PL223812B1 - Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej - Google Patents

Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej

Info

Publication number
PL223812B1
PL223812B1 PL395835A PL39583511A PL223812B1 PL 223812 B1 PL223812 B1 PL 223812B1 PL 395835 A PL395835 A PL 395835A PL 39583511 A PL39583511 A PL 39583511A PL 223812 B1 PL223812 B1 PL 223812B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
carbon nanotubes
ionic liquid
hydrophilic ionic
rpm
hydrophilic
Prior art date
Application number
PL395835A
Other languages
English (en)
Other versions
PL395835A1 (pl
Inventor
Beata Kusiak
Kamila Orłowska
Jacek Gregorowicz
Robert Hołyst
Original Assignee
Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk filed Critical Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk
Priority to PL395835A priority Critical patent/PL223812B1/pl
Priority to GB1213539.8A priority patent/GB2493445B/en
Publication of PL395835A1 publication Critical patent/PL395835A1/pl
Publication of PL223812B1 publication Critical patent/PL223812B1/pl

Links

Classifications

    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C01—INORGANIC CHEMISTRY
    • C01B—NON-METALLIC ELEMENTS; COMPOUNDS THEREOF; METALLOIDS OR COMPOUNDS THEREOF NOT COVERED BY SUBCLASS C01C
    • C01B32/00—Carbon; Compounds thereof
    • C01B32/15—Nano-sized carbon materials
    • C01B32/158—Carbon nanotubes
    • C01B32/168—After-treatment
    • C01B32/174—Derivatisation; Solubilisation; Dispersion in solvents
    • B—PERFORMING OPERATIONS; TRANSPORTING
    • B82—NANOTECHNOLOGY
    • B82Y—SPECIFIC USES OR APPLICATIONS OF NANOSTRUCTURES; MEASUREMENT OR ANALYSIS OF NANOSTRUCTURES; MANUFACTURE OR TREATMENT OF NANOSTRUCTURES
    • B82Y30/00—Nanotechnology for materials or surface science, e.g. nanocomposites
    • B—PERFORMING OPERATIONS; TRANSPORTING
    • B82—NANOTECHNOLOGY
    • B82Y—SPECIFIC USES OR APPLICATIONS OF NANOSTRUCTURES; MEASUREMENT OR ANALYSIS OF NANOSTRUCTURES; MANUFACTURE OR TREATMENT OF NANOSTRUCTURES
    • B82Y40/00—Manufacture or treatment of nanostructures

