PL226876B1 - Samonastawny regulowany stabilizator oraz sposób montazu samonastawnego regulowanego stabilizatora dopodłoza - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest samonastawny stabilizator regulowany stabilizator oraz sposób montażu samonastawnego regulowanego stabilizatora do podłoża dostosowującego się do kształtu montowanych elementów niwelujący nierówności podłoża, zwłaszcza podczas montażu okładzin wielopłaszczyznowych.

Płyty okładzinowe i elewacyjne są stosowane w budownictwie w celu wykończenia powierzchni zewnętrznych przegród budowlanych, a ich montaż dokonywany jest za pomocą klejów lub łączników. W wypadku, gdy istnieje potrzeba odsunięcia okładziny od powierzchni ściany, na przykład dla wytworzenia pustki wentylacyjnej, możliwe jest zastosowanie jedynie łączników.

Z opisu patentowego CH 270176 znany jest łącznik, w którym podwojono koszulkę kołka rozporowego, wytwarzając ją jako dwa współosiowe elementy. Wewnętrzny element ma postać tulei zakończonej talerzem, do którego mocowane są okładziny zewnętrzne.

Znane są także rozwiązania, jak na przykład DE102006014084, w których podpierający okładzinę talerz połączony jest z mocowaną w podłożu śrubą. Szczelina od podłoża regulowana jest poprzez wkręcenie lub wykręcenie śruby w koszulkę kołka rozporowego.

Z opisu patentowego P. 397132 znany jest regulowany stabilizator odległości, w którym przez talerzyk montażowy przechodzi śruba unieruchamiana podkładką i nakrętką kontrującą, a wolny koniec gwintu wchodzi w koszulkę kołka rozporowego i jest zabezpieczany przed niekontrolowanym wkręcaniem się śruby nakrętką i podkładką.

Znana jest także wyposażona w podporowe łączniki płyta według EP0416411, w której łączniki mają budowę teleskopową, a odległość płyty od podłoża reguluje się rozsuwając odpowiednio teleskop i blokując go.

Z kolei w opisie DE8806975 ujawniono konstrukcję łącznika - podpory, w której w stożkowej obudowie umieszczona jest regulująca odległość od podłoża śruba. Możliwość zastosowania tego rozwiązania ogranicza się zasadniczo do posadzek i podłóg wykonywanych z płyt.

Znany jest także łącznik według opisu EP2159345, w którym talerz połączony jest przegubowo z podstawą mocującą poprzez cylindryczny element, co umożliwia zmianę położenia talerza względem przegubu analogicznie do pracy zawiasów.

Znane rozwiązania pozwalają na wytworzenie pomiędzy podłożem a okładziną pustki powietrznej lub przestrzeni do poprowadzenia instalacji, jednak uniemożliwiają korektę położenia płyt po ich montażu. W znanych rozwiązaniach szczególnie istotne jest także prostopadłe w stosunku do płaszczyzny montowanej płyty wykonanie kotwienia łącznika w podłożu, gdyż nieruchomość (w większości przypadków) talerza montażowego w wypadku skrzywienia łącznika wyobla w widoczny sposób montowaną na nim płytę. Próby wyprostowania łącznika poprzez krzywienie śruby są trudne i mało precyzyjne. Znane rozwiązania nie pozwalają także na wykorzystanie uzyskanej okładziny wykonanej pod sufitem, jako rusztowania lub platformy technicznej.

Dlatego celowym było opracowanie konstrukcji i sposobu montażu okładzin budowlanych do podłoża, które wyeliminują konieczność precyzyjnego wykonywania kotwienia łączników do podłoża oraz pozwolą na montaż okładzin w postaciach innych, niż jednolite płaszczyzny. Stało się to możliwe poprzez zastosowanie stabilizatora odległości, zwłaszcza do montażu okładzin budowlanych do podłoża oraz sposób montażu okładzin budowlanych do podłoża według wynalazku.

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera co najmniej nastawną część przegubu współpracującą przegubowo z łącznikiem wyposażonym w umieszczone w obrotowej części przegubu gniazdo narzędzia. Korzystnie, gdy część nastawna przegubu zestawiona jest z montowanym elementem lub w innym przykładzie wykonania połączona jest z talerzowym elementem, do jakiego przyłączane są montowane za pomocą stabilizatora elementy. W gnieździe nastawnym umieszczony jest kulowy przegub stabilizowany elementem dociskowym oraz łącznik - połączony trwale z przegubem. Korzystnie, gdy część nastawna przegubu wyposażona jest w amortyzator, korzystnie amortyzator sprężynowy. Korzystnie, gdy amortyzator części nastawnej przegubu ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy kulowym elementem przegubu a gniazdem. Część nastawna przegubu, w zależności od przykładu wykonania, wytworzona jest jednolicie z powierzchnią montowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu, jednolicie z talerzowym elementem, do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy, albo w innym przykładzie wykonania - jako element przyłączany do montowanego elementu dowolną znaną techniką. Umieszczony w nastawnej części przegubu element obrotowy

PL 226 876 B1 przegubu ma, w zależności od przykładu wykonania, postać kuli albo jej wycinka lub też pierścienia stanowiącego wycinek kuli połączonego trwale i nierozłącznie z łącznikiem. Element obrotowy wyposażony jest w co najmniej jedno gniazdo narzędzia umożliwiające obrót łącznika, jego stabilizację i wkręcenie go w powierzchnię podłoża. Korzystnie co najmniej jedno gniazdo, w jakie wyposażony jest element obrotowy, wyposażone jest w środki umożliwiające przyłączenie kolejnych stabilizatorów. Korzystnie, gdy środki umożliwiające przyłączenie kolejnych stabilizatorów mają postać gwintu współpracującego z łącznikiem stabilizatora lub elementu klinującego trzpień łącznika.

