PL224376B1 - Folia magnetyczna i sposób wytwarzania folii magnetycznej - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest folia magnetyczna, o dużym współczynniku pochłaniania fal elektromagnetycznych i sztywności regulowanej za pomocą pola magnetycznego lub elektrycznego, przeznaczona do pokrywania nią obiektów chronionych przed wykryciem metodami radiolokacyjnym i służąca jako sterowany tłumik drgań oraz sposób wytwarzania folii magnetycznej.

Znane i powszechnie stosowane folie magnetyczne stanowią warstwy składające się z cząstek sproszkowanej substancji ferromagnetycznej, magnetycznie twardej, np. ferrytu barowego lub strontowego, zdyspergowanych w tworzywie sztucznym, np. kauczuku syntetycznym. Warstwy te są trwale namagnesowane w ten sposób, że wzdłuż równoległych pasów wytworzone zostały na przemian bieguny północne i południowe. Dzięki temu, po przyłożeniu do powierzchni blachy ferromagnetycznej lub innego ferromagnetycznego przedmiotu, linie pola magnetycznego wychodzące z biegunów północnych biegną równolegle do przyłożonej powierzchni i wchodzą do biegunów południowych. Powoduje to koncentrację linii pola magnetycznego w pobliżu powierzchni przedmiotu i zapewnia dużą siłę nośną folii. Z jednej strony warstwa pokryta jest cienką folią z tworzywa sztucznego, np. z poli etylenu, na której mogą być umieszczone napisy lub wzory o charakterze reklamowym, informacyjnym lub zdobniczym. Takie folie magnetyczne są szeroko stosowne, m.in. jako nośnik reklam na karoseriach pojazdów, wykonanych z blachy stalowej.

Znana jest też folia magnetyczna ujawniona w polskim zgłoszeniu patentowym nr P.319572. Folia ta zawiera cząstki substancji magnetycznie twardej, rozmieszczone w materiale polimerowym oraz ma postać taśmy zaopatrzonej w przebiegającą podłużnie linię zagięcia i wiele wcięć usytuowanych poprzecznie do linii zagięcia. Folia ta przeznaczona jest do częściowego przekrywania powierzchni o właściwościach ferromagnetycznych, zwłaszcza karoserii samochodowych.

Z polskiego opisu patentowego nr 188303 znana jest także kompozytowa, samoprzylepna folia magnetyczna, składająca się z wielu bardzo cienkich warstw ferromagnetycznych folii, magnetycznie miękkich, połączonych wzajemnie elastycznym klejem, a na jednej z płaszczyzn zewnętrznych tej folii naniesiony został klej przylepny, chroniony przed niepożądanym przyklejeniem za pomocą nawoskowanego papieru.

Ponadto znana jest magnetyczna masa bitumiczna tłumiąca, ujawniona w polskim opisie patentowym nr 195302. Masa ta przeznaczona jest przede wszystkim do blach karoseryjnych pojazdów i składa się z mieszanki asfaltów drogowych oraz sproszkowanego ferrytu barowego lub strontowego, a także z napełniacza, przy czym masa ta zawiera do 8% wagowych polietylenu (korzystnie od 1% do 2%), do 15%, wagowych zmielonej miki (korzystnie od 7% do 10%) oraz korzystnie około 7% wagowych mikrosfery.

Znany sposób wytwarzania folii magnetycznych polega na rozdrobieniu nienamagnesowanego materiału ferromagnetycznego, magnetycznie twardego przez krusznie i mielenie na cząstki o rozmiarach dziesiątych części milimetra i ich przesianiu przez sita w celu wyodrębnienia frakcji cząstek o wymaganych rozmiarach. Następnie wyodrębnioną frakcję miesza się z niespolimeryzowanym tworzywem sztucznym i z otrzymanej mieszaniny formuje warstwy przez walcowanie lub wytłaczanie, które z kolei poddawane są polimeryzacji. Po zakończeniu tego procesu warstwy są magnesowane trwale przez przesuwającą się nad nią po torach równoległych parę biegunów elektromagnesu, zas ilanego prądem stałym. Gdy namagnesowaniu zostanie zakończone na warstwę nakleja się folię z tworzywa słusznego z nadrukowanymi na nią odpowiednimi napisami lub wzorami.