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Nanotechnology (AREA)
  • Materials Engineering (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Physics & Mathematics (AREA)
  • Condensed Matter Physics & Semiconductors (AREA)
  • General Physics & Mathematics (AREA)
  • Crystallography & Structural Chemistry (AREA)
  • Composite Materials (AREA)
  • Inorganic Chemistry (AREA)
  • Manufacturing & Machinery (AREA)
  • Carbon And Carbon Compounds (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób dyspergowania nanorurek węglowych w niskotemperaturowej hydrofilowej cieczy jonowej, ewentualnie z wykorzystaniem anionowych surfaktantów.
Ciecze jonowe to substancje chemiczne składające się z dużego organicznego kationu i organicznego lub nieorganicznego anionu. Charakteryzują się niesymetryczną budową oraz niską temperaturą topnienia - zazwyczaj poniżej 100°C. Ciecze jonowe, których temperatura topnienia jest niższa niż temperatura pokojowa nazywane są niskotemperaturowymi cieczami jonowymi (RTlLs).
Poprzez odpowiednią modyfikację struktury kationu i anionu oraz zmianę różnych właściwoś ci (temperatura topnienia, gęstość, lepkość itp.) możliwe jest otrzymanie cieczy jonowych o konkretnych zastosowaniach.
Wyróżnia się hydrofobowe i hydrofilowe ciecze jonowe, a także takie, które częściowo mieszają się z wodą. Charakter danej cieczy jonowej zależy głównie od występującego w niej anionu. Typowe ciecze jonowe wykazują szeroki zakres temperatur występowania w stanie ciekłym, cechują się dobrą rozpuszczalnością związków organicznych i nieorganicznych, stabilnością termiczną, słabymi właściwości koordynacyjnymi jonów, wysoką temperaturą wrzenia i niepalnością. Ponadto zwilżają powierzchnię metali, polimerów i minerałów, przewodzą prąd. Wykazują lepkość dwukrotnie większą od lepkości tradycyjnych rozpuszczalników.
Nanorurki węglowe są jedną z alotropowych odmian węgla tworzącą cylindryczne struktury, Zbudowane są z heksagonalnej sieci atomów węgla tworzących krystaliczny grafit. Można je przedstawić, jako cylindrycznie zwinięte warstwy grafitu (grafenu). Wyróżniamy nanorurki jednościenne (SWCNT - single wall carbon nanotubes), zbudowane z pojedynczej, zwiniętej w cylinder płaszczyzny grafenowej i nanorurki wielościenne (MWCNT - multiwall carbon nanotubes), składające się z kolejnych warstw nanorurek o wspólnych osiach.
W zależności od sposobu zwinięcia płaszczyzny grafitowej wyróżnia się dwa typy nanorurek węglowych: chiralne (struktura skrętna) i niechiralne (struktura fotelowa i zygzakowa).
Nanorurki węglowe zostały odkryte w 1991 roku przez Sumoi Jima (A. Huczko, Nanorurki węglowe. Czarne diamenty XXI wieku, Bel Studio, 2004) i dzięki swym szczególnym właściwościom zostały nazwane „czarnymi diamentami XXI wieku”. Wykazują one bardzo dużą wytrzymałość mechaniczną. Spowodowane jest to występowaniem silnych wiązań sp pomiędzy atomami węgla. Cechują się niezwykłą wytrzymałością na rozciąganie i zrywanie. Własność tą zawdzięczają stosunkowo dużemu modułowi Younga. Ze względu na puste wnętrze posiadają bardzo małą gęstość. W zależności od struktury są przewodnikami lub półprzewodnikami prądu. Mają bardzo dużą przewodność cieplną.
Aby móc w pełni wykorzystać właściwości nanorurek węglowych w rozpuszczalnikach tj. cieczach jonowych, należy otrzymać zdyspergowany roztwór pojedynczych rurek bądź małych zwijek. Niestety nanorurki węglowe w wyniku oddziaływań van der Waalsa łączą się samorzutnie tworząc agregaty. Główną przyczyną takiego zachowania jest ich hydrofobowy charakter.
Zgodnie z naszą wiedzą nie odnotowano jeszcze wyznaczenia optymalnego sposobu dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowych cieczach jonowych z użyciem anionowych surfaktantów za pomocą łaźni ultradźwiękowej oraz wirówki.
Jak dotąd tylko kilka grup badawczych dyspergowało nanorurki węglowe w hydrofilowych cieczach jonowych. Jednak dyspersja była prowadzona bez użycia surfaktantów oraz zupełnie innymi metodami.
