PL228156B1 - Sposób wytwarzania drewnianej warstwy rdzeniowej dla płyt podłogowych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania drewnianej warstwy rdzeniowej dla płyt podłogowych, mających okleiny warstwy licowej i dolnej lub obustronne warstwy licowe.

W latach czterdziestych XX wieku szwedzka firma Kahr Gustaf opracowała konstrukcje płyt podłogowych lub meblowych, z warstwą rdzeniową wykonaną z listew drewna o niskiej jakości. Warstwa rdzeniowa zewnętrznie obłożona została warstwą licową o wysokich para metrach mechanicznych i estetycznych - spełniających wymagania użytkowe płyty. Rozwiązanie to przedstawione jest między innymi w kanadyjskim opisie patentowym CA430631. Warstwa rdzeniowa złożona jest z wielu listew drewna o niskiej jakości, usytuowanych równolegle obok siebie w jednej płaszczyźnie i połączonych ze sobą przez liniowo-poprzeczne połączenia klejowe, wykonane klejem topliwym o krótkim czasie wiązania i elastyczności utrzymującej się po utwardzeniu. Rozwój konstrukcji w celu oszczędności materiału, energii, zwiększenia wydajności produkcji oraz nadania płycie korzystniejszych właściwości sprężystych wprowadził rozwiązania, w których między listwami występują szczeliny o szerokości od 0,5 do 5 mm. Znane, przykładowo z opisów patentowych DE908913, DE1528139 i EP1213108, sposoby wykonania takich warstw rdzeniowych polegają na kolejnym:

- cięciu tarcicy o grubości 20-50 mm na deski o długości wyznaczonej technologiczną długością warstwy rdzeniowej oraz naddatkiem technologicznym,

- kolejnym nakładaniu na siebie kilku lub kilkunastu desek i wykonaniu pakietu o wysokości nie mniejszej od szerokości warstwy rdzeniowej, z jednoczesnym mocowaniem każdej kolejnej do poprzedniej deski przez co najmniej dwa liniowe połączenia klejowe, poprzeczne do długości deski,

- przecinaniu pakietu trakiem pionowym na ruszty listwowe, w płaszczyznach równoległych do boku wyznaczającego wysokość pakietu, a rozstawionych w odstępach równych grubości warstwy rdzeniowej, oraz - formatowaniu rusztu listwowego na wymiary warstwy rdzeniowej.

Szczeliny powstałe przez co najmniej dwa liniowe połączenia klejowe, dystansują listwy w ruszcie grubością spoiny kleju względnie mogą być wykonane przez wklejenie przekładek listewkowych.

W dotychczasowo znanych sposobach wytwarzania warstw rdzeniowych połączenia klejowe wykonane są na końcach desek o długości rusztu i ewentualnie w co najmniej jednym, najczęściej środkowym usytuowaniu. Biologiczne wady drewna o niskiej jakości, w postaci sęków, zgnilizny i pęknięć stanowią, że podczas zabiegu cięcia pakietu desek na ruszty listwowe powstaje bardzo znaczna ilość odpadu, dochodząca nawet do 40%.

Sposób wytwarzania drewnianej warstwy rdzeniowej według niniejszego wynalazku, prowadzony jest podobnie do powyżej opisanych technologii. Wynalazek wyróżnia się tym, że połączenia klejowe desek w pakiecie wykonuje się w pobliżu obu końców desek oraz w miejscach występowania sęków i pęknięć. W wyniku - przy tworzeniu pakietu z desek nakładanych kolejno na siebie i połączonych ze sobą poprzecznymi spoinami klejowymi także w miejscach występowania na niej sęków i pęknięć - strefy te zostają połączone z sąsiadującą deską górną. Podczas zabiegu klejenia desek w pakiet, naniesiona poprzecznie przez sęk lub pękniecie warstwa kleju rozpływa się pod naciskiem prasy na powierzchnie sąsiadujące wokół sęka lub pęknięcia, co przy cięciu pakietu trakiem pionowym na wiele rusztów listwowych daje połączenia klejowe utrzymujące sztywność liniową każdej z powstałej przez cięcie listwy w ruszcie. W ten sposób w miejscach gdzie po przecięciu w rusztach listwowych występowałyby fragmenty osłabione wytrzymałościowo, zwłaszcza luźne, odłamujące się odcinki, struktura rusztu zostaje usztywniona. Warstwa rdzeniowa może być więc wykonywana z drewna o bardzo niskiej jakości, przy małych stratach materiałowych oraz z wymaganą sztywnością w płaszczyźnie płyty.

Korzystnym jest, gdy takie połączenia klejowe wykonuje się z użyciem przekładek z płaskich listewek o grubości 0,5 do 5 mm, szerokości nie mniejszej od grubości warstwy rdzeniowej i długości równej szerokości deski. Warstwa rdzeniowa otrzymana powyżej opisanymi sposobami ma listwy ukierunkowane wzdłuż wymiaru długości płyty podłogowej.

