PL224800B1 - Nadzorowany układ ochrony obszaru - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest nadzorowany układ ochrony obszaru.

Dotychczas w celu ochrony obszaru stosowano przede wszystkim przeciwpiechotne pola minowe. Przeciwpiechotnie pola minowe cechuje dobra skuteczność bojowa, prostota konstrukcji oraz niskie koszty pozyskania i eksploatacji. Rozpowszechnione stosowanie min przeciwpiechotnych połączone z utrudnionym ich usuwaniem po zakończeniu działań bojowych stały się przyczyną wielu ofiar cywilnych, co skłoniło dużą grupę państw do przygotowania i podpisania konwencji dotyczących zak azu produkcji, posiadania i stosowania min przeciwpiechotnych. W grupie tej znalazła się również Polska, gdzie od 1 lipca 2013 r. obowiązują zakazy wynikające z tych konwencji. Po wycofaniu min przeciwpiechotnych Siły Zbrojne RP nie posiadają alternatywnych środków bojowych, które w taktyce działania wojsk mogłyby by je zastąpić. Podobna sytuacja jest w innych państwach, które podpisały konwencję. Do krajów, które nie przyjęły konwencji ze względu na interes obronny należą m.in. USA i Rosja.

Ponadto z polskiego zgłoszenia P.389983 znana jest sieć sensorowa do monitorowania obecności ruchomych obiektów przesyłająca dane o wykrytych obiektach do systemu nadzoru poprzez kolejne jej węzły, która charakteryzuje się tym, że zawiera węzły komunikacyjne ulokowane na początku i końcu obszaru monitorowanego węzły monitorujące zawierające czujnik ruchu do wykrywania obcych obiektów, nadajnik/odbiornik transmisji radiowej krótkiego zasięgu, układ do budowy przesyłek informacyjnych, element do obliczania optymalnego węzła odbiorcy przesyłki, element do obliczania wieloboku Voronoia, element do obliczania ścieżki najmniejszej ekspozycji według algorytmu aproksymacji oraz układ pamięci dla wyznaczanych ścieżek najmniejszej ekspozycji oraz zawiera węzły sensorowe mobilne rozmieszczone w obszarze monitorowanym zawierające: czujnik ruchu do wykrywania obcych obiektów, nadajnik/odbiornik transmisji radiowej krótkiego zasięgu, układ do budowy przesyłek informacyjnych, element do obliczania optymalnego węzła odbiorcy przesyłki, element do obliczania wieloboku Voronoia, element do obliczania ścieżki najmniejszej ekspozycji, według algorytmu aproksymacji oraz układ pamięci dla wyznaczanych ścieżek najmniejszej ekspozycji, a ponadto zawierające układ jezdny z napędem oraz system nawigacji.

Nadzorowany układ ochrony obszaru, według wynalazku, jest rozwiązaniem stanowiącym alternatywę do min przeciwpiechotnych. Układ jest przeznaczony do użycia w obronnych działaniach militarnych, do ochrony granic lub ważnych obiektów i infrastruktury krytycznej. Służy do zdalnej, w pełni 2 świadomie zarządzanej przez obsługę, obrony rozległego obszaru maksymalnie do 800 000 m ₂ (w wersji podstawowej do 110 000 m ). Ponadto układ, według wynalazku, zapewnia archiwizację informacji przesyłanej do i z poszczególnych elementów oraz z działalności obsługi. Elementy układu po rozmieszczeniu i włączeniu zasilania logują się automatycznie do systemu, podając swoją pozycję i status. Są zdalnie aktywowane i dezaktywowane przez obsługę ze stanowiska zarządzania. Autom atyczna dezaktywacja układu następuje po 30 dniach od ostatniej aktywności oraz w przypadku rozładowania akumulatora.