Z literatury wiadomym jest, że zdyspergowaną zawiesinę nanorurek węglowych w rozpuszczalnikach tj. ciecze jonowe można otrzymać wieloma sposobami. Do najczęściej stosowanych należą metody mechaniczne, takie jak ucieranie czy mielenie nanorurek węglowych lub mieszaniny nanorurek węglowych i cieczy jonowych przez określoną ilość czasu bez obecności środka powierzchniowo czynnego. W grupie Trevora Simmonsa („Preparation of synthetic wood composites using ionic liquids”, Wood Science and Technology, DOI 10.1007/s00226-010-0395-6, Coverage Volume 1/1967 - Volume 45/2011) przygotowano zawiesinę wielościennych nanorurek węglowych w hydrofitowej cieczy jonowej (EMIM Ac, octan 1-etylo-3-metyloimidazoliowy) poprzez ich ucieranie i mielenie w moździerzu przez 20 minut. Tak przygotowane nanorurki pozostawały zdyspergowane w cieczy jonowej ponad miesiąc. W pracy Sameera Rahatekara („Solution spinning of cellulose carbon nanotube composites using room temperature ionic liquids”, Polymer 50 (2009) 4577-4583) MWCNTs umieszczone w EMIM Ac również ucierano w moździerzu do uzyskania homogenicznej pasty. Inna grupa badawcza (Zhang, H.; Wang, Z. G.; „Regenerated-Cellulose/Multiwalled-Carbon-Nanotube Composite Fibers
PL 223 812 B1 with Enhanced Mechanical Properties Prepared with the lonic Liquid 1-Allyl-3-methylimidazolium Chloride”, Adv, Mater. 2007, 19 (5) 698-704), próbowała zdyspergować wielościenne nanorurki węglowe używając cieczy jonowej - chlorku 1-allilo-3-metyloimidazoliowego (AMIMCI), przy czym nanorurki węglowe były również ucierane w moździerzu z czystym AMIMCI, bez żadnych dodatków. Taka obróbka mechaniczna ma na celu polepszenie dyspersji nanorurek. Podczas mielenia bądź ścierania nanorurki ulegają częściowemu zniszczeniu polegającemu na skróceniu ich długości (łamaniu).
Inną metodą otrzymania zdyspergowanej zawiesiny nanorurek węglowych w hydrofilowych cieczach jonowych jest wykorzystanie ultradźwięków. Do dyspersji nanorurek w hydrofilowych cieczach jonowych z dodatkiem surfaktantu używa się sondy generującej ultradźwięki. Jun Wan i współpracownicy („A simple method for preparing biocompatible composite of cellulose and carbon nanotubes for the cell sensor”, Sensors and Actuators B 146 (2010) 221-225) sporządzili zawiesinę SWCNTs w cieczy jonowej używając homogenizatora, Sonikacja trwała 4 godziny, aż do uzyskania jednorodnej zawiesiny. Jednak użycie sondy wpływa również na hyd rofi lową ciecz jonową, często powodując jej rozkład. Metodą tą można otrzymać dobrze zdyspergowane nanorurki węglowe, jednakże użyta hydrofilowa ciecz jonowa ulega zniszczeniu. Podsumowując, w opisanej powyżej metodzie konieczność umieszczenia sondy ultradźwiękowej w cieczy powoduje wysoce niepożądany efekt niszczenia zarówno nanorurek, jak i samej cieczy jonowej.
Z kolei znany jest z opisu patentowego CN101469141 sposób tworzenia kompozytu drogą m odyfikacji powierzchni nanorurek węglowych, w celu poprawy ich kompatybilności z rozpuszczalnikami organicznymi. Sposób obejmuje szereg reakcji chemicznych, przykładowo z użyciem stężonego kwasu azotowego oraz stężonego kwasu siarkowego.
Dlatego też celem obecnego wynalazku jest zaproponowanie sposobu dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowych cieczach jonowych pozbawionego powyższej wady.
Zgodnie z wynalazkiem, sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej, obejmujący etap poddania mieszaniny nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej działaniu ultradźwięków, charakteryzuje się tym, że wspomniany etap przeprowadza się w łaźni ultradźwiękowej, przy czym wspomniana hydrofilowa ciecz jonowa zawiera dodatek anionowego surfaktantu, którym jest anionowy środek powierzchniowo czynny, korzystnie dodecylowy siarczan sodu, SDS lub 1-dodekanosulfonian sodu, DSS, zaś hydrofilową cieczą jonową jest 1-etylo-3-metyloimidazoliowy dietylowy fosforan, EMIMDEP, przy czym wspomniany etap poddania mieszaniny nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej działaniu ultradźwięków w łaźni ultradźwiękowej trwa od 2h do 14h, korzystnie od 3h do 8h, a najkorzystniej od 4h do 5h i przeprowadza się go w temperaturze od 25°C do 65°C, korzystnie od 45°C do 65°C, a najkorzystniej od 60°C do 65°C. Poddanie mieszaniny nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej działaniu ultradźwięków w łaźni ultradźwiękowej zapobiega niszczeniu nanorurek oraz samej cieczy jonowej.
