5.29 (t, J = 6.0 Hz, 1H, CH), 4.51 (dd, J = 34.4, 15.9 Hz, 2H, CH2), 4.36 (s, 1H, NH), 3.88 (s, 3H, OCH3), 3.72 (s, 3H, OCH3), 2.01-1.88 (m, 2H, CH2), 1.54-1.30 (m, 4H, C2H5), 0.90 (t, J = 7.2 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 171.97, 150.46, 149.77, 147.80, 143.05, 133.66, 129.27, 117.78, 116.80, 113.01, 106.98, 79.67, 56.19, 52.07, 43.45, 33.10, 27.03, 22.40,13.89.
PL 223 462 B1
P r z y k ł a d VII
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}octanu etylu.
Do reakcji użyto 2-(2-formylo-6-metoksy-4-nitrofenoksy)octan etylu (0,50 g, 1,89 mmol), anilinę (0,17 g, 1,89 mmol), metanol (50 ml), kwas octowy (0,2 ml) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano zasadę Schiffa (0,57 g) 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}octan metylu w postaci bezbarwnego ciała stałego o temp. topnienia 98-101°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 9.10 (s, 1H, N=CH), 8.74 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.85 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 7.45-7.38 (m, 2H, Ar), 7.34-7.23 (m, 3H, Ar), 4.91 (s, 2H, CH2), 4.22 (q, J = 12 Hz, 2H, OCH2), 3.99 (s, J = 16.1 Hz, 3H, OCH3), 1.24 (t, J = 7.1 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCl3) δ 168.81, 154.75, 152.22, 151.80, 151.41, 143.95, 130.13, 129.19, 126.64, 121.28, 115.37, 108.86, 69.48, 61.42, 56.49, 14.13.
Następnie do roztworu 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}octanu etylu (0,20 g, 0,58 mmol) w 1,2-dichloroetanie (10 ml) dodano kwas octowy (0,1 ml) oraz triacetoksyborowodorek sodu (0,18 g, 0,87 mmol) i postępowano w sposób opisany w przykładzie I. Otrzymano aminoester (0,16 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 89-91°C, 1H NMR (400 MHz, CDCl3) δ 7.91 (s, 1H, Ar), 7.69 (s, 1H, Ar), 7.24-7.06 (m, 2H, Ar), 6.75-6.56 (m, 3H, Ar), 4.88 (s, 2H, CH2), 4.70-4.45 (m, 3H; 2H, CH2, 1H, NH), 4.25 (q, J = 6.9 Hz, 2H, OCH2), 3.91 (s, 3H, OCH3), 1.29 (t, J = 7.0 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCI3) δ 169.26, 151.07, 150.30, 147.68, 143.47, 133.93, 129.28, 117.72, 116.92, 113.01, 106.96, 69.08, 61.40, 56.30, 43.47, 14.21.
P r z y k ł a d VIII
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-nitro-2-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}butanianu metylu.
Anilinę (0,17 g, 1,87 mmol), triacetoksyborowodorek sodu (0,60 g, 2,81 mmol) i kwas octowy (0,2 ml) wprowadzono do roztworu 2-(2-formylo-4-nitrofenoksy)butanianu metylu (0,50 g, 1,87 mmol) w 1,2-dichloroetanie (15 ml). Zawartość kolby mieszano w temperaturze pokojowej przez 4 h. Następnie do mieszaniny poreakcyjnej dodano 5% roztwór wodorowęglanu sodu i wytrząsano. Warstwy o ddzielono, do warstwy organicznej dodano środek suszący (siarczan magnezu). Następnie odsączono go i rozpuszczalnik odparowano na wyparce próżniowej. Surowy produkt krystalizowano na gorąco z metanolu. Otrzymano aminoester (0,42 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 106 -108°C. Wyniki analizy 1H i 13C NMR jak w przykładzie I.
P r z y k ł a d IX
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-nitro-2-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu.
