PL226838B1 - Zamek sciany szczelinowej isposób wykonania sciany szczelinowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zamek ściany szczelinowej i sposób wykonania zamka ściany szczelinowej, stosowany do łączenia przylegających do siebie sekcji ściany szczelinowej oraz do połączenia szkieletów zbrojeniowych ściany wykonywanej z betonu w wąskoprzestrzennych wykopach, zabezpieczanych cieczą stabilizującą.

Ściany szczelinowe są stosowane przy wykonywaniu fundamentów budowli, najczęściej między istniejącymi już obiektami i mogą pełnić funkcje obudowy wykopu, a także tworzyć ściany podziemnych kondygnacji budynków. Ściany szczelinowe formowane są z betonu, bezpośrednio w gruncie, w wydrążonych wąskich szczelinach, które w miarę drążenia wypełnia się w pierwszej kolejności zawiesiną, zapewniającą stateczność wykopu, a następnie wprowadza się beton w miejsce wypompowywanej zawiesiny. Proces formowania ściany, polegający na drążeniu szczeliny, wypełnianiu jej zawiesiną, betonowaniu ściany, odbywa się sekcjami, których długość zależy m. in. od warunków gruntowych i możliwości technicznych wykonawcy robót. Ściany szczelinowe są zbrojone prętami, najczęściej stalowymi, z których formuje się klatki, o wymiarach dostosowanych do możliwości transportowych i do wymiarów wykonanej sekcji wykopu. Dobrze wykonana ściana szczelinowa, oprócz cech wytrzymałościowych, umożliwiających przeniesienie sił poziomych od parcia gruntu, sił pionowych od obciążenia ścianami budynku, powinna charakteryzować się wodoszczelnością i zapobiegać przed przesiąkaniem wody. Z praktyki wiadomo jest, że najbardziej narażona na przesiąkanie wody jest strefa połączenia między sekcjami ściany. Z tego względu opracowano różne rodzaje połączeń między sekcjami, które zwiększają wodoszczelność i zabezpieczają przed przeciekami wody. Dotychczas najczęściej stosowane elementy, do formowania złącza między betonowanymi sekcjami mają kształt cylindryczny. Element taki, tworzący jakby bok formy, w którą wlewa się mieszankę betonową, wstawia się na końcu sekcji przed betonowaniem, a następnie wyciąga się, po osiągnięciu przez beton dostatecznej wytrzymałości. Tak uformowany bok złącza ma kształt wklęsłej powierzchni wycinka walca. Wzdłuż tej powierzchni głębiona i betonowana jest następna sekcja.

Tak formowane powierzchnie złącza pionowego mają te zasadniczą wadę, że nie pozwalają na uzyskanie całkowitej wodoszczelności ściany, co można byłoby osiągnąć stosując uszczelki pomiędzy sekcjami, wzdłuż całego złącza. Niewątpliwą zaletą takiego połączenia jest łatwość wykonania ściany i niewielkie koszty, ponieważ elementy, formujące złącze są odzyskiwane i mogą być wielokrotnie użyte.

Z publikacji ofertowej firmy SOLETANCHE znane jest złącze, wykonywane przy użyciu płaskich elementów rozdzielczych, wstawianych jako ogranicznik sekcji po wydrążeniu szczeliny i wyciąganych po zabetonowaniu tej sekcji oraz wykonaniu wykopu następnej, przylegającej sekcji ściany. Elementy mają specjalne uchwyty, służące do odspojenia ich od powierzchni betonu i wyjęcia z wykopu. W trakcie drążenia szczeliny elementy rozdzielcze pełnią rolę prowadnicy chwytaka, drążącego następną sekcję zapewniając w ten sposób geometryczną ciągłość ściany. Złącze może być uszczelnione taśmą, zamontowaną pojedynczo, podwójnie a nawet potrójnie i dodatkowo przez iniekcję materiałem wiążącym, już po wykonaniu ściany, rurką iniekcyjną o małej średnicy, umieszczoną w złączu przed jego wykonaniem.