Korzystnie, zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej otrzymaną w łaźni u ltradźwiękowej poddaje się odwirowaniu w wirówce przez okres od 2 min do 60 min, korzystniej od 2 min do 15 min, a najkorzystniej od 3 min do 5 min.
W takim przypadku korzystnie, gdy prędkość obrotów wirówki wynosi od 1000 obrotów/min do 9000 obrotów/min, korzystniej od 2000 obrotów/min do 4000 obrotów/min, a najkorzystniej od 2000 obrotów/min do 2500obrotów/min. Odwirowanie tak uzyskanej próbki w wyżej wskazanych warunkach umożliwia usunięcie niezdyspergowanych agregatów i obecnych w próbce zanieczyszczeń.
Korzystnie, we wspomnianej mieszaninie nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej stężenie nanorurek węglowych wynosi od 0,05% do 3% wagowych.
Korzystnie, wspomniane nanorurki węgłowe stanowią mieszaninę jednosciennych nanorurek węglowych, SWCNTs, i wielościennych nanorurek węglowych, MWCNTs,
Według wiedzy Twórców obecnego wynalazku, jest to pierwszy przykład takiego sposobu dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowych cieczach jonowych z dodatkiem środka powierzchniowo czynnego.
Poniżej opisano korzystne przykłady wykonania wynalazku z odniesieniem do załączonych rysunków, na których:
fig. 1 przedstawia schemat wykonywanej procedury, mającej na celu uzyskanie zawiesiny zdyspergowanych nanorurek węglowych, fig. 2 przedstawia zawiesinę zdyspergowanych nanorurek węglowych po działaniu łaźni ultradźwiękowej, fig. 3 przedstawia zawiesinę zdyspergowanych nanorurek węglowych po działaniu wirówki,
PL 223 812 B1 fig. 4 przedstawia zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej (EMIM DEP) z dodatkiem anionowego surfaktantu (SDSu) po odseparowaniu niezdyspergowanych agregatów oraz zanieczyszczeń, fig. 5 przedstawia zestawienie obrazów z mikroskopu optycznego pokazujące zawiesinę nanorurek w cieczy jonowej z SDS-em w różnym czasie przebywania próbki w łaźni ultradźwiękowej, fig. 6 przedstawia zestawienie obrazów z mikroskopu pokazujące zawiesinę nanorurek w cieczy jonowej z SDS-em przy różnych parametrach wirowania próbki.
Materiały
Nanorurki węglowe: próbka CNTs-1, zakupione w Shenzhen Nanotech Port Co. Ltd.; otrzymane metodą chemicznego osadzania par (CVD). Próbka zawierała ~ 60% jednościennych nanorurek węglowych (SWCNTs) oraz 35% wielościennych nanorurek węglowych (MWCNTs) o długości 2-15 pm, Pozostałe 5% to amorficzny węgiel i katalizator.
Nanorurki węglowe: próbka CNTs-2, zakupione w SkySpring Nanomaterials, Inc.; otrzymane metodą chemicznego osadzania par (CVD). Próbka zawierała ~ 90% jednościennych nanorurek węglowych (SWCNTs) oraz 5% wielościennych nanorurek węglowych (MWCNTs) o długości 5-20 pm. Pozostałe 5% to amorficzny węgiel i katalizator.
Hydrofilowa ciecz jonowa, 1-etylo-3-metyloimidazoliowy dietylowy fosforan; EMIM DEP (C10H2iN2O4P) o czystości > 98% zakupiona w Sigma-Aldrich (CAS Number 848641-69-0).
Anionowy surfaktant, dodecylosulfonian sodowy; SDS (C12H25SO4Na), zakupiony w Sigma-Aldrich o czystości 99%.
Aparatura
W przeprowadzonych badaniach używano następującej aparatury:
• do przygotowania zdyspergowanych zawiesin nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej EMIM DEP wykorzystano łaźnię ultradźwiękową o mocy 2x480 W i częstości 40 kHz Polsonic. Urządzenie to umożliwia zmianę temperatury w zakresie od 30°C do 80°C oraz kontrolę czasu;
• do osunięcia niezdyspergowanych agregatów oraz zanieczyszczeń wykorzystano wirówkę Universal 32 - firmy Hetiich Zentrifugen. Urządzenie to umożliwia zmianę prędkości obrotów wirowania w zakresie 500-9000 obr./min oraz zmianę czasu wirowania próbki w zakresie 1-99 min;