Korzystnie, gdy w wypadku zastosowania stabilizatora z elementem talerzowym w strukturze talerza wykonany jest co najmniej jeden otwór lub przegubowe gniazdo umożliwiające rozgałęzienie stabilizatora według wynalazku na przykład dla ominięcia elementów instalacji.

Przez umieszczony w strukturze przegubu co najmniej jeden otwór przechodzi łącznik lub przedłużający łącznik pręt, który po przejściu przez talerz jest blokowany, korzystnie nakrętką lub zawleczką.

W wypadku zastosowania talerzowego elementu wyposażonego w co najmniej jedno przegubowe gniazdo, w gnieździe tym umieszczony jest element obrotowy kolejnego stabilizatora według wynalazku. Umożliwia to ominięcie za pomocą stabilizatora według wynalazku przeszkód w postaci rur lub innych instalacji. Korzystnie element talerzowy jest perforowany, co przeciwdziała ślizganiu się mocowanych do niego elementów.

W zależności od przykładu wykonania, trzpień łącznika jest gładki lub wyposażony w co najmniej jeden nawój. Korzystnie gdy nawój jest nawojem ciągłym i/lub przerwanym i/lub naciętym. Korzystnie, gdy trzpień wyposażony jest w ogranicznik głębokości posadowienia trzpienia. Korzystnie gdy ogranicznik głębokości posadowienia jest ruchomy i ma postać podkładki ograniczanej nakrętką. Korzystnie gdy trzpień łącznika przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach i/lub tylko gniazdem. Korzystnie, gdy w strukturze łącznika wytworzone jest co najmniej jedno dodatkowe gniazdo umożliwiające współpracę łącznika z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika niezależnie od przegubu narzędzia w elemencie obrotowym przegubu.

Przegub składa się co najmniej z części nastawnej z umieszczonym w jej wnętrzu elementem obrotowym oraz korzystnie z zamykającego gniazdo pierścienia. W wypadku, gdy stabilizator według wynalazku utrzymuje podwieszaną strukturę sufitu, możliwe jest przewleczenie łącznika z elementem obrotowym przez wytworzoną w podwieszanym elemencie część nastawną. Część nastawna przegubu posiada sferyczny kształt lub w innym przykładzie wykonania - umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem. Korzystnie, gdy obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem. Obrotowy element połączony z łącznikiem dociskany jest do nastawnej części przegubu pierścieniem, przez który przechodzi łącznik. Korzystnie, gdy pierścień dociskający element obrotowy ma formę nakrętki i od strony elementu obrotowego wyposażony jest w sferyczną formę odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu obrotowego przegubu. W innym przykładzie wykonania pierścień dociskający element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną, kontaktującą się z elementem obrotowym zaciskana tuleja albo podkładka o sferycznym kształcie, połączona trwale lub rozłącznie z nastawną częścią przegubu w dowolnej znanej technologii, w szczególności zgrzewania i/lub klejenia, nitowania lub rzepowania.

W wypadku zastosowania połączonej z nastawną częścią przegubu części talerzowej, talerz wykonany jest korzystnie z materiału mineralnego, organicznego, syntetycznego i/lub z kompozytów tych materiałów. Korzystnie, gdy warstwa zewnętrzna nastawnego przegubu lub talerzowej części wyposażona jest w środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

W wypadku wykorzystania stabilizatora według wynalazku w pływających systemach okładzin budowlanych stosuje się co najmniej jeden stabilizator, korzystnie co najmniej trzy stabilizatory według wynalazku zestawione za sobą za pomocą co najmniej jednej tulei, albo kilku tulei oraz trzpieni z nawojem lub wyposażonych w dodatkowe gniazda obrotowych elementów przegubu. W innym przykładzie wykonania stabilizatory zestawione są ze sobą bezpośrednio poprzez co najmniej jeden przegub kulowy tak, że części nastawne gniazd stabilizatorów przemieszczają się wokół wspólnego środka obrotu co najmniej w jednej płaszczyźnie. Korzystnie, gdy w tym wypadku przegub kulowy wraz z gniazdem nastawnym jest przesunięty do krawędzi mocowanego elementu lub talerzowej części i umożliwia ich przemieszczenie w zakresie co najmniej 0-270°.

Sposób montażu samonastawnego regulowanego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części przegubu od

PL 226 876 B1 podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części przegubu montowany element, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany, na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego, wykonanego jako wkręt samowiertny, poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza od podłoża odbywa się korzystnie za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza od podłoża) reguluje się tak, że łącznik wkręca się w podłoże lub tulejkę kołka rozporowego do czasu osiągnięcia przez centrum przegubu nastawczego projektowanej głębokości za pomocą przegubu narzędzia elementu śrubowego, dostępnego poprzez otwór przegubu nastawczego. W zależności od rodzaju montowanego elementu mocuje się go do nastawnej części przegubu stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących. W wypadku tworzenia okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy, stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów, w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny, montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone co najmniej jednym przegubem kulowym.

