PL226419B1 - Sposób i urządzenie kotwiące do naprawy i układania izolacji wielowarstwowej ścian obiektów budowlanych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie kotwiące do naprawy i układania ocieplenia wielowarstwowego ścian obiektów budowlanych istniejących układów izolacyjnych ścian budynków zwłaszcza ścian zewnętrznych w budynkach mieszkalnych osłoniętych płytami styropianowymi lub z wełny mineralnej stanowiących izolację termiczną lub akustyczną.

Znane rozwiązania układów izolacyjnych ścian budynków wykonywane są głównie w oparciu o dwie metody. Pierwsza zwana metodą suchą - wentylowaną polega na układaniu warstw izolacji w przestrzeniach wyznaczonych przez nośną pod konstrukcję w postaci rusztu wykonanego z profili metalowych lub drewnianych zabezpieczonych antykorozyjnie i przykrytych folią wiatro - izolacyjną. Zewnętrzną elewację ściany stanowią panele elewacyjne. Pomiędzy izolacją, a panelami elewacyjnymi znajduje się przestrzeń wentylacyjna.

Druga metoda zwana „lekko-mokrą” lub bez spoinową, zakłada wykonanie warstwy izolacyjnej poprzez przyklejenie płyt izolacyjnych z wełny lub styropianu do ścian za pomocą zapraw klejowych mineralnych lub klejowych mieszanin związków chemicznych, na przykład na bazie oligomerów poliizocyjanowych, a następnie pokrywanie ich warstwą szpachlową mineralną, wzmacnianą siatką z włókna szklanego, które następnie pokrywa się warstwą cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej wykonanej na bazie materiałów mineralnych, nieorganicznych lub ich kombinacji. Metoda ta jest obecnie najbardziej rozpowszechniona w budownictwie.

Wykonane metodą „lekko-mokrą” izolacje obiektów przeważnie spełniają postawione przez projektantów zadania w zakresie poprawy współczynnika przenikania ciepła przez ściany obiektu i utrzymanie wewnątrz obiektu zakładanych parametrów temperaturowych związanych z jego użytkowaniem. Zmiana sposobu użytkowania obiektu, zmiana wpływów klimatycznych oraz zaistnienie innych przyczyn zmieniających projektowe zakresy sprawności energetycznej obiektu powoduje również często konieczność ułożenia dodatkowej warstwy izolacji na istniejącej izolacji termicznej ścian obiektu. Realizacja tej metody poprawy parametrów przenikalności cieplnej ścian obiektów realizowana jest różnymi metodami.

Znane jest z koreańskiego opisu patentowego KR 100700442 (B1) rozwiązanie polegające na układaniu paneli izolacji fundamentów budynku realizowane za pomocą konstrukcji składającej się z wsporników profilowanych posiadających w przekroju poprzecznym sekcje składające się z rowków, w których umieszczane są płyty izolacji fundamentu tworzące wielowarstwowy panel izolacyjny przylegający do fundamentu.

Rozwiązanie przedstawione w opisie zgłoszeniowym WO 2010046074 (A1) zakłada utworzenie izolacji termicznej ściany budynku zawierającej zewnętrzną izolację termiczną systemu (ETICS) oraz przymocowanego do niej podsystemu subizolacji składającego się z co najmniej jednej płyty zawierającej wagowo od 20 do 90 % aerożelu i z co najmniej jednej płyty wykonanej z wełny mineralnej mo₂ cowanej co najmniej jednym łącznikiem (korzystnie trzema na 1 m²) wraz z warstwą zewnętrzną.

Innym rozwiązaniem dotyczącym wielowarstwowych izolacji fasadowych jest ujawniony w opisie zgłoszeniowym WO 2011085507 (A1) wynalazek, w którym na ścianie budynku mocowany jest wieszak przykręcany do niej śrubami mocującymi. Wieszak składa się z wspornika, na którym zamocowany jest profil nośny wspierający warstwy izolacji termicznej. Aby przenieść ciężar termicznej izolacji paneli do zewnętrznej ściany budynku, do profilu nośnego dołączone są co najmniej dwa odciągi wspornika, które mają jeden koniec umocowany do szyny nośnej natomiast drugi koniec do zewnętrznej ściany. Wynalazek dotyczy również zestawu montażowego do utrzymania paneli izolacji termicznej na zewnętrznej ścianie budynku.

