PL227565B1

PL227565B1 - Zespół narzędzia tnącego

Info

Publication number: PL227565B1
Application number: PL397778A
Authority: PL
Inventors: Michael L. O'neill; Michael L. O’Neill
Original assignee: Joy Mm Delaware Inc
Priority date: 2011-01-11
Filing date: 2012-01-11
Publication date: 2017-12-29
Also published as: CN105463972A; PL397778A1; US8740314B2; AU2012200107B2; CN102587266B; DE102012100181A1; CN102587266A; CA2763998A1; RU2594234C2; AU2012200107A1; DE102012100181B4; CN105463972B; CA2763998C; RU2012100041A; GB201200185D0; GB2487284B; US20120175939A1; MX2012000553A; GB2487284A

Description

Niniejszy wynalazek dotyczy zespołu narzędzia tnącego, a w szczególności uchwytów wierteł tnących stosowanych w górnictwie i budownictwie. Bardziej szczegółowo, przykłady wykonania wynalazku dotyczą zespołu uchwytu wiertła do zdejmowanego montowania wiertła tnącego na narzędziu tnącym.

W dziedzinie górnictwa i w innych dziedzinach, w których trzeba wycinać duże objętości twardych materiałów, zazwyczaj wykorzystuje się urządzenie, które obejmuje przesuwny pionowo bęben tnący o osi poziomej z uchwytami wierteł zamontowanymi na bębnie tnącym i wiertłami tnącymi przymocowanymi do uchwytów wierteł. Gdy bęben tnący obraca się, wiertła tnące przesuwają się tak, że stykają się z wycinaną powierzchnią, usuwając materiał z powierzchni do dalszej obróbki. Na ogół wiertła tnące wykorzystuje się do wycinania, łamania i/albo kruszenia gruntu, skał, bruku i tym podobnych.

Te narzędzia tnące są poddawane dużym momentom obrotowym i obciążeniom. Z powodu znacznych sił generowanych podczas operacji wycinania, wiertła tnące muszą być sztywno zamocowane na uchwytach wierteł, i muszą być również łatwo zdejmowane w celu wymiany wiertła po złamaniu lub zużyciu. W zależności od wycinanego materiału, wiertła tnące mogą wymagać codziennej wymiany.

A zatem, istnieje zapotrzebowanie na zespół narzędzia tnącego, który pozwalałby na łatwe usuwanie i wymianę wiertła tnącego z uchwytu wiertła, co stwarza problem zwłaszcza, gdy wiertło tnące się zagnie lub złamie. Chociaż istnieją zespoły do montowania wiertła tnącego na uchwycie wiertła, to na ogół nie obejmują one zespołu tnącego, który zawiera tylny otwór położony w tylnej części korpusu uchwytu wiertła i współosiowo zrównany z przednim otworem korpusu uchwytu wiertła w taki sposób, że co najmniej część wiertła tnącego może przechodzić przez te otwory w dowolnym kierunku.

Zespół narzędzia tnącego według wynalazku zawiera uchwyt wiertła mający przednie zakończenie, tylne zakończenie i zasadniczo płaską powierzchnię mocowania między zakończeniami przednim i tylnym, przy czym przednie zakończenie zawiera przedni otwór. Zespół według wynalazku charakteryzuje się tym, że przedni otwór ma oś nachyloną w stosunku do powierzchni mocowania, a tylne zakończenie zawiera otwór tylny skierowany w stronę otworu przedniego, natomiast uchwyt wiertła zawiera centralny otwór znajdujący się między przednim zakończeniem a tylnym zakończeniem, i tym, że zespół zawiera wiertło tnące zamontowane w przednim otworze i wystające poza przedni koniec części przedniej, które ma tylne zakończenie, dostępne przez tylny otwór w tylnym zakończeniu uchwytu wiertła i przez centralny otwór.

Korzystnie, zespół zawiera tuleję wiertła zamontowaną w przednim otworze uchwytu wiertła, przy czym tuleja wiertła ma otwór przyjmujący wiertło tnące.

Otwór na wiertło korzystnie ma oś współosiową z osią przedniego otworu.

Wiertło tnące korzystnie zawiera część trzonkową mającą średnicę zewnętrzną, a otwór na wiertło ma wymiar wewnętrzny większy, niż średnica zewnętrzna części trzonkowej, co umożliwia przejście części trzonkowej złamanego wiertła tnącego przez tylny otwór.

Korzystnie, otwór na wiertło ma okrągły, ewentualnie eliptyczny przekrój poprzeczny.

Korzystnie, otwór na wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu.

Tylne zakończenie korzystnie zawiera ponadto skośną powierzchnię sąsiadującą z powierzchnią mocowania, a tylny otwór biegnie w uchwycie wiertła począwszy od tej skośnej powierzchni.