Do roztworu 2-(2-formylo-4-nitrofenoksy)pentanianu metylu (0,50 g, 1,78 mmol) w 1,2-dichloroetanie (20 ml) wprowadzono anilinę (0,17 g, 1,78 mmol), triacetoksyborowodorek sodu (0,57 g, 2,67 mmol) oraz kwas octowy (0,2 ml) i postępowano w sposób opisany w przykładzie VIII. Otrzymano
13 aminoester (0,34 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 74-76°C. Wyniki analizy H i C NMR jak w przykładzie II.
P r z y k ł a d X
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-nitro-2-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu.
Do roztworu 2-(2-formylo-4-nitrofenoksy)heksanianu metylu (0,50 g, 1,69 mmol) w 1,2-dichloroetanie (15 ml) wprowadzono anilinę (0,16 g, 1,69 mmol), triacetoksyborowodorek sodu (0,54 g, 2,54 mmol) oraz kwas octowy (0,2 ml) i postępowano w sposób opisany w przykładzie VIII. Otrzymano
13 aminoester (0,32 g) w postaci żółtego ciała stałego o temp. topnienia 42-44°C. Wyniki analizy 1H i 13C NMR jak w przykładzie III.
P r z y k ł a d XI
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-amino-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}butanianu metylu.
W kolbie umieszczono katalizator 10 wag.% Pd/C (0,031 g) w metanolu (10 ml). W celu aktywacji katalizatora przez pół godziny nad mieszaniną przepuszczano strumień wodoru z szybkością 1 pęcherzyk/sekundę. Następnie do kolby dodano 2-{4-nitro-2-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}butanian metylu (0,31 g, 0,91 mmol) w metanolu (10 ml) i 1,2-dimetoksyetanie (10 ml ), całość mieszano przez 6 h. Mieszaninę pozostawiono na 24 h, po czym odsączono katalizator i oddestylowano rozpuszczalnik. Otrzymano aminoester (0,24 g) w postaci gęstego, brunatnego oleju.
1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 7.20-7.08 (m, 2H, Ar), 6.72-6.52 (m, 5H, Ar), 6.46 (dd, J= 8.5, 2.7
Hz, 1H, Ar), 4.59 (t, J = 6.0 Hz, 1H, CH), 4.31 (dd, J = 39.6, 14.6 Hz, 2H, CH2), 3.90-3.53 (m, 5H; 3H,
OCH3, 2H, NH2), 2.04-1.84 (m, 2H, CH2), 1.04 (t, J = 7.4 Hz, 3H, CH3);
PL 223 462 B1 13C NMR (101 MHz, CDCl8) δ 172.53, 148.63, 148.54, 140.74, 129.39, 129.13, 117.15, 116.70, 114.23, 113.24, 113.06, 77.94, 52.10, 43.68, 26.29, 9.63.
P r z y k ł a d XII
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{4-amino-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu.
Wychodząc z 2-{4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu (0,20 g, 0,54 mmol), katalizatora Pd/C (0,02 g), metanolu (35 ml) oraz 1,2-dimetoksyetanu (7 ml) postępowano jak w przykładzie XI. Otrzymano aminoester (0,15 g) w postaci gęstego, brunatnego oleju.
1H NMR (400 MHz, CDCl8) δ 7.25-7.00 (m, 2H, Ar), 6.80-6.53 (m, 5H, Ar), 6.46 (dd, J = 8.5, 2.8 Hz, 1H, Ar), 4.74-4.53 (m, 1H, CH), 4.53-4.17 (m, 2H, CH2), 3.71 (s, 4H; 3H, OCH3, 1H NH), 2.19 -1.70 (m, 2H, CH2), 1.70-1.27 (m, 4H, C2H5), 0.88 (t, J = 7.2 Hz, 3H, CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCla) δ 172.75, 148.62, 148.58, 140.71, 129.12, 117.16, 116.70, 114.23, 113.16, 113.06, 76.92, 52.12, 43.70, 32.68, 27.35, 22.36, 13.88.
P r z y k ł a d XIII
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-amino-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}butanianu metylu.