Rozwiązanie ujawnione w opisie zgłoszeniowym WO 2008128733 (A1) przedstawia płyty elewacyjne izolacyjne do izolacji zewnętrznej budynku jako składnika złożonego systemu izolacji cieplnej wykonanej z wełny mineralnej o nominalnej wartości przewodnictwa cieplnego, 0,040 W/mK zgodnie z normą DIN EN 13162. Płyty te są mocowane za pomocą łącznika zakończonego talerzykiem dociskowym wetkniętego w otwór wywiercony w ścianie budynku pokrytej tynkiem. Wkręcając wkręt w otwór poosiowy wewnątrz łącznika powodujemy zamocowanie łącznika w ścianie. Łącznik wraz z warstwą klejową przytrzymuje na ścianie warstwę płyt izolacyjnych, podwarstwę wełny mineralnej, warstwę graniczną wykonaną z laminarnej wełny mineralnej, warstwę wełny mineralnej o zwiększonej wytrzymałości mechanicznej w porównaniu z podwarstwą. W miejscu, w którym talerzyk łącznika wnika w warstwę wełny o zwiększonej wytrzymałości mechanicznej włożony jest korek z materiału izolacyjnego. Lico fasady pokrywa się siatką zbrojącą ułożoną na warstwie szpachlowej i pokrytej cienko

PL 226 419 B1 powłokową wyprawą elewacyjną. Wynalazek proponuje również sposób wytwarzania takich systemów izolacji cieplnej.

W polskim opisie patentowym PL 192894 B1 ujawniono rozwiązanie sposobu izolacji termicznej ścian polegającego na nałożeniu na ścianę płyt izolacyjnych, siatki podtynkowej i wykonaniu warstwy tynku elewacyjnego, przy czym płyty i siatka utrzymywane są na ścianie za pomocą zespołu kotwiąco-mocującego. Zespół mocowany jest do ocieplanej ściany budynku za pomocą elementu kotwiącego kątownika w otworze, którego umieszcza się zaczep wahadłowy. Następnie przykłada się płyty izolacyjne, które mocuje się za pomocą wewnętrznej blaszki mocująco-ustalającej, a następnie na płytę izolacyjną nakłada się siatkę podtynkową położenie której ustala się za pomocą zespołu zewnętrznych blaszek mocująco-ustalających, usytuowanych wspólnie z blaszką wewnętrzną na ramieniu wahadłowego zaczepu połączonego z kątownikiem kotwiącym. Po ułożeniu płyty izolacyjnej i siatki podtynkowej nanosi się warstwę gruntującą podtynkową tak, aby nanoszony materiał przeniknął pod siatkę, później zaś nakłada się warstwę tynku elewacyjnego.

Opisane powyżej rozwiązania zakładają użycie specjalnych konstrukcji mocowanych do elewacji budynków pokrywanych warstwami izolacji termicznej. Konstrukcje te w postaci podwieszanych elementów nośnych mocowanych do izolowanej ściany obiektu stanowią dodatkowe obciążenie miejsc mocowania obciążanych ciężarem samych warstw izolacji. Połączenia klejowe płyt izolacyjnych stanowią dodatkowy czynnik obciążający warstwy izolacji i również stanowić mogą dodatkowe obciążenie mocowań w momencie utraty przyczepności warstwy klejowej w wyniku procesu jej starzenia się. Użycie łączników klinowanych za pomocą wkrętów w otworach wywierconych w ścianach obiektów, które zakończone talerzowymi kołnierzami kotwiącymi przytrzymują mechanicznie warstwy izolacji termicznej powoduje w dłuższym okresie użytkowania deformacje i odkształcenia mechaniczne wokoło kołnierzy talerzowych. Wady te ujawniają się między innymi poprzez: deformacje i pękanie elewacji na stykach poszczególnych płyt izolacyjnych tworzących układ, uszkodzenia poszczególnych warstw (cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej, podkładu zbrojonego siatką), a nawet częściowe lub całkowite odspajanie się od ścian całego układu warstw elewacji ocieplającej na wskutek osłabienia właściwości klejących zapraw mocujących i poluzowania lub wyrwania łączników. Cechą wspólną tych rozwiązań jest niekorzystne działanie efektu tak zwanego mostka termicznego w miejscu mocowania kołków mocujących dociskających płytę izolacji wynikającego z właściwości fizyko-chemicznych materiału kołka. Mostek ten powoduje niekorzystne przewodzenie ciepła pomiędzy ścianą, a powierzchnią elewacji poprzez warstwę płyty izolacyjnej i zmniejszenie jej izolacyjności termicznej.

Celem tego rozwiązania jest stworzenie sposobu naprawy i układania ocieplenia wielowarstwowego ścian obiektów budowlanych istniejących układów izolacyjnych ścian budynków i urządzenie kotwiące do tego sposobu naprawy i układania izolacji zwłaszcza ścian zewnętrznych w budynkach mieszkalnych osłoniętych płytami styropianowymi lub z wełny mineralnej stanowiących izolację termiczną lub akustyczną umożliwiającego skuteczną jego rewitalizację bez konieczności rozbierania istniejącej warstwy izolacji oraz zastosowanie urządzenia kotwiącego umożliwiającego skuteczne mocowanie tej warstwy izolacji przy jednoczesnym wyeliminowaniu tak zwanego efektu mostka termicznego.