• do badania uzyskanych materiałów posłużono się mikroskopem optycznym NIKON ECLIPSE E 400, sterowanego przez komputer programem LUCIA G, który umożliwia kontrolę temperatury w zakresie 20°C - 60°C.
Przygotowanie próbek
Zawiesinę zdyspergowanych nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej uzyskano poprzez dodanie określonej ilości nanorurek węglowych, hydrofilowej cieczy jonowej (EMIM DEP) oraz środka powierzchniowo czynnego (SDSu). Całość umieszczano początkowo w łaźni ultradźwiękowej, a następnie w wirówce. Schemat wykonywanej procedury z użyciem EMIM DEP oraz SDS jest pok azany na fig. 1.
Nanorurki węglowe (stężenie od 0,05% do 0,15% wag.) wraz z EMIM DEP oraz odpowiednią ilością SDS-u (poniżej cmc, stężenie od 0,1% do 0,5% wag.) umieszczano w łaźni ultradźwiękowej na około 4-5 godzin. Po tym czasie otrzymywano ciemną zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej (fig. 2). Dyspergowanie prowadzono w temperaturze ~ 60°C w łaźni ultradźwiękowej. Temperatura nie ma wpływu na tworzenie agregatów, za to wpływa na ciecz jonową - wzrost temperatury powoduje, że EMIM DEP staje się cieczą mniej lepką, przez co ułatwia dyfuzję odrywanych ultradźwiękami CNTs.
Następnie mieszaninę umieszczano w wirówce na 5 minut przy prędkości 2000 obrotów/min, aby niezdyspergowane agregaty oraz obecne zanieczyszczenia w większości opadły na dno butelki (fig. 3). Po odseparowaniu niezdyspergowanych agregatów oraz zanieczyszczeń otrzymywano dobrze zdyspergowaną zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej (EMIM DEP) z doda tkiem anionowego surfaktantu (SDSu) (fig. 4).
Nieoczekiwanie okazało się, że zarówno czas przebywania próbek w łaźni ultradźwiękowej jak i parametry wirowania wpływają na dyspersję nanorurek w cieczy jonowej. Dodatek surfaktantu pozwala uzyskać optymalną dyspersję nanorurek bez potrzeby ich mechanicznego ucierania.
Potwierdzenie korzystnego wpływu działania czasu i mocy ultradźwięków na zmniejszenie agregacji przedstawiono na fig. 5. Zestawiono zdjęcia otrzymane z mikroskopu optycznego przedstawiające porównanie stopnia zdyspergowania CNTs dla próbek przebywających w ultradźwiękach w temperaturze 60°C odpowiednio 2, 4, 8 i 12 godzin. Wynika z nich jednoznacznie, że korzystnie jest
PL 223 812 B1 umieszczać próbkę w łaźni ultradźwiękowej nie krócej niż 4 godziny i nie dłużej niż 5 godzin. Stwierdzono, że zbyt krótki czas działania łaźni ultradźwiękowej (2 godziny) nie powoduje zadowalającej separacji nanorurek węglowych. W roztworze, którego czas przebywania w łaźni wynosił 2 godziny, widoczna jest znaczna ilość agregatów o dość dużych rozmiarach sięgających nawet 60 pm. Optymalny czas przebywania próbki w łaźni ultradźwiękowej wynosił 4-5 godzin. Ponadto stwierdzono, że długie przebywanie próbki w ultradźwiękach (powyżej 10 godzin) powoduje ponowną agregację wcześniej zdyspergowanych nanorurek węglowych. Na zdjęciu widoczne są liczne agregaty, o znacznej wielkości.
Potwierdzenie uzyskania optymalnych parametrów wirowania przedstawiono na fig. 6. Zestawiono zdjęcia otrzymane z mikroskopu optycznego przedstawiające zawiesiny nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej z dodatkiem anionowego surfaktantu przebywające w wirówce w różnym czasie (od 5 do 50 minut) i z różną prędkością wirowania (od 2000 obr./min do 8000 obr./min). Stwierdzono, że zarówno czas jak i prędkość wirowania ma wpływ na stopień dyspersji nanorurek węglowych. Zaobserwowano, ze zwiększenie czasu i prędkości wirowania powoduje zmniejszenie ilości nanorurek węglowych w otrzymanych roztworach, W wyniku zwiększenia parametrów wirowania zarówno niezdyspergowane jak i zdyspergowane nanorurki węglowe w większości opadły na dno butelki, przez co rzeczywiste stężenie nanorurek węglowych w roztworze jest znacznie mniejsze. Wyznaczono optymalne parametry wirowania, które wynosiły 5min@200Q rpm.