Nadzorowany układ ochrony obszaru złożony z połączonych ze sobą bezprzewodowo: stanowiska zarządzania, złożonego z co najmniej jednego komputera, systemu automatycznego wykrywania złożonego z sensorów i oprogramowania interpretującego informacje z sensorów, systemu rozpoznania złożonego ze zdalnie sterowanych kamer rozpoznania oraz bezpilotowego środka rozpoznania według wynalazku, charakteryzuje się tym, że wyposażony jest w połączony bezprzewodowo ze stanowiskiem zarządzania co najmniej jeden wyrzutnik granatów, przy czym stanowisko zarządzania składa się dedykowanego oprogramowania, w tym cyfrowych map terenu, środków łączności be zprzewodowej zapewniających szyfrowaną wymianę danych ze wszystkimi elementami nadzorowanego układu ochrony obszaru oraz radiostacji (R), zapewniającej łączność ze stanowiskiem nadrzędnym, a sensory (S), użyte wyrzutniki granatów (WG) oraz kamery rozpoznania (K) umieszone są wewnątrz obszaru chronionego a każdy z tych elementów wyposażony jest we własne źródło zasilania, urządzenie nawigacyjne do określenia jego pozycji oraz urządzenie do łączności bezprzewodowej. Korzystnie, do łączności między stanowiskiem zarządzania a sensorami i wyrzutnikiem lub wyrzutnikami grantów stosuje się łączność kratową, zaś do przesyłania danych z kamer rozpoznania stosuje się łączność szerokopasmową, przy czym wszystkie te urządzenia są uwierzytelniane a przesyłane dane są szyfrowane algorytmem AES 128, zgodnie z Metodologią Common Criteria na poziomie EAL2.

Korzystnie, jako sensory używa się czujniki sejsmiczne, czujniki akustyczne, czujniki termalne, bariery mikrofalowe, bariery optoelektroniczne lub radary mikrofalowe.

PL 224 800 B1

Korzystnie, do detekcji niepożądanych obiektów w obszarach o wysokim priorytecie obrony oraz obszarach, które planuje się bronić w długim okresie, co najmniej przez okres dwóch lat, stosuje się zestawy czujników sejsmicznych zakopywanych do gruntu na 30-50 cm, a z czujników tych wystaje na zewnątrz antena łączności bezprzewodowej.

Korzystnie, w przypadku obrony obszarów w działaniach operacyjnych stosuje się zestawy czujników akustycznych lub radary mikrofalowe, w tym typowe wojskowe radary pola walki.

Korzystnie, istnieje możliwość wielokrotnej obrony tej samej strefy z jednego urządzenia.

Układ, według wynalazku, został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny widok układu według wynalazku.

Na fig. 1 przedstawiono przykładowe rozmieszczenie składników nadzorowanego układu ochrony obszaru w czasie obrony obszaru (symbolicznie oznaczonym elipsą). Ponadto linia łamana w postaci ułożonych na przemian kresek i kropek - obiekt (np. baza wojskowa, skład uzbrojenia lub inna tzw. Infrastruktura krytyczna) chroniony przez obszar ochrony, zaś linie ze strzałkami oznaczają schemat systemu łączności bezprzewodowej.

Elementy układu, takie jak sensory (S), kamery rozpoznania (K) oraz wyrzutnie Granatów (WG) i inne elementy interwencji rozmieszczane są w obszarze obrony. Każdy z tych elementów posiada własne źródło zasilania, nawigację oraz bezprzewodową łączność zapewniającą wymianę danych ze stanowiskiem zarządzania (SZ). Stanowisko zarządzania rozmieszczone jest poza obszarem obrony, w odległości zapewniającej bezpieczeństwo obsłudze przed potencjalnym zagrożeniem oraz oddziaływaniem granatów pochodzących z wyrzutników granatów (WG). Stanowisko zarządzania (SZ) składa się z komputerów stanowiących stanowiska pracy obsługi układu, według wynalazku, zainstalowanego na nich oprogramowania, a także środków łączności bezprzewodowej zapewniających szyfrowaną wymianę danych ze wszystkimi elementami układu oraz radiostacji (R), zapewniającej łączność ze stanowiskiem nadrzędnym. Stanowisko zarządzania (SZ) może być także umieszczone w obiekcie chronionym. W układzie zastosowano dwa rodzaje łączności: sieci kratowej (ang. meshnetwork) do wymiany danych pomiędzy stanowiskiem zarządzania (SZ), wyrzutnikami granatów (WG) oraz sensorami S, oraz szerokopasmowa do transmisji strumienia video z kamer rozpoznania (K). Ze względu na potrzebę uzyskania małych poziomów promieniowanych mocy radiowych (maskowanie radiowe), dalsze zasięgi łączności szerokopasmowej są wspierane przez retransmitery (T).