Sposób naprawy i układania izolacji wielowarstwowej ścian z zastosowaniem urządzenia kotwiącego charakteryzuje się tym, że naprawa i układanie polega na:

a. wykonaniu usunięcia cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej pokrywającej warstwę siatki wzmacniającej ułożonej na warstwie szpachlowej pokrywającej pierwszą warstwę izolacji ściany obiektu w miejscach o słabej przyczepności mechanicznej wyprawy do siatki wzmacniającej,

b. wykonaniu w ścianie obiektu oraz pierwszej warstwie izolacji co najmniej jednego otworu montażowego o średnicy odpowiadającej średnicy strefy mocowania elementu kotwiącego uniwersalnego,

c. umieszczeniu co najmniej jednego elementu kotwiącego uniwersalnego w co najmniej jednym otworze montażowym poprzez wciśnięcie jego strefy mocowania w otwór montażowy w ścianie obiektu do momentu zetknięcia się czołowej części grzebieni prowadzących strefy grzebieniowa elementu kotwiącego z powierzchnią ściany obiektu,

d. przełożeniu siatkowej kształtki wzmacniającej przez strefę gwintowaną elementu kotwiącego i umocowaniu jej na warstwie szpachlowej rozścielonej na powierzchni pierwszej warstwy izolacji w rejonie elementu kotwiącego,

PL 226 419 B1

e. nakręceniu na strefę gwintowaną elementu kotwiącego nakrętki talerzowej mocującej dociskającej siatkową kształtkę wzmacniającą,

f. dokonaniu iniekcji płynnej mieszanki kleju szybkowiążącego lub ekspandującego do otworu przelotowego elementu kotwiącego z równoczesnym wbiciem z użyciem pręta pobijaka w otwór przelotowy trzpienia rozprężnego zaopatrzonego w co najmniej dwa kanały klejowe, przedzielone poprzecznie przez co najmniej dwa żebra sprężające z przewężeniami dławiącymi do momentu, w którym płaszczyzna pobijania znajdzie się w strefie grzebieniowej otworu przelotowego elementu kotwiącego,

g. ułożeniu warstwy klejowej zgodnie z technologią klejenia płyt izolacyjnych i umieszczenie na niej co najmniej jednej warstwy wtórnej warstwy izolacji w postaci płyty, przez którą przełknięta jest strefa gwintowana co najmniej jednego elementu kotwiącego,

h. wykonaniu w co najmniej jednej warstwie wtórnej warstwy izolacji w postaci płyty wokoło strefy gwintowanej wgłębienia o średnicy odpowiadającej średnicy przetłoczenia siatkowej kształtki wzmacniającej oraz głębokości co najmniej równej całkowitej wysokości nakrętki talerzowej mocującej,

i. przełożeniu co najmniej jednej siatkowej kształtki wzmacniającej przez strefę gwintowaną elementu kotwiącego i umocowaniu jej na warstwie szpachlowej rozścielonej na powierzchni co najmniej jednej drugiej warstwy izolacji oraz powierzchni wewnętrznej wgłębienia w rejonie elementu kotwiącego,

j. wkręceniu na strefę gwintowaną elementu kotwiącego co najmniej jednej nakrętki talerzowej mocującej dociskającej siatkową kształtkę wzmacniającą,

k. dokonaniu iniekcji płynnej mieszanki kleju szybkowiążącego lub eksandującego do otworu przelotowego elementu kotwiącego z równoczesnym wbiciem w otwór przelotowy trzpienia rozprężnego zaopatrzonego w co najmniej dwa kanały klejowe, przedzielone poprzecznie przez co najmniej dwa żebra sprężające z przewężeniami dławiącymi

l. usunięciu tej części strefy gwintowanej elementu kotwiącego oraz trzpienia rozprężnego, które wystają ponad krawędź części otaczającej otwór gwintowany ostatniej licząc od strony ściany obiektu nakrętki talerzowej mocującej,

m. umieszczeniu we głębieniu korka z materiału izolacyjnego w celu zrównania lica wtórnej warstwy izolacji,

n. ułożeniu warstwy szpachlowej zbrojonej siatką wzmacniającą i cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej na zewnętrznej powierzchni drugiej warstwy izolacji wraz z malowaniem egalizacyjnym.

Korzystnym jest, aby na siatkową kształtkę wzmacniającą nałożyć podkładkę wzmacniającą. Jest również korzystnym, aby pierwszą warstwę izolacji stanowiła płyta styropianowa albo płyta z wełny mineralnej. Jest pożądanym, aby wtórną warstwę izolacji oraz korek z materiału izolacyjnego stanowiła płyta styropianowa albo z wełny mineralnej, przy czym korzystnym jest aby styropian był styropianem ekstrudowanym. Jest również pożądanym, aby długość trzpienia rozprężnego była mniejsza lub równa długości elementu kotwiącego, przy czym korzystnie materiałem elementu kotwiącego i trzpienia rozprężnego powinno być trudno palne tworzywo sztuczne lub metal. Kotwienie krótkiego elementu rozprężnego dokonywane jest za pomocą pobijaka stalowego.