Zespół korzystnie zawiera ponadto bęben tnący i klocek mocujący na bębnie tnącym, przy czym uchwyt wiertła jest połączony z klockiem mocującym.

Korzystnie, uchwyt wiertła zawiera kanał dla płynu i gniazdo dyszy w tylnym zakończeniu do przyjmowania dyszy rozpylającej ciecz, przy czym gniazdo dyszy jest połączone z kanałem dla płynu.

Korzystnie, kanał dla płynu nie jest połączony z tylnym otworem.

Korzystnie, tylne zakończenie wiertła tnącego jest odsłonięte z boku uchwytu wiertła.

Korzystnie, centralny otwór wyznacza część mostkową uchwytu wiertła, która biegnie między przednim zakończeniem a tylnym zakończeniem uchwytu wiertła ponad centralnym otworem, przy czym część mostkowa ma górną powierzchnię łączącą się z górną powierzchnią przedniego zakończenia i tylnego zakończenia.

PL 227 565 B1

Tylne zakończenie korzystnie zawiera powierzchnię górną i powierzchnię dolną, które są połączone wzdłuż krawędzi, przy czym tylny otwór przechodzi przez część tej krawędzi.

Korzystnie, uchwyt wiertła zawiera część mostkową, która biegnie między częścią przednią a częścią tylną ponad centralnym otworem.

Zespół narzędzia tnącego według odmiany wynalazku zawierający uchwyt wiertła mający przednie zakończenie, tylne zakończenie i zasadniczo płaską powierzchnię mocowania między przednim zakończeniem i tylnym zakończeniem, przy czym powierzchnia mocowania dostosowana jest do łączenia z bębnem tnącym, a przednie zakończenie zawiera przedni otwór. Zespół narzędzia tnącego według tej odmiany wynalazku charakteryzuje się tym, że przedni otwór ma oś nachyloną w stosunku do powierzchni mocowania, a tylne zakończenie ma sąsiadującą z powierzchnią mocowania skośną powierzchnię, która zawiera tylny otwór biegnący od skośnej powierzchni i skierowany w stronę otworu przedniego, natomiast uchwyt wiertła zawiera centralny otwór znajdujący się między przednim zakończeniem a tylnym zakończeniem, i tym, że zespół zawiera wiertło tnące zamontowane w przednim otworze i wystające poza przedni koniec części przedniej, przy czym wewnętrzny wymiar tylnego otworu jest większy niż zewnętrzna średnica wiertła tnącego, co umożliwia przejście części trzonkowej złamanego wiertła tnącego przez tylny otwór w celu wyjęcia go.

Korzystnie, wiertło tnące zaopatrzone jest w tuleję wiertła zamontowaną w przednim otworze uchwytu wiertła, przy czym tuleja wiertła ma otwór przyjmujący wiertło tnące.

Korzystnie, otwór na wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu.

Otwór na wiertło korzystnie ma okrągły lub eliptyczny przekrój poprzeczny.

Korzystnie, otwór na wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu.

Korzystnie, uchwyt wiertła zawiera ponadto część górną zawierającą kanał połączony z dyszą rozpylającą i gniazdem dyszy.

Zespół korzystnie zawiera ponadto tuleję wiertła, której korpus zawierający powierzchnię zewnętrzną, umieszczony jest w przednim otworze uchwytu wiertła przez przednie zakończenie otworu, przy czym tuleja wiertła zawiera powierzchnię oporu, która styka się z powierzchnią styku przedniego zakończenia blokując ruch osiowy tulei w kierunku tylnego zakończenia, przy czym w otworze tulei umieszczona jest część trzonkowa wiertła, a tuleja ma powierzchnię stykającą się z kołnierzem wiertła.

Korzystnie, zespół zawiera ponadto tuleję wiertła, która ma korpus zawierający powierzchnię zewnętrzną, a tuleja ma znajdujący się na jednym jej końcu kołnierz, przy czym korpus umieszczony jest w przednim otworze uchwytu wiertła przez przednie zakończenie otworu, natomiast kołnierz zawiera powierzchnię oporu, która styka się z powierzchnią styku przedniego zakończenia blokując ruch osiowy tulei w kierunku tylnego zakończenia, przy czym w otworze tulei umieszczona jest część trzonkowa wiertła, a kołnierz ma powierzchnię stykającą się z kołnierzem wiertła.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia widok z boczny typowego uchwytu wiertła ze stanu techniki zamocowanego do bębna tnącego.

Fig. 2 przedstawia widok perspektywiczny uchwytu wiertła z fig. 1.

Fig. 3 przedstawia częściowo wycięty widok uchwytu wiertła z fig. 1.

Fig. 4 przedstawia widok perspektywiczny uchwytu wiertła według jednego z przykładów wykonania wynalazku.

Fig. 5 przedstawia widok perspektywiczny uchwytu wiertła według innego przykładu wykonania wynalazku.