Znane złącza mają tę wadę, że nie przenoszą sił wewnętrznych, powstających w wyniku zginania ściany w płaszczyźnie poziomej. W przypadku zastosowania kilku szkieletów, w postaci prostopadłościennych koszy, w jednej sekcji możliwe jest powstanie pęknięć niezbrojonego betonu między szkieletami, co może prowadzić do przecieku wody przez ścianę. Pęknięcia i nieszczelności mogą pojawić się także w narożach ściany, w miejscach pomiędzy koszami zbrojeniowymi, gdzie nie ma prętów, gdy parcie gruntu jest od strony wklęsłego naroża. W stosowanych rozwiązaniach możliwe jest połączenie jedynie dwóch sąsiednich szkieletów zbrojeniowych w czasie jednoczesnego ich opuszczania do wykopu za pomocą dwóch niezależnych dźwigów i dokładania spawanych na miejscu poziomych prętów. Jest to operacja trudna ze względu na duży ciężar opuszczanych elementów i bardzo czasochłonna. Z literatury znane są sposoby kształtowania sąsiednich szkieletów w ten sposób, że jeden zazębia się z drugim.

Celem rozwiązania według wynalazku jest opracowanie konstrukcji zamka, służącego zarówno do połączenia sąsiadujących z sobą szkieletów zbrojenia ściany, jak i do łączenia przylegających do siebie sekcje ściany szczelinowej, który, w zależności od stawianych wymagań, będzie spełniał kryteria technologiczne, zapewniał przeniesienie sił wewnętrznych w płaszczyźnie poziomej, działających

PL 226 838 B1 na ścianę oraz będzie służył do prawidłowego wykonania złącza pomiędzy sekcjami, zapewniającego szczelność i wytrzymałość, zarówno w trakcie wykonywania ściany, jak i podczas jej eksploatacji.

Zamek według wynalazku, do połączenia sekcji ściany szczelinowej, składa się z przepony separacyjnej wzmocnionej stelażem, korzystnie w kształcie drabinki z prętów zbrojeniowych i ewentualnie z prostopadłościennej konstrukcji zbrojeniowej, z którą połączony jest stelaż.

W przypadku zastosowania prostopadłościennej konstrukcji zbrojeniowej stelaż umieszczony jest w pionowej płaszczyźnie symetrii tej konstrukcji.

Przepona może być wykonana z jednej lub dwóch siatek, korzystnie o przekroju fałdowym.

Przepona separacyjna, wykonana z jednej siatki, może być wzmocniona stelażem w kształcie drabinki o pojedynczych poprzeczkach lub o podwójnych poprzeczkach, które mogą być wygięte na zewnątrz w środkowej części na kształt pętelki, tworzącej kieszenie do umieszczenia taśmy dylatacyjnej. W przypadku stelaża o podwójnych poprzeczkach przepona umieszczona jest pomiędzy poprzeczkami drabinki. W miejscu przeznaczonym do osadzenia taśmy w przeponie wykonane są szczeliny, umożliwiające umieszczenie tej taśmy.

Przepona separacyjna, składająca się z dwóch siatek separacyjnych, wzmocniona jest stelażem w postaci drabinki o pojedynczych, prostych poprzeczkach. Stelaż ten znajduje się pomiędzy siatkami przepony.

W korzystnym wykonaniu w fałdach siatki przepony separacyjnej osadzone są rurki iniekcyjne i /lub pasma z materiału pęczniejącego, i/lub perforowane rurki iniekcyjne. Osadzone elementy służą do uszczelnienia złącza ściany szczelinowej.

Wymiary przepony i stelaża są dopasowane do wymiarów bocznej powierzchni formowanej sekcji ściany, a wymiar konstrukcji zbrojeniowej jest mniejszy niż rozstaw zewnętrznych siatek koszy zbrojeniowych sekcji ściany szczelinowej.

Zamek na długości ściany może mieć zmienną konstrukcję przepony, stelaża oraz uszczelnienia taśmą dylatacyjną i/lub pasmami materiału pęczniejącego, i/lub przez iniekcję osadzonymi rurkami iniekcyjnymi, i/lub perforowanymi rurkami iniekcyjnymi.

Zamek ze stelażem w kształcie drabinki z pojedynczymi poprzeczkami ustawiany jest po stronie zewnętrznej wykonywanej sekcji.