Urządzenie kotwiące według wynalazku charakteryzuje się tym, że składa się z elementu kotwiącego w postaci jednorodnej kształtki w formie kołka z otworem przelotowym wzdłuż osi podłużnej kołka, w której wydzielono strefę mocowania elementu kotwiącego w murze stanowiącą zakończenie kołka z co najmniej jedną szczeliną rozprężną usytuowaną równolegle do osi kołka tworzącą co najmniej dwie sekcje rozprężne z zaczepami połączone łącznikiem zrywanym oraz strefę grzebieniową z grzebieniami prowadzącymi i strefę gwintowaną o średnicy gwintu elementu kotwiącego. Na ściankach bocznych elementu kotwiącego w strefie grzebieniowej oraz w strefie gwintowanej znajdują się co najmniej dwa otwory wtryskowe umieszczone symetrycznie naprzeciw siebie, przy czym na część strefy gwintowej nałożona jest co najmniej jedna siatkowa kształtka wzmacniająca dokręcona co najmniej jedną nakrętką talerzową mocująca wkręconą na gwint strefy gwintowej. Z kolei pomiędzy co najmniej jedną siatkową kształtką wzmacniającą, a co najmniej jedną nakrętką talerzową znajduje się co najmniej jedna podkładka wzmacniająca. Przy czym, siatkowa kształtka wzmacniająca o wymiarach zbliżonych do kwadratu posiada przetłoczenie o wewnętrznej średnicy przetłoczenia odpowiadającej średnicy nakrętki talerzowej mocującej oraz wysokości przetłoczenia co najmniej równej wysokości całkowitej nakrętki talerzowej mocującej. Z kolei siatkowa kształtka wzmacniająca ma kształt poPL 226 419 B1 wierzchni płaskiej o wymiarach zbliżonych do kwadratu, a materiałem siatkowej kształtki wzmacniającej jest tworzywo sztuczne lub metalowy drut ocynkowany. Z kolei materiałem elementu kotwiącego i trzpienia rozprężnego jest trudnopalne tworzywo sztuczne lub metal.

Dokonana w ten sposób naprawa i ułożenie warstwy izolacji ściany obiektu z użyciem urządzenia kotwiącego pozwala na pewne i trwałe mocowanie warstw izolacji w różnych konfiguracjach materiałowych obejmujących dwie lub więcej warstw płyt izolacji termicznej. Zastosowanie systemu elementów kotwiących zaopatrzonych w nakrętki talerzowe dociskające siatkowe kształtki wzmacniające i ewentualnie zastosowane podkładki wzmacniające pozwalają na wyeliminowanie naprężeń mechanicznych w miejscu styku powierzchni płyt izolacyjnych z talerzowymi nakrętkami dociskającymi z uwagi na korzystne przenoszenie naprężeń na powierzchnię płyt. Ponadto powtarzająca się kombinacja warstwy cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej, siatki wzmacniającej ułożonej na warstwie szpachlowej pokrywającej powierzchnię licową płyty izolacyjnej oraz urządzenia kotwiącego wykonanego z niepalnego tworzywa sztucznego pozwala na uzyskanie lekkiej przegrody ogniochronnej, ponieważ układ izolacyjny z izolacją styropianową został sklasyfikowany w zakresie stopnia rozprzestrzeniania ognia jako nie rozprzestrzeniający ognia (NRO) i dopuszczony jest do stosowania na budynkach do wysokości 25 m od poziomu terenu. W przypadku budynków wzniesionych przed 01.04.1995r., o ile liczą nie więcej niż 11 kondygnacji, ocieplenie tym zestawem dopuszcza się do pełnej wysokości budynku.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono w przykładach wykonania na rysunkach, na których Fig. 1 przedstawia zbiorczy wzdłużny przekrój układu wielowarstwowego izolacji termicznej ściany budynku, Fig. 2 - przedstawia widok perspektywiczny z Fig. 1, Fig. 3 - przedstawia widok elementu kotwiącego z symetrycznie ułożonymi otworami wtryskowymi, Fig. 4 - przedstawia widok elementu kotwiącego w płaszczyźnie prostopadłej do widoku z Fig. 3, Fig. 5 - przedstawia przekrój poprzeczny A-A w strefie mocowania elementu kotwiącego z Fig. 3, Fig. 6 - przedstawia przekrój poprzeczny B-B strefie grzebieniowej elementu kotwiącego z Fig. 3, Fig. 7 - przedstawia widok nakrętki talerzowej mocującej, Fig. 8 - przedstawia przekrój C-C nakrętki talerzowej z fig. 7, Fig. 9 - przedstawia widok trzpienia rozprężnego, Fig. 10 - przedstawia przekrój D-D trzpienia z Fig. 9, Fig. 11 - przedstawia przekrój D-D trzpienia z Fig. 9, Fig. 12 - przedstawia półwidok perspektywiczny siatkowej kształtki wzmacniającej, Fig. 13 - przedstawia widok perspektywiczny podkładki wzmacniającej.

P r z y k ł a d 1.

