PL226060B1 - Przystawka do strzykawki - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest przystawka do strzykawki medycznej, umożliwiająca bardzo precyzyjne dozowanie zawartości strzykawki, szczególnie przydatna w metodzie zapłodnienia in vitro do wprowadzania zarodków do macicy.

Typowa strzykawka do wykonywania zastrzyków czy pobierania płynów ustrojowych składa się z długiego cylindra (pojemnika), w którym porusza się tłok z uszczelką. Wolny koniec tłoka strzykawki posiada płaską główkę, z kolei pojemnik strzykawki posiada kołnierz oporowy na końcu przeciwległym do igły. Przy wykonywaniu zastrzyków lekarz, czy pielęgniarka naciska kciukiem na płaską główkę tłoka jednocześnie kontrując pojemnik strzykawki w dłoni używając pozostałych palców (najczęściej palec wskazujący i środkowy obejmują pojemnik strzykawki i zapierają się o kołnierz oporowy). Możliwe jest też używanie strzykawki trzymając ją w jednej dłoni a drugą naciskając na tłok. Stopniowy nacisk kciuka powoduje stopniowe wsuwanie się tłoka do wnętrza pojemnika i tym samym stopniowy wypływ wstrzykiwanego leku. Pomimo dużej dokładności wykonania strzykawek często dochodzi do skokowego, niemożliwego do opanowania wsunięcia tłoka i w jego następstwie niekontrolowanego, nagłego wytrysku leku z igły. Często jest to zjawisko niepożądane a wręcz szkodliwe. W niektórych przypadkach wręcz konieczne jest bardzo powolne wstrzykiwanie leku czy innego czynnika, bo wpływa to na np. lepszą asymilację leków. W przypadku wprowadzania do macicy zapłodnionych zarodków, co prowadzi się mocując na końcu strzykawki cienki cewnik, taki nagły wtrysk zarodków do macicy może spowodować ich nieodwracalne uszkodzenie. Nawet lekarz czy pielęgniarka z dużym doświadczeniem nie są w stanie zapanować nad ruchem tłoka, a z uwagi na małą średnicę rurki w stosunku do dużej średnicy cylindra strzykawki prędkość wstrzykiwanych zarodków znacznie może wzrastać z uwagi na to zróżnicowanie średnic. Z opisu patentowego CA2682107 znana jest przystawka, którą zakłada się na kołnierz oporowy strzykawki. U góry przystawka posiada trzpień, prowadzony w górnej części przystawki. Trzpień ma u góry płytkę, na którą naciska się kciukiem i trzpień przekazuje ruch kciuka na główkę tłoka. W prowadnicy przystawki wykonane są równoległe drobne wręby, w których wraz z ruchem kciuka skokowo zazębia się płytka trzpienia. Zewnętrzna powierzchnia przystawki jest ukształtowana odpowiednio do anatomii dłoni tak, aby pozostałe palce dłoni mogły ją pewnie utrzymywać. Tak ukształtowana przystawka powoduje polepszenie pewności chwytu i zmianę kierunku działania siły kciuka, co zdaniem twórców umożliwia kontrolowane wstrzykiwanie czynnika. Inne, przedstawione w opisie wersje przystawek zawierają sprężynowe hamulce ruchu kciuka lub inne rozwiązania dotyczące skokowego ruchu trzpienia, np. wręby na tłoczysku trzpienia i zatrzask w obudowie przystawki, zatrzaskujący się na kolejnych wrębach na tłoczysku.

