PL226421B1 - Kompozycja wytworzona na bazie telechelicznego makromeru i fotoinicjatora do zastosowania w leczeniu przepukliny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja wytworzona na bazie telechelicznego makromeru i fotoinicjatora do zastosowania w leczeniu przepukliny. Implant przepuklinowy wytworzony z kompozycji jest przeznaczony do zamknięcia wrót przepukliny oraz wzmocnienia wytrzymałości mechanicznej obszaru powłok brzusznych.

Publikacja J. Skrobot i M. El Fray „Fotoczułe wstrzykiwalne układy do zastosowań biomedycznych” POLIMERY 2010,55, nr 4, 267-276 stanowi przegląd literaturowy dotyczący fotoczułych, wstrzykiwalnych (wprowadzanych metodami chirurgii małoinwazyjnej w miejsce objęte terapią) kompozycji polimerowych do zastosowań medycznych. Opisane tam zastosowania małoinwazyjne polimerów aktywnych to kontrolowane uwalnianie leków, biosensory, biosiłowniki, reaktywne membrany do oczyszczania białek. Zastosowanie fotosieciowalnych past (przynajmniej częściowo degradowalnych) to rusztowania hodowli komórkowych, jako diagnostyczne mikromacierze genetyczne lub komórkowe oraz biosensory. W przypadku sieciowanych polimerów wytworzonych w reakcjach z tzw. PEG'ami (PEOX) jako ich zastosowanie wskazano użycie jako komponenty implantów chrząstki do enkapsulacji chondrocytów, do enkapsulacji komórek trzustki, łącznie z immobilizowanym czynnikiem wzrostu TGF-βΙ jako rusztowania do rekonstrukcji tkanki mięśniowej, jako materiały opatrunkowo-barierowe, oraz jako układy do kontrolowanego uwalniania leków. Wykorzystanie PEG polegało na ich reakcji z chlorkami kwasów karboksylowych (akrylowego, metakrylowego lub fumarowego w obecności trietyloaminy. W reakcjach wykorzystane były ε- kaprolaktonu czy α-hydroksykwasów tj. kwas mlekowy czy glikolowy. Dalej, w publikacji wskazano jako zastosowanie poli(alkoholu winylowego) wykorzystanie jako soczewki kontaktowe, układy do kontrolowanego dozowania leków oraz rusztowania wykorzystywane w bioinżynierii chrząstki, regeneracji ścięgien lub produkcji zastawek serca. Zastosowanie polifosfoestrów, w tym ich kopolimerów z PEOX, to nośniki biomolekuł i genów oraz jako potencjalne rusztowania do regeneracji tkanki kostnej. Jako zastosowanie hydrożeli z polimerów naturalnych (modyfikowany kwas hialuronowy, dekstran, chitozan, chondroityna i kolagen) wskazano dla kwasu hialuronowego- wspomaganie poliferacji chondrocytów i komórek mięśni gładkich, wypełnianie uszkodzeń rogówki, rusztowania oddzielające tkanki i zapobiegające pooperacyjnym zrostom brzusznym, kontrolowanie dozowania leków i czynników wzrostu, podłoża mikromacierzy komórkowych, dla dekstrannośniki leków, substrat plazmy krwi, enkapsulacja leków, czynników wzrostu i białek, a dla chitozan usystemy kontrolowanego uwalniania leków z profilem dyfuzji rdzenia kapsuły, podłoża do hodowli chondrocytów oraz jako materiał opatrunkowy o wysokiej adhezji do tkanek. W tejże publikacji wskazano użycie polibezwodników wrażliwych na bodźce świetlne w inżynierii tkanki kostnej, jako cementy kostne oraz jako nośniki białek. Natomiast poliestry wrażliwe na bodźce świetlne znajdują zastosowanie w regeneracja kości, inżynieria tkanki kości, jako rusztowania uwalniające w kontrolowany sposób antybiotyki i bioaktywne molekuły, jako chrząstki stawowe i w leczenie nieciągłości tkanek (zastosowanie oligo[fumaran poli(gIikolu etylenowego)]). Odnośnie PLC, PGA, PLA wskazano ich zastosowanie jako układy kontrolowanego uwalniania leków, fotosieciowalne filmy o mikrostrukturze plastra miodu, w regeneracji chrząstki. A dla fotosieciowalnych kompozycji opartych na poliuretanach znane zastosowanie dotyczy membran do biosensorów, czujników glukozy, nośników leków, czy implantów chrząstki. Żadne ze wskazanych zastosowań nie dotyczy leczenia przepukliny.