Fig. 6 przedstawia widok z tyłu uchwytu wiertła przedstawionego na fig. 4.

Fig. 7 przedstawia przekrój poprzeczny uchwytu wiertła przedstawionego na fig. 4.

Fig. 8 przedstawia widok z góry uchwytu wiertła przedstawionego na fig. 4.

Przed szczegółowym wyjaśnieniem jednego z przykładów wykonania wynalazku, należy przyjąć, że wynalazek nie ogranicza się pod względem zastosowania do szczegółów konstrukcji i układów komponentów przedstawionych w niniejszym opisie lub zilustrowanych na rysunkach. Niniejszy wynalazek może posiadać inne przykłady wykonania lub można go realizować lub urzeczywistniać na różne sposoby. Również należy zrozumieć, że stosowana tutaj frazeologia i terminologia jest stosowana pod kątem opisu i nie jest ograniczająca. Stosowane tutaj określenia obejmujący, zawierający lub posiadający oraz ich odmiany należy rozumieć jako obejmujące wymienione po nich przedmioty i ich odpowiedniki, jak również elementy dodatkowe. Stosowane tutaj określenia składający się z oraz jego odmiany rozumieć jako obejmujące wyłącznie wymienione po nim przedmioty i ich odpowiedniki.

PL 227 565 B1

Ponadto, należy rozumieć, że wyrażenia takie jak przedni, tylny, lewy, prawy, górny i dolny, itd. stanowią słowa stosowane ze względu na wygodę i nie należy ich interpretować jako ograniczające. O ile nie wyszczególniono lub zawężono inaczej, określenia zamontowany, połączony, podtrzymywany i sprzężony oraz ich odmiany stosuje się w szerokim znaczeniu i obejmują one zarówno bezpośrednie jak i pośrednie mocowania, połączenia, podtrzymywania i sprzężenia. Ponadto określenia połączony i sprzężony nie ograniczają się do fizycznego lub mechanicznego łączenia lub sprzęgania.

Fig. 1-3 ilustrują przykłady tradycyjnych uchwytów wierteł. Te uchwyty wierteł na ogół obejmują korpus uchwytu wiertła, który jest zazwyczaj zespawany z bębnem tnącym, oraz wiertło tnące utrzymywane w korpusie uchwytu wiertła. Podczas działania, wiertła tnące tego systemu czasami pękają i cylindryczna część trzonkowa wiertła tnącego blokuje się w uchwycie wiertła lub w tulei wiertła jeżeli jest ona stosowana. Zablokowane i/albo złamane wiertło trzeba przesunąć do przodu w celu usunięcia, lecz dostęp do tylnej części wiertła jest bardzo ograniczony z powodu obecnej konstrukcji korpusu uchwytu wiertła i kąta między osią dolnej części tylnej uchwytu wiertła a wiertłem tnącym (np. kąt 50° w istniejących systemach uchwytów wierteł).

Fig. 4 ilustruje zespół narzędzia tnącego 110 według jednego z przykładów wykonania wynalazku. Przedstawiony zespół 110 narzędzia tnącego jest dostosowany do sprzęgania z obrotowym bębnem tnącym 114, i jest również automatycznie napędzany bębnem obrotowym 114. Dla celów opisu, przednie zakończenie 144 zespołu 110 narzędzia tnącego uważa się za część przyjmującą wiertło tnące 112 z fig. 4, podczas gdy tylne zakończenie 148 zespołu 110 narzędzia tnącego znajduje się naprzeciw przedniego zakończenia, i ma dwa otwory (opisane bardziej szczegółowo poniżej). A zatem, niniejsze określenie kierunek do przodu oznacza kierunek cięcia wierzchołka wiertła tnącego 112.

Fig. 4 i 5 ilustrują ogólne komponenty zespołu 110 narzędzia tnącego. Zespół 110 zawiera korpus uchwytu 111 wiertła obejmujący przednie zakończenie 144, tylne zakończenie 148 i zasadniczo płaską powierzchnię mocowania 136 między zakończeniem przednim i tylnym. W zilustrowanym przykładzie wykonania korpus uchwytu 111 wiertła jest połączony z bębnem obrotowym 114 (np. fig. 4) za pośrednictwem klocka lub cokołu 132. W szczególności uchwyt 111 wiertła jest zamontowany na cokole 132 przez przyspawanie powierzchni mocowania 136 uchwytu wiertła na cokole. Ponadto, cokół 132 jest również zamocowany na bębnie tnącym 114 przez spawanie. Możliwe są również inne rodzaje mocowania uchwytu 111 wiertła do cokołu 132 i wiertła obrotowego 114. W innych przykładach wykonania uchwyt 111 wiertła przyłącza się bezpośrednio do bębna obrotowego 114.