Według wynalazku, przystawka do strzykawki składa się z nieruchomej nasadki z chwytakiem do osadzania na kołnierzu strzykawki i popychacza tłoczyska strzykawki. Popychacz tłoczyska strzykawki umieszczony jest w nasadce w ten sposób, że porusza się obrotowo i wzdłużnie w stosunku do nasadki i posiada elementy napierające wzdłużnie na tłoczysko strzykawki. Korzystne jest, gdy nasadka jest w postaci tulei, która posiada gwintowaną powierzchnię zewnętrzną, a na zewnętrzny gwint nasadki jest nakręcona nakrętka z popychaczem tłoczyska strzykawki. U dołu nasadka posiada chwytak w postaci dwóch zatrzasków do zatrzaskiwania na kołnierzu oporowym strzykawki. W powierzchni dolnej nasadki, pomiędzy zatrzaskami jest gniazdo w kształcie kołnierza oporowego strzykawki. Popychacz tłoczyska strzykawki stanowi pokrywa nakrętki, posiadająca na powierzchni wewnętrznej łoże na główkę tłoczyska strzykawki. W innej wersji nasadka jest w postaci tulei z wzdłużnym wybraniem na pojemnik strzykawki i poprzeczną szczeliną do osadzania na kołnierzu oporowym strzykawki. W górnej podstawie nasadki jest gwintowany otwór, w którym jest umieszczony popychacz w kształcie śruby z pokrętłem, która to śruba dolnym końcem napiera wzdłużnie na główkę tłoczyska strzykawki. W innej wersji śruba składa się z dwóch symetrycznych połówek, które w powierzchniach przecięcia posiadają komory na tłoczysko i jego główkę.

Przystawka według wynalazku umożliwia bardzo dokładne wstrzykiwanie zawartości strzykawki, co bliżej zostanie objaśnione w dalszej części opisu.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia pierwszą wersję przystawki w perspektywie rozstrzelonej, a fig. 2 - inną wersję w widoku z boku, fig. 3 przedstawia tę samą wersję w stanie rozłożonym na części w widoku perspektywicznym, a fig. 4 - w widoku czołowym od strony igły strzykawki.

Jak pokazano na fig. 1, nasadka 6 przystawki do strzykawki 1 ma postać tulei z gwintowaną powierzchnią zewnętrzną. U dołu nasadka 6 ma chwytak w postaci dwóch zatrzasków 5, które zatrzaPL 226 060 B1 skują się na kołnierzu oporowym 2 strzykawki 1. We wnętrzu nasadki 6 mieści się wystająca z wnętrza strzykawki 1 końcówka tłoczyska 3 wraz z płaską główką 4, którą tłoczysko 3 ma na końcu. Na gwint zewnętrzny nasadki 6 jest nakręcona nakrętka 7 z popychaczem, którym jest pokrywa 8, wkręcona od góry w gwint wewnętrzny nakrętki 7. Wewnętrzna, płaska powierzchnia pokrywy 8 stanowi łoże dla główki 4 tłoczyska 3 strzykawki 1. Nasadkę 6 zakłada się na kołnierz oporowy 4 strzykawki 1 przez ustawienie zatrzasków 5 na kołnierzu oporowym 4 i wywarciu lekkiego nacisku na nasadkę 6, wtedy zatrzaski 5 zatrzaskują się na kołnierzu oporowym 4, który wskakuje do gniazda w dolnej powierzchni nasadki 6 (niepokazanego na rysunku), odpowiadającego kształtem kołnierzowi oporowemu 4. Strzykawka 1 jest już wtedy w stanie gotowym do wstrzykiwania - tłoczysko 3 jest wysunięte z pojemnika strzykawki 1, przy tym w pojemniku strzykawki 1 znajduje się odpowiednia zawartość przeznaczona do wstrzyknięcia. Wtedy na gwint nasadki 6 nakręca się nakrętkę 7 z pokrywą 8. Obracając na gwincie nakrętkę 7 pokrywa 8 popycha tłoczysko 3 i zawartość pojemnika strzykawki 1 jest stopniowo wypychana przez igłę lub cewnik założony na koniec strzykawki 1. Wielkość dawki wypychanej przez tłok znajdujący się na końcu tłoczyska 3 ze zbiornika strzykawki 1 można opisać wzorem:

DS = ON x SG x (ST x 3,14), gdzie

DS - ilość wypychanego płynu (dawka)