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że folia magnetyczna składa się z warstwy folii polietylenowej o grubości korzystnie 0,2 mm, mającej na całej powierzchni regularnie rozmieszczone sześcienne zagłębienia i zgrzanej z drugą, płaską warstwą folii polietylenowej o grubości korzystnie 0,2 mm wzdłuż wszystkich linii, otaczających zagłębienia. Utworzone w ten sposób sześcienne komórki wypełnione są zawiesiną cząstek ferromagnetycznych i cząstek ferroelektrycznych, o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 mikrometra i w stosunku objętościowym 1:1, w cieczy o wys okiej lepkości korzystnie w oleju cedrowym albo w niespolimeryzowanej żywicy epoksydowej.

Cząstki ferromagnetyczne wytworzone są z materiału magnetycznie miękkiego o dużej przen ikalności magnetycznej, korzystnie z żelaza chemicznie czystego, albo permaloju albo supermaloju, a cząstki ferroelektryczne wytworzono z materiału o dużej przenikalności elektrycznej, korzystnie z tytanianu baru BaTiO₃ albo niobianu litu LiNbO₃, przy czym zawartość objętościowa każdego rodzaju cząstek w zawiesinie wynosi od 15% do 25%. Cząstki obu rodzajów mają rozmiary koloidalne i pokryte są warstewką substancji powierzchniowo-czynnej, stanowiącej jeden z wyższych kwasów tłuszczoPL 224 376 B1 wych: oleinowy C17H33COOH, palmitynowy C₁₅H₃₁COOH, albo stearynowy C₁₇H₃₅COOH, zapobiegającej aglomeracji oraz sedymentacji cząstek. Od zewnątrz do płaskiej folii, przyklejona jest warstwa polietylenowej folii jednostronnie samoprzylepnej, pokrytej po stronie nieprzyklejonej napisami, elementami graficznymi lub równomiernie zabarwionej, a ponadto od zewnątrz do folii, mającej zagłębienia przyklejona została warstwa polietylenowej folii obustronnie samoprzylepnej, zabezpieczonej po stronie nieprzyklejonej papierem parafinowym.

Sposób wytwarzania folii magnetycznej charakteryzuje się tym, że w młynku koloidalnym umieszcza się wstępnie rozdrobniony materiał ferromagnetyczny w postaci żelaza chemicznie czystego, albo permaloju, albo supermaloju, o rozmiarach ziaren 0,2 do 0,4 mm i poddaje mieleniu, aż do uzyskania cząstek ferromagnetycznych o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 pm. Rozmiary cząstek mierzy się pobierając okresowo próbki i oglądając je pod mikroskopem pomiarowym. Po uprzednim zmieleniu w młynku koloidalnym wstępnie rozdrobnionego do rozmiarów ziaren 0,2 do 0,4 mm materiału ferroelektrycznego w postaci tytanianu baru albo niobianu litu, wytwarzane są cząstki ferroelektryczne o rozmiarach nie przekraczających 0,5 pm. Uzyskane cząstki ferromagnetyczne i ferroelektryczne miesza się ze sobą w stosunku objętościowym 1:1, aż do otrzymania ich przypadkowego rozkładu w mieszaninie, co sprawdza się pobierając okresowo próbki i oglądając je pod mikroskopem. Uzyskaną mieszaninę cząstek wsypuje się do szklanego naczynia, zawierającego kwas, korzystnie kwas oleinowy, albo palmitynowy, albo stearynowy, przy czym objętość kwasu powinna być dwa razy większa, niż sumaryczna objętość cząstek, zaś zawartość naczynia ogrzewa się do temperatury 80°C i ciągle miesza w tej temperaturze przez 20 minut. Następnie naczynie wraz mieszaniną odstawia się na 24 godziny i zlewa się kwas zebrany nad wytrąconym osadem cząstek, pokrytych powierzchniowoczynną warstewką kwasu, po czym osad cząstek dodaje się do cieczy o wysokiej lepkości, korzystnie oleju cedrowego albo do niespolimeryzowanej żywicy epoksydowej o objętości od 2 do 3,3 razy większej, niż sumaryczna objętość cząstek i miesza przez 50 minut, otrzymując w ten sposób zawiesinę cząstek ferromagnetycznych i ferroelektrycznych. W kolejnym etapie warstwę folii polietylenowej o grubości korzystnie 0,2 mm, układa się na górnej powierzchni stalowej płyty pokrytej teflonem i stanowiącej matrycę, zamykającą od góry szczelną, prostopadłościenną skrzynię. Matryca ma sześcienne zagłębienia o boku korzystnie 1 cm, rozmieszczone regularnie na całej jej powierzchni, przy czym odległość pionowych ścianek między sąsiednimi zagłębieniami wynosi korzystnie 1 mm, a w dnie każdego zagłębienia jest otwór o średnicy korzystnie 0,1 mm. Ze skrzyni oraz z zagłębień pokrytych folią odsysa się powietrze przez te otwory, a na folię nadmuchiwany jest prostopadle do jej powierzchni strumień gorącego powietrza o temperaturze 180°C pod ciśnieniem atmosferycznym przez 25 s, powodujący ogrzanie folii powyżej temperatury plastycznego płynięcia i ukształtowanie w niej trwałych zagłębień, które następnie napełnia się zawiesiną cząstek ferromagnetycznych i ferroelektrycznych zwracając uwagę, żeby nie zabrudzić zawiesiną linii znajdujących się między zagłębieniami oraz na zewnątrz zagłębień. Następnie nakłada się na to płaską warstwę folii polietylenowej o grubości k orzystnie 0,2 mm, dociskając ją przesuwanym poziomo wałkiem w celu usunięcia pęcherzyków powietrza z nad zawiesiny, znajdującej się w zagłębieniach, po czym obie folie zgrzewa się ze sobą w temperaturze 200°C przez 5 s, wzdłuż wszystkich linii otaczających zagłębienia, za pomocą płyty grzejnej, pokrytej teflonem i opuszczanej na folie od góry.