Opis i funkcjonowanie nadzorowanego układu ochrony obszaru.

Układ, według wynalazku, jest zarządzany ze stanowiska zarządzania (SZ), które jest lokalizowane poza chronionym obszarem. Odległość stanowiska zarządzania (SZ) od bliższego skraju bronionego obszaru, zależnie od potrzeby może wynosić od 200 do 6000 m. W szczególnych sytuacjach stanowisko zarządzania (SZ) może być lokalizowane wewnątrz strefy bronionej z uwzględnieniem strefy bezpieczeństwa, w odległości minimum 200 m od najbliższego wyrzutnika granatów. Stanowisko zarządzania (SZ) obsadzone jest przez obsługę co najmniej jednego operatora, zależnie od wielkości systemu i potrzeb obrony oraz wyposażone m.in. w system łączności i komputery (stanowiska pracy obsługi) w których zainstalowana jest mapa cyfrowa bronionego terenu oraz oprogramowanie wspierające proces zarządzania układu, według wynalazku. Komputery posiadają sterowanie poprzez ekran dotykowy co usprawnia operowanie systemem. Zależnie od uwarunkowań dotyczących obrony, na stanowisku zarządzania (SZ) może być zainstalowanych od 1-6 komputerów zarządzających. Komputery są bezpośrednio powiązane z systemem łączności, który zapewnia bezprzewodową wymianę danych ze wszystkimi elementami systemu. Stanowiska zarządzające jest wyposażenie w urządzenia zapewniające obsłudze możliwość ciągłej pracy i wymiany informacji ze stanowiskiem nadrzędnym.

Detekcja niepożądanych obiektów poprzez układ, według wynalazku, następuje na zewnętrznych częściach strefy bronionej, szczególnie na kierunkach potencjalnych zagrożeń. Do detekcji, zależnie od potrzeby, wykorzystuje się różne technologie czujników (sensorów), w szczególności sejsmiczne, akustyczne, termalne, bariery mikrofalowe, bariery optoelektroniczne oraz radary mikrofalowe. Wszystkie technologie mogą być wykorzystane oddzielnie lub w dowolnej kombinacji, zależnie od rodzaju bronionego obszaru, zagrożeń i uwarunkowań obrony. Detekcja jest wynikiem informacji przekazanej z pojedynczego lub zestawu czujników jednej lub wielu technologii oraz decyzji wypracowanej przez algorytmy oprogramowania układu, według wynalazku. Sensory (S) rozmieszcza się tak, aby uniemożliwić przejście lub przejazd niepożądanych obiektów bez możliwości ich wykrycia. Dobór poszczególnych technologii sensorów (S) oraz algorytmy oceny informacji odebranych od nich zapew4

PL 224 800 B1 niają wysokie prawdopodobieństwo wykrycia oraz możliwość rozróżnienia obiektu (pojedynczy człowiek, grupa ludzi, pojazd). Miejsce wykrycia obiektu oraz kierunek jego ruchu. Technologie sensorów i algorytmy dobrane są tak, że zapewniają obniżenie do minimum fałszywych alarmów, wynikających między innymi z ruchu zwierząt, przedmiotów naturalnych (np. liści) oraz opadów atmosferycznych.

