PL229045B1 - Taśma konduktywna - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest tasma konduktywna, przeznaczona do róznych zastosowan technicznych i odziezowych w strefach zagrozonych elektrycznoscia statyczna. Tasma konduktywna utworzona jest w procesie tkania z nitek osnowy (1) i nitek watku (2). Na szerokosci tasmy wystepuja dwie strefy (T, S), gdzie strefe T (tkana) tworza przeplecione wzajemnie nitki osnowy (1) i watku (2), a strefe S (szczotke) tworza juz tylko nitki watku (2), niezwiazane za pomoca nitek osnowy (2). One w tej strefie nie wystepuja. Druga strefa S tworzy szczotke, która skutecznie odprowadza ladunki elektrostatyczne z /lub do powierzchni, z która sie styka. Tasme mocuje sie (np. przyszywa) w ten sposób, zeby strefa szczotkowa stanowila krawedz, stykajaca sie z powierzchnia, na której generowane sa ladunki elektrostatyczne, lub z powierzchnia zdolna do odprowadzania powstalych ladunków (np. uziemienie).

Description

Przedmiotem wynalazku jest taśma konduktywna, przeznaczona do różnych zastosowań technicznych i odzieżowych w strefach zagrożonych elektrycznością statyczną.

W miejscach wymagających ochrony przed negatywnymi skutkami elektryczności statycznej, gdzie np. kontaktują się materiały skłonne do generowania/kumulowania ładunków elektrostatycznych, stosuje się taśmy, których zadaniem jest odprowadzenie ładunków powstających przykładowo w wyniku procesów tryboelektrycznych. Znane są taśmy tkane lub dziane o właściwościach konduktywnych, w których nitki konduktywne w różny sposób są rozmieszczone w strukturze materiału. Taśmy takie to płaskie wyroby włókiennicze, powstałe z dwóch układów nitek przeplecionych względem siebie w określonym porządku, przy czym do produkcji takich taśm stosuje się różnego rodzaju surowce włókiennicze o właściwościach konduktywnych lub nadaje się taśmom właściwości konduktywne poprzez modyfikację powierzchniową za pomocą odpowiednich środków chemicznych (np. powlekanie pastami konduktywnymi). Ładunki elektrostatyczne mogą być odprowadzane przez znajdujące się w strukturze taśmy nitki konduktywne lub warstwy powlekające, przy czym rozwiązanie polegające na stosowaniu wykończeń chemicznych jest nietrwałe.

Znane rozwiązania taśm o właściwościach konduktywnych charakteryzują się płaskimi, zamkniętymi brzegami. Przy tego typu rozwiązaniach kontakt z powierzchnią jest ograniczony i może być łatwo utracony, szczególnie w układzie dynamicznym.

Według wynalazku taśma konduktywna charakteryzuje się tym, że na szerokości taśmy znajduje się strefa nitek wątku niezwiązanych z układem nitek osnowowych, przy czym przynajmniej w układzie wątkowym występują nitki konduktywne.

Wystające nitki układu wątkowego są rozcięte lub tworzą pętelki.

Korzystne jest, gdy nitki struktury taśmy są wykonane z modyfikowanych włókien trudnozapalnych i/lub wysokowytrzymałych i/lub antybakteryjnych.

Taśma według wynalazku, z wystającymi, konduktywnymi nitkami układu wątkowego tworzącymi szczotkę, dzięki rozwiniętej powierzchni kontaktu, charakteryzuje się zwiększoną efektywnością odprowadzania ładunków. Szczotka utworzona z nitek konduktywnych ma ułatwiony, wielopunktowy kontakt z powierzchnią, z której ma odprowadzać ładunki elektryczności statycznej. Szczotkowa konstrukcja konduktywnej taśmy powoduje, że zawsze zapewniony jest wielopunktowy kontakt poszczególnych nitek szczotki z powierzchnią.

Strefa utworzona z układu nitek wątkowych niezwiązanych za pomocą nitek osnowy, tworzy jedno- lub dwustronną okrywę włókienną, znajdującą się w płaszczyźnie taśmy, tzw. szczotkę. Taśmy według wynalazku mogą być wytwarzane techniką tkania, dziania, zaplatania lub łączenia.

Taśmę według wynalazku pokazano na rysunku, gdzie na fig. 1 przedstawiono odcinek tkanej taśmy z jednostronną szczotką w widoku z boku, a na fig. 2 - w przekroju.

Jak pokazano na fig. 1 i fig. 2, taśma konduktywna utworzona jest w procesie tkania z nitek osnowy 1 i nitek wątku 2. Na szerokości taśmy występują dwie strefy oznaczone na rysunku literami T i S, gdzie strefę T (tkaną) tworzą przeplecione wzajemnie nitki osnowy 1 i wątku 2 oraz strefę S (szczotkę), którą tworzą już tylko nitki wątku 2, niezwiązane za pomocą nitek osnowy 2, bo one w tej strefie nie występują. Dlatego druga strefa S tworzy szczotkę, która skutecznie odprowadza ładunki elektrostatyczne z lub do powierzchni, z którą się styka. Taśmę według wynalazku mocuje się (np. przyszywa) w ten sposób, żeby strefa szczotkowa stanowiła krawędź stykającą się z powierzchnią, na której generowane są ładunki elektrostatyczne lub z powierzchnią zdolną do odprowadzania powstałych ładunków (np. uziemienie). W zależności od przeznaczenia wyrobu ustala się ilość nitek konduktywnych w wątku 2. Zdolność do odprowadzania ładunków można zwiększyć przez zastosowanie nitek konduktywnych również w osnowie 1. Zdolność ta może być regulowana przez stosowanie nitek konduktywnych w odpowiednich ilościach, proporcjach do nitek zasadniczych wątku 2 i/lub osnowy 1. Nitki taśmy mogą być też trudnozapalne i/lub wysokowytrzymałe i/lub antybakteryjne.

Szczotkowe taśmy konduktywne mają zastosowanie przykładowo na krawędziach drzwi i innych ochron przesuwnych, takich jak kurtyny, w odzieży dla pracowników w strefach zagrożonych elektrycznością statyczną czy mebli tapicerowanych np. obszycie dolne nogawek zapewniające odprowadzanie ładunków do podłoża o właściwościach przewodzących lub rozpraszających ładunki elektrostatyczne.

PL 229 045 Β1

Claims (3)

1. Taśma konduktywna, z udziałem nitek konduktywnych, znamienna tym, że na szerokości taśmy znajduje się strefa nitek wątku (2) niezwiązanych z układem nitek osnowowych (1), przy czym przynajmniej w układzie wątkowym (2) występują nitki konduktywne.

2. Taśma konduktywna według zastrz. 1, znamienna tym, że wystające nitki układu wątkowego (2) są rozcięte lub tworzą pętelki.

3. Taśma konduktywna według zastrz. 1, znamienna tym, że nitki struktury taśmy są wykonane z modyfikowanych włókien trudnozapalnych i/lub wysokowytrzymałych i/lub antybakteryjnych.