Po ostygnięciu zgrzanych folii do temperatury pokojowej, do powierzchni płaskiej folii przykłada się stronę klejącą warstwy polietylenowej folii jednostronnie samoprzylepnej o grubości korzystnie 0,25 mm, pokrytej po przeciwnej stronie napisami, elementami graficznymi lub równomiernie zabarwionej oraz dociska ją wałkiem przesuwanym poziomo w celu usunięcia pęcherzyków powietrza i przyklejenia. W kolejnym etapie folię magnetyczną wyjmuje się z matrycy, odwraca warstwą folii mającej zagłębienia ku górze i układa na poziomej, płaskiej powierzchni, a następnie na warstwę folii mającej zagłębienia przykłada się stronę klejącą warstwy polietylenowej folii dwustronnie samoprzylepnej o grubości korzystnie 0,25 mm, zabezpieczonej od góry papierem parafinowym oraz dociska ją wałkiem przesuwanym poziomo w celu usunięcia pęcherzyków powietrza i przyklejenia.

Zaletami folii magnetycznej według wynalazku są zdolność silnego pochłaniania fal elektromagnetycznych, podatność na zmiany modułu sztywności, zarówno pod wpływem pola magnetycznego, jak i elektrycznego, giętkość i prosta obróbka przez przycinanie i nakładanie na siebie warstw, pozwalające na łatwe dopasowanie folii do kształtu pokrywanych powierzchni oraz szybki montaż, osiągnięty dzięki zastosowaniu folii samoprzylepnej. Dodatkowymi zaletami folii są spełnianie roli tablicy magnetycznej i zdolność utrzymywania przedmiotów naelektryzowanych.

PL 224 376 B1

Przedmiot wynalazku pokazany jest pokazany w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przestawia widok folii magnetycznej po częściowym usunięciu dwustronnie samoprzylepnej folii polietylenowej, a fig. 2 ujawnia przekrój poprzeczny folii magnetycznej płaszczyzną A-A.