Przednie zakończenie 144 uchwytu wiertła zawiera otwarty ku górze przedni otwór 128, który ma przednie zakończenie 129 i tylne zakończenie 130. W jednym z przykładów wykonania wiertło tnące 112 jest zamontowane w tulei 125 wiertła umieszczonej w przednim otworze 128. W alternatywnych przykładach wykonania wiertło tnące 112 jest zamontowane bezpośrednio w przednim otworze 128 korpusu uchwytu wiertła. Przedni otwór 128 ma oś, która jest nachylona w stosunku do powierzchni mocowania. Ponadto przedni otwór 128 jest współosiowy z wiertłem tnącym 112. A zatem przedni otwór 128 jest dostosowany do przyjmowania tulei 125 wiertła w taki sposób, że wierzchołek 124 wiertła biegnie w kierunku do przodu. W niektórych przykładach wykonania tuleja 125 wiertła jest utrzymywana w korpusie uchwytu 111 wiertła przez dopasowanie wtłaczane.

Dopasowanie wtłaczane może być przy takiej samej średnicy lub przy różnych średnicach. W innych przykładach wykonania, tuleja 125 wiertła jest utrzymywana w korpusie uchwytu 111 wiertła za pomocą pierścieni ustalających, kołków, lub dowolnych innych odpowiednich mechanizmów mocujących.

Wiertło tnące 112 zespołu 110 ma wierzchołek 124 wiertła. W niektórych przykładach wykonania zespół 110 obejmuje ponadto człon tulei 125 wiertła. Tuleja 125 wiertła obejmuje pierścieniową część kołnierzową 126 dostosowaną do przyjmowania wiertła 112, oraz światło lub otwór 127 na wiertło (najlepiej przedstawiony na fig. 7) biegnący przez tuleję 125 wiertła. W innych przykładach wykonania można stosować zespół wierteł bez tulei (nieprzedstawione). Na przykład, zespoły wierteł bez tulei stosuje się gdy wiertło tnące zawiera trzonek o większej średnicy. W tych przykładach wykonania wiertło tnące 111 jest zamontowane bezpośrednio w przednim otworze 128 korpusu uchwytu wiertła. W innych przykładach wykonania wiertła tnące 112 o większych średnicach można również przyłączać do uchwytu wiertła z tuleją, w którym światło 127 tulei 125 jest na ogół węższe w celu pewnego przyjmowania wiertła 112. Istnieją różne systemy i sposoby mocowania i podtrzymywania wiertła tnącego 112 w tulei 125 i korpusie uchwytu 111 wiertła. Niektóre z tych sposobów i systemów opisano w patencie amerykańskim nr US 5,088,797, wydanym 18 lutego 1992 (załączonym niniejszym na zasadzie odniesienia).

PL 227 565 B1

Pierścieniowa część kołnierzowa 126 tulei 125 jest dostosowana do zamocowania do górnej powierzchni przedniego zakończenia 144 w taki sposób, że otwór 127 współosiowo zrównuje się z przednim otworem 128 i osią 135 wiertła. Otwór 127 w sposób odłączalny przyjmuje i sprzęga co najmniej obrotową część wiertła tnącego 112 (np. część trzonkową wiertła). Część trzonkowa wiertła 112 jest nieco mniejsza niż otwór 127. Część trzonkowa jest wkładana w otwór 127 i utrzymywana za pomocą pierścienia ustalającego lub innych odpowiednich połączeń. Trzonek (część trzonkowa) może się obracać wokół osi centralnej 135 w celu uniknięcia niejednorodnego zużywania wierzchołka 124 wiertła tnącego 112. W przykładach wykonania, w których zespół wiertła tnącego nie obejmuje tulei, przedni otwór 128 jest współosiowy z wiertłem tnącym 112. A zatem, w tych przykładach wykonania przedni otwór 128 przedniego zakończenia 144 jest skonfigurowany do mocowania i bezpośredniego przyjmowania wiertła tnącego 112.

Korpus uchwytu wiertła ma centralny otwór 156 między przednim otworem 128 a tylnym otworem 150, tak więc tylne zakończenie wiertła tnącego jest widoczne z boku uchwytu wiertła. Tuleja 125 biegnie od górnej powierzchni przedniego zakończenia 144 (tj. kołnierzowej części tulei) do tylnego zakończenia 130 przedniego otworu 128 i do centralnego otworu 156. Centralny otwór 156 wspomaga usuwanie tulei 125 i wiertła tnącego 112. Bardziej szczegółowo, korpus uchwytu 111 wiertła zawiera jednoczęściową strukturę, z centralnym otworem 156 utworzonym w części centralnej uchwytu 111 wiertła od jednego boku do drugiego, jak przedstawiono na fig. 4 i 5. A zatem centralny otwór 156 tworzy górną część mostkową uchwytu 111 wiertła, która biegnie od góry części tylnej 148 do góry przedniego zakończenia 144. W niektórych przykładach wykonania tylna część wiertła 112 wystaje do centralnego otworu 156. W innych przykładach wykonania tylna część wiertła 112 nie wystaje do centralnego otworu 156. W tych przykładach wykonania tylna część wiertła 112 jest utrzymywana w otworze 127 lub przednim otworze 128 za pomocą różnych mechanizmów ustalających.