Zamek służący do połączenia koszy zbrojenia ściany szczelinowej ma stelaż w postaci drabinki usztywniający przeponę oraz przestrzenną konstrukcję zbrojeniową, z którą połączony jest stelaż. W tym przypadku stelaż umieszczony jest w pionowej płaszczyźnie symetrii konstrukcji, która w korzystnym wykonaniu ma kształt prostopadłościanu.

Przestrzenna konstrukcja może mieć postać dwóch prostopadłościanów, ustawionych pod kątem prostym tak, że tworzą naroże, a stelaż umieszczony jest w płaszczyźnie wyznaczającej przekątną tej konstrukcji i naroża ściany. Tak uformowany zamek służy do formowania naroży ściany szczelinowej. Wymiary stelaża dopasowane są do szerokości ściany szczelinowej, natomiast wymiar konstrukcji zbrojeniowej dopasowany jest do osadzenia pomiędzy siatkami podłużnymi koszy zbrojeniowych ściany, wystającymi poza strzemiona.

Sposób wykonania ściany szczelinowej z betonu, formowanej sekcjami dzielonymi elementem prowadzącym, pełniącym rolę elementu rozdzielczego, który jest wstawiany na końcu sekcji przed jej formowaniem i wyjmowany po zakończeniu betonowania, polega na tym, że pomiędzy sekcjami umieszcza się zamek, składający się z przepony separacyjnej, korzystnie w postaci jednej lub dwóch siatek fałdowych, wzmocnionych stelażem i ewentualnie prostopadłościennej konstrukcji zbrojeniowej, z którą połączony jest stelaż. Stelaż zamka mocuje się rozłącznie do elementu prowadzącego w postaci belki o przekroju ceowym tak, aby stanowił zamknięcie przekroju ceowego. Utworzoną sekcję, kończącą się przeponą wypełnia się betonem, natomiast w przestrzeń ceową elementu prowadzącego, ograniczoną przeponą separacyjną zamka pozostawia się wypełnioną cieczą stabilizacyjną. Po wykonaniu wykopu następnej sekcji usuwa się element prowadzący i betonuje się następną sekcję. W korzystnym wykonaniu ciecz stabilizującą, znajdującą się w przestrzeni ceowej elementu prowadzącego wzrusza się przez doprowadzenie powietrza rurkami napowietrzającymi, które umieszcza się w elemencie prowadzącym.

Po zakończeniu betonowania sąsiednich sekcji ściany korzystne jest wykonanie uszczelnienia złącza metodą iniekcji przez rurki iniekcyjne i lub perforowane rurki iniekcyjne.

W innym wykonaniu ściany szczelinowej z betonu formowanej sekcjami, dzielonymi elementem prowadzącym, wstawianym na końcu sekcji przed jej formowaniem i wyjmowanym po zakończeniu betonowania, kosze zbrojeniowe ściany łączy się zamkiem, składającym się ze stelaża z prętów zbro4

PL 226 838 B1 jeniowych w postaci drabinki i przestrzennej konstrukcji z prętów zbrojeniowych. Zamek umieszcza się tak, że końce przestrzennej, prostopadłościennej konstrukcji znajdują się pomiędzy siatkami koszy zbrojeniowych, a stelaż znajduje się pomiędzy tymi koszami. Wymiar elementu prowadzącego jest dopasowany do wymiarów przepony zamka i głębokości wykonywanej ściany. W elemencie prowadzącym, od strony wewnętrznej, na całej długości osadzona jest, co najmniej, jedna perforowana rurka napowietrzająca.

Zalety wynikające z zastosowania rozwiązania według wynalazku, to możliwość wykonania złącza, spełniającego stawiane wymagania szczelności i wytrzymałości na przeniesienie sił poziomych, działających na ścianę. W zależności od stawianych wymagań szczelności można zastosować rozwiązanie z uszczelką, zabezpieczającą przed przesiąkaniem wody, lub bez uszczelki. Zastosowanie w zamku przepony rozdzielczej, wzmocnionej stelażem z prętów zbrojeniowych, który poprzez przestrzenną konstrukcję z prętów zbrojeniowych zamka może być zespolony z koszami zbrojeniowymi ściany, pozwala na przeniesienie sił wewnętrznych w płaszczyźnie poziomej ściany szczelinowej, czego nie można było uzyskać stosują: rozwiązania dotychczas znane. Dodatkową zaletą rozwiązania według wynalazku jest możliwość wykorzystania zamka, składającego się ze stelaża i przestrzennej konstrukcji z prętów zbrojeniowych do połączenia koszy zbrojeniowych wewnątrz jednej sekcji oraz w narożach ściany. Połączenie zbrojenia ściany z przestrzenną konstrukcją zamka umożliwia przeniesienie sił wewnętrznych, pochodzących od zginania ściany w płaszczyźnie poziomej i zabezpiecza przed powstawaniem rys, powodujących przecieki wody.