W wypadku, gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia elementu mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku, możliwa jest regulacja jego położenia poprzez obrót łącznika z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie przegubu, przegubu dodatkowego lub tulei.

Samonastawny regulowany stabilizator oraz sposób montażu samonastawnego regulowanego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny, jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

Samonastawny regulowany stabilizator odległości, zwłaszcza do montażu okładzin budowlanych do podłoża przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój stabilizatora według wynalazku, fig. 2 przedstawia przekrój stabilizatora według wynalazku montowanego wraz z przedłużającą tuleją, fig. 3 przedstawia stabilizator według wynalazku za amortyzatorem sprężynowym, fig. 4 przedstawia dwa stabilizatory połączone przegubem kulowym, fig. 5 przedstawia zespół stabilizatorów rozgałęzionych elementem talerzowym z okładziną mocowaną na rzep, fig. 6 przedstawia zespół stabilizatorów rozgałęzionych elementem talerzowym z okładziną mocowaną wkrętami, fig. 7 przedstawia stabilizatory rozgałęzione przegubem kulowym z dodatkowymi gniazdami do przyłączenia kolejnych łączników montowane w pobliżu narożnika, fig. 8 przedstawia dwa stabilizatory według wynalazku połączone tuleją.

P r z y k ł a d I

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera nastawną część 1 przegubu współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w obrotowej części w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna przegubu 1 zestawione jest z montowanym elementem 4. W gnieździe nastawnym 1 umieszczony jest kulowy przegub 5 stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Nastawne gniazdo 1 przegubu 5 wytworzone jest jednolicie z powierzchnią montowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu 4. Umieszczony w gnieździe nastawnym 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo narzędzia 2 umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką 8 stosowaną w kołkach rozporowych 10. Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia. Część nastawna 1 przegubu posiada sferyczny kształt. Obrotowy element przegubu 5 połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu pierścieniem, przez który przechodzi łącznik 3. Pierścień dociskający element obrotowy ma formę nakrętki i od strony elementu kulowego wyposażony jest w sferyczną płaszczyznę odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu kulowego przegubu 5.

Powierzchnia zewnętrzna nastawnego przegubu 1 wyposażona jest w rzepowe środki 9 umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu od podłoża, a naPL 226 876 B1 stępnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego, jako wkręt samowiertny, poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Przy czym głębokość (odległość stabilizatora od podłoża) reguluje się tak, że element 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę 10 kołka rozporowego do czasu osiągnięcia przez centrum części nastawczej 1 przegubu projektowanej głębokości za pomocą przegubu 2 narzędzia elementu śrubowego 3 dostępnego poprzez otwór przegubu nastawczego. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

W wypadku, gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu 4, możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie 5 przegubu dodatkowego lub tulei 11.

Samonastawny regulowany stabilizator oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d II

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu współpracujące przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu połączona jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu umieszczony jest kulowy przegub stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem łącznik 3.

Nastawne gniazdo 1 przegubu wytworzone jest jednolicie z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. Umieszczony w nastawnej części 1 przegubu 5 element obrotowy ma postać kuli. Element obrotowy (kula) wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od przegubu 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części przegubu pierścieniem przez który przechodzi łącznik. Pierścień dociskający element obrotowy ma formę nakrętki i od strony elementu kulowego wyposażony jest w sferyczną płaszczyznę odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu kulowego przegubu 5.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerzowej części 12 wyposażona jest w rzepowe środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni 7 nastawnej części 1 przegubu montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego 3 wykonanego, jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość posadowienia reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka 10 rozporowego do czasu osiągnięcia przez część nastawczą 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą przegubu 2 narzędzia elementu śrubowego dostępnego poprzez część nastawczą przegubu. W zależności

PL 226 876 B1 od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części przegubu stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów.

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu 4 możliwa jest regulacja jego położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie przegubu 2, przegubu dodatkowego 14 lub tulei 11.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d III

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu umieszczony jest obrotowy element przegubu stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Amortyzator 13 części nastawnej 1 przegubu 5 ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem przegubu 5 a przegubem 5. Część nastawna 1 przegubu wytworzona jest jednolicie z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu element obrotowy przegubu 5 ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od przegubu 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony obrotowy element przegubu 5 połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element przegubu 5 stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem (nakrętką), przez który przechodzi łącznik 3. Pierścień 6 dociskający element obrotowy ma formę nakrętki i od strony elementu kulowego wyposażony jest w sferyczną płaszczyznę odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu kulowego przegubu 5.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 części wyposażona jest w rzepowe środki 9 umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części przegubu 5 od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika 3 wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże lub tulejkę kołka rozporowego 12 do czasu osiągnięcia przez centrum przegubu nastawczego projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu śrubowego 3 dostępnego poprzez otwór przegubu nastawczego. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

W wypadku, gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie dodatkowego gniazda 2 lub tulei 11.