W przypadku podjęcia decyzji o detekcji (wykryciu) niepożądanego obiektu przez układ następuje rozpoznanie tego obiektu z wykorzystaniem technologii kamer światła widzialnego, bliskiej podczerwieni, kamer termalnych i noktowizorów, bezpilotowych środków rozpoznania. Wszystkie technologie mogą być wykorzystane oddzielnie lub w dowolnej kombinacji, zależnie od rodzaju bronionego obszaru, zagrożeń i uwarunkowań obrony. Kamery mogą być wyposażone w czujniki zbliżania się obiektów oraz urządzenia podświetlające w pasmach elektromagnetycznych niewidocznych dla nieuzbrojonego oka ludzkiego, które służą do wykrycia obiektów w sytuacji braku oświetlenia szczątkowego. Kamery dodatkowo są wyposażone w urządzenia zapewniające obrót w azymucie, elewacji oraz zmienne powiększenie (zoom). Ilość kamer i sposób ich rozmieszczenia w układzie ochrony obszaru zapewnia operatorowi klasyfikację obiektów w całym obszarze bronionym w aspekcie zagrożenia (żołnierz, bojownik, cywil). Informacja z kamer oraz bezpilotowych środków rozpoznania wyposażonych w stabilizowane głowice optyczne i przekazujące dane w czasie zbliżonym do rzeczywistego, stanowi podstawę do podjęcia decyzji o sposobie zdalnej interwencji (ostrzeżenie, unieszkodliwienie, zniszczenie) oraz potrzebie kolejnej interwencji.

Do interwencji w układzie ochrony obszaru są wykorzystane, zależnie od potrzeby, syreny alarmowe, głośniki oraz wyrzutnik granatów (WG). Wyrzutniki granatów (WG) stanowią podstawowy element interwencyjny. Układ, według wynalazku, posiada, zależnie od potrzeb dwa rodzaje wyrzutników granatów (WG): z obrotowym zestawem luf lub z zestawem luf na stale sprzęgniętym z podstawą wyrzutnika granatów. Obydwa rozwiązania, zależnie od wymagań dotyczących obrony, mogą posiadać od 2 do 12 luf rozłożonych równomiernie względem podstawy. Obrotowy zestaw luf może się obracać skokowo w płaszczyźnie poziomej, przyjmując położenia na kątach równych podziałowi kąta pełnego (360°) przez ilość luf. Poszczególne lufy wyrzutni nachylone są pod kątem z przedziału 5-80°, co w powiązaniu z wielkością ładunku miotającego zapewnia dobór wymaganej trajektorii lotu granatu. Przy czym nachylenie poszczególnych luf w wyrzutnikach granatów (WG) może być jednakowe lub różne, aby zapewnić różne zasięgi strzału z poszczególnych luf przez ten sam wyrzutnik granatów (WG). Jeżeli wyrzutnik granatów (WG) jest nieruchomy (nie obraca się) lub obraca się sk okowo to poszczególne lufy mają stabilne pozycje w środku sektorów o szerokości kątowej wynikającej z podziału kąta pełnego przez ilość luf. Wyrzutniki granatów (WG) zależnie od potrzeb, są wyposaż one w następujące urządzenia:

- wsporniki symetrycznie rozłożone po obwodzie wyrzutnika granatów (WG), zakończone zaczepem umożliwiającym zakotwienie w ziemię, które są wysuwane poziomo na zewnątrz konstrukcji i zapewniają stabilność konstrukcji w czasie strzału. Wsporników, zależnie od potrzeby, może być od 3 do 5;

- potykacze - urządzenia umieszczone w poszczególnych sektorach wyrzutników grantów (WG) zapewniające informację o tym, że rozpoznany wcześniej obiekt znajduje się w danym sektorze wyrzutnika granatów (WG). Informacja ta z potykacza przekazana jest poprzez wyrzutnik granatów (WG) do stanowiska zarządzania (SZ). Potykacze są wykonane, zależnie od potrzeby, w jednej z technologii: optoelektronicznej, pojemnościowej, indukcyjnej lub mechanicznej;

- pokrywy osłaniające lufę grantu przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych;

- urządzenia zabezpieczające przed wyciągnięciem granatu z lufy przez osobę niepowołaną;

- urządzenie pozwalające określić położenie wyrzutnika granatów (WG) względem północy;

- urządzenie pozwalające określić wypoziomowanie wyrzutnika granatów (WG) lub pozwalające na automatyczne wypoziomowanie po kolejnych strzałach.