Przedmiot wynalazku zostanie bliżej objaśniony na przykładzie wykonania uwidocznionym na rysunku Fig. 1, Fig. 2. W przypadku stwierdzenia odklejenia się pierwszej warstwy izolacji 2 z widoczną deformacją powierzchni elewacji dokonuje się jej inwentaryzacji za pomocą mikro wierteł sondażowych o średnicy 3 mm wiercąc w niej otwory inspekcyjne. Po wykonaniu serii badań sondażowych określa się położenie warstw istniejącej zaprawy klejowej 27 oraz wyznacza się wielkość i położenie pustych przestrzeni 30 pomiędzy tymi warstwami. Następnie w miejscu określonym technologią dokonuje się naprawy pierwszej warstwy izolacji 2 stosując przykładowo sposób opisany w zgłoszeniu patentowym PL389352. Po wykonaniu prac wzmacniających zarówno podłoże składające się z pierwszej warstwy izolacji 2 jak również kontroli stopnia trwałości i przyczepności wyprawy lica zewnętrznego pierwszej warstwy izolacji 2 pokrytego warstwą szpachlową 5 z zatopioną w niej siatką wzmacniającą 4 dokonuje się miejscowych napraw wyprawy lica poprzez usunięcie osłabionych fragmentów wyprawy oraz wzmocnieniu jej poprzez miejscowe naprawy warstwą szpachlową 5. Następnie w miejscach wyznaczonych jako nie pokryte istniejącą zaprawą klejową 27 dokonuje się zgodnie z technologią wiercenia w ścianie obiektu 1 otworów montażowych 31. W przypadku natrafienia na warstwę istniejącej zaprawy klejowej 27 dokonuje się rozwiercenia tej warstwy otworem o średnicy równej zewnętrznej średnicy grzebieniowej Dg strefy elementu kotwiącego 7.

W otwór montażowy 31 dokonuje się wsunięcia strefy mocowania SM o średnicy murowej Dm elementu kotwiącego 7 na głębokość wyznaczoną momentem zetknięcia się czołowej części grzebieni prowadzących 12 strefy grzebieniowej elementu kotwiącego 7 z powierzchnią ściany obiektu 1. Jest to przykładowo głębokość 6 cm. W otwór przelotowy 14 elementu kotwiącego 7 wprowadzony zostaje dwuskładnikowy mineralny klej szybkowiążący 28. Następnie w wypełniony dwuskładnikowym mineralnym klejem szybkowiążącym 28 otwór przelotowy 14 wsuwa się trzpień rozprężny 18 otoczony płaszczyzną prowadzącą 21 poprzez pobijanie prętem pobijaka 34 płaszczyzny pobijania 19. Wsuwający się w wypełniony dwuskładnikowym mineralnym klejem szybkowiążącym 28 otwór przelotowy 14 trzpień rozprężny 18 swoją strefą wstępnego sprężania Sws wywołuje nadciśnienie w mieszance dwuskładnikowego mineralnego kleju szybkowiążącego 28. Znajdujące się w tej strefie żebra spręża6

PL 226 419 B1 jące 22 zaopatrzone w przewężenia dławiące 23 powodują spowolnienie przepływu dwuskładnikowego mineralnego kleju szybkowiążącego 28 kanałami klejowymi 20 biegnącymi wzdłuż trzpienia rozprężnego 18. W tej sytuacji mieszanka dwuskładnikowego mineralnego kleju szybkowiążącego 28 wypływająca poprzez szczelinę rozprężną 11 oraz otwory wtryskowe elementu kotwiącego 13 wypełnia wszelkie szczeliny pomiędzy ścianką otworu montażowego 31, a zaczepami 9 sekcji rozprężnej 8 i grzebieniami prowadzącymi 12 elementu kotwiącego 7. Szybko tężejący dwuskładnikowy mineralny klej szybkowiążący 28 stabilizuje strefę mocowania SM mocowania elementu kotwiącego 7 w ścianie obiektu 1 oraz w pierwszej warstwie izolacji 2. Teraz można dokonać rozścielenia na powierzchni płyty izolacyjnej pierwszej warstwy izolacji 2 zgodnie z technologią klejenia płyt wtórnej warstwy izolacji 3 oraz wokoło stref gwintowanych Sgw elementów kotwiących 7 warstwy klejowej 32, w której zatapia się siatkową kształtkę wzmacniającą 24 i nakręca się nakrętkę talerzową mocującą 15 na gwint strefy gwintowej Sgw dokręcając nie pokazanym na rysunku kluczem palcowym osadzonym w otworach 17. Następnie przebijając strefą gwintową Sgw płyty wtórnej warstwy izolacji 3 przykleja się ją do warstwy klejowej 32.