PL 226 876 B1

Samonastawny regulowany stabilizator oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d IV

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w obrotowym elemencie przegubu 5 w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu połączona jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu umieszczony jest kulowy przegub 5 stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Amortyzator 13 przegubu 5 nastawnego ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem a przegubem 5. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu 4 dowolną znaną techniką. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze obrotowego elementu łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia przegubu.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element przegubu 5 połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem, przez który przechodzi łącznik. Pierścień dociskający element obrotowy ma formę nakrętki i od strony elementu kulowego wyposażony jest w sferyczną płaszczyznę odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu kulowego przegubu 5.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerzowej części wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez nastawczej części 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia dostępnego poprzez otwór przegubu 5. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących 9.

W wypadku, gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w nim dodatkowego gniazda 14.

Samonastawny regulowany stabilizator oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

PL 226 876 B1

P r z y k ł a d V

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w kulowym elemencie przegubu 5 w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawną 1 przegubu 5 połączone jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest obrotowy element stabilizowany elementem dociskowym oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Amortyzator 13 przegubu 5 nastawnego ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem a przegubem 5. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu dowolną znaną techniką. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części przegubu 5 pierścieniem 6, przez który przechodzi łącznik 3. Pierścień dociskający element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktująca się z elementem kulowym zaciskana tuleja o sferycznym kształcie połączona trwale z nastawną częścią 1 przegubu 5.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez centrum przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu śrubowego 3. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

W wypadku, gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w łączniku gniazda 14.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d VI

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracujące przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączone jest trwale z talerzem 12, do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W nastawnej części 1 przegubu 5 umieszczony jest obrotowy element stabilizowany pierścieniem dociskowym 6

PL 226 876 B1 oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażony jest w amortyzator sprężynowy 13. Amortyzator 13 przegubu 5 ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem przegubu 5, a pierścieniem 6. Część nastawna 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu 4 dowolną znaną techniką. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5. Na łącznik nakręcona jest nakrętka oraz współpracująca z nią, umieszczona od strony podłoża podkładka.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6.

Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem, przez który przechodzi łącznik. Pierścień dociskający element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktującą się z elementem kulowym zaciskana podkładka o sferycznym kształcie połączona rozłącznie z nastawną częścią 1 przegubu 5.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

W wypadku wykorzystania stabilizatora według wynalazku w pływających systemach okładzin budowlanych stosuje się stabilizatory według wynalazku zestawione ze sobą za pomocą tulei 11. A w przypadku załamywania płaszczyzn montowanych elementów stabilizatory według wynalazku zestawione są ze sobą bezpośrednio poprzez jeden przegub kulowy tak, że części nastawne 1 przegubów 5 stabilizatorów przemieszczają się wokół wspólnego środka obrotu 15.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu śrubowego 3. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących. W wypadku okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów, w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny, montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym z osią obrotu 15.

W wypadku, gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie dodatkowego gniazda 14.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

PL 226 876 B1

P r z y k ł a d VII

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w części obrotowej gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest obrotowy element przegubu 5 stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z obrotowym elementem przegubu 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Amortyzator 13 przegubu 5 ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem przegubu 5 a wnętrzem przegubu. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu 4 dowolną znaną techniką. Umieszczony w nastawnej części 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać pierścienia stanowiącego wycinek kuli połączonego trwale i nierozłącznie z łącznikiem 3. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5. Na łącznik 3 nakręcona jest nakrętka oraz współpracująca z nią, umieszczona od strony podłoża podkładka.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element przegubu 5 połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element przegubu 5 połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem przez który przechodzi łącznik 3. Pierścień 6 dociskający element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktującą się z elementem kulowym zaciskana podkładka o sferycznym kształcie połączona rozłącznie z nastawną częścią 1 przegubu 5 w dowolnej znanej technologii w szczególności zgrzewania lub toksowania.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

W wypadku wykorzystania stabilizatora według wynalazku w pływających systemach okładzin budowlanych stosuje się stabilizatory według wynalazku zestawione ze sobą za pomocą tulei i/lub tulei 11 oraz gwintowanego drutu. A w przypadku załamywania płaszczyzn montowanych elementów stabilizatory według wynalazku zestawione są ze sobą bezpośrednio poprzez przegub 5 tak, że części nastawne 1 przegubów 5 stabilizatorów przemieszczają się wokół wspólnego środka obrotu 15.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez nastawną część 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu kulowego przegubu 5 połączonego z łącznikiem 3. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących. W wypadku okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym 5 o środku obrotu 15.

PL 226 876 B1

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie gniazda 14 albo tulei 11.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d VIII

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracujące przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w umieszczone w obrotowym elemencie gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W nastawnej części 1 przegubu 5 umieszczony jest kulowy element stabilizowany elementem dociskowym oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Amortyzator 13 przegubu 5 ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem przegubu 5 a przegubem. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu dowolną znaną techniką. Umieszczony w nastawnej części 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu ma postać pierścienia stanowiącego wycinek kuli połączonego trwale i nierozłącznie z łącznikiem 3. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką 8 stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5. Na łącznik 3 nakręcona jest nakrętka oraz współpracująca z nią, umieszczona od strony podłoża podkładka.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6 przez który przechodzi łącznik 3. Pierścień 6 dociskający element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktującą się z elementem kulowym zaciskana podkładka o sferycznym kształcie połączona rozłącznie z nastawną częścią przegubu 5 w dowolnej znanej technologii w szczególności zgrzewania lub toksowania.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a korzystnie powierzchnia zewnętrzna część talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

W wypadku zastosowania stabilizatora z elementem talerzowym 12 w strukturze talerza 12 wykonany jest otwór 16 umożliwiający rozgałęzienie stabilizatora według wynalazków.