Tylne zakończenie 148 korpusu uchwytu 111 wiertła zawiera tylny otwór 150, który biegnie od powierzchni tylnego zakończenia 148 do centralnego otworu 156. W jednym z przykładów wykonania otwór 150 jest otwarty do przedniego otworu 128. Ponadto tylny otwór 150 ma oś współosiową z osią przedniego otworu. Dodatkowo gdy zespół narzędzia tnącego 110 zawiera tuleję, to tylny otwór 150 jest zrównany i współosiowy z otworem 127 tulei. Tylny otwór 150 może mieć różne rozmiary i kształty. W jednym z przykładów wykonania (fig. 4) tylny otwór obejmuje dwie połówki w kształcie litery U ustawione pod kątem do siebie, przy czym kąt jest wyznaczony przez krawędź 151 w tylnym zakończeniu 148. Pierwsza połówka 152 w kształcie litery U jest utworzona przez górną część tylnego zakończenia 148. Druga połówka 153 w kształcie litery U jest utworzona przez dolną część tylnego zakończenia 148. Bardzo często uchwyty wierteł mogą być ustawione blisko siebie na bębnie tnącym 114 i dlatego trudno jest usunąć złamane wiertła. A zatem, zaproponowany projekt tylnego otworu 150 zwiększa dostęp i obszar usuwania uchwytu wiertła i pozwala na łatwe usuwanie złamanego wiertła tnącego z korpusu uchwytu wiertła.

Dolna część tylnego zakończenia 148 jest skośna i sąsiaduje z powierzchnią mocowania 136. W niektórych przykładach wykonania tylny otwór 150 wchodzi w uchwyt wiertła ze skośnej powierzchni tylnego zakończenia 148. Ten projekt korpusu uchwytu 111 wiertła zapewnia przestrzeń do utworzenia tylnego otworu 150, która jest większa niż część trzonkowa wiertła tnącego 112. Dodatkowo korzystne jest to, że tylny otwór 150 jest wydłużony w kierunku pionowym. Na przykład w niektórych przykładach wykonania tylny otwór 150 może mieć okrągły przekrój poprzeczny lub eliptyczny przekrój poprzeczny. Umożliwia to kołysanie wiertła 112 do góry lub na boki w celu wspomagania wyciągania wiertła lub usuwania przeszkód takich jak ustawiony za nim inny korpus uchwytu wiertła. W alternatywnych przykładach wykonania uchwyt wiertła zaprojektowano bez centralnego otworu 156. W tych przykładach wykonania tylny otwór 150 biegnie od powierzchni tylnego zakończenia 148 do otworu 127 lub przedniego otworu 128 przedniego zakończenia 144.

W jednym z przykładów wykonania wewnętrzny wymiar tylnego otworu 150 jest większy niż zewnętrzna średnica części trzonkowej wiertła tnącego 112. Pozwala to na wysunięcie złamanego wiertła 112 lub części wiertła przez tylny otwór 150 tylnego zakończenia 144 korpusu uchwytu 111 wiertła. Alternatywnie, wiertło tnące 112 lub część wiertła można przesunąć od tylnego zakończenia 148 przez tylny otwór 150 w kierunku otworów w przednim zakończeniu 144. A zatem co najmniej część wiertła tnącego 112 może przejść przez tylny otwór 150 w dowolnym kierunku. W tym aspekcie tylny otwór 150 skonfigurowano w celu ułatwiania użytkownikowi wyciągania złamanego wiertła z korpusu uchwytu 111 wiertła. Złamane wiertło można następnie zastąpić przez zamontowanie nowego wiertła tnącego 112 na korpusie uchwytu 111 wiertła.

PL 227 565 B1

Jak przedstawiono na fig. 4 i 5, wydłużona dolna część tylnego zakończenia 148 jest skośna lub nachylona pod kątem ku dołowi i tylny otwór 150 jest współosiowy z przednim otworem 128 i otworem 127 na wiertło. W tradycyjnych zespołach uchwytu wiertła (fig. 1-3) dolna część tylnego zakończenia 148 łączy się z cokołem będąc skierowana pod kątem 50° do osi 135 wiertła tnącego. Te tradycyjne projekty tylnego zakończenia 148 uniemożliwiały zapewnienie w nim jakiegokolwiek otworu, który byłby podobny do tylnego otworu 150. Taki tylny otwór 150 nie zawsze był przewidziany w tradycyjnych zespołach uchwytów wierteł, ponieważ tylny otwór przecinałby spoinę łączącą korpus uchwytu wiertła z cokołem i osłabiałby go. Natomiast dolna część tylnego zakończenia 148 korpusu uchwytu 111 wiertła łączy się z cokołem będąc skierowana pod mniejszym kątem do osi 135 wiertła (np. kątem 35°). Ta ulepszona budowa korpusu uchwytu 111 wiertła pozwala na wykorzystanie tylnego otworu 150 w opisany powyżej sposób.