Ponieważ płaszczyzna pobijania 19 trzpienia rozprężnego 18 znajduje się w strefie grzebieniowej SG elementu kotwiącego 7 wprowadza się do otworu przelotowego 14 kolejną porcję mieszanki klejowej dwuskładnikowego mineralnego kleju szybkowiążącego 28. Wbijając kolejny trzpień rozprężny 18 powodujemy wypływ kleju 28 otworami wtryskowymi 13 elementu kotwiącego 7 w przestrzeń pomiędzy ścianką otworu w wtórnej warstwie izolacji 3, a gwintem strefy gwintowanej Sgw elementu kotwiącego 7. W licowej powierzchni wtórnej warstwy 3 izolacji wokoło strefy gwintowanej Sgw elementu kotwiącego 7 dokonujemy wycięcia wiertłem koronowym wgłębienia 33 o średnicy odpowiadającej średnicy Dp przetłoczenia 25 siatkowej kształtki wzmacniającej 24. Następnie wsuwamy do wnętrza wgłębienia 33 przetłoczenie 25 siatkowej kształtki wzmacniającej 24, którego wewnętrzna średnica Dp odpowiada zewnętrznej średnicy D nakrętki talerzowej mocujące 15, gdzie wysokość przetłoczenia Hp jest większa lub równa całkowitej wysokości H nakrętki talerzowej mocującej 15 nakręconej na strefę gwintową Sgw elementu kotwiącego 7. Siatkę siatkowej kształtki wzmacniającej 24 pokrywamy warstwą szpachlową 5, a następnie po odcięciu wystających ponad górną część nakrętki talerzowej mocującej 15 elementów trzpienia rozprężnego 18 i strefy gwintowanej Sgw elementu kotwiącego 7 wklejamy do wnętrza wgłębienia 33 korek z materiału izolacyjnego 29.

Zewnętrzną licową stronę wtórnej warstwy izolacji 3 pokrywamy warstwą szpachlową 5, na której układamy zatapiając w niej siatkę wzmacniającą 4. Na tak przygotowanym podłożu układamy cienkopowłokową wyprawę elewacyjną 6, na której w zależności od potrzeb dokonujemy przykładowo malowania eglizacyjnego.

Urządzenie kotwiące (Fig. 1, Fig. 3, Fig. 7, Fig. 9, Fig. 12, Fig. 13) ma element kotwiący 7, który ma postać jednorodnej kształtki w formie kołka z otworem przelotowym 14 wzdłuż osi podłużnej kołka. W elemencie kotwiącym 7 wydzielono strefę mocowania elementu kotwiącego w ścianie SM stanowiącą zakończenie kołka z co najmniej jedną szczeliną rozprężną 11 usytuowaną równolegle do osi kołka tworzącą co najmniej dwie sekcje rozprężne 8 z zaczepami 9 połączone łącznikiem zrywanym 10 oraz strefę grzebieniową SG z grzebieniami prowadzącymi 12 i strefę gwintowaną Sgw o średnicy gwintowanej strefy Dk elementu kotwiącego 7, w których na ściankach bocznych elementu kotwiącego 7 w strefie grzebieniowej SG oraz strefie gwintowanej Sgw znajdują się co najmniej dwa otwory wtryskowe 13 umieszczone symetrycznie naprzeciw siebie. Na część strefy gwintowej Sgw elementu kotwiącego 7 nałożona jest co najmniej jedna siatkowa kształtka wzmacniająca 24 o wymiarach S posiadająca przetłoczenie 25 o wewnętrznej średnicy przetłoczenia Dp odpowiadającej średnicy D nakrętki talerzowej mocującej 15 oraz wysokości przetłoczenia Hp co najmniej równej wysokości całkowitej H nakrętki talerzowej mocującej 15. Na siatkową kształtkę wzmacniającą 24 nałożona jest przykładowo podkładka wzmacniająca 26, od której dokręcona jest nakrętką talerzową mocująca 15 wkręconą na gwint Dk strefy gwintowej Sgw elementu kotwiącego 7.

Opisany powyżej sposób naprawy i układania wielowarstwowych układów izolacji ścian budynków wraz z urządzeniem kotwiącym do tego sposobu może być stosowany izolacji termicznej, akustycznej i przeciwogniowej innych elementów izolacyjnych wykonanych z materiałów spienionych i miękkich układanych metodą mokrą na powierzchni ścian wykonanych z cegły, betonu, pustaków i innych materiałów budowlanych.

PL 226 419 B1

Wykaz pozycji:

1. - ściana obiektu,

2. - pierwsza warstwa izolacji,

3. - wtórna warstwa izolacji,

4. - siatka wzmacniająca,

5. - warstwa szpachlowa,

6. - cienkopowłokowa wyprawa elewacyjna,

7. - element kotwiący,

8. - sekcja rozprężna elementu kotwiącego 7,

9. - zaczepy sekcji rozprężnej 8,

10. - łącznik zrywany sekcji rozprężnej,

11. - szczelina rozprężna,

12. - grzebień prowadzący,

13. - otwory wtryskowe elementu kotwiącego,

14. - otwór przelotowy elementu kotwiącego 7,

15. - nakrętka talerzowa mocująca,

16. - otwór gwintowany nakrętki talerzowej,

17. - otwór pod klucz palcowy,

18. - trzpień rozprężny,

19. - płaszczyzna pobijania,

20. - kanał klejowy,

21. - płaszczyzna prowadząca trzpienia,

22. - żebro sprężające,

23. - przewężenie dławiące żebra sprężającego,

24. - siatkowa kształtka wzmacniająca,

25. - przetłoczenie kształtki,

26. - podkładka wzmacniająca,

27. - istniejąca warstwa klejowa,

28. - dwuskładnikowy mineralny klej szybkowiążący,

29. - korek z materiału izolacyjnego,

30. - pusta przestrzeń,

31. - otwór montażowy,

32. - warstwa klejowa,

33. - wgłębienie,

34. -pręt pobijaka,

Dk - średnica gwintowanej strefy elementu kotwiącego 7, SM - strefa mocowania elementu kotwiącego 7,