Sposób wytwarzania drewnianej warstwy rdzeniowej według wynalazku wyjaśniony jest opisem technologicznym zobrazowanym na rysunku kolejnymi zabiegami obróbki. Na figurach 1 do 7 pokazane są kolejne zmiany postaci półproduktu, następujące w wyniku czynności sposobu.

Tarcicę świerkową, przykładowo o grubości 40 mm i szerokości 120 mm, tnie się na deski 1 o długości wyznaczonej długością I1 = 1000 mm warstwy rdzeniowej 8 i naddatku technologicznego

PL 228 156 B1 x = 20 mm. Następnie z ośmiu desek 1 kolejno układanych na siebie i łączonych poprzecznymi połączeniami klejowymi 3 wykonuje się pakiet 2, o wysokości h = 360 mm, większej od szerokości b1 = 340 mm warstwy rdzeniowej 12a. Połączenia klejowe 3 wykonywane są klejem topliwym o krótkim czasie wiązania i elastyczności utrzymującej się po utwardzeniu. Połączenia klejowe 3 oprócz łączenia desek 1 spełniają funkcje dystansowania desek 1 odstępami szczelin 4 o wymiarze około 2 mm. Zadanie to może być osiągnięte dwoma rodzajami połączeń klejowych 3: dla mniejszych szczelin 4 bezpośrednio spoiną klejową 6 o grubości po utwardzeniu około 2 mm, względnie przy stosowaniu szczelin większych 3-5 mm z zastosowaniem wklejanych przekładek 5, z listewek drewnianych o szerokości większej od grubości g warstwy rdzeniowej 8 i długości równej szerokości deski 1. Te dwa rodzaje połączeń klejowych 3 pokazane są na fig. 2 rysunku. Każda kolejna deska 1 mocowana jest do poprzedniej przez co najmniej dwa połączenia klejowe 3, ukierunkowane poprzecznie do długości deski 1 w strefach obu końców oraz w miejscach występowania sęków i pęknięć. Zabiegi klejenia dające w końcowym wyniku pakiet 2 prowadzone są z dociskiem prasy, co powoduje, że warstwa kleju rozpływa się na powierzchnie sąsiadujące wokół sęka lub pęknięcia.

W kolejnym zabiegu przy pomocy traka pionowego przecina się pakiet 2 piłami o grubości 1 mm na 12 rusztów listwowych 7 o grubości g = 8 mm. Cięcie prowadzone jest w płaszczyznach równoległych do boku wyznaczającego wysokość h pakietu 2 - czyli prostopadłych do desek 1. Przy cięciu pakietu trakiem pionowym na wiele rusztów listwowych 7 powstałe listwy zachowują wzdłużną sztywność liniową. W ostatnim zabiegu każdy z rusztów listwowych 7 obcinany jest do wymaganych wymiarów formatu warstwy rdzeniowej 8, które dla przykładowej płyty podłogowej wynoszą b1 = 350 mm i I1 = 100 mm.

W prowadzonej próbnej produkcji warstw rdzeniowych 8, z 1 m³ desek 1 otrzymano 93 m² gotowych wyrobów rusztowych, co wykazało, że straty materiału wyniosły około 10% zamiast dochodzących do 40% przy stosowaniu dotychczasowych technologii.

Claims (2)

1. Sposób wytwarzania drewnianej warstwy rdzeniowej dla płyt podłogowych, warstwy rdzeniowej złożonej z wielu listew drewna o niskiej jakości, usytuowanych równolegle obok siebie w jednej płaszczyźnie w odstępach szczelin (4) o szerokości od 0,5 do 5 mm oraz połączonych ze sobą przez poprzeczne połączenia klejowe (3) wykonane klejem topliwym o krótkim czasie wiązania i elastyczności utrzymującej się po utwardzeniu, polegający na kolejnym:

- cięciu tarcicy o grubości 20-50 mm na deski (1) o długości (I1 + x) wyznaczonej technologiczną długością (I1) warstwy rdzeniowej (8) oraz naddatkiem technologicznym (x),

- kolejnym nakładaniu na siebie kilku lub kilkunastu desek (1) i wykonaniu pakietu (2) o wysokości (h) nie mniejszej od szerokości (b1) warstwy rdzeniowej (8), z jednoczesnym mocowaniem każdej kolejnej do poprzedniej deski (1) przez co najmniej dwa liniowe połączenia klejowe (3), poprzeczne do długości deski (1),

- przecinaniu pakietu (2) trakiem pionowym na ruszty listwowe (7), w płaszczyznach równoległych do boku wyznaczającego wysokość (h) pakietu (2) a rozstawionych w odstępach równych grubości (g) warstwy rdzeniowej (8), oraz

- formatowaniu rusztu listwowego (7) na wymiary (b1 x I1) warstwy rdzeniowej (12a), znamienny tym, że połączenia klejowe (3) desek (1) w pakiecie (2) wykonuje się w pobliżu obu końców desek (1) oraz w miejscach występowania sęków i pęknięć.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że połączenia klejowe (3) wykonuje się z użyciem przekładek (5) z płaskich listewek o grubości 0,5 do 5 mm, szerokości nie mniejszej od grubości warstwy rdzeniowej (g) i długości równej szerokości deski (1).