Odpalenie granatu z wyrzutnika granatów (WG) następuje zdalnie przez operatora ze stanowiska zarządzania (SZ). Granat wybucha w środku sektora wyrzutnika (WG), w odległości wynikłej z ustawienia zapalnika czasowego. Zależnie od potrzeby obrony mieści się ona w przedziale 10-30 m. Granat detonuje nad ziemią na wysokości 0,5-2,5 m. W WG zależnie od specyfiki obszaru bronionego mogą być załadowane różne rodzaje granatów, w szczególności są to granaty:

1. ostrzegawcze (błysk - wybuch - dym),

2. maskujące w bliskiej i dalekiej podczerwieni,

PL 224 800 B1

3. czasowo unieszkodliwiające siłę żywą (ang. non lethal), oddziaływujące na siłę żywą czynn ikami chemicznymi, mechanicznymi oraz elektrycznymi,

4. przeciwpiechotnie - do unieszkodliwienia siły żywej czynnikami odłamkowymi i wybuchowymi,

5. przeciwpojazdowe - do unieszkodliwienia pojazdów włącznie z lekko opancerzonymi.

Do jednej wyrzutni, zależnie od potrzeby może być załadowane jeden rodzaj grantów lub dowolna kombinacja.

Jeden zestaw nadzorowanego układu ochrony obszaru, zależnie od priorytetów obrony, wielk ości, kształtu i pokrycia bronionego obszaru oraz spodziewanego zagrożenia, może składać się od 1 do 300 wyrzutników granatów (WG) (standardowo 60), adekwatnej jednostki ognia (standardowo 3 załadowania wszystkich wyrzutników), od 1 do 6 komputerów zarządzających (standardowo 2), zestawu urządzeń zapewniających bezpieczną łączność bezprzewodową, zestawu urządzeń zapewniających detekcję i rozpoznanie niepożądanych obiektów, zestawu maskująco-ochronnego, zestawu urządzeń pozwalających na przetrwanie obsłudze w warunkach działań obronnych oraz zestawu logistycznego pozwalającego na utrzymanie układu w sprawności technicznej przez okres wykorzystania.

Oprogramowanie stanowiska zarządzania (SZ) posiada moduł planowania rozmieszczenia elementów układu na cyfrowej mapie terenu. Użytkownik wprowadza wymagane przez moduł dane dotyczące granic obszaru chronionego, kierunku potencjalnych zagrożeń, stref bezpieczeństwa, priorytetu obrony. Wyrzutniki granatów (WG) są rozmieszczane tak, aby pokryć teren strefami rażenia uniemożliwiając przemieszczenie się niepożądanym obiektom po bronionym terenie.

Układ, według wynalazku, zapewnia bezpieczną, dwustronną wymianę danych pomiędzy poszczególnymi elementami. Zależnie od rodzaju przesyłanych danych, komunikacja oparta jest na technologiach sieci kratowych (ang. meshnetwork) lub retlansaltorów łączności (ang. reapeter). Wszystkie urządzenia są uwierzytelniane a przesyłane dane są szyfrowane algorytmem AES 128, zgodnie z Metodologią Common Criteria na poziomie EAL2.

We wszystkich elementach układu, według wynalazków, zainstalowane są zaawansowane systemy zarządzania mocą zasilającą, ukierunkowane na wielopoziomowe uśpienie elementów (ang. standby) w czasie, kiedy nie ma detekcji w układzie. Uśpienie to dotyczy elementów, których aktywność nie rzutuje na gotowość bojową całego układu. Uśpieniu nie podlegają czujniki sensorów. Elementy układu, które wymagają zwiększonego poboru mocy (w szczególności kamery, samodzielne urządzenia łączności, bariery mikrofalowe, radary mikrofalowe, komputery zarządzające) doposażone są w odpowiednie baterie solarne, umożliwiające doładowanie od światła słonecznego. Pracujący układ, w którym nie było interwencji przez wyrzutniki granatów (WG), zapewnia co najmniej trzymiesięczny okres ciągłej pracy bez wymiany akumulatorów. Przy czym czujniki sejsmiczne wkopywane pod ziemię, co najmniej 2 letni okres ciągłej pracy bez wymiany źródeł zasilania.