Wychodząc z 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}butanianu metylu (0,20 g, 0,54 mmol), katalizatora Pd/C (0,20 g), metanolu (35 ml) oraz 1,2-dimetoksyetanu (20 ml) postępowano jak w przykładzie XI. Otrzymano aminoester (0,13 g) w postaci gęstego, brunatnego oleju.
1H NMR (400 MHz, CDCla) δ 7.28-6.99 (m, 2H, Ar), 6.81-6.57 (m, 3H, Ar), 6.24 (d, J = 2.4 Hz, 1H, Ar), 6.13 (d, J = 2.5 Hz, 1H, Ar), 4.72-4.66 (m, 1H, CH), 4.51-4.29 (m, 2H, CH2), 3.76-3.54 (m, 8H; 6H OCH3, 2H NH2), 1.94 (qd, J = 7.3, 4.0 Hz, 2H, CH2), 1.08-0.83 (m, 4H, 3H CH3, 1H NH);
13C NMR (101 MHz, CDCI3) δ 172.78, 152.13, 148.53, 142.80, 137.27, 133.52, 129.14, 117.09, 112.91, 106.82, 99.22, 81.57, 55.58, 51.74, 43.39, 26.52, 9.19.
P r z y k ł a d XIV
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-amino-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu.
Wychodząc z 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}pentanianu metylu (0,36 g, 0,93 mmol), katalizatora Pd/C (0,036 g), metanolu (40 ml) oraz 1,2-dimetoksyetanu (10 ml) postępowano jak w przykładzie XI. Otrzymano aminoester (0,28 g) w postaci gęstego, brunatnego oleju.
1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 7.27-7.02 (m, 2H, Ar), 6.71-6.57 (m, 3H, Ar), 6.24 (d, J = 2.5 Hz, 1H, Ar), 6.12 (d, J = 2.6 Hz, 1H, Ar), 4.74 (t, J = 6.2 Hz, 1H, CH), 4.43-4.32 (m, 2H, CH2), 3.78-3.63 (m, 8H; 6H, OCH3, 2H, NH2), 2.10-1.73 (m, 2H, CH2), 1.73-1.35 (m, 2H, CH2), 1.06-0.78 (m, 4H; 3H, CH3, 1H, NH);
13C NMR (101 MHz, CDCls) δ 173.01, 152.11, 148.54, 142.80, 137.23, 133.54, 129.13, 117.07, 112.91, 106.83, 99.20, 80.29, 55.56, 51.74, 43.38, 35.45, 18.14, 13.90.
P r z y k ł a d XV
Przykład ilustruje otrzymywanie 2-{2-metoksy-4-amino-6-[(fenyloamino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu.
Wychodząc z 2-{2-metoksy-4-nitro-6-[(fenyloimino)metylo]fenoksy}heksanianu metylu (0,16 g, 0,40 mmol), katalizatora Pd/C (0,016 g), metanolu (35 ml) oraz 1,2-dimetoksyetanu (7 ml) postępowano jak w przykładzie XI. Otrzymano aminoester (0,11 g) w postaci gęstego, brunatnego oleju.
1H NMR (400 MHz, CDCI3) δ 7.27-6.96 (m, 2H, Ar), 6.87-6.55 (m, 3H, Ar), 6.24 (d, J = 2.5 Hz, 1H, Ar), 6.13 (d, J = 2.5 Hz, 1H, Ar), 4.73 (t, J = 6.2 Hz, 1H, CH), 4.40-4.29 (m, 2H, CH2), 3.83-3.62 (m, 8H; 6H, OCH3, 2H, NH2), 1.98-1.81 (m, 2H, CH2), 1.51-1.21 (m, 5H; 4H, C2H5, 1H, NH), 0.87 (t, J = 7.1 Hz, 3H; CH3);
13C NMR (101 MHz, CDCls) δ 172.99, 152.13, 148.55, 142.79, 137.31, 133.52, 129.13, 117.11, 112.93, 106.91,99.27, 80.54, 55.57, 51.73, 43.43, 33.10, 26.91,22.53, 13.89.