Z opisów patentowych i literatury znane są implanty stosowane do wzmacniania rejonu zlikwidowanej przepukliny w postaci łaty wykonanej z wiotkiego płata siatki, najczęściej polipropylenowej. Płat siatki polipropylenowej aplikowany jest w miejscu otworu przepukliny, po uprzednim nacięciu zewnętrznych powłok brzucha i przytwierdzany nićmi chirurgicznymi do spodniej powięzi mięśni brzucha. Płat siatki wszywa się w ubytek powięziowy lub używa się do wzmocnienia zszytych warstw powłok brzusznych.

Jedno ze znanych rozwiązań dotyczących naprawy otworu przepuklinowego, realizowanej przy użyciu wiotkiego płata siatki polipropylenowej, zostało ujawnione w opisie patentowym US 5,290,217. Według tego rozwiązania, płat siatki jest wprowadzany w rejon przepukliny za pomocą technik laparoskopowych i jest następnie mocowany do otaczających go tkanek za pomocą specjalistycznych klipsów. Z opisu patentowego US 5,634,931 znane są rozwiązania dotyczące implantów przepuklinowych, mających postać płaskiej łaty wykonanej z siatki perlonowej, która jest napinana przez elastyczne włókno wszyte na obrzeżach tej łaty. Opis patentowy US 6,176,863 ujawnia rozwiązanie dotyczące zastosowania siatki perlonowej dwuwarstwowej. Pomiędzy warstwami umieszczony jest elastyczny szkielet nośny wykonany z tworzywa sztucznego. Szkielet nośny zawiera przy tym centralny pręt,

PL 226 421 B1 którego każda końcówka połączona jest ze środkiem poprzecznego pręta uformowanego w kształt półokręgu. Kształt szkieletu wyznacza jednocześnie kształt zarysu łaty, przy czym obie warstwy łaty są ze sobą zszyte jedynie wzdłuż jej półkolistych obrzeży, natomiast obrzeża równoległe nie są ze sobą połączone. Z opisu wynalazku US2005202067 znany jest termoplastyczny elastomer- multiblokowym kopolimerem na bazie monomerów: ε- kaprolaktanu, diglicydolu, dilaktydu i/lub p-dioksanonu, stanowiący matrycę implantu. Z elastomeru tego wytwarza się membranę, folię lub strukturę typu siatka.

Matryca może zawierać dodatkową warstwę wzmacniającą. W matrycy mogą być immobilizowane komórki tkanek, w szczególności fibrocyty. Rozwiązanie to jest modyfikacją znanych systemów, gdzie wszczepia się np. siatki, polegającą na zastosowaniu biodegradowalnej matrycy, w szczególności z komórkami tkanek, która ulegnie rozkładowi po z góry określonym czasie i będzie bezpieczna dla pacjenta. Matryce można wytwarzać bez stosowania dodatku fotoinicjatora. W publikacji J. Skrobot, M. El Fray „Synthesis and preliminary crosslinking studies of new photocuable poly(ester- urethane)s for biomedical application” Polish Journal of Applied Chemistry, LIII, no. 2, 175-180 (2009) ujawniono układy fotosieciowalne (polimery wrażliwe na bodźce), do których zalicza się głównie hydrożele (syntetyczne lub pochodzenia naturalnego). W układach tych reaktywne wiązania podwójne pochodzą od kwasu fumarowego, a jako rozcieńczalnik stosuje się wodę. W opisie polskiego zgłoszenia wynalazku P 395338 ujawniono kompozycję, zawierającą telecheliczny makromer i fotoinicjator, której zastosowanie jest przedmiotem niniejszego zgłoszenia wynalazku.