Sposób instalacji, wykorzystania i deinstalacji nadzorowanego układu ochrony obszaru.

Instalacja (rozwijanie)

Jeżeli obszar broniony posiada mapę cyfrową oraz ma określone granice, kierunki potencjalnych zagrożeń, strefy bezpieczeństwa i priorytet obrony to moduł planowania obrony (w aplikacji oprogramowania zarządzającego), określa miejsca lokalizacji poszczególnych elementów. Miejsca te mogą być skorygowane w czasie rekonesansu lub rozstawiania elementów, co ma miejsce w odniesieniu do obiektów, które są w terenie a nie zostały odzwierciedlone na mapie cyfrowej. Rozstawianie układu rozpoczyna się od stanowisko zarządzania (SZ), które powinno być uruchomione i włączone w reżim „rozstawianie układu”. Reżim ten pozwala na pomiar parametrów łączności, ekstrapolacje stref detekcji, rozpoznania i rażenia oraz dodawanie nowych elementów do systemu, po ich włączeniu i zgłoszeniu się do systemu. Następnie rozstawiane są wyrzutniki granatów (WG) począwszy od najbliższego do najdalszego. W następnej kolejności rozmieszczane są sensory (S). Zależnie od priorytetu i planowanego czasu obrony, stosuje się różne technologie. Do detekcji niepożądanych obiektów w obszarach o wysokim priorytecie obrony oraz obszarach, które planuje się bronić w długim okresie czasu, stosuje się zestawy czujników sejsmicznych zakopywanych do gruntu na 30-50 cm. Z czujników tych wystaje na zewnątrz antena łączności bezprzewodowej. Informacja z tych czujników obrabiana jest w module detekcji sejsmicznej, będącym częścią oprogramowania układu, gdzie podlega ona syntezie (złożeniu z wielu czujników) i analizie (wypracowaniu w oparciu o te informacje decyzji o rodzaju obiektu i miejscu jego położenia). W przypadku obrony obszarów w działaniach operacyjnych (krótki czas) w układzie, według wynalazku, można stosować zestawy czujników akustycznych lub radary mikrofalowe (mogą to być również typowe wojskowe radary pola walki). Czujniki akustyczne

PL 224 800 B1 podobnie jak sejsmiczne przekazują informację do modułu detekcji akustycznej, gdzie występuje o bróbka oparta o specyficzne algorytmy. Bariery mikrofalowe oraz optoelektroniczne stosuje się w układzie umieszczonym w terenie otwartym, bez zabudowań i z niską roślinnością. Kamery rozpoznania w układzie rozmieszczone są w miejscach, pomiędzy strefą sensorów (S) a wyrzutnikami granatów (WG), służą do rozpoznania wcześniej wykrytych obiektów, zanim przemieszczą się one w strefę interwencji. Każdy element układu po rozmieszczeniu i włączeniu zgłasza się do stanowiska zarządzania (SZ), raportując swoją pozycję i status. Informacja zwrotna jest przekazana do operatorów rozstawiających system poprzez urządzenie wsparcia instalacji (z zestawu logistycznego). W układzie, w strefie pomiędzy sensorami (S) a wyrzutnikami granatów (WG), zależnie od potrzeb obrony, mogą być rozmieszczone bezprzewodowe syreny odstraszające oraz bezprzewodowe głośniki. Po rozmieszczeniu elementów oraz zejściu operatorów z bronionego obszaru, wyrzutniki granatów (WG) są zdalnie aktywowane przez operatorów ze stanowiska zarządzania, z wykorzystaniem indywidulanie przydzielanych kluczy.