Wynalazek jest bliżej objaśniony w przykładzie wykonania, na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój poprzeczny zamka z jedną przeponą z blachy fałdowej, wzmocnionej stelażem z pojedynczymi poprzeczkami i przestrzenną konstrukcją, fig. 2 - widok boków zamka z przeponą wzmocnioną stelażem z pojedynczymi poprzeczkami i przestrzenną konstrukcją prętową, fig. 3 - przekrój poprzeczny zamka do połączenia sekcji z przeponą z dwóch siatek fałdowych, fig. 4 - przekrój poprzeczny zamka do połączenia sekcji z przeponą z jednej siatki fałdowej, wzmocnioną stelażem z podwójnymi poprzeczkami i ukształtowanymi kieszeniami do taśmy dylatacyjnej, fig. 5 - widok z boku stelaża zamka z pojedynczymi poprzeczkami, fig. 6 - widok z boku stelaża zamka z podwójnymi poprzeczkami i kieszeniami do umieszczenia taśmy dylatacyjnej, fig. 7 - przekrój poprzeczny przepony zamka z siatki fałdowej z rozmieszczonymi perforowanymi rurkami iniekcyjnymi i widok z boku perforowanych rurek iniekcyjnych, fig. 8 - widok z boku stelaża zamka i prostopadłościennej konstrukcji prętowej, fig. 9 - przekrój poprzeczny zamka z przeponą z dwóch siatek fałdowych, zamocowanego do elementu prowadzącego i szczegół zamocowania zamka do elementu prowadzącego, fig. 10 - przekrój poprzeczny zamka z przeponą z dwóch siatek fałdowych i elementem prowadzącym, osadzonego w wykopie segmentu ściany szczelinowej, fig. 11 - przekrój poprzeczny zamka, łączącego kosze zbrojeniowe, osadzone w wykopie ściany, fig. 12 - przekrój poprzeczny zamka, osadzonego w narożniku wykopu, łączącego kosze zbrojeniowe ściany.

Na figurze 3 pokazano zamek, służący do osadzenia w złączu sekcji ściany szczelinowej, składający się ze stelaża 2 i przepony separacyjnej 1, wykonanej z dwóch siatek o przekroju fałdowym. Stelaż 2, do którego zamocowane są siatki przepony ma kształt drabinki z pojedynczymi poprzeczk ami i jest usytuowany pomiędzy siatkami przepony 1.

W innym wariancie wykonania zamek ma przeponę 1 wykonaną z jednej siatki separacyjnej i jest wyposażony w przestrzenną konstrukcję z prętów zbrojeniowych 3, jak to pokazano na fig. 1.

Zamek, pokazany na fig. 4, może mieć przeponę z jednej siatki separacyjnej 1, która jest wzmocniona stelażem 2 (fig. 6) w kształcie drabinki o podwójnych poprzeczkach, wygiętych w środku rozpiętości tak, że tworzą kieszenie 4 do umieszczenia taśmy dylatacyjnej 5. W tym przypadku siatka przepony separacyjnej i osadzona jest pomiędzy poprzeczkami stelaża 2. W zależności od potrzeb w poprzeczkach stelaża 2 ukształtowana jest jedna lub kilka kieszeni 4. W miejscach kieszeni w siatce przepony 1 wykonane są szczeliny do umieszczenia taśmy 5.