Claims (13)

  1. Zastrzeżenia patentowe 1
    1. Aminoester o wzorze 1, pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego, gdzie R1 oznacza wodór lub grupę nitrową lub aminową, R oznacza wodór lub metoksyl, R oznacza wodór lub alkil o 1-4 atomach węgla, R alkil o 1-2 atomach węgla, R oznacza wodór lub metoksyl.
  2. 2. Sposób wytwarzania aminoestru stanowiącego pochodną estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego, znamienny tym, że estry alkilowe kwasów 2-(2-formylofenoksy)alkanowych
    PL 223 462 B1 o wzorze 2 poddaje się reakcji z aniliną i/lub p-metoksyaniliną w stosunku molowym estru do aminy 1:1-2, w obecności rozpuszczalnika organicznego w stosunku wagowym rozpuszczalnika do formyloestru 33-87:1 i kwasu w katalitycznej ilości, otrzymując zasadę Schiffa o wzorze 3, którą następnie redukuje się otrzymując aminoester o wzorze 1, który z mieszaniny poreakcyjnej oddziela się znanymi metodami, przy czym we wzorze 1,2 i 3, R oznacza wodór lub metoksyl, R oznacza wodór lub alkil
    4 1 o 1-4 atomach węgla, R alkil o 1-2 atomach węgla, a R oznacza wodór lub grupę nitrową we wzorze 2 i 3, a R oznacza wodór lub grupę nitrową lub aminową we wzorze 1, a R oznacza wodór lub metoksyl we wzorze 1 i 3.
  3. 3. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 2, znamienny tym, że reakcję i redukcję prowadzi się w zakresie temperatur od 25 do 80°C, w czasie od 3,5 do 24 godzin, a jako reduktor stosuje się wodorek metalu, zwłaszcza borowodorek sodu i/lub triacetoksyborowodorku sodu, stosując 1,5-2 molowy nadmiar reduktora.
  4. 4. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 2, znamienny tym, że reakcję prowadzi się w czasie 3,5 do 24 godzin i w temperaturze 25-80°C, zwłaszcza w temperaturze pokojowej.
  5. 5. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 4, znamienny tym, że zasadę Schiffa oddziela się poprzez oddestylowanie rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem lub wytrąca się rozcieńczając mieszaninę poreakcyjną przez dodanie wody w proporcji 1:0,5, a następnie wydzielony produkt oczyszcza się przez krystalizację z alkoholu alifatycznego, zwłaszcza z alkoholu etylowego lub metylowego.
  6. 6. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 5, znamienny tym, że do zasady Schiffa dodaje się rozpuszczalnik organiczny i kwas w ilości katalitycznej, a redukcję prowadzi się w zakresie temperatur od 25 do 80°C, w czasie od 3,5 do 24 godzin, a jako reduktor stosuje się wodorek metalu, zwłaszcza borowodorek sodu i/lub triacetoksyborowodorku sodu, stosując 1,5-2 molowy nadmiar reduktora.
  7. 7. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 2 albo 6, znamienny tym, że jako rozpuszczalnik organiczny stosuje się alkohol alifatycznyh o 1-2 atomach węgla, zwłaszcza metanol, i/lub tetrahydrofuran i/lub 1,2-dichloroetan.
  8. 8. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 2 albo 6, znamienny tym, że jako kwas stosuje się kwas octowy.
  9. 9. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 3 albo 6, znamienny tym, że aminoester oddziela się od mieszaniny poreakcyjnej dodając 5% wodorowęglan sodu, następnie mieszaninę w ytrząsa się, warstwy rozdziela się, a do warstwy organicznej dodaje się środek suszący, który następnie odsącza się, a rozpuszczalnik odparowuje się, zaś aminoester oczyszcza się poprzez krystalizację z alkoholu alifatycznego.
  10. 10. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 5, znamienny tym, że redukcję prowadzi się w temperaturze pokojowej przez 3 do 8 godzin, w obecności alkoholu alifatycznego przepuszczając strumień wodoru z szybkością 1-1,5 pęcherzy/sekundę, stosując jako katalizator pallad na węglu aktywnym.