W innych przykładach wykonania tylny otwór 150 ma mniejszy wymiar, co nie pozwoli na przejście wiertła tnącego 112 przez tylny otwór 150. W tych przykładach wykonania można umieścić urządzenie przebijające (np. świder), które może przechodzić przez tylny otwór 150 w celu przesuwania od tyłu wiertła tnącego 112 w kierunku do przodu. Urządzenie przebijające można również wsuwać przez tylny otwór 150 i wykorzystywać do usuwania wiertła 112 w przykładach wykonania, w których wymiar tylnego otworu 150 jest wystarczająco duży, że umożliwia wysunięcie przez niego złamanego wiertła 112 przez przednie zakończenie 144. W jednym z przykładów wykonania tylne zakończenie 148 lub jego fragmenty są pogrubione w celu zapewnienia oparcia i układu dźwigni podczas wyciągania złamanego wiertła.

Uchwyty wierteł często obejmują dyszę do rozpylania płynu (np. wody) do usuwania pyłów i zapłonów zespołu uchwytu wiertła podczas działania. Jak zilustrowano na fig. 4-7, tylne zakończenie 148 korpusu uchwytu 111 wiertła obejmuje ponadto gniazdo 160 dyszy do przyjmowania dyszy rozpylającej 162. Na ogół dysza rozpylająca 162 wodę jest wpasowana w gniazdo 160 dyszy i jest zasilana wodą z przejść płynu w korpusie uchwytu wiertła. Jak zilustrowano na fig. 7-8, górna część uchwytu wiertła obejmuje kanał 163 połączony z dyszą rozpylającą 162 i co za tym idzie z gniazdem dyszy 160. Dysza rozpylająca 162 rozpyla wodę w kierunku wierzchołka 124 wiertła (fig. 7). Gniazdo 160 dyszy pozwala na łatwy dostęp do dyszy rozpylającej 162 i do przejścia 163. W alternatywnych przykładach wykonania dysza rozpylająca 162 może rozpylać wodę w różnych kierunkach.

Jak dodatkowo przedstawiono na fig. 6, gniazdo 160 dyszy jest połączone z przejściami płynu, co pozwala wpływającej wodzie na wnikanie i/albo opuszczanie korpusu uchwytu 111 wiertła. Te przejścia można tworzyć podczas formowania korpusu uchwytu wiertła (np. przy użyciu procesu odlewania metodą traconego wosku) lub można je wywiercić później (np. gdy korpus uchwytu wiertła tworzy się przez wykuwanie). W jednym z przykładów wykonania gniazdo 160 dyszy jest połączone z pierwszym wewnętrznym kanałem 165 dla wody). Pierwszy wewnętrzny kanał 165 dla wody jest wywiercony w kierunku lekko nachylonym pod kątem do pionowej osi tylnego zakończenia 148, przy czym kanał 165 dla wody odchyla się do wewnątrz i ku górze tak, że przecina gniazdo 160 dyszy. Gdy korpus uchwytu 111 wiertła jest zamocowany do klocka mocującego 132, dolne zakończenie lub otwór 166 pierwszego wewnętrznego przejścia 165 dla wody jest zamknięte (np. zaspawane) i może nie przepuszczać wody.

Korpus uchwytu wiertła obejmuje również drugi kanał wewnętrzny 170 dla wody. Drugi kanał wewnętrzny dla wody jest wywiercony pod kątem, począwszy od powierzchni mocującej 136 uchwytu wiertła i odchyla się na zewnątrz. Drugi kanał wewnętrzny 170 dla wody przecina i łączy się z pierwszym kanałem wewnętrznym 165 dla wody. W niektórych przykładach wykonania woda dostarczana do dyszy rozpylającej 162 wnika do korpusu uchwytu wiertła przez otwór 171 drugiego przejścia 170 dla wody. W tych przykładach wykonania otwór 171 jest zrównany z otworem w klocku mocującym 132 (nieprzedstawionym). A zatem, gdy korpus uchwytu 111 wiertła jest przyłączony do klocka mocującego 132 lub do obrotowego bębna tnącego, to drugi kanał 170 dla wody swobodnie przepuszcza wodę do kanału 165 dla wody.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 6, pierwszy kanał wewnętrzny 165 dla wody i drugi kanał wewnętrzny 170 dla wody nie przecinają tylnego otworu 150 ani centralnego otworu 156. W alternatywnych przykładach wykonania zespół narzędzia tnącego może obejmować wewnętrzne przejścia płynu, które są inaczej ustawione. Na przykład, zespół narzędzia tnącego może obejmować wyłącznie jeden kanał łączący drugi kanał wewnętrzny 170 z górną częścią pierwszego kanału wewnętrznego 165 dla wody (tj. eliminuje się dolną część pierwszego wewnętrznego kanału 165 dla wody).