Folia magnetyczna składa się z warstwy folii polietylenowej 1, mającej na całej powierzchni regularnie rozmieszczone sześcienne zagłębienia i zgrzanej z drugą, płaską warstwą folii polietylenowej 2, wzdłuż wszystkich linii 3, otaczających zagłębienia. Utworzone w ten sposób sześcienne komórki wypełnione są zawiesiną cząstek ferromagnetycznych 4 i ferroelektrycznych 5, w cieczy o wysokiej lepkości 6, korzystnie w oleju cedrowym albo w niespolimeryzowanej żywicy epoksydowej. Cząstki ferromagnetyczne 4, wytworzono z materiału magnetycznie miękkiego o dużej przenikalności magnetycznej, korzystnie z żelaza chemicznie czystego, albo permaloju albo supermaloju, a cząstki ferroelektryczne 5, wytworzono z materiału o dużej przenikalności elektrycznej, korzystnie z tytanianu baru BaTiO₃ albo niobianu litu LiNbO₃, przy czym zawartość objętościowa każdego rodzaju cząstek w zawiesinie wynosi od 15% do 25%. Cząstki obu rodzajów mają rozmiary koloidalne i pokryte są warstewką substancji powierzchniowo czynnej, stanowiącej jeden z wyższych kwasów tłuszczowych: oleinowy C₁₇H₃₃COOH, palmitynowy C₁₅H₃₁COOH, albo stearynowy C₁₇H₃₅COOH, zapobiegającej aglomeracji oraz sedymentacji cząstek. Od zewnątrz do płaskiej folii 2, przyklejona jest warstwa polietylenowej folii jednostronnie samoprzylepnej 7, pokrytej po stronie nieprzyklejonej napisami, elementami graficznymi lub równomiernie zabarwionej, a ponadto od zewnątrz do folii 1, mającej zagłębienia przyklejona jest warstwa polietylenowej folii obustronnie samoprzylepnej 8, zabezpieczonej po stronie nieprzyklejonej papierem parafinowym 9.

Sposób wytwarzania folii magnetycznej według wynalazku polega na tym, że w młynku koloidalnym umieszcza się wstępnie rozdrobniony materiał ferromagnetyczny w postaci żelaza chemicznie czystego, albo permaloju, albo supermaloju, o rozmiarach ziaren 0,3 mm i poddaje mieleniu, aż do uzyskania cząstek ferromagnetycznych 4, o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 pm. Rozmiary cząstek mierzy się pobierając okresowo próbki i oglądając je pod mikroskopem pomiarowym. W analogiczny sposób, po uprzednim zmieleniu w młynku koloidalnym wstępnie rozdrobnionego do rozmiarów ziaren 0,3 mm materiału ferroelektrycznego w postaci tytanianu baru albo niobianu litu, wytwarzane są cząstki ferromagnetyczne 5, o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 pm.

Uzyskane cząstki ferromagnetyczne i ferroelektryczne miesza się ze sobą w stosunku objętościowym 1:1 aż do otrzymania ich przypadkowego rozkładu w mieszaninie, co sprawdza się pobierając okresowo próbki i oglądając je pod mikroskopem. Uzyskaną mieszaninę cząstek wsypuje się do szklanego naczynia, zawierającego kwas oleinowy, albo palmitynowy, albo stearynowy, przy czym objętość kwasu powinna być dwa razy większa, niż sumaryczna objętość cząstek 4 i 5. Zawartość naczynia ogrzewa się do temperatury 80°C i ciągle miesza w tej temperaturze przez 20 minut, po czym naczynie wraz mieszaniną odstawia się na 24 godziny i zlewa kwas zebrany nad wytrąconym osadem cząstek, pokrytych powierzchniowo czynną warstewką kwasu. Osad cząstek 4 i 5 dodaje się z kolei do oleju cedrowego, albo do niespolimeryzowanej żywicy epoksydowej 6, o objętości od 2 do 3,3 razy większej, niż sumaryczna objętość cząstek 4 oraz 5 i miesza przez 50 minut, otrzymując w ten sposób zawiesinę cząstek ferromagnetycznych i ferroelektrycznych.

Następnie warstwę folii polietylenowej 1, o grubości 0,2 mm, układa się na górnej powierzchni stalowej płyty pokrytej teflonem i stanowiącej matrycę, zamykającą od góry szczelną, prostopadłościenną skrzynię. Matryca ta ma sześcienne zagłębienia o boku 1 cm, rozmieszczone regularnie na całej jej powierzchni, przy czym odległość pionowych ścianek między sąsiednimi zagłębieniami wynosi 1 mm, a w dnie każdego zagłębienia jest otwór o średnicy 0,1 mm. Ze skrzyni oraz z zagłębień pokr ytych folią odsysa się powietrze przez te otwory, a na folię nadmuchiwany jest prostopadle do jej powierzchni strumień gorącego powietrza o temperaturze 180°C pod ciśnieniem atmosferycznym przez 25 s, powodujący ogrzanie folii powyżej temperatury plastycznego płynięcia i ukształtowanie w niej trwałych zagłębień.