Otrzymane zawiesiny
P r z y k ł a d 1
Uzyskanie zawiesiny zdyspergowanych nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej z dodatkiem anionowego surfaktantu. W tym eksperymencie roztwór hydrofilowej cieczy jonowej z CNTs o stężeniu 0,1% wag. poddany został działaniu łaźni ultradźwiękowej przez około 5 godzin w temperaturze 60°C. Otrzymujemy lekko przyciemnioną żółtą zdyspergowaną zawiesinę nanorurek, którą następnie umieszczamy w wirówce na 5 minut z szybkością obrotów 2000/min. W tym czasie czarny osad, zawierający większe agregaty nanorurek i zwijki (bundles) opada na dno butelki. Po odseparowaniu niezdyspergowanych agregatów oraz zanieczyszczeń otrzymujemy dobrze zdyspergowaną zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej (EMIM DEP) z dodatkiem anionowego surfaktantu (SDSu). Otrzymaną zawiesinę zawierającą nanorurki węglowe poddano obserwacjom z użyciem polaryzacyjnego mikroskopu optycznego. Badania te przeprowadzono w celu sprawdzenia jak nanorurki węglowe są rozmieszczone w hydrofilowej cieczy jonowej. W tym celu niewielką próbkę kompozytu nanoszono na okrągłe szkiełko o średnicy 15 mm. Całość nakrywano drugim szkiełkiem o średnicy 12 mm. Dla zabezpieczenia próbek przed zmianą ich właściwości podczas obserwacji mikroskopowych, szkiełka zaklejano po obwodzie klejem epoksydowym („Poxipol”).
P r z y k ł a d 2
Uzyskanie zawiesiny zdyspergowanych nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej z dodatkiem anionowego surfaktantu. W tym eksperymencie roztwór hydrofilowej cieczy jonowej z CNTs o stężeniu 0,1% wag. poddany został działaniu łaźni ultradźwiękowej przez około 8 godzin w temperaturze 60°C. Otrzymujemy lekko przyciemnioną żółtą zdyspergowaną zawiesinę nanorurek, którą następnie umieszczamy w wirówce na 5 minut z szybkością obrotów 2000/min. W tym czasie czarny osad, zawierający większe agregaty nanorurek i zwijki (bundles) opada na dno butelki. Po odseparowaniu niezdyspergowanych agregatów oraz zanieczyszczeń otrzymujem y zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej (EMIM DEP) z dodatkiem anionowego surfaktantu (SDSu). Otrzymaną zawiesinę zawierającą nanorurki węglowe poddano obserwacjom z użyciem polaryzacyjnego mikroskopu optycznego. Badania te przeprowadzono w celu sprawdzenia, jak nanorurki węglowe są rozmieszczone w hydrofilowej cieczy jonowej. W tym celu niewielką próbkę kompozytu nanoszono na okrągłe szkiełko o średnicy 15 mm. Całość nakrywano drugim szkiełkiem o średnicy 12 mm. Dla zabezpieczenia próbek przed zmianą ich właściwości podczas obserwacji mikroskopowych, szkiełka zaklejano po obwodzie klejem epoksydowym („Poxipol”).
Przykład 3
Uzyskanie zawiesiny zdyspergowanych nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej z dodatkiem anionowego surfaktantu. W tym eksperymencie roztwór hydrofilowej cieczy jonowej z CNTs o stężeniu 0,1% wag. poddany został działaniu łaźni ultradźwiękowej przez około 4 godzin w temperaturze 60°C. Otrzymujemy lekko przyciemnioną żółtą zdyspergowaną zawiesinę nanorurek, którą następnie umieszczamy w wirówce na 45 minut z szybkością obrotów 8000/min. W tym czasie
PL 223 812 B1 czarny osad, zawierający większe agregaty nanorurek i zwijki (bundles) opada na dno butelki. Po o dseparowaniu niezdyspergowanych agregatów oraz zanieczyszczeń otrzymujemy zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej (EMIM DEP) z dodatkiem anionowego surfaktantu (SDSu). Otrzymaną zawiesinę zawierającą nanorurki węglowe poddano obserwacjom z użyciem polaryzacyjnego mikroskopu optycznego. Badania te przeprowadzono w celu sprawdzenia, jak nanorurki węglowe są rozmieszczone w hydrofilowej cieczy jonowej. W tym celu niewielką próbkę kompozytu nanoszono na okrągłe szkiełko o średnicy 15 mm. Całość nakrywano drugim szkiełkiem o średnicy 12 mm. Dla zabezpieczenia próbek przed zmianą ich właściwości podczas obserwacji mikroskopowych, szkiełka zaklejano po obwodzie klejem epoksydowym („Poxipol”).