PL 227 565 B1

W innych przykładach wykonania wewnętrzne przejścia dla wody mogą się przecinać i mogą być połączone z tylnym otworem 150. Zespół 110 narzędzia tnącego może również nie zawierać wewnętrznych przejść dla wody.

Claims

1. Zespół (110) narzędzia tnącego zawierający: uchwyt (111) wiertła mający przednie zakończenie (144), tylne zakończenie (148) i zasadniczo płaską powierzchnię mocowania (136) między zakończeniami przednim (144) i tylnym (148), przy czym przednie zakończenie (144) zawiera przedni otwór (128), znamienny tym, że przedni otwór (128) ma oś nachyloną w stosunku do powierzchni mocowania (136), a tylne zakończenie (148) zawiera otwór tylny (150) skierowany w stronę otworu przedniego (128), natomiast uchwyt (111) wiertła zawiera centralny otwór (156) znajdujący się między przednim zakończeniem (144) a tylnym zakończeniem (148), i tym, że zespół (110) zawiera wiertło tnące (112) zamontowane w przednim otworze (128) i wystające poza przedni koniec części przedniej (144), które ma tylne zakończenie (130), dostępne przez tylny otwór (150) w tylnym zakończeniu (148) uchwytu (111) wiertła i przez centralny otwór (156).

2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera tuleję (125) wiertła zamontowaną w przednim otworze (128) uchwytu (111) wiertła, przy czym tuleja (125) wiertła ma otwór (127) przyjmujący wiertło tnące (112).

3. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu (128).

4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że wiertło tnące (112) zawiera część trzonkową mającą średnicę zewnętrzną, a otwór (127) na wiertło ma wymiar wewnętrzny większy, niż średnica zewnętrzna części trzonkowej, co umożliwia przejście części trzonkowej złamanego wiertła tnącego (112) przez tylny otwór (150).

5. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma okrągły przekrój poprzeczny.

6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma eliptyczny przekrój poprzeczny.

7. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu (128).

8. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że tylne zakończenie (148) zawiera ponadto skośną powierzchnię sąsiadującą z powierzchnią mocowania (136), a tylny otwór (150) biegnie w uchwycie (111) wiertła począwszy od tej skośnej powierzchni.

9. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera ponadto bęben tnący (114) i klocek mocujący (132) na bębnie tnącym (114), przy czym uchwyt (111) wiertła jest połączony z klockiem mocującym (132) .

10. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że uchwyt (111) wiertła zawiera kanał dla płynu i gniazdo dyszy (160) w tylnym zakończeniu (148) do przyjmowania dyszy (162) rozpylającej ciecz, przy czym gniazdo (160) dyszy jest połączone z kanałem dla płynu.

11. Zespół według zastrz. 10, znamienny tym, że kanał dla płynu nie jest połączony z tylnym otworem (150).

12. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że tylne zakończenie (130) wiertła tnącego jest odsłonięte z boku uchwytu (111) wiertła.

13. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że centralny otwór (156) wyznacza część mostkową uchwytu (111) wiertła, która biegnie między przednim zakończeniem (144) a tylnym zakończeniem (148) uchwytu (111) wiertła ponad centralnym otworem (156), przy czym część mostkowa ma górną powierzchnię łączącą się z górną powierzchnią przedniego zakończenia (144) i tylnego zakończenia (148) .

14. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że tylne zakończenie (148) zawiera powierzchnię górną (152) i powierzchnię dolną (153), które są połączone wzdłuż krawędzi (151), przy czym tylny otwór (150) przechodzi przez część tej krawędzi (151).

PL 227 565 B1

15. Zespół według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że uchwyt (111) wiertła zawiera część mostkową, która biegnie między częścią przednią (144) a częścią tylną (148) ponad centralnym otworem (156) .

16. Zespół narzędzia tnącego zawierający: uchwyt (111) wiertła mający przednie zakończenie (144), tylne zakończenie (148) i zasadniczo płaską powierzchnię mocowania (136) między przednim zakończeniem (144) i tylnym zakończeniem (148), przy czym powierzchnia mocowania (136) dostosowana jest do łączenia z bębnem tnącym (114), a przednie zakończenie (144) zawiera przedni otwór (128), znamienny tym, że przedni otwór (128) ma oś nachyloną w stosunku do powierzchni mocowania (136), a tylne zakończenie (148) ma sąsiadującą z powierzchnią mocowania (136) skośną powierzchnię, która zawiera tylny otwór (150) biegnący od skośnej powierzchni i skierowany w stronę otworu przedniego (128), natomiast uchwyt (111) wiertła (112) zawiera centralny otwór (156) znajdujący się między przednim zakończeniem (144) a tylnym zakończeniem (148), i tym, że zespół (110) zawiera wiertło tnące (112) zamontowane w przednim otworze (128) i wystające poza przedni koniec części przedniej (144), przy czym wewnętrzny wymiar tylnego otworu (150) jest większy niż zewnętrzna średnica wiertła tnącego (112), co umożliwia przejście części trzonkowej złamanego wiertła tnącego przez tylny otwór (150) w celu wyjęcia go.