Przez umieszczony w strukturze talerza 12 otwór 16 przechodzi łącznik 3, który po przejściu przez talerz jest blokowany nakrętką 17.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części przegubu od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu obrotowego. W zależności od rodzaju montowanego elementu mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez

PL 226 876 B1 klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących. W wypadku okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy, stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów, w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym o środku obrotu 15.

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w obrotowym elemencie przegubu 5 dodatkowego gniazda 14.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d IX

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracująca przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu połączone jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W nastawnej części 1 przegubu 5 umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu dowolną znaną techniką. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać pierścienia stanowiącego wycinek kuli połączonego trwale i nierozłącznie z łącznikiem 3. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest gładki i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę na której spoczywa umieszczony w części nastawnej obrotowy element połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6 przez który przechodzi łącznik 3. Pierścień dociskający 6 element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktującą się z elementem kulowym zaciskana podkładka o sferycznym kształcie połączona rozłącznie z nastawną częścią 1 przegubu 5.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

W wypadku zastosowania stabilizatora z elementem talerzowym w strukturze talerza 12 wykonane jest przegubowe gniazdo umożliwiające rozgałęzienie stabilizatora według wynalazków.

W wypadku zastosowania talerzowego elementu 12 wyposażonego w przegubowe gniazdo w gnieździe tym umieszczony jest element obrotowy kolejnego stabilizatora według wynalazku. Umożliwia to ominięcie za pomocą stabilizatora według wynalazku przeszkód w postaci rur lub innych instalacji.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża 7 odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka

PL 226 876 B1 rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu kulowego 5 połączonego z łącznikiem 3. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części przegubu stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących. W wypadku okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym o środku obrotu 15.

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie gniazda 2 narzędzia lub dodatkowego gniazda 14.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d X

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracujące przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 zestawiona jest z montowanym elementem 4. W części nastawnej 1 przegubu umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym oraz połączony trwale z elementem obrotowym łącznik 3. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jednolicie z powierzchnią montowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu 4. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 wyposażony jest w nawój i przystosowany do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada sferyczny kształt. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6. Pierścień 6 dociskający element obrotowy wyposażony jest w sferyczną powierzchnię odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu kulowego przegubu 5.

Powierzchnia zewnętrzna nastawnej części 1 przegubu 5 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża 7 polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża 7) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 12 do czasu osiągnięcia przez część nastawna 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu kulowego przegubu 5. W zależności od rodzaju montowanego elementu mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XI

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w obrotowej części w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połą14

PL 226 876 B1 czona jest trwale z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W gnieździe nastawnym 1 umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z elementem obrotowym łącznik 3.

Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jednolicie z talerzowym elementem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 7 wyposażony jest w nawój i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego ją pierścienia 6 wraz z umieszczonym w przestrzeni pomiędzy nimi elementem obrotowym. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada sferyczną wkładkę na której spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem 3.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia. W zależności od rodzaju montowanego elementu mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w jego obrotowym elemencie albo, łączniku gniazda lub tulei.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XII

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna przegubu połączona jest trwale z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem 6 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jednolicie z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 wyposażony jest w nawój i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

PL 226 876 B1

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia - elementu dociskającego 6 z umieszczonym pomiędzy nimi elementem obrotowym. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę na której spoczywa obrotowy element połączony z łącznikiem 3. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 jest perforowana.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu obrotowego. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie przegubu, przegubu dodatkowego lub tulei.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XIII

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W gnieździe nastawnym umieszczony jest obrotowy element stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z obrotowym elementem przegubu 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu 4 dowolną znaną techniką. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 3 jest wyposażony w nawój i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6 wraz z umieszczonym pomiędzy nimi elementem obrotowym. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6. Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części przegubu od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części przegubu montowany element, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez

PL 226 876 B1 wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa(kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza od podłoża) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XIV

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest element obrotowy przegubu 5 stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z elementem obrotowym łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu dowolną znaną techniką. Umieszczony w gnieździe nastawnym przegubu element obrotowy przegubu ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Trzpień łącznika 7 wyposażony jest w nawój i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6 oraz umieszczonego pomiędzy nimi elementu obrotowego. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawną częścią 1 przegubu sprężystym amortyzatorem 13. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6 przez który przechodzi łącznik 3.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu 7 dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego 10, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości części nastawnej 1 przegubu 5 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość (odległość talerza 12 od podłoża 7) reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez część nastawną 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia elementu obrotowego.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XV

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracujące przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z obrotowym elementem przegubu 5 łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5

PL 226 876 B1 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13. Nastawna część 1 przegubu 5 wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu 4 dowolną znaną techniką. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3 i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6 oraz umieszczonego pomiędzy nimi elementu obrotowego. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6 przez który przechodzi łącznik . Pierścień 6 dociskający element obrotowy wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktującą się z elementem kulowym zaciskana podkładka o sferycznym kształcie połączona z nastawną częścią 1 przegubu 5.