SG - strefa grzebieniowa elementu kotwiącego 7,

Sgw - strefa gwintowana elementu kotwiącego 7,

Dg - średnica grzebieniowej strefy elementu kotwiącego 7, Dm - średnica murowej strefy elementu kotwiącego 7,

D - średnica nakrętki talerzowej 15,

H - wysokość całkowita nakrętki talerzowej 15,

Sws - strefa wstępnego sprężania trzpienia,

S - wymiar kształtki wzmacniającej,

Dp - średnica przetłoczenia kształtki wzmacniającej,

Hp - wysokość przetłoczenia kształtki wzmacniającej.

Claims (2)

1. Sposób naprawy i układania izolacji wielowarstwowej ścian z zastosowaniem urządzenia kotwiącego znamienny tym, że naprawa i układanie polega na:

a. wykonaniu usunięcia cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej (6) pokrywającej warstwę siatki wzmacniającej (4) ułożonej na warstwie szpachlowej (5) pokrywającej pierwszą warstwę izolacji (2) ściany obiektu (1) w miejscach o słabej przyczepności mechanicznej cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej (6) do siatki wzmacniającej (4),

b. wykonaniu w ścianie obiektu (1) oraz w pierwszej warstwie izolacji (2) co najmniej jednego otworu montażowego (31) o średnicy odpowiadającej średnicy (Dm) strefy mocowania (SM) elementu kotwiącego (7),

c. umieszczeniu co najmniej jednego elementu kotwiącego (7) w co najmniej jednym otworze montażowym (31) poprzez wciśnięcie jego strefy mocowania (SM) w otwór montażowy (31) w ścianie obiektu (1) do momentu zetknięcia się czołowej części grzebieni prowadzących (12) strefy grzebieniowej elementu kotwiącego (SG) z powierzchnią ściany obiektu (1),

d. przełożeniu siatkowej kształtki wzmacniającej (24) przez strefę gwintowaną (Sgw) elementu kotwiącego (7) i umocowaniu jej na warstwie szpachlowej (5) rozścielonej na powierzchni pierwszej warstwy izolacji (2) w rejonie elementu kotwiącego (7),

e. nakręceniu na strefę gwintowaną (Sgw) elementu kotwiącego (7) nakrętki talerzowej mocującej (15) dociskającej siatkową kształtkę wzmacniającą (24),

f. dokonaniu iniekcji płynnej mieszanki dwuskładnikowego mineralnego kleju szybkowiążącego (28) do otworu przelotowego (14) elementu kotwiącego (7) z równoczesnym wbiciem z użyciem pręta pobijaka (34) w otwór przelotowy trzpienia rozprężnego (18) zaopatrzonego w co najmniej dwa kanały klejowe (20), przedzielone poprzecznie przez co najmniej dwa żebra sprężające (22) z przewężeniami dławiącymi (23) do momentu, w którym płaszczyzna pobijania (19) znajdzie się w strefie grzebieniowej (SG) otworu przelotowego (14) elementu kotwiącego (7),

g. ułożeniu warstwy klejowej (32) zgodnie z technologią klejenia płyt izolacyjnych i umieszczeniu na niej co najmniej jednej warstwy wtórnej warstwy izolacji (3) w postaci płyty, przez którą przełknięta jest strefa gwintowana (Sgw) co najmniej jednego elementu kotwiącego (7),

h. wykonaniu w co najmniej jednej warstwie wtórnej warstwy izolacji (3) w postaci płyty wokoło strefy gwintowanej (Sgw) wgłębienia (33) o średnicy odpowiadającej średnicy (Dp) przetłoczenia (25) siatkowej kształtki wzmacniającej (24) oraz głębokości co najmniej równej całkowitej wysokości (H) nakrętki talerzowej mocującej (15),

i. przełożeniu co najmniej jednej siatkowej kształtki wzmacniającej (24) przez strefę gwintowaną (Sgw) elementu kotwiącego (7) i umocowaniu jej na warstwie szpachlowej (5) rozścielonej na powierzchni co najmniej jednej drugiej warstwy izolacji (3) oraz powierzchni wewnętrznej wgłębienia (33) w rejonie elementu kotwiącego (7),

j. wkręceniu na strefę gwintowaną (Sgw) elementu kotwiącego (7) co najmniej jednej nakrętki talerzowej mocującej (15) dociskającej siatkową kształtkę wzmacniającą (24),