Otrzymaną uprzednio zawiesiną cząstek ferromagnetycznych i ferroelektrycznych napełnia się zagłębienia w folii polietylenowej 1, umieszczonej w matrycy zwracając uwagę, żeby nie zabrudzić zawiesiną linii 3, otaczających zagłębienia i nakłada na to płaską warstwę folii polietylenowej 2, o grubości 0,2 mm, dociskając ją przesuwanym poziomo wałkiem w celu usunięcia pęcherzyków powietrza z nad zawiesiny, znajdującej się w zagłębieniach. Po tym obie folie 1 i 2 zgrzewa się ze sobą w temperaturze 200°C przez 5 s, wzdłuż wszystkich linii 3 między zagłębieniami i na zewnątrz tych zagłębień, za pomocą płyty grzejnej, pokrytej teflonem i opuszczanej na folie od góry. Po ostygnięciu zgrzanych folii do temperatury pokojowej, do powierzchni płaskiej folii 2, przykłada się stronę klejącą

PL 224 376 B1 warstwy polietylenowej folii jednostronnie samoprzylepnej 7, o grubości 0,25 mm, pokrytej po przeciwnej stronie napisami, elementami graficznymi lub równomiernie zabarwionej oraz dociska ją wałkiem przesuwanym poziomo w celu usunięcia pęcherzyków powietrza i przyklejenia.

Następnie folię magnetyczną wyjmuje się z matrycy, odwraca warstwą folii mającej zagłębienia ku górze i układa na poziomej, płaskiej powierzchni. Po tym na warstwę folii 1, mającej zagłębienia przykłada się stronę klejącą warstwy polietylenowej folii dwustronnie samoprzylepnej 8, o grubości 0,25 mm, zabezpieczonej od góry papierem parafinowym 9 oraz dociska ją wałkiem przesuwanym poziomo w celu usunięcia pęcherzyków powietrza i przyklejenia. W wyniku tego otrzymuje się folię magnetyczną, wykazującą współczynnik pochłaniania fal elektromagnetycznych o częstotliwości 100 MHz wynoszący 71%, wzrost modułu sztywności o 36% w polu magnetycznym o indukcji 0,15 T, albo wzrost tego modułu o 14% w polu elektrycznym o natężeniu 20 kV/m, przy każdym z pół skierowanym prostopadle do powierzchni folii.

Zasada działania folii magnetycznej według wynalazku polega na tym, że padające na nią fale elektromagnetyczne powodują zmianę kierunków namagnesowani i naelektryzowania cząstek, odpowiednio ferromagnetycznych i ferroelektrycznych, zawieszonych w cieczy dyspersyjnej. Zachodzi to w wyniku oddziaływania zmiennego pola elektrycznego i magnetycznego, odpowiednio na ich magnetyczne i elektryczne momenty dipolowe. Oprócz tego, pole elektryczne i magnetyczne fal elektrom agnetycznych o niższych częstotliwościach dąży do obrotu cząstek, tak żeby kierunki ich momentów dipolowych pokryły się z kierunkiem odpowiedniego pola. Ponieważ cząstki znajdują się w cieczy o dużej lepkości, to energia pola elektromagnetycznego ulega przy tym przemianie na energię wewnętrzną cząstek i cieczy dyspersyjnej, co przejawia się niewielkim wzrostem ich temperatury, natomiast natężenie fali elektromagnetycznej przechodzącej przez folię ulega dzięki temu zmniejszeniu. Ponadto, zmienne pole magnetyczne indukuje w przewodzących cząstkach ferromagnetycznych prądy wirowe Foucaulta, których energia też zmienia się na ciepło Jouela, co powoduje dodatkowe pochłanianie fali elektromagnetycznej.