Istotą wynalazku jest kompozycja wytworzona na bazie telechelicznego makromeru i fotoinicjatora do zastosowania w leczeniu przepukliny. Wynalazek dotyczy kompozycji, w której makromer o wzorze 1 zakończony jest grupami (met)akrylanowymi i zawiera rdzeń Y zdefiniowany wzorem od 2 do 9 posiadający wiązania uretanowe pośrednio połączone z grupami (met)akrylanowymi lub estrowe lub bezwodnikowe połączone bezpośrednio z grupami (met)akrylanowymi, i ma liczbę jodową od 5 do 75. Kompozycja ma postać płynnej lub pół-płynnej pasty podatnej na działanie czynnika zewnętrznego jakim jest promieniowanie UV.

Prekursor rdzenia Y o wzorze 2 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce i posiadających na końcach łańcucha grupy aminowe (I), a jego liczba aminowa wynosi 200-210 mg KOH/g. Makromer z rdzeniem o wzorze 2 ma wiązania uretanowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z węglanem trimetylenu lub węglanem propylenu i wiązania estrowe utworzone poprzez dalsze reakcje z chlorkami kwasu akrylowego lub metakrylowego.

Prekursor rdzenia Y o wzorze 3 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce lub jego pochodnych będących produktami estryfikacji z małocząsteczkowymi diolami o 2, 4 lub 6 atomach węgla, o masach molowych od 540 do 2000 g/mol, i posiadających na końcach łańcucha grupy hydroksylowe, a jego liczba hydroksylowa wynosi 50-210 mg KOH/g, lub jest pochodną liniowych cząsteczek o budowie alifatycznych polieterów lub poliestrów i polieterów o masie molowej od 600 do 2500 g/mol, których łańcuchy są zakończonych grupami hydroksylowymi, lub jest pochodną rozgałęzionych cząsteczek o budowie polieterów o masie molowej 1500 g/mol zakończonych grupami hydroksylowymi.

Makromer z rdzeniem Y o wzorze 3 ma wiązania uretanowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z 1,6-diizocyjanianem heksametylenu lub diizocyjanianem izoforonowym lub bis-(4-izocyjanianocykIoheksylo)metanem.

Prekursor rdzenia Y o wzorze 4 lub 5 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce lub jego pochodnych będących produktami estryfikacji z małocząsteczkowymi diolami o 2, 4 lub 6 atomach węgla, o masach molowych od 540 do 2000 g/mol, i posiadających na końcach łańcucha grupy hydroksylowe, a jego liczba hydroksylowa wynosi 50-210 mg KOH/g.

Prekursor rdzenia makromeru o wzorze 6 zbudowany jest z liniowych cząsteczek o budowie alifatycznych polieterów i poliestrów o masie molowej od 600 do 2500 g/mol, których łańcuchy zakończone są grupami hydroksylowymi.

Prekursor rdzenia makromeru o wzorze 7 zbudowany jest z liniowych cząsteczek o budowie alifatycznych polieterów o masie molowej od 600 do 2500 g/mol, których łańcuchy zakończone są grupami hydroksylowymi.

Prekursor rdzenia makromeru o wzorze 8 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek polieterów o masie molowej 1500 g/mol, których łańcuchy zakończone są grupami hydroksylowymi.

PL 226 421 B1

Telecheliczny makromer z rdzeniem Y o wzorze 4 albo 5 albo 6 albo 7 albo 8 ma wiązania estrowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z chlorkami kwasu metakrylowego lub akrylowego.

Prekursor rdzenia Y o wzorze 9 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce lub jego pochodnych będących produktami estryfikacji z małocząsteczkowymi diolami o 2, 4 lub 6 atomach węgla, o masach molowych od 570 do 3000 g/mol, i posiadających na końcach łańcucha grupy karboksylowe, a jego liczba karboksylowa wynosi 35-200 mg KOH/g.

Telecheliczny makromer z rdzeniem o wzorze 9 ma wiązania bezwodnikowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z chlorkami kwasu metakrylowego lub akrylowego.

Fotoinicjator w kompozycji stosuje się w zakresie 0,5-2% wag. w stosunku do pozostałych składników kompozycji (jeżeli kompozycja w podstawowej wersji- tylko makromer i fotoinicjator to w stosunku do makromeru. jeżeli w kompozycji są rozcieńczalniki to w stosunku do makromeru z rozcieńczalnikiem).