ON - ilość obrotów nasadki

SG - skok gwintu

ST - średnica tłoka

Obracanie nakrętką powoduje bardzo mały skok tłoczyska 3, (tłoka) a tym samym bardzo powolne i bardzo precyzyjne dozowanie podawanego środka. W przypadku podawania zarodków do macicy wstrzykiwanie odbywa się pod kontrolą USG, prowadzący wstrzykiwanie lekarz może kontrolować wprowadzanie zarodków bez obaw, że zacięcie tłoka na wewnętrznej powierzchni strzykawki 1 spowoduje skokowy wzrost prędkości wprowadzania zarodków, skutkujący ich nieodwracalnym uszkodzeniem. Jak pokazano na fig. 2, fig. 3 i fig. 4, w innym przykładzie wykonania nasadka 6a ma postać tulei z wzdłużnym wybraniem, odpowiadającym wymiarami pojemnikowi strzykawki 1. Chwytak w tym przypadku stanowi poprzeczna szczelina 5a, w którą wsuwa się kołnierz oporowy 2 strzykawki 1. W górnej podstawie nasadki 6a jest gwintowany otwór (a ściślej jego część, gdyż tuleja ma wzdłużne wybranie), w którym umieszczony jest popychacz w postaci śruby 7a. Śruba 7a składa się z dwóch symetrycznych połówek, które w powierzchniach przecięcia posiadają wgłębienia, komory na tłoczysko 3 z główką 4. Przed rozpoczęciem wstrzykiwania na tłoczysko 3 zakłada się połówki śruby 7a, nasadkę 6a zakłada się na pojemnik strzykawki 1 umieszczając w szczelinie 5a kołnierz oporowy strzykawki 1. Pokręcając śrubą 7a wymusza się wzdłużny ruch tłoczyska 3 i stopniowe, powolne wypychanie zawartości pojemnika strzykawki 1.

Claims (6)

1. Przystawka do strzykawki, zawierająca elementy do mocowania na kołnierzu oporowym strzykawki, znamienna tym, że składa się z nieruchomej nasadki z chwytakiem do osadzania na kołnierzu oporowym (2) strzykawki (1) i popychacza tłoczyska (3) strzykawki, który umieszczony jest w nasadce w ten sposób, że porusza się obrotowo i wzdłużnie w stosunku do nasadki i któr y posiada elementy napierające wzdłużnie na tłoczysko (3) strzykawki (1).

2. Przystawka według zastrz. 1, znamienna tym, że nasadka (6) jest w postaci tulei, która posiada gwintowaną powierzchnię zewnętrzną, przy czym na zewnętrzny gwint nasadki (6) jest nakręcona nakrętka (7) z popychaczem tłoczyska (3) strzykawki (1) a u dołu nasadka (6) posiada chwytak w postaci dwóch zatrzasków (5) do zatrzaskiwania na kołnierzu oporowym (2) strzykawki (1).

3. Przystawka według zastrz. 2, znamienna tym, że w powierzchni dolnej nasadki (6), pomiędzy zatrzaskami (5) jest gniazdo w kształcie kołnierza oporowego (2) strzykawki (1).

4. Przystawka według zastrz. 2, znamienna tym, że popychacz tłoczyska (3) strzykawki stanowi pokrywa (8) nakrętki (7), posiadająca na powierzchni wewnętrznej łoże na główkę (4) tłoczyska (3) strzykawki (1).

5. Przystawka według zastrz. 1, znamienna tym, że nasadka jest w postaci tulei (6a) z wzdłużnym wybraniem na pojemnik strzykawki (1) i poprzeczną szczeliną (5a) do osadzania na kołnierzu

PL 226 060 B1 oporowym (2) strzykawki (1), przy czym w górnej podstawie nasadki (6a) jest gwint, w którym jest umieszczony popychacz w kształcie śruby (8a) z pokrętłem.

6. Przystawka według zastrz. 4, znamienna tym, że śruba (8a) składa się z dwóch symetrycznych połówek, które w powierzchniach przecięcia posiadają komory na tłoczysko (3) z główką (4) strzykawki (1).