Z kolei dostatecznie silne, stale pola magnetyczne lub elektryczne także powodują polaryzację cząstek, odpowiednio ferromagnetycznych i ferroelektrycznych oraz wymuszają ich uporządkowanie wzdłuż linii pola, tak żeby różnoimienne bieguny magnetyczne i elektryczne cząstek znalazły się, jak najbliżej siebie. W wyniku przyciągającego oddziaływania tych biegunów tworzą się łańcuchy i kolumny złożone z cząstek uporządkowanych wzdłuż linii odpowiednich pól, znane jako struktura Winslow'a. Zmiana położenia tej struktury względem linii pól wymaga wykonania dodatkowej pracy, potrzebnej na pokonanie sił oddziaływania cząstek ze sobą oraz z polem, co przejawia się wzrostem sztywności folii w porównaniu z sytuacją, w której nie było pola magnetycznego i elektrycznego. Wzrost sztywności powoduje skuteczniejsze tłumienie drgań i uderzeń, którym może być poddawana folia. Oprócz tego, do folii magnetycznej według wynalazku, przyklejonej na nieferromagnetycznej powierzchni, przyciągane są magnesy trwałe, które mogą utrzymywać arkusze papieru lub inne przedmioty nieferromagnetyczne, dzięki czemu folia ta spełnia rolę tablicy magnetycznej. Także przedmioty naelektryzowane po zbliżeniu do folii są przez nią przyciągane w wyniku oddziaływania z cząstkami ferroelektrycznymi. Dla zwiększenia skuteczności pochłaniania fal elektromagnetycznych, oraz utrzymywaniu magnesów i naelektryzowanych przedmiotów o większej masie, można przykleić kilka warstw folii magnetycznej jedną na drugiej, umieszczając je w ten sposób, żeby linie otaczające zagłębienia w poszczególnych warstwach nie pokrywały się ze sobą.

Claims (5)

1. Folia magnetyczna zawierająca folię polietylenową i cząstki ferromagnetyczne, znamienna tym, że składa się z warstwy folii polietylenowej (1) o grubości korzystnie 0,2 mm, mającej na całej powierzchni regularnie rozmieszczone sześcienne zagłębienia i zgrzanej z drugą, płaską warstwą folii polietylenowej (2) o grubości korzystnie 0,2 mm, wzdłuż wszystkich linii (3), otaczających zagłębienia, a utworzone w ten sposób sześcienne komórki wypełnione są zawiesiną cząstek ferromagnetycznych (4) i ferroelektrycznych (5) o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 mikrometra w stosunku objętościowym 1:1, w cieczy o wysokiej lepkości (6), korzystnie w oleju cedrowym lub w niespolimeryzowanej żywicy epoksydowej.

2. Folia według zastrz. 1, znamienna tym, że cząstki ferromagnetyczne (4) wytworzone są z materiału magnetycznie miękkiego o dużej przenikalności magnetycznej, korzystnie z żelaza chemicznie

PL 224 376 B1 czystego, albo permaloju albo supermaloju, a cząstki ferroelektryczne (5) wytworzone są z materiału o dużej przenikalności elektrycznej, korzystnie z tytanianu baru BaTiO₃ albo niobianu litu LiNbO₃, przy czym zawartość objętościowa każdego rodzaju cząstek w zawiesinie wynosi od 15% do 25%, a cząstki obu rodzajów mają rozmiary koloidalne i pokryte są warstewką substancji powierzchniowo-czynnej, stanowiącej jeden z wyższych kwasów tłuszczowych, korzystnie oleinowy C₁₇H₃₃COOH, palmitynowy C₁₅H₃₁COOH, albo stearynowy C₁₇H₃₅COOH.

3. Folia według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że do płaskiej folii (2) przyklejona jest od zewnątrz warstwa polietylenowej folii jednostronnie samoprzylepnej (7) pokrytej po stronie nieprzyklejonej napisami, elementami graficznymi lub równomiernie zabarwionej, a ponadto od zewnątrz do folii (1) mającej zagłębienia przyklejona jest warstwa polietylenowej folii obustronnie samoprzylepnej (8), zabezpieczonej po stronie nieprzyklejonej papierem parafinowym (9).