Korzystnie w kompozycji jako fotoinicjator stosuje się związek posiadający grupę karbonylową w położeniu a w stosunku do pierścienia aromatycznego, ewentualne podstawniki przy pierścieniu lub ugrupowanie fosfinotlenkowe, w ilości 0,5-2% wag. Na przykład można stosować 2-hydroksy-1-[4-(2-hydroksyetoksy)fenylo]-2-metylo-1-propanon, 2,2-dimetoksy-1,2,-difenylo-1-etanon lub tlenek bis(2,4,6,-trimetylobenzoilo)-fenylofosfiny. Kompozycja zawiera reaktywny rozcieńczalnik w postaci α,ω-diakrylanu poli(glikolu etylenowego) o masie molowej od 250 do 700, przy czym udział wagowy makromeru z fotoinicjatorem do reaktywnego rozcieńczalnika wynosi od 1:99 do 99:1.

Kompozycja zawiera reaktywny rozcieńczalnik w postaci triakrylanu trimetylolopropanu lub diakrylanu glikolu tripropylenowego lub etoksylowanej pochodnej triakrylanu trimetylolopropanu, przy czym udział wagowy makromeru z fotoinicjatorem do reaktywnego rozcieńczalnika wynosi od 1:99 do 99:1 lub jego mieszaninę z reaktywnym rozcieńczalnikiem w postaci α,ω-diakrylanu poli(glikolu etylenowego) o masie molowej od 250 do 700. Kompozycja może zawierać dodatki, takie jak chlorek sodu, disacharyd, np. sacharoza lub polisacharydy np. skrobia o wielkości ziaren od 100 do 300 mikrometrów i w ilości od 30 do 80% wag., spełniające rolę porogenów.

Kompozycję po aplikacji poddaje się działaniu promieniowania UV/Vis o długości fali powyżej ₂

280 nm i o natężeniu całkowitym poniżej 50 mW/cm², w celu usieciowania kompozycji.

Kompozycję można aplikować bezpośrednio w postaci pasty między powłokami brzusznymi albo implant formuje się w warunkach jałowych, a następnie aplikuje się go pacjentowi. W przypadku aplikacji do organizmu żywego w rejon otworu przepuklinowego i do przestrzeni między warstwami powłok brzusznych wprowadza się kompozycję z telechelicznym makromerem w postaci lepkiej pasty i formuje z niej elastyczną łatkę o wielkości zachodzącej zakładkowo poza obrzeża otworu przepukliny.

Zaletą wynalazku jest to, że wytworzony implant ma kształt dopasowany do kształtu otworu przepuklinowego, a jego obrzeża zachodzą poza otwór przepuklinowy. Zaletą zastosowania kompozycji do wytworzenia implantu jest to, że implant ulega biodegradacji w warunkach żywego organizmu. Dzięki zastosowaniu proponowanej kompozycji czas potrzebny na zmianę postaci fizycznej kompozycji z lepkiej pasty do implantu przepuklinowego w postać ciała stałego jest krótszy niż 15 min. Zaletą stosowania wynalazku jest to, że aplikacja kompozycji do wytwarzania implantu przepukliny wymaga dokonania minimalnego nacięcia powłok brzusznych, co wiąże się ze znacznym zmniejszeniem ryzyka wystąpienia powikłań pooperacyjnych. Wynalazek pozwala na aplikację kompozycji i wytworzenia implantu w krótkim czasie, co znaczne skrócenie czasu operacji likwidowania przepukliny i skrócenie czasu leczenia.

Wynalazek jest bliżej zilustrowany w poniższych przykładach wykonania i na rysunku, na którym wzór 1 przedstawia makromer telecheliczny, wzór 2 przedstawia rdzeń makromeru wiązaniami estrowo- uretanowymi, wzór 3 przedstawia inny rdzeń z podstawnikami X i Rn, wzór 4 przedstawia inny rdzeń z wiązaniami estrowymi, wzór 5 przedstawia inny rdzeń z wiązaniami estrowymi, wzór 6 przedstawia inny rdzeń z wiązaniami estrowymi, wzór 7 przedstawia inny rdzeń z wiązaniami estrowymi, wzór 8 przedstawia inny rdzeń z wiązaniami estrowymi, wzór 9 przedstawia inny rdzeń z wiązaniami bezwodnikowymi, fig. 1 przedstawia powłoki brzuszne w rejonie przepukliny w momencie wprowadzenia kompozycji do wytwarzania implantu w przekroju poprzecznym, przy czym otwór przepukliny nie jest zamknięty szwami czepnymi, fig. 2 przedstawia powłoki brzuszne w rejonie przepukliny w momencie wprowadzenia kompozycji do wytwarzania implantu w przekroju poprzecznym, przy czym otwór przepukliny jest zamknięty szwami czepnymi.