Różnice w szczegółach konstrukcyjnych zamka z przeponą 1, który służy do łączenia sekcji ściany szczelinowej, zależą od wymagań konstrukcyjnych i warunków gruntowych. Wymiary zamka: długość L i szerokość B, są dostosowane do szerokości i głębokości ściany szczelinowej. W razie potrzeby elementy zamka są łączone na długości. W zależności od wymagań, odnośnie do połączenia sekcji ściany szczelinowej, konstrukcja zamka z przeponą 1 może się różnić tym, że na długości L mogą być zastosowane typy zamka różniące się rodzajem uszczelnienia, konstrukcją stelaża 2 i przepony 1, która może składać się z jednej lub dwóch siatek, oraz obecnością lub nie przestrzennej konstrukcji prętowej 3. Odległość α pomiędzy zewnętrzną krawędzią stelaża 2 a zewnętrzną krawędzią

PL 226 838 B1 konstrukcji 3, umożliwia montaż szkieletu zbrojeniowego 8 ściany szczelinowej 9 w bezpośredniej bliskości zamka.

Przekrój prętów stelaża 2 i konstrukcji przestrzennej 4 jest dostosowany do wymiarów zamka tak, aby zapewnić jego sztywność poprzeczną. Rozstaw s poprzeczek stelaża przedstawionego na fig. 5 i 6 jest dostosowany do rozstawu poziomych prętów przestrzennej konstrukcji 3.

Zamek, służący do połączenia koszy zbrojeniowych 8 ściany szczelinowej, ma stelaż 2 w postaci drabinki i prostopadłościenną przestrzenną konstrukcję 3, wykonaną z prętów zbrojeniowych. Przestrzenna konstrukcja 3 jest usytuowana symetrycznie, po obu stronach stelaża 2 z zamocowaną do stelaża przeponą 1.

Zamek do połączenia koszy zbrojeniowych 8 w narożu ściany, pokazany na fig. 13, ma stelaż 2 i przestrzenną konstrukcję 3 z prętów zbrojeniowych, uformowaną w postaci dwóch prostopadłościanów o wspólnym narożu. Stelaż 2 z przeponą i umieszczony jest w płaszczyźnie wyznaczającej przekątną naroża konstrukcji 3, a także przekątną naroża ściany szczelinowej 9.

Zamek, spełniający rolę złącza pomiędzy sekcjami ściany szczelinowej, w zależności od potrzeb, wynikających z warunków gruntowych, może być uszczelniony przez iniekcję w przestrzeń pomiędzy siatkami separacyjnymi przepony 1 i/lub przez umieszczenie w fałdach przepony i pasm materiału pęczniejącego 6 lub w kieszeniach 4 taśmy dylatacyjnej 5. Uszczelnienie zamka można wykonać metodą iniekcji, do czego służą rurki iniekcyjne 7, osadzone w fałdach przepony 1, na całej długości zamka, jak to pokazano na fig. 3. Ciśnienie iniekcji i właściwości iniektu są dostosowane do wymagań, jakie powinna spełniać ściana szczelinowa. Iniekcja jest wykonywana znanym sposobem, np. metodą „contractor”, po uzyskaniu dostępu do górnej części zamka. W początkowej fazie iniekt wydostaje się z rurki iniekcyjnej 7 w dolnej części zamka, wypychając do góry ciecz stabilizacyjną. Rurka iniekcyjna 7, pozostając w iniekcie, jest sukcesywnie podciągana umożliwiając szczelne wypełnienie iniektowanej przestrzeni, czego dowodem jest wypłynięcie czystego iniektu w górnej części zamka. Iniekcja jest wykonywana po zakończeniu montażu zamka i uzyskaniu przez beton sekcji odpowiedniej wytrzymałości.

W innym wariancie iniekcja zamka może być wykonywana przez rurki iniekcyjne perforowane 10. Odcinki perforowane, o długości nie większej niż 8 m, umieszczone są tak, aby pokrywały całą długość zamka spełniającego kryterium szczelności. Ciśnienie iniekcji i właściwości iniektu są dostosowane do wymaganego kryterium szczelności ściany. Iniekcja jest wykonywana po zakończeniu montażu zamka i uzyskaniu przez beton sekcji ściany odpowiedniej wytrzymałości.

Zamek, służący do łączenia koszy zbrojeniowych 8 ściany montuje się po umieszczeniu w wykopie koszy zbrojeniowych 8. Zamek wkładany jest pomiędzy siatki zewnętrzne koszy zbrojeniowych 8. W przypadku łączenia koszy zbrojeniowych w narożach stosuje się zamek z dwoma przestrzennymi prostopadłościennymi konstrukcjami 3, jak to pokazano na fig. 12.