4. Sposób wytwarzania folii magnetycznej, znamienny tym, że w młynku koloidalnym umieszcza się wstępnie rozdrobniony materiał ferromagnetyczny w postaci korzystnie żelaza chemicznie czystego, albo permaloju, albo supermaloju, o rozmiarach ziaren 0,2 do 0,4 mm i poddaje mieleniu, aż do uzyskania cząstek ferromagnetycznych (4) o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 pm, przy czym rozmiary cząstek mierzy się pobierając okresowo próbki i oglądając je pod mikroskopem pomiarowym, po czym po uprzednim zmieleniu w młynku koloidalnym wstępnie rozdrobnionego do rozmiarów ziaren 0,2 do 0,4 mm materiału ferroelektrycznego w postaci korzystnie tytanianu baru albo niobianu litu, wytwarzane są cząstki ferroelektryczne (5), o rozmiarach nieprzekraczających 0,5 pm, następnie zaś uzyskane cząstki ferromagnetyczne (4) i ferroelektryczne (5) miesza się ze sobą w stosunku objętościowym 1:1, aż do otrzymania ich przypadkowego rozkładu w mieszaninie, co sprawdza się pobierając okresowo próbki i oglądając je pod mikroskopem, a uzyskaną mieszaninę cząstek (4, 5) wsypuje się do szklanego naczynia, zawierającego kwas, korzystnie oleinowy, albo palmitynowy, albo stearynowy, przy czym objętość kwasu powinna być dwa razy większa, niż sumaryczna objętość cząstek (4, 5), następnie zaś zawartość naczynia ogrzewa się do temperatury 80°C i ciągle miesza w tej temperaturze przez 20 minut, po czym naczynie wraz mieszaniną odstawia się na 24 godziny i zlewa się kwas zebrany nad wytrąconym osadem cząstek, pokrytych powierzchniowo czynną warstewką kwasu, po czym osad cząstek (4, 5) dodaje się do cieczy o wysokiej lepkości (6), korzystnie oleju cedrowego albo do niespolimeryzowanej żywicy epoksydowej o objętości od 2 do 3,3 razy większej, niż sumaryczna objętość cząstek (4, 5) i miesza przez 50 minut, otrzymując w ten sposób zawiesinę cząstek ferromagnetycznych (4) i ferroelektrycznych (5), następnie zaś warstwę folii polietylenowej (1) o grubości korzystnie 0,2 mm, układa się na górnej powierzchni stalowej płyty pokrytej teflonem i stanowiącej matrycę, zamykającą od góry szczelną, prostopadłościenną skrzynię, przy czym matryca ma sześcienne zagłębienia o boku korzystnie 1 cm, rozmieszczone regularnie na całej jej powierzchni, przy czym odległość pionowych ścianek między sąsiednimi zagłębieniami wynosi korzystnie 1 mm, a w dnie każdego zagłębienia jest otwór o średnicy korzystnie 0,1 mm, po czym ze skrzyni oraz z zagłębień pokrytych folią odsysa się powietrze przez te otwory, a na folię nadmuchiwany jest prostopadle do jej powierzchni strumień gorącego powietrza o temperaturze 180°C i pod ciśnieniem atmosferycznym przez 25 s, powodujący ogrzanie folii powyżej temperatury plastycznego płynięcia i ukształtow anie w niej trwałych zagłębień, które następnie napełnia się zawiesiną cząstek ferromagnetycznych (4) i ferroelektrycznych (5) zwracając uwagę, żeby nie zabrudzić zawiesiną linii (3) znajdujących się między zagłębieniami oraz na zewnątrz zagłębień i nakłada na to płaską warstwę folii polietylenowej (2), o grubości korzystnie 0,2 mm, dociskając ją przesuwanym poziomo wałkiem w celu usunięcia pęcherzyków powietrza z nad zawiesiny, znajdującej się w zagłębieniach, po czym obie folie (1,2) zgrzewa się ze sobą w temperaturze 200°C przez 5 s, wzdłuż wszystkich linii (3) otaczających zagłębienia, za pomocą płyty grzejnej, pokrytej teflonem i opuszczanej na folie od góry.

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że po ostygnięciu zgrzanych folii (1,2) do temperatury pokojowej, do powierzchni płaskiej folii (2) przykłada się stronę klejącą warstwy polietylenowej folii jednostronnie samoprzylepnej (7), o grubości korzystnie 0,25 mm, pokrytej po przeciwnej stronie napisami, elementami graficznymi lub równomiernie zabarwionej oraz dociska ją wałkiem przesuwanym poziomo w celu usunięcia pęcherzyków powietrza i przyklejenia, po czym w kolejnym etapie folię magnetyczną wyjmuje się z matrycy, odwraca warstwą folii mającej zagłębienia ku górze i układa na poziomej, płaskiej powierzchni, a następnie na warstwę folii (1) mającej zagłębienia przykłada się stronę klejącą warstwy polietylenowej folii dwustronnie samoprzylepnej (8) o grubości korzystnie 0,25 mm, zabezpieczonej od góry papierem parafinowym (9) oraz dociska ją wałkiem przesuwanym poziomo w celu usunięcia pęcherzyków powietrza i przyklejenia.