W wypadku wykorzystania stabilizatora według wynalazku w pływających systemach okładzin budowlanych stosuje się stabilizatory według wynalazku zestawione ze sobą za pomocą tulei i/lub tulei 11 oraz gwintowanego drutu. A w przypadku załamywania płaszczyzn montowanych elementów stabilizatory według wynalazku zestawione są ze sobą bezpośrednio poprzez jeden przegub kulowy tak, że części nastawne 1 przegubów stabilizatorów przemieszczają się wokół wspólnego środka obrotu 15.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części przegubu od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Ustalenie projektowanej odległości nastawnej części 1 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym odległość tę reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia część nastawną 1 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia.

W wypadku gdy zaistnieje potrzeba zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu możliwa jest regulacja jej położenia poprzez obrót łącznika 3 z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie gniazda 2 lub gniazda dodatkowego 14.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XVI

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z przegubem łącznik 3. Część nastawna 1 przegubu 5 wyposażona jest w amortyzator sprężynowy 13.

Trzpień łącznika 3 jest wyposażony w nawój i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu 5.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego pierścienia 6 oraz umieszczonego pomiędzy nimi elementu kulowego.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, korzystnie, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na

PL 226 876 B1 przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża. Ustalenie projektowanej odległości talerza 12 od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. W zależności od rodzaju montowanego elementu 4 mocuje się go do nastawnej części 1 przegubu 5 stabilizatorów według wynalazku poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących. W wypadku okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym o środku obrotu 15.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XVII

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 połączona jest trwale z talerzem 12 do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy 4. W części nastawnej 1 przegubu 5 umieszczony jest element obrotowy stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z elementem obrotowym łącznik 3.

Trzpień łącznika 3 jest wyposażony w nawój i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. W strukturze łącznika 3 wytworzone jest dodatkowe gniazdo 14 umożliwiające współpracę łącznika 3 z narzędziem umożliwiającym obrót łącznika 3 niezależnie od gniazda 2 narzędzia w elemencie obrotowym przegubu.

Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6 wraz z umieszczonym pomiędzy nimi elementem obrotowym. Obrotowy element stabilizowany jest umieszczonym pomiędzy obrotowym elementem a nastawnym gniazdem sprężystym amortyzatorem 13.

Talerz 12 wykonany jest z twardego i nieodkształcalnego materiału, korzystnie, a powierzchnia zewnętrzna talerza 12 wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

W wypadku zastosowania stabilizatora z talerzem 12 w strukturze talerza 12 wykonany jest otwór 16 umożliwiający rozgałęzienie stabilizatora według wynalazków.

Przez umieszczony w strukturze przegubu otwór 16 przechodzi łącznik 3, który po przejściu przez talerz 12 jest blokowany nakrętką 17.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu 7 w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Ustalenie projektowanej odległości od podłoża odbywa się za pomocą kurtyny lasera. Przy czym głębokość tą reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez nastawną część 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia.

W wypadku okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym o środku obrotu 15.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator wePL 226 876 B1 dług wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

P r z y k ł a d XVIII

Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych według wynalazku zawiera część nastawną 1 przegubu 5 współpracującą przegubowo z łącznikiem 3 wyposażonym w gniazdo 2 narzędzia. Część nastawna 1 przegubu 5 zestawiona jest z montowanym elementem 4. W nastawnej części 1 przegubu 5 umieszczony jest obrotowy element stabilizowany elementem dociskowym 6 oraz połączony trwale z obrotowym elementem łącznik 3. Nastawna część przegubu 1 wytworzona jest jednolicie z powierzchnią montowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu 4. Umieszczony w części nastawnej 1 przegubu 5 element obrotowy przegubu 5 ma postać kuli. Element obrotowy wyposażony jest w gniazdo 2 narzędzia umożliwiające obrót łącznika 3, jego stabilizację i wkręcenie go w powierzchnię podłoża 7 oraz gniazdo 18 przegubu wyposażone w środki umożliwiające przyłączenie kolejnych stabilizatorów. Środki umożliwiające przyłączenie kolejnych stabilizatorów mają postać gwintu współpracującego z trzpieniem łącznika 3 kolejnego stabilizatora.

Trzpień łącznika 3 jest przystosowany do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych 10. Przegub 5 składa się z części nastawnej 1 oraz zamykającego gniazdo pierścienia 6 oraz umieszczonego pomiędzy nimi elementu obrotowego. Część nastawna 1 przegubu 5 posiada sferyczny kształt. Obrotowy element połączony z łącznikiem 3 dociskany jest do nastawnej części 1 przegubu 5 pierścieniem 6 przez który przechodzi łącznik 3.

Sposób montażu samonastawnego stabilizatora i/lub zespołu stabilizatorów według wynalazku do podłoża polega na tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części 1 przegubu 5 od podłoża 7, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części 1 przegubu 5 montowany element 4, na przykład płytową okładzinę budowlaną. Stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany na przykład w tulejkę kołka rozporowego, kotwienie w warstwie spoiwa(kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego wykonanego jako wkręt samowiertny poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża 7. Przy czym głębokość tę reguluje się tak, że łącznik 3 wkręca się w podłoże 7 lub tulejkę kołka rozporowego 10 do czasu osiągnięcia przez nastawną część 1 przegubu 5 projektowanej głębokości za pomocą gniazda 2 narzędzia.