Zamek z przeponą 1, stelażem 2 i konstrukcją przestrzenną 3 mocuje się do elementu prowadzącego 11 w postaci belki o przekroju ceowym, zakończonej uchwytem montażowym. Zamek zam ocowany jest do tego elementu rozłącznie, np. przy użyciu spinek montażowych 12 tak, aby siatka przepony 1 stanowiła zamknięcie przekroju ceowego elementu 11, którego wymiary są dopasowane do wymiarów zamka.

Zamek wraz z elementem prowadzącym 11 umieszcza się w wykopie sekcji ściany szczelinowej 9, wypełnionym cieczą stabilizującą, za pomocą żurawia, jak to pokazano na fig. 10. Dolna część elementu prowadzącego 11 spełniającego funkcję elementu rozdzielczego pomiędzy sekcjami wykonywanej ściany, jest zagłębiana w dno wykopu szczelinowego, zabezpieczając przed przepływem betonu pod nim. Rurki iniekcyjne 7 lub 10 oraz rurki napowietrzające 13, osadzone w elemencie prowadzącym 11 są wyprowadzone do poziomu roboczego. W dalszej kolejności następuje montaż szkieletów zbrojeniowych 8 segmentu ściany szczelinowej 9 i betonowanie sekcji.

W trakcie betonowania sekcji ściany szczelinowej następuje osadzenie w betonie połowy zamka. Przestrzeń ograniczona elementem prowadzącym 11 pozostaje wypełniona cieczą stabilizującą 14. Od tego momentu, aż do chwili usunięcia elementu prowadzącego 11 właściwości cieczy stabilizującej 14 są podtrzymywane poprzez wymuszające cyrkulację napowietrzanie przy użyciu rurek napowietrzających 13 lub inną metodą, zapobiegającą utracie właściwości cieczy stabilizującej.

Po wykonaniu w osłonie cieczy stabilizującej 14 wykopu sekcji sąsiadującej, następuje usuwanie elementu prowadzącego 11 poprzez wyciąganie i lub odchylanie. W trakcie głębienia sekcji sąsiadującej element prowadzący 11 zabezpiecza nie zabetonowaną część zamka przed uszkodzeniem. Po usunięciu elementu prowadzącego 11 opuszczane są do wykopu szkielety zbrojeniowe 8 sąsiadu6

PL 226 838 B1 jącej sekcji ściany. W trakcie betonowania sekcji sąsiadującej, następuje osadzenie w betonie drugiej połowy zamka. Faza ta kończy montaż zamka.

Po zakończeniu betonowania obu sąsiadujących sekcji połączonych zamkiem, można wykonać uszczelnienie złącza metodą iniekcji.

Zamek według wynalazku zalecany jest do stosowania nie tylko ze względów technologicznych, ale także ze względu na potrzebę przeniesienie sił wewnętrznych, występujących w zamku w warunkach technicznych jego wykonania i eksploatacji, w szczególności w przypadku:

• zabezpieczenia przed klawiszowaniem, • pracy ściany szczelinowej w dwóch kierunkach - potrzeba uciąglenia zbrojenia poziomego, • rozpierania ściany szczelinowej poniżej poziomu wieńca.