k. dokonaniu iniekcji płynnej mieszanki dwuskładnikowego mineralnego kleju szybkowiążącego (28) do otworu przelotowego (14) elementu kotwiącego (7) z równoczesnym wbiciem w otwór przelotowy (14) trzpienia rozprężnego (18) zaopatrzonego w co najmniej dwa kanały klejowe (20), przedzielone poprzecznie przez co najmniej dwa żebra sprężające (22) z przewężeniami dławiącymi (23),

l. usunięciu tej części strefy gwintowanej (Sgw) elementu kotwiącego (7) oraz trzpienia rozprężnego (18), które wystają ponad krawędź części otaczającej otwór gwintowany (16) ostatniej licząc od strony ściany obiektu (1) nakrętki talerzowej mocującej (15),

m. umieszczeniu we wgłębieniu (33) korka z materiału izolacyjnego (29) w celu zrównania lica wtórnej warstwy izolacyjnej,

n. ułożeniu warstwy szpachlowej (5) zbrojonej siatką wzmacniającą (4) i cienkopowłokowej wyprawy elewacyjnej (6) na zewnętrznej powierzchni drugiej warstwy izolacji (3) wraz z malowaniem egalizacyjnym.

2. Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1 znamienny tym, że na siatkową kształtkę wzmacniającą (24) nakłada się podkładkę wzmacniającą (26),

PL 226 419 B1

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że pierwszą warstwę izolacji (2) stanowi płyta styropianowa,

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że pierwszą warstwę izolacji (2) stanowi płyta z wełny mineralnej,

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że wtórną warstwę izolacji (3) stanowi płyta styropianowa.

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że wtórną warstwę izolacji (3) stanowi płyta z wełny mineralnej.

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że materiałem korka (29) jest styropian.

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że materiałem korka z materiału izolacyjnego (29) jest wełna mineralna.

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1 albo 3 albo 5, znamienny tym, że materiałem warstwy izolacyjnej jest styropian ekstrudowany.

Sposób naprawy i układania izolacji zastrzeżenia 1, znamienny tym, że długość trzpienia rozprężnego (18) jest mniejsza lub równa długości elementu kotwiącego (7).

Sposób naprawy i układania izolacji według zastrzeżenia 1 znamienny tym, że materiałem elementu kotwiącego (7) i trzpienia rozprężnego (18) jest tworzywo sztuczne trudnopalne lub metal.

Urządzenie kotwiące znamienne tym, że składa się z elementu kotwiącego (7) w postaci jednorodnej kształtki w formie kołka z otworem przelotowym (14) wzdłuż osi podłużnej kołka, w której wydzielono strefę mocowania (SM) elementu kotwiącego (7) w murze stanowiącą zakończenie kołka z co najmniej jedną szczeliną rozprężną (11) usytuowaną równolegle do osi kołka tworzącą co najmniej dwie sekcje rozprężne (8) z zaczepami (9) połączone łącznikiem zrywanym (10) oraz strefę grzebieniową (SG) z grzebieniami prowadzącymi (12) i strefę gwintowaną (Sgw) o średnicy gwintu (Dk) elementu kotwiącego (7) w których na ściankach bocznych elementu kotwiącego (7) w strefie grzebieniowej (SG) oraz strefie gwintowanej (Sgw) znajdują się co najmniej dwa otwory wtryskowe (13) umieszczone symetrycznie naprzeciw siebie, przy czym na część strefy gwintowej (Sgw) nałożona jest co najmniej jedna siatkowa kształtka wzmacniająca (24) dokręcona co najmniej jedną nakrętką talerzową mocująca (15) wkręconą na gwint (Dk) strefy gwintowej (Sgw).

Urządzenie kotwiące według zastrzeżenia 12, znamienne tym, że pomiędzy co najmniej jedną siatkową kształtką wzmacniającą (24), a co najmniej jedną nakrętką talerzową (15) znajduje się co najmniej jedna podkładka wzmacniająca (26).

Urządzenie kotwiące według zastrzeżenia 12, znamienne tym, że siatkowa kształtka wzmacniająca (24) o wymiarach zbliżonych do kwadratu posiada przetoczenie (25) o wewnętrznej średnicy przetłoczenia (Dp) odpowiadającej średnicy (D) nakrętki talerzowej mocującej (15) oraz wysokości przetłoczenia (Hp) co najmniej równej wysokości całkowitej (H) nakrętki talerzowej mocującej (15).

Urządzenie kotwiące według zastrzeżenia 12, znamienne tym, że siatkowa kształtka wzmacniająca (24) ma kształt powierzchni płaskiej o wymiarach zbliżonych do kwadratu. Urządzenie kotwiące według zastrzeżenia 12 albo 14 albo 15, znamienne tym, że materiałem siatkowej kształtki wzmacniającej (24) jest tworzywo sztuczne.

Urządzenie kotwiące według zastrzeżenia 10 albo 14 albo 15, znamienne tym, że materiałem siatkowej kształtki wzmacniającej (24) jest metalowy drut ocynkowany.

Urządzenie kotwiące według zastrzeżenia 12, znamienne tym, że materiałem elementu kotwiącego (7) i trzpienia rozprężnego (18) jest trudnopalne tworzywo sztuczne lub metal.