17. Zespół według zastrz. 16, znamienny tym, że wiertło tnące (112) zaopatrzone jest w tuleję (125) wiertła zamontowaną w przednim otworze (128) uchwytu (111) wiertła, przy czym tuleja (125) wiertła ma otwór (127) przyjmujący wiertło tnące (112).

18. Zespół według zastrz. 17, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu (128).

19. Zespół według zastrz. 16, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma okrągły przekrój poprzeczny.

20. Zespół według zastrz. 16, znamienny tym, że otwór (127) na wiertło ma eliptyczny przekrój poprzeczny.

21. Zespół według zastrz. 16, znamienny tym, że otwór wiertło ma oś współosiową z osią przedniego otworu (128).

22. Zespół według zastrz. 16, znamienny tym, że uchwyt (111) wiertła zawiera ponadto część górną zawierającą kanał połączony z dyszą rozpylającą (162) i gniazdem dyszy (160).

23. Zespół według zastrz. 22, znamienny tym, że zawiera ponadto tuleję (125) wiertła, której korpus (280) zawierający powierzchnię zewnętrzną, umieszczony jest w przednim otworze (128) uchwytu (111) wiertła przez przednie zakończenie (129) otworu (128), przy czym tuleja (125) wiertła zawiera powierzchnię oporu (284), która styka się z powierzchnią styku (229) przedniego zakończenia (144) blokując ruch osiowy tulei (125) w kierunku tylnego zakończenia (148), przy czym w otworze (127) tulei umieszczona jest część trzonkowa wiertła (112), a tuleja ma powierzchnię (286) stykającą się z kołnierzem (328) wiertła (112).

24. Zespół według zastrz. 22, znamienny tym, że zawiera ponadto tuleję (125) wiertła, która ma korpus (280) zawierający powierzchnię zewnętrzną, a tuleja (125) ma znajdujący się na jednym jej końcu kołnierz (282), przy czym korpus (280) umieszczony jest w przednim otworze (128) uchwytu (111) wiertła przez przednie zakończenie (129) otworu (128), natomiast kołnierz (282) zawiera powierzchnię oporu (284), która styka się z powierzchnią styku (229) przedniego zakończenia (144) blokując ruch osiowy tulei (125) w kierunku tylnego zakończenia (148), przy czym w otworze (127) tulei umieszczona jest część trzonkowa wiertła (112), a kołnierz (282) ma powierzchnię (286) stykającą się z kołnierzem (328) wiertła (112).

25. Zespół według, zastrz. 16, znamienny tym, że uchwyt (111) wiertła zawiera część mostkową, która biegnie między przednim zakończeniem (144), a tylnym zakończeniem (148) ponad centralnym otworem (156).

26. Zespół według zastrz. 16 albo 25, znamienny tym, że zawiera ponadto tuleję (125) wiertła, której korpus (280) zawiera powierzchnię zewnętrzną, umieszczony jest w przednim otworze (128) uchwytu wiertła (111) przez przednie zakończenie (129) otworu, przy czym tuleja (125) wiertła zawiera powierzchnię oporu (284), która styka się z powierzchnią, styku (229) przedniego zakończenia (144) blokując ruch osiowy tulei (125) w kierunku tylnego zakończenia (148), przy czym w otworze (12) tulei umieszczona jest część trzonkowa wiertła (112), a tuleja ma powierzchnię (286) stykającą się z kołnierzem (328) wiertła (112).

PL 227 565 B1

27. Zespół według zastrz. 16 albo 25, znamienny tym, że zawiera ponadto tuleję (125) wiertła, która ma korpus (280) zawierający powierzchnię zewnętrzną, a (125) ma znajdujący się na jednym jej końcu kołnierz (282), przy czym korpus (280) umieszczony jest w przednim otworze (128) uchwytu wiertła (111) przez przednie zakończenie (129) otworu (128), natomiast kołnierz (282) zawiera powierzchnię oporu (284), która styka się z powierzchnią styku (229), przedniego zakończenia (144) blokują ruch osiowy, tulei (125) w kierunku tylnego zakończenia (148), przy czym w otworze (127) tulei umieszczona część trzonkowa wiertła (112), a kołnierz (282) ma powierzchnię (286) stykającą się z kołnierzem (328) wiertła (112).