Praca układu

Układ, według wynalazku, przeznaczony jest do pracy ciągłej. Broniony przez układ, według wynalazku, obszar powinien być oznakowany, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Złamanie zak azu wejścia w obszar wskazuje na zły zamiar osób, które to uczynią. Wchodząc w broniony obszar obiekty te są wykryte przez sensory (S). Informacja oznaczona miejscem położenia sensora (S) i cz asem zdarzenia przekazana jest do stanowiska zarządzania (SZ), gdzie w module detekcji następuje zebranie informacji ze wszystkich czujników, a następnie opracowana jest decyzja o alarmie ak ustycznym i wizyjnym wraz z wyświetleniem na ekranie, na podkładzie mapy cyfrowej miejsca zdarz enia, kierunku ruchu oraz oceny, czy jest to pojedyncza osoba, czy grupa czy pojazd. Informacja ta służy do ustawienia wybranych kamer w kierunku obiektu w celu jego rozpoznania. Po rozpoznaniu obiekty mogą być odstraszone przy pomocy bezprzewodowych syren lub zawezwane do opuszczenia terenu przy pomocy bezprzewodowych głośników. Jeżeli obiekt mimo to porusza się dalej z co najmniej jednego wyrzutnika granatów (WG) są odpalone, w bezpiecznej odległości, granaty odstraszające. Jeżeli to nie przynosi rezultatu, operator przygotowuje odpowiednie granaty w wybranych w yrzutnikach granatów (WG), w tym celu lufy z tymi granatami obracane są na potencjalny kierunek zagrożenia. Jeżeli obiekt porusza się dalej w głąb bronionego obszaru, to trafia na strefy rażenia wyrzutników granatów (WG), co wykryte jest poprzez potykacze wyrzutników granatów (WG) i przekazane do stanowiska zarządzania (SZ). W przypadku gdy wcześniej obiekt został rozpoznany jako groźny dla bronionego obszaru, operator podejmuje decyzję o odpaleniu adekwatnego do potrzeb granatu: czasowo unieszkodliwiającego, przeciwpiechotnego lub przeciwpojazdowego. System posiada możliwość wielokrotnego powtórzenia interwencji w tym samym miejscu lub w innych miejscach obszaru bronionego (w głębi obszaru).

W normalnym stanie pracy występuje dwustronny ruch danych pomiędzy poszczególnymi elementami układu, według wynalazku. Ze strony stanowiska zarządzania (SZ) wysyłane są komendy, zapytania o status oraz dane dotyczące zmiany reżimów pracy poszczególnych elementów. Ze strony pozostałych elementów układu przekazywane są informacje robocze oraz raporty o zmianie statusu.

Deinstalacja układu według wynalazku

Układ, według wynalazku, jest zdalnie dezaktywowany ze stanowiska zarządzania (SZ) na czas uzupełnienia zasobów, serwisowania i po zakończeniu wykorzystania. Wykonanie procedur dezakt ywacyjnych w wyrzutnikach granatów (WG) jest zwrotnie potwierdzane do stanowiska zarządzania (SZ). Układ, według wynalazku, po zakończeniu działalności bojowej i dezaktywacji jest deinstalowany i zwijany do środków transportowych. W procesie tym wyrzutniki (WG) są rozbrajane z grantów, przy pomocy specjalistycznych narzędzi z zestawu logistycznego. Niewykorzystane granaty wracają do zasobów bojowych pododdziału. W zestawie logistycznym są urządzenia pozwalające na precyzyjną lokalizację ukrytych elementów układu, według wynalazku, które mogą być wykorzystane w procesie deinstalacji.

Automatyczna dezaktywacja wyrzutników grantów (WG) następuje również po spadku napięciu akumulatora zasilającego do wartości niegwarantującej dalszą poprawną pracę wyrzutnika granatów (WG) lub po 30 dniach od ostatniej aktywności wykrytej przez układ, według wynalazku. Aktywnością jest każda transmisja danych ze stanowiska zarządzania (SZ) do wyrzutnika granatów (WG). Dezaktywacja systemu polega na wyłączeniu zasilania, mechanicznej blokadzie granatów w lufach wyrzutni

PL 224 800 B1 oraz mechanicznej blokadzie układu inicjującego odpalenie ładunków miotających granatów, co uniemożliwia ich wyciągnięcie oraz wykorzystanie bez specjalistycznych narzędzi. Zależnie od procedur wymaganych przez przyszłych użytkowników, w układzie, według wynalazku, przewidziano możliwość zniszczenia w czasie dezaktywacji wszystkich granatów.