Claims (13)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zamek ściany szczelinowej do połączenia betonowanych segmentów ściany, znamienny tym, że składa się z przepony separacyjnej (1), korzystnie wykonanej z jednej albo dwóch siatek o przekroju fałdowym, wzmocnionej stelażem (2), korzystnie w kształcie drabinki z prętów zbrojeniowych i ewentualnie z przestrzennej konstrukcji prętowej (3), z którą połączony jest stelaż (2), umieszczony w pionowej płaszczyźnie symetrii tej konstrukcji.
2. 2. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że stelaż (2) ma podwójne poprzeczki, wygięte na kształt pętelki, tworzące kieszenie (4) do umieszczenia taśmy dylatacyjnej (5).
3. 3. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że przepona (1), składająca się z dwóch siatek separacyjnych, wzmocniona jest stelażem (2), znajdującym się między tymi siatkami, przy czym stelaż ten ma pojedyncze poprzeczki.
4. 4. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że w fałdach siatki separacyjnej przepony (1) osadzone są rurki iniekcyjne (7) i /lub pasma z materiału pęczniejącego (6), i/lub perforowane rurki iniekcyjne (10).
5. 5. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że wymiary przepony (1) i stelaża (2) są dopasowane do wymiarów bocznej powierzchni formowanej sekcji ściany (9), a wymiar konstrukcji prętowej (3) jest mniejszy niż rozstaw zewnętrznych siatek koszy zbrojeniowych (8) sekcji ściany szczelinowej (9).
6. 6. Zamek według zastrz. 1, znamienny tym, że na długości ma zmienną konstrukcję przepony (1), stelaża (2) oraz uszczelnienia taśmą dylatacyjną (5) i/lub pasmami materiału pęczniejącego (6), i/lub przez iniekcję osadzonymi rurkami iniekcyjnymi (7), i/lub perforowanymi rurkami iniekcyjnymi (10).
7. 7. Zamek ściany szczelinowej do połączenia koszy zbrojeniowych ściany, znamienny tym, że składa się ze stelaża (2) w postaci drabinki i przestrzennej konstrukcji prętowej (3), z którą połączony jest stelaż (2), przy czym stelaż ten umieszczony jest w pionowej płaszczyźnie symetrii konstrukcji (3).
8. 8. Zamek według zastrz. 7, znamienny tym, że przestrzenna konstrukcja prętowa (3) ma kształt prostopadłościanu.
9. 9. Zamek według zastrz. 7, znamienny tym, że przestrzenna konstrukcja prętowa (2) ma posiać dwóch prostopadłościanów, ustawionych pod kątem prostym tak, że tworzą naroże, a stelaż (2) umieszczony jest w płaszczyżnie wyznaczającej przekątną konstrukcji (3) i naroża ściany.
10. 10. Sposób wykonania ściany szczelinowej z betonu, formowanej sekcjami dzielonymi elementem prowadzącym, wstawianym na kołku sekcji przed jej formowaniem i wyjmowanym po zakończeniu betonowania, znamienny tym, że pomiędzy sekcjami umieszcza się zamek, składający się z przepony separacyjnej (1), korzystnie w postaci jednej lub dwóch siatek fałdowych, wzmocnionych stelażem (2) i ewentualnie prostopadłościennej konstrukcji zbrojeniowej (3), z którą połączony jest stelaż (2), zamocowany rozłącznie do elementu prowadzącego (11) w postaci belki o przekroju ceowym tak, aby stanowił zamknięcie przekroju ceowego i po wypełnieniu betonem sekcji kończącej się przeponą (1) przestrzeń ceową elementu prowadzącego (11), ograniczoną przeponą separacyjną (1) zamka pozostawia się wypełnioną cieczą stabilizującą i po wykonaniu wykopu następnej sekcji usuwa się element prowadzący (11) i betonuje się następną sekcję.

    PL 226 838 B1
11. 11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że ciecz stabilizującą (14) znajdującą się w przestrzeni ceowej elementu prowadzącego (11) wzrusza się przez doprowadzenie powietrza rurkami napowietrzającymi (13), umieszczonymi w elemencie prowadzącym (11).
12. 12. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że po zakończeniu betonowania sąsiednich sekcji ściany (9) wykonuje się uszczelnienie złącza metodą iniekcji przez rurki iniekcyjne (7) i/lub perforowane rurki iniekcyjne (10).
13. 13. Sposób wykonania ściany szczelinowej z betonu formowanej sekcjami dzielonymi elementem prowadzącym, wstawianym na końcu sekcji przed jej formowaniem i wyjmowanym po zakończeniu, betonowania, znamienny tym, że kosze zbrojeniowe (8) ściany (9) łączy się zamkiem, składającym się ze stelaża (2) z prętów zbrojeniowych w postaci drabinki i przestrzennej konstrukcji prętowej (3), który umieszcza się tak, że końce przestrzennej, prostopadłościennej konstrukcji (3) znajdują się pomiędzy siatkami koszy zbrojeniowych (8), a stelaż (2) jest pomiędzy tymi koszami.