Claims (5)

1. Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej, obejmujący etap poddania mieszaniny nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej działaniu ultradźwięków, znamienny tym, że wspomniany etap przeprowadza się w łaźni ultradźwiękowej, przy czym wspomniana hydrofilowa ciecz jonowa zawiera dodatek anionowego surfaktantu, którym jest anionowy środek powierzchniowo czynny, korzystnie dodecylowy siarczan sodu, SDS lub 1-dodekano-sulfonian sodu, DS5, zaś hydrofilową cieczą jonową jest 1-etylo-3-metyloimidazoliowy dietylowy fosforan, EMIMDEP, przy czym wspomniany etap poddania mieszaniny nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej działaniu ultradźwięków w łaźni ultradźwiękowej trwa od 2h do 14h, korzystnie od 3h do 8h, a najkorzystniej od 4h do 5h i przeprowadza się go w temperaturze od 25°C do 65°C, korzystnie od 45°C do 65°C, a najkorzystniej od 60°C do 65°C.
2. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zawiesinę nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej otrzymaną w łaźni ultradźwiękowej poddaje się odwirowaniu w wirówce przez okres od 2 min do 60 min, korzystnie od 2 min do 15 min, a najkorzystniej od 3 min do 5 min.
3. Sposób według zastrz, 2, znamienny tym, że prędkość obrotów wirówki wynosi od 1000 obrotów/min do 9000 obrotów/min, korzystnie od 2000 obrotów/min do 4000 obrotów/min, a najkorzystniej od 2000 obrotów/min do 2500 obrotów/min.
4. Sposób według dowolnego z poprzedzających zastrzeżeń od 1 do 3, znamienny tym, że we wspomnianej mieszaninie nanorurek węglowych i hydrofilowej cieczy jonowej stężenie nanorurek węglowych wynosi od 0,05% do 3% wagowych.
5. Sposób według dowolnego z poprzedzających zastrzeżeń od 1 do 4, znamienny tym, że wspomniane nanorurki węglowe stanowią mieszaninę jednościennych nanorurek węglowych, SWCNTs, i wielościennych nanorurek węglowych, MWCNTs.
PL395835A 2011-08-02 2011-08-02 Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej PL223812B1 (pl)