Samonastawny stabilizator odległości, oraz sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża nie wymagają precyzji montażu, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu prostopadłości do płaszczyzny okładziny jaki dotyczy tradycyjnie stosowanych stabilizatorów. Stabilizator według wynalazku pozwala także na regulację położenia mocowanego elementu po zakończeniu montażu, na co nie pozwalają znane rozwiązania.

Wykaz oznaczeń

1. Część nastawna przegubu 5

2. Gniazdo narzędzia

3. Łącznik

4. Montowany element

5. Kulowy przegub

6. Element/pierścień dociskowy

7. Podłoże

8. Koszulka/tulejka kołka rozporowego

9. Rzepowe środki łączące

10. Kołek rozporowy

11. Tuleja łącząca

12. Talerz/element talerzowy

13. Amortyzator

14. Dodatkowe gniazdo

15. Środek obrotu

16. Otwór w talerzu/ w części talerzowej

17. Nakrętka

18. Gniazdo przegubu

Claims (1)

1. Zastrzeżenia patentowe

   Samonastawny regulowany stabilizator do montażu i regulacji, zwłaszcza elementów budowlanych, znamienny tym, że zawiera co najmniej nastawną część (1) przegubu (5) współpracującą przegubowo z łącznikiem (3) wyposażonym w gniazdo (2) narzędzia.

   Stabilizator według zastrz. 1, znamienny tym, że część nastawna (1) przegubu (5) zestawiona jest z montowanym elementem (4).

   Stabilizator według zastrz. 1, znamienny tym, że część nastawna (1) przegubu (5) połączona jest trwale z talerzem (12), do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy (4).

   Stabilizator według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że w części nastawnej (1) przegubu (5) umieszczony jest obrotowy element przegubu (5) stabilizowany elementem dociskowym (6) oraz połączony trwale z obrotowym elementem łącznik (3).

   Stabilizator według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że część nastawna (1) przegubu (5) wyposażona jest w amortyzator (13).

   Stabilizator według zastrz. 5, znamienny tym, że amortyzator (13) jest amortyzatorem sprężynowym.

   Stabilizator według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że amortyzator (13) ma postać sprężyny umieszczonej pomiędzy obrotowym elementem przegubu (5) a przegubem (5). Stabilizator według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, znamienny tym, że nastawna część (1) przegubu (5) wytworzona jest jednolicie z powierzchnią montowanego za pomocą stabilizatora elementu (4).

   Stabilizator według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, znamienny tym, że nastawna część (1) przegubu (5) wytworzona jest jednolicie z talerzem (12), do jakiego przyłączane są montowane z pomocą stabilizatora elementy (4).

   Stabilizator według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, znamienny tym, że nastawna część (1) przegubu (5) wytworzona jest jako element przyłączany do montowanego elementu (4) dowolną znaną techniką.

   Stabilizator według dowolnego z wcześniejszych zastrzeżeń, znamienny tym, że umieszczony w gnieździe nastawnym (1) przegubu (5) element obrotowy przegubu (5) ma postać kuli połączonej trwale i nierozłącznie z łącznikiem (3).

   Stabilizator według dowolnego z zastrz. od 1 do 10, znamienny tym, że umieszczony w gnieździe nastawnym przegubu (5) element obrotowy przegubu (5) ma postać wycinka kuli, połączonego trwale i nierozłącznie z łącznikiem (3).

   Stabilizator według zastrz. 12, znamienny tym, że umieszczony w gnieździe nastawnym przegubu (5) element obrotowy przegubu (5) ma postać pierścienia stanowiącego wycinek kuli połączonego trwale i nierozłącznie z łącznikiem (3).

   Stabilizator według zastrz. 11 albo 12, albo 13, albo 14, znamienny tym, że element obrotowy umieszczony w nastawnej części (1) przegubu (5) wyposażony jest w co najmniej jedno gniazdo umożliwiające obrót łącznika (3) i wkręcenie go w powierzchnię podłoża (7) i przyłączenie do niego łączników (3) kolejnych stabilizatorów.

   Stabilizator według zastrz. 9 albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, znamienny tym, że w talerzu (12) wykonany jest co najmniej jeden otwór (16) lub przegubowe gniazdo, umożliwiające rozgałęzienie stabilizatora.

   Stabilizator według zastrz. 15, znamienny tym, że przez umieszczony w talerzu (12) co najmniej jeden otwór przechodzi łącznik (3) lub przedłużający łącznik pręt, który po przejściu przez talerz (12) jest blokowany.

   Stabilizator według zastrz. 16, znamienny tym, że przedłużający łącznik (3) pręt jest blokowany nakrętką.

   Stabilizator według zastrz. 16, znamienny tym, że przedłużający łącznik (3) pręt jest blokowany zawleczką.

   Stabilizator według zastrz. 15 albo 16, albo 17, albo 18, znamienny tym, że w co najmniej jednym przegubowym gnieździe talerza (12) umieszczony jest element obrotowy przegubu (5) kolejnego stabilizatora.

   Stabilizator według dowolnego z wcześniejszych zastrz., znamienny tym, że trzpień łącznika (3) jest gładki lub wyposażony w co najmniej jeden nawój.

   PL 226 876 B1

   Stabilizator według zastrz. 20, znamienny tym, że nawój jest nawojem ciągłym.

