PL228637B1 - Stomatologiczny implant stożkowy - Google Patents

Abstract

Stomatologiczny implant stożkowy składający się z głowicy i denka charakteryzuje się tym, że ruchoma głowica (1), z wykonanym w jej górnej części gniazdem (1.1) dla klucza wpustowego zespolona w osi podłużnej implantu z tuleją (1.2) skierowaną w kierunku denka (3), połączona jest z denkiem (3) zespolonym z iglicą (3.1) skierowaną w kierunku głowicy (1), za pomocą sprężyny stożkowej (2) otoczonej biodegradowalnym oplotem międzyzwojowym (2.1).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest stomatologiczny implant stożkowy stosowany w warunkach deficytu tkanki kostnej w wymiarze pionowym w żuchwie, który ma na celu wymuszenie wzrostu tkanki kostnej części zębodołowej żuchwy w wymiarze pionowym i uzyskanie dostatecznej ilości tkanki kostnej dla wprowadzenia ostatecznego implantu stomatologicznego.

Dotychczas stosowane metody augmentacji części zębodołowej żuchwy obejmują przeszczepy kości autogennej z innych miejsc wewnątrzustnych i zewnątrzustnych oraz zastosowanie materiałów kościozastępczych. Wykorzystanie kości autogennej wiąże się z koniecznością poddania postępowaniu chirurgicznemu miejsca, z którego pobierana jest tkanka kostna, czyli miejsca dawczego. Postępowanie to związane jest z wydłużeniem czasu zabiegu, możliwością wystąpienia dodatkowych powikłań śród-operacyjnych i pooperacyjnych w miejscu dawczym oraz zwiększonym dyskomfortem pooperacyjnym. Ograniczenia związane z wykorzystaniem materiałów kościozastępczych wynikają z braku możliwości dokładnej oceny przewidywanej odpowiedzi biologicznej organizmu oraz ograniczonymi własnościami mechanicznymi tych materiałów. Materiały kościozastępcze wprowadzane są w miejsca ubytków kostnych. Po określonym czasie są one zastępowane przez tkankę kostną pacjenta lub wbudowywane w jej strukturę. W następstwie tego procesu następuje zwiększenie objętości tkanki kostnej. O ile uzyskanie tą metodą regeneracji tkanki kostnej w wymiarze poprzecznym wyrostka zębodołowego w większości przypadków jest wystarczające z punktu widzenia potrzeb leczenia implantologicznego, to wzrost tkanki kostnej w wymiarze pionowym jest zwykle niewystarczający.

Celem wynalazku jest stworzenie implantu, dzięki któremu możliwe będzie sterowanie procesem regeneracji kości części zębodołowej żuchwy w wymiarze pionowym w taki sposób, aby uzyskać wystarczające warunki do wprowadzenia implantu ostatecznego.

Istota według wynalazku charakteryzuje się tym, że ruchoma głowica, z wykonanym w jej górnej części gniazdem dla klucza wpustowego zespolona w osi podłużnej implantu z tuleją skierowaną w kierunku denka, połączona jest z denkiem zespolonym z iglicą skierowaną w kierunku głowicy, za pomocą sprężyny stożkowej otoczonej biodegradowalnym oplotem międzyzwojowym.

Zaletą proponowanego rozwiązania jest możliwość stosowania w trudnych warunkach anatomicznych, gdzie niedostateczna ilość tkanki kostnej w wymiarze pionowym uniemożliwia leczenie implantologiczne oraz w miejscach najbardziej pożądanych z punktu widzenia biomechaniki żucia i techniki protetycznej.

Przedmiot wynalazku objaśniony jest bliżej w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia stomatologiczny implant stożkowy w przekroju osiowym. W rozwiązaniu według wynalazku implant wykonany jest z biokompatybilnego materiału metalowego w formie stożka, który składa się z ruchomej głowicy ł stanowiącej górną część implantu, na której górnej powierzchni umieszczone jest gniazdo 11 dla dedykowanego klucza umożliwiającego wkręcenie imlantu w tkankę kostną podczas zabiegu implantacji. Głowica ł posiada gwintowaną zewnętrzną powierzchnię, co umożliwia uzyskanie stabilizacji w blaszce kortykalnej żuchwy. Dolną część implantu tworzy denko 3 wykonane w formie dysku, które zapewnia stabilną podstawę i daje podparcie dla wydłużającego się ku górze implantu oraz umożliwia wyeliminowanie przemieszczania się implantu w kierunku niepożądanym - ku dołowi. Wymagane, osiowe przemieszczanie się głowicy ł względem denka 3 zapewnia połączenie tuleja 12 - iglica 3J. zabudowane w osi podłużnej implantu, gdzie tuleja 13 zespolona jest z głowicą ł w osi podłużnej implantu i skierowana w kierunku denka 3, a iglica 3J. zespolona jest z denkiem 3 i skierowana w kierunku głowicy 1 Głowica ł i denko 3 połączone są ze sobą za pomocą sprężyny stożkowej 2 otoczonej biodegradowalnym oplotem międzyzwojowym Zł utrzymującym sprężynę w stanie napięcia. Przed zaimplantowa-niem - stan naprężenia implantu - najkrótszy implant, iglica 3J. wprowadzona jest w całości do tulei 12. Przed osadzeniem w tkance kostnej pacjenta implant jest w stanie naprężenia - jest ściśnięty wzdłuż osi podłużnej a stan ten utrzymywany jest przez oplot zewnętrzny Zł nawinięty pomiędzy kolejnymi zwojami sprężyny 2. Oplot 2Λ_ zastosowany pomiędzy kolejnymi zwojami sprężyny 2 różni się czasem degradacji. Najkrótszym czasem degradacji charakteryzuje się partia oplotu Zł położonego najbliżej denka 3 implantu, a najdłuższym - partia oplotu Zł znajdująca się najbliżej głowicy ł implantu. W wyniku postępującego stopniowo procesu degradacji materiału oplotu Zł, nagromadzona w implancie energia sprężysta w poszczególnych zwojach sprężyny 2 powoduje jego wydłużanie i wymuszenie wzrostu tkanki kostnej wyrostka zębodołowego wzdłuż osi podłużnej implantu. Proces wzrostu tkanki kostnej ustaje wraz z procesem całkowitej degradacji oplotu zewnętrznego Zł i osiągnięciem przez implant swojej maksymalnej długości. Na tym etapie implant może być usunięty z tkanki kostnej i zastąpiony ostatecznym implantem stomatologicznym.

Claims (2)

1. Zastrzeżenie patentowe
2. 1. Stomatologiczny implant stożkowy składający się z głowicy i denka, znamienny tym, że ruchoma głowica 1, z wykonanym w jej górnej części gniazdem 11 dla klucza wpustowego zespolona w osi podłużnej implantu z tuleją 12 skierowaną w kierunku denka 3, połączona jest z denkiem 3 zespolonym z iglicą 3.1 skierowaną w kierunku głowicy 1, za pomocą sprężyny stożkowej 2 otoczonej biodegradowalnym oplotem międzyzwojowym 2.1.