Priority Applications (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL395835A PL223812B1 (pl) 2011-08-02 2011-08-02 Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej
GB1213539.8A GB2493445B (en) 2011-08-02 2012-07-30 Method for dispersing carbon nanotubes in a hydrophillic ionic liquid

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL395835A PL223812B1 (pl) 2011-08-02 2011-08-02 Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL395835A1 PL395835A1 (pl) 2013-02-04
PL223812B1 true PL223812B1 (pl) 2016-11-30

Family

ID=46881380

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL395835A PL223812B1 (pl) 2011-08-02 2011-08-02 Sposób dyspergowania nanorurek węglowych w hydrofilowej cieczy jonowej

Country Status (2)

Country Link
GB (1) GB2493445B (pl)
PL (1) PL223812B1 (pl)

Families Citing this family (2)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
RU2721550C1 (ru) * 2019-02-26 2020-05-20 Акционерное общество "Обнинское научно-производственное предприятие "Технология" им. А.Г. Ромашина" Способ изготовления формообразующего пуансона
CN121493953B (zh) * 2025-10-21 2026-05-12 上海沪正实业有限公司 单壁碳纳米管浆料的制备方法、单壁碳纳米管浆料及其应用

Family Cites Families (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL217280B1 (pl) * 2010-08-25 2014-07-31 Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk Sposób otrzymywania celulozowego nanokompozytu z wbudowanymi nanorurkami węglowymi i celulozowy nanokompozyt z wbudowanymi nanorurkami węglowymi

Also Published As

Publication number Publication date
PL395835A1 (pl) 2013-02-04
GB2493445A (en) 2013-02-06
GB2493445B (en) 2018-09-05
GB201213539D0 (en) 2012-09-12

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Tang et al. Improving thermal conductivity and decreasing supercooling of paraffin phase change materials by n-octadecylamine-functionalized multi-walled carbon nanotubes
Han et al. Clay minerals affect the stability of surfactant-facilitated carbon nanotube suspensions
Poulin et al. Films and fibers of oriented single wall nanotubes
KR100627184B1 (ko) 탄소 나노 튜브 및 이온성 액체로 이루어진 겔형 조성물,및 그 제조 방법
Gubitosi et al. Characterization of carbon nanotube dispersions in solutions of bile salts and derivatives containing aromatic substituents
Zaine et al. Study on dispersion and characterization of functionalized MWCNTs prepared by wet oxidation
WO2017063062A1 (pt) Processo de obtenção de dispersões aquosas estaveis de grafeno, grafite e carbono amorfo
Shi et al. Adsorption of atrazine by natural organic matter and surfactant dispersed carbon nanotubes
Ryu et al. Boost up the mechanical and electrical property of CNT fibers by governing lyotropic liquid crystalline mesophases with aramid polymers for robust lightweight wiring applications
CN104261450B (zh) 一种粒径可控的非晶碳酸钙纳米颗粒的合成方法
Pierini et al. Comparison between inorganic geomimetic chrysotile and multiwalled carbon nanotubes in the preparation of one-dimensional conducting polymer nanocomposites
KR101300606B1 (ko) 기계적 특성 및 물성이 우수한 탄소나노튜브/폴리올레핀 복합재료의 제조방법
AU2017358399A1 (en) Processes for controlling structure and/or properties of carbon and boron nanomaterials
Seo et al. Mild acid-based surfactant-free solutions of single-walled carbon nanotubes: Highly viscous, less toxic, and humidity-insensitive solutions
Ding et al. Efficient exfoliation of layered materials by waste liquor
Shiekh et al. Designing pectin and hyperbranched polyethylene imine based hydrogel for the removal and adsorption of ionic dyes
Li et al. When cellulose nanocrystals meet graphene oxide: Structurally enhanced aerogels for efficient solar steam generation and water purification
Pimsawat et al. Super activated carbon-silica composite from silkworm excrement by microwave-assisted KOH activation for adsorption and supercapacitor
Li et al. Dual-functional photothermal-responsive PVDF-HFP/CDs@ BN fibrous membranes for highly efficient water-in-oil emulsion separation and high-viscosity oil removal
Ma et al. In situ fabrication of SWCNT@ ZIS nanocomposites for enhanced visible light driven photocatalytic hydrogen evolution
PL217280B1 (pl) Sposób otrzymywania celulozowego nanokompozytu z wbudowanymi nanorurkami węglowymi i celulozowy nanokompozyt z wbudowanymi nanorurkami węglowymi
Hamisu et al. Electrospun carbon nanodot-doped PVDF nanofibers with enhanced crystallinity, hydrophobicity and UV resistance
CN105645385B (zh) 一种制备石墨烯的方法
Li et al. Discrete dispersion of single-walled carbon nanotubes
GB2493445A (en) Method for dispersing carbon nanotubes in an ionic liquid