  11. 11. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 10, znamienny tym, że jako katalizator stosuje się 10% wagowy palladu na węglu aktywnym w stosunku wagowym katalizatora do zasady Schiffa 0,1-1:1.
  12. 12. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 10, znamienny tym, że jako alkohol alifatyczny stosuje się metanol z dodatkiem 1,2-dimetoksyetan w stosunku 1,75-5:1.
  13. 13. Sposób wytwarzania aminoestru według zastrz. 10, znamienny tym, że aminoester wydziela się z mieszaniny poreakcyjnej poprzez zatężenie roztworu na wyparce próżniowej, po czym aminoester oczyszcza się poprzez krystalizację z alkoholu alifatycznego.
PL404511A 2013-07-01 2013-07-01 Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania PL223462B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL404511A PL223462B1 (pl) 2013-07-01 2013-07-01 Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL404511A PL223462B1 (pl) 2013-07-01 2013-07-01 Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL404511A1 PL404511A1 (pl) 2015-01-05
PL223462B1 true PL223462B1 (pl) 2016-10-31

Family

ID=52126364

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL404511A PL223462B1 (pl) 2013-07-01 2013-07-01 Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL223462B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL404511A1 (pl) 2015-01-05

Similar Documents

Publication Publication Date Title
HU225294B1 (en) Oxazoline derivatives for synthesis of sidechain-bearing taxanes and preparation thereof
CA2888378C (en) Compounds useful in the synthesis of benzamide compounds
EP3487837B1 (en) Process for the preparation of spiroheterocyclic pyrrolidine dione herbicides by means of the intermediate compound 2-(4-chloro-2,6-dimethyl-phenyl)acetic acid
CN111875514A (zh) 一种制备正壬酸香草酰胺的方法
PL223462B1 (pl) Aminoester pochodna estru kwasu 2-(2-formylofenoksy)alkanowego oraz sposób jego wytwarzania
AU2011200403B2 (en) New process for the synthesis of ivabradine and addition salts thereof with a pharmaceutically acceptable acid
KR101874659B1 (ko) 이민 수소화로써의 치환된 ｎ-(벤질)시클로프로판아민의 제조 방법
RU2458050C2 (ru) Способ получения неостигмина метилсульфата и неостигмина йодида
JP2022505626A (ja) Ｎ－ニトロサッカリン類
RU2556004C2 (ru) Способ получения производного ароматического амида карбоновой кислоты
PL221669B1 (pl) Zasada Schiffa i sposób jej wytwarzania
RU2315747C2 (ru) Способ получения ацетиленового соединения
Meiresonne et al. Synthesis of novel β-aminocyclobutanecarboxylic acid derivatives by a solvent-free aza–Michael addition and subsequent ring closure
KR102087160B1 (ko) 피리딘 n-옥시드 및 그의 제조 방법
JP4929717B2 (ja) Ｎ，ｎ’−ジアルコキシ−ｎ，ｎ’−ジアルキルオキサミドの製法
RU2847590C1 (ru) Способ получения 3-(иминометил)-2Н-тиопиранов
Yaşa et al. Bi (NO3) 3• 5H2O-catalyzed Mannich Reaction: A Potent Catalyst for Synthesis of β-Aminocarbonyl Compounds
JP2012062284A (ja) Ｏ−アシル−ｎ−アリール−ｎ−（トリフルオロメチル）ヒドロキシルアミン誘導体及びその製造方法
SK50132010A3 (sk) Intermediate products for antivirotics and process for preparing them
EP1700853A1 (en) Processes for producing tetrahydropyran-4-one and pyran-4-one
WO2018183917A1 (en) Synthetic processes and synthetic intermediates
JP3918468B2 (ja) ３，３−ビス（アルコキシカルボニル−メチルチオ）プロピオニトリル及びその製造方法
JP4869739B2 (ja) 含フッ素ジヒドロキノリン化合物及び含フッ素キノリン化合物の製造方法
JP3873796B2 (ja) ３−ヒドラゾノ−２−ヒドロキシイミノプロピオニトリル誘導体及びその製法
RU2237662C1 (ru) Способ получения 1-ацетил-2-имидазолидона