PL 226 421 B1

P r z y k ł a d 1

Do wnętrza szczeliny 1, utworzonej pomiędzy powierzchnią błony otrzewnej 2 a wewnętrzną powięzią 3 mięśnia brzucha 4, wprowadza się kompozycję z telechelicznego makromeru i fotoinicjatora w postaci ciekłej pasty za pomocą przewodu rurowego 5 do szczeliny 1 przez niewielki otwór wykonany w warstwie skóry 6, w taki sposób aby wypełnić wnętrze szczeliny 1 i wnętrze wrót przepukliny 7, tworząc w rezultacie łatkę 8 o grubości od 1 do 3 mm. Wielkość łatki, a tym samym ilość wprowadzonej kompozycji jest dobrana w taki sposób, aby wytworzony implant był większy od powierzchni wrót przepukliny, zaś pas obrzeża implantu, rozciągający się pomiędzy krawędzią implantu a krawędzią wrót przepukliny wynosił od 5 mm do 15 mm.

Po uformowaniu łatki pod względem wielkości powierzchni, kształtu zarysu powierzchni oraz jej grubości, tak aby obrzeża zachodziły poza otwór przepuklinowy, kompozycję poddaje się działaniu ₂ promieniowania UV/Vis o długości fali powyżej 280 nm i o natężeniu całkowitym 20 mW/cm² przez czas 100 sekund. Efektem ekspozycji jest usieciowanie materiału i otrzymanie ciała stałego w postaci elastycznej błony (łatki).

P r z y k ł a d 2

Implant wykonany analogicznie jak w przykładzie 1, przy czym zamyka się najpierw całkowicie otwór wrót przepukliny za pomocą szwów sczepnych 9.

P r z y k ł a d 3

Kompozycję wytworzoną na bazie telechelicznego makromeru i fotoinicjatora, uformowaną poza organizmem człowieka - w temperaturze pokojowej na jałowej szalce Petriego - w łatkę o grubości od 1 do 3 mm o wielkości od 1 do 7 cm poddaje się działaniu promieniowania UV/Vis o długości fali ₂ powyżej 280 nm i o natężeniu całkowitym 10 mW/cm² przez czas 200 sekund. Efektem ekspozycji jest usieciowanie materiału i otrzymanie ciała stałego w postaci elastycznej błony (łatki). Wytworzoną łatkę zwija się w rulon o średnicy dopasowanej do aplikatora, za pomocą, którego łatka jest dostarczana do zamkniętego szwami sczepnymi 9 otworu wrót przepukliny, która po usunięciu z aplikatora jest rozwijana na powierzchni zamkniętych wrót przepukliny i mocowana szwami przy użyciu bioresorbowalnych nici chirurgicznych.

Claims (16)

1. Kompozycja wytworzona na bazie telechelicznego makromeru i fotoinicjatora do zastosowania w leczeniu przepukliny, w której makromer o wzorze 1 zakończony jest grupami (met)akrylanowymi i zawiera rdzeń Y zdefiniowany wzorem od 2 do 9 posiadający wiązania uretanowe połączone pośrednio z grupami (met)akrylanowymi lub estrowe lub bezwodnikowe połączone bezpośrednio z grupami (met)akrylanowymi, i ma liczbę jodową od 5 do 75.

2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia o wzorze 2 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce i posiadających na końcach łańcucha grupy aminowe (I), a jego liczba aminowa wynosi 200-210 mg KOH/g.

3. Kompozycja według zastrz. 2, znamienna tym, że telecheliczny makromer ma wiązania uretanowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z węglanem trimetylenu lub węglanem propylenu i wiązania estrowe utworzone poprzez dalsze reakcje z chlorkami kwasu akrylowego lub metakrylowego.

4. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia o wzorze 3 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce lub jego pochodnych będących produktami estryfikacji z małocząsteczkowymi diolami o 2, 4 lub 6 atomach węgla, o masach molowych od 540 do 2000 g/mol, i posiadających na końcach łańcucha grupy hydroksylowe, a jego liczba hydroksylowa wynosi 50-210 mg KOH/g, lub jest pochodną liniowych cząsteczek o budowie alifatycznych polieterów lub poliestrów i polieterów o masie molowej od 600 do 2500 g/mol, których łańcuchy są zakończonych grupami hydroksylowymi, lub jest pochodną rozgałęzionych cząsteczek o budowie polieterów o masie molowej 1500 g/mol zakończonych grupami hydroksylowymi.

5. Kompozycja według zastrz. 4, znamienna tym, że ma wiązania uretanowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z 1,6-diizocyjanianem heksametylenu lub diizocyjanianem izoforonowym lub bis-(4-izocyjanianocykloheksylo)metanem.

PL 226 421 B1

6. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia o wzorze 4 lub 5 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce lub jego pochodnych będących produktami estryfikacji z małocząsteczkowymi diolami o 2, 4 lub 6 atomach węgla, o masach molowych od 540 do 2000 g/mol, i posiadających na końcach łańcucha grupy hydroksylowe, a jego liczba hydroksylowa wynosi 50-210 mg KOH/g.

7. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia mikromeru o wzorze 6 zbudowany jest z liniowych cząsteczek o budowie alifatycznych polieterów poliestrów o masie molowej od 600 do 2500 g/mol, których łańcuchy zakończone są grupami hydroksylowymi.

8. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia makromeru o wzorze 7 zbudowany jest z liniowych cząsteczek o budowie alifatycznych polieterów o masie molowej od 600 do 2500 g/mol, których łańcuchy zakończone są grupami hydroksylowymi.

9. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia makromeru o wzorze 8 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek polieterów o masie molowej 1500 g/mol, których łańcuchy zakończone są grupami hydroksylowymi.

10. Kompozycja według zastrz. 6 albo 7, albo 8, albo 9, znamienna tym, że ma wiązania estrowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z chlorkami kwasu metakrylowego lub akrylowego.

11. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że prekursor rdzenia o wzorze 9 zbudowany jest z rozgałęzionych cząsteczek dimeryzowanego kwasu tłuszczowego o 36 atomach węgla w cząsteczce lub jego pochodnych będących produktami estryfikacji z małocząsteczkowymi diolami o 2, 4 lub 6 atomach węgla, o masach molowych od 570 do 3000 g/mol, i posiadających na końcach łańcucha grupy karboksylowe, a jego liczba karboksylowa wynosi 35-200 mg KOH/g.

12. Kompozycja według zastrz. 11, znamienna tym, że ma wiązania bezwodnikowe utworzone przez reakcje prekursora rdzenia z chlorkami kwasu metakrylowego lub akrylowego.

13. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako fotoinicjator stosuje się związek posiadający grupę karbonylową w położeniu a w stosunku do pierścienia aromatycznego, ewentualne podstawniki przy pierścieniu lub ugrupowanie fosfinotlenkowe, w ilości 0,5-2% wagowych.

14. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera reaktywny rozcieńczalnik w postaci α,ω-diakrylanu poli(glikolu etylenowego) o masie molowej od 250 do 700 przy czym udział wagowy makromeru z fotoinicjatorem do reaktywnego rozcieńczalnika wynosi od 1:99 do 99:1.

15. Kompozycja według zastrz. 1 albo 14, znamienna tym, że zawiera reaktywny rozcieńczalnik w postaci triakrylanu trimetylolopropanu lub diakrylanu glikolu tripropylenowego lub etoksylowanej pochodnej triakrylanu trimetylolopropanu. przy czym udział wagowy makromeru z fotoinicjatorem do reaktywnego rozcieńczalnika wynosi od 1 : 99 do 99 : 1.

16. Kompozycja według zastrz. 1. znamienna tym, że zawiera dodatek w postaci chlorku sodu. sacharozy lub polisacharydu o wielkowści ziaren od 100 do 300 mikrometrów i w ilości od 30 do 80% wagowych.