   Stabilizator według zastrz. 20, znamienny tym, że nawój jest nawojem przerwanym.

   Stabilizator według zastrz. 20, znamienny tym, że nawój jest nawojem naciętym.

   Stabilizator według zastrz. 20 albo 21, albo 22, albo 23, znamienny tym, że trzpień łącznika (3) wyposażony jest w ogranicznik głębokości posadowienia trzpienia i przystosowany jest do współpracy z dowolną znaną koszulką/tulejką stosowaną w kołkach rozporowych (10).

   Stabilizator według dowolnego z wcześniejszych zastrz., znamienny tym, że część nastawna (1) przegubu (5) zamknięta jest zamykającym gniazdo elementem - pierścieniem (6). Stabilizator według zastrz. 25, znamienny tym, że część nastawna (1) przegubu (5) posiada sferyczny kształt, na którym spoczywa umieszczony w gnieździe obrotowy element połączony z łącznikiem (3).

   Stabilizator według zastrz. 25, znamienny tym, że część nastawna (1) przegubu (5) posiada umieszczoną w nim sferyczną wkładkę, na której spoczywa obrotowy element przegubu (5) połączony z łącznikiem (3).

   Stabilizator według zastrz. 25 albo 16, albo 27, znamienny tym, że pierścień (6) dociskający element obrotowy ma formę nakrętki i od strony elementu obrotowego wyposażony jest w sferyczną powierzchnię odpowiadającą swoim kształtem kształtowi elementu obrotowego przegubu (5).

   Stabilizator według zastrz. 25 albo 16, albo 27, znamienny tym, że pierścień (6) wykonany jest jako wyposażona w powierzchnię sferyczną kontaktującą się z elementem kulowym zaciskana tuleja albo podkładka o sferycznym kształcie połączona z nastawną częścią (1) przegubu (5).

   Stabilizator według dowolnego z wcześniejszych zastrz., znamienny tym, że elementy stabilizatora wykonane są z twardego i nieodkształcalnego materiału wybranego z pośród: metalu, tworzywa sztucznego, minerałów, surowców organicznych (na przykład drewna) i/lub z kompozytów tych materiałów.

   Stabilizator według dowolnego z wcześniejszych zastrz., znamienny tym, że warstwa zewnętrzna nastawnej części (1) przegubu (5) wyposażona jest w samosczepne środki umożliwiające jej współpracę z materiałami typu „rzep.

   Stabilizator według dowolnego z wcześniejszych zastrz., znamienny tym, że przeguby (5) dwóch zestawionych ze sobą stabilizatorów są zespolone i przesunięte do krawędzi mocowanego elementu (4) lub talerzowej części (12), a zakres ruchu stabilizatorów połączonych w ten sposób przegubami kulowymi jest mniejszy niż 270°.

   Sposób montażu samonastawnego stabilizatora odległości do podłoża i/lub zespołu stabilizatorów odległości do podłoża, znamienny tym, że stabilizator odległości według wynalazku kotwi się w podłożu (7) dowolną znaną techniką, ustala się projektowaną odległość nastawnej części (1) przegubu (5) od podłoża, a następnie mocuje się do powierzchni nastawnej części (1) przegubu (5) montowany element (4).

   Sposób według zastrz. 33, znamienny tym, że stabilizator według wynalazku kotwi się w podłożu (7) w szczególności poprzez wbicie, kotwienie w element rozporowy i/lub gwintowany, na przykład w tulejkę kołka rozporowego (10), kotwienie w warstwie spoiwa (kotwy wklejane) lub w wypadku łącznika śrubowego, wykonanego jako wkręt samowiertny, poprzez wkręcenie go w strukturę podłoża (7).

   Sposób według zastrz. 33 lub 34, znamienny tym, że ustalenie projektowanej odległości części nastawnej (1) przegubu (5) od podłoża (7) odbywa się za pomocą kurtyny lasera, a głębokość posadowienia stabilizatora reguluje się tak, że łącznik (3) wkręca się w podłoże (7) lub tulejkę kołka rozporowego (1) do czasu osiągnięcia przez część nastawną (1) przegubu (5) projektowanej głębokości za pomocą gniazda (2) narzędzia.

   Sposób według zastrz. 33 albo 34, albo 35, znamienny tym, że montowany element (4) mocuje się do nastawnej części (1) przegubu (5) stabilizatorów poprzez klejenie, skręcenie lub też za pomocą rzepowych elementów mocujących.

   Sposób według zastrz. 33 labo 34, albo 35, albo 36, znamienny tym, że w wypadku tworzenia okładzin, których płaszczyzny są załamywane lub ich układ nie jest współpłaszczyznowy, stabilizatory według wynalazku kotwi się regulując głębokość kotwienia według kurtyny lasera, a w pobliżu kątów, w których schodzą lub rozchodzą się poszczególne płyciny okładziny,

   PL 226 876 B1 montuje się dowolną znaną techniką stabilizatory według wynalazku połączone przegubem kulowym o środku obrotu (15).

   38. Sposób według zastrz. 33 albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, znamienny tym, że zmiany położenia mocowanego za pomocą stabilizatora według wynalazku elementu dokonuje się poprzez obrót łącznika (3) z pomocą wytworzonego w jego kulowym elemencie gniazda (2), dodatkowego gniazda (14) lub tulei (11).