Unikalne cechy układu, według wynalazku, to:

1. System łączy 3 zdalne funkcje: automatyczną detekcję (wykrycie) niepożądanych obiektów, ich rozpoznanie (klasyfikację) oraz interwencję, tj. ostrzeżenie, odstraszenie, czasowe unieszkodliwienie, zniszczenie (wszystkie możliwości interwencji mogą być wykorzystane oddzielnie lub w dowolnej kombinacji).

2. System posiada zdolność zdalnej oceny skutków rażenia (interwencji) oraz wielokrotnego oddziaływania (interwencji, rażenia) na niepożądany obiekt.

3. Elementy systemu posiadają własne zasilanie, nawigację i są bezprzewodowo skomunik owane ze Stanowiskiem Zarządzającym. Ich uwierzytelnianie i szyfrowane danych w komunikacji realizowane jest algorytmem AES 128 zgodnie z Metodologią Common Criteria na poziomie EAL2.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Nadzorowany układ ochrony obszaru złożony z połączonych ze sobą bezprzewodowo: stanowiska zarządzania (SZ), złożonego z co najmniej jednego komputera, systemu automatycznego wykrywania złożonego z sensorów (S) i oprogramowania interpretującego informacje z sensorów, systemu rozpoznania złożonego ze zdalnie sterowanych kamer rozpoznania (K) oraz bezpilotowego środka rozpoznania znamienny tym, że wyposażony jest w połączony bezprzewodowo ze stanowiskiem zarządzania (SZ) co najmniej jeden wyrzutnik granatów (WG), przy czym stanowisko zarządzania (SZ) składa się - dedykowanego oprogramowania, w tym cyfrowych map terenu, środków łączności bezprzewodowej zapewniających szyfrowaną wymianę danych ze wszystkimi elementami nadzorowanego układu ochrony obszaru oraz radiostacji (R), zapewniającej łączność ze stanowiskiem nadrzędnym, a sensory (S), użyte wyrzutniki granatów (WG) oraz kamery rozpoznania (K) umieszone są wewnątrz obszaru chronionego a każdy z tych elementów wyposażony jest we własne źródło zasilania, urządzenie nawigacyjne do określenia jego pozycji oraz urządzenie do łączności bezprzewodowej.
2. 2. Układ, według zastrz. 1 -2, znamienny tym, że do łączności między stanowiskiem zarządzania (SZ) a sensorami (S) i wyrzutnikiem lub wyrzutnikami grantów (WG) stosuje się łączność kratową, zaś do przesyłania danych z kamer rozpoznania stosuje się łączność szerokopasmową, przy czym wszystkie te urządzenia są uwierzytelniane a przesyłane dane są szyfrowane algorytmem AES 128, zgodnie z Metodologią Common Criteria na poziomie EAL2.
3. 3. Układ, według zastrz. 1-3, znamienny tym, że jako sensory (S) używa się czujniki sejsmiczne, czujniki akustyczne, czujniki termalne, bariery mikrofalowe, bariery optoelektroniczne lub radary mikrofalowe.
4. 4. Układ, według zastrz. 4, znamienny tym, że do detekcji niepożądanych obiektów w obszarach o wysokim priorytecie obrony oraz obszarach, które planuje się bronić w długim okresie, co najmniej przez okres dwóch lat, stosuje się zestawy czujników sejsmicznych zakopywanych do gruntu na 30-50 cm, a z czujników tych wystaje na zewnątrz antena łączności bezprzewodowej.
5. 5. Układ, według zastrz. 4, znamienny tym, że w przypadku obrony obszarów w działaniach operacyjnych stosuje się zestawy czujników akustycznych lub radary mikrofalowe, w tym typowe wojskowe radary pola walki.
6. 6. Układ, według zastrz. 4, znamienny tym, że istnieje możliwość wielokrotnej obrony tej samej strefy z jednego urządzenia.