PL229372B1 - Element konstrukcyjny, zestaw edukacyjny i sposób formowania elementu konstrukcyjnego - Google Patents

Abstract

Element konstrukcyjny w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw charakteryzujący się tym, że w każdej z podstaw (101, 102) znajduje się co najmniej jeden otwór (103, 104), przy czym każda z podstaw (101, 102) jest połączona ze ścianą boczną (105) wewnątrz elementu konstrukcyjnego obszarem klejowym (106) stycznym do danej podstawy (101, 102) i ściany bocznej (105).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element konstrukcyjny, zestaw edukacyjny oraz sposób formowania elementu konstrukcyjnego.

Jednym z rodzajów zabawek dla dzieci są klocki, z których można budować różnego rodzaju konstrukcje, które swoim kształtem przypominają prawdziwe budowle takie jak domy, bloki czy mury. Klocek stanowi więc element konstrukcyjny takich konstrukcji.

Znane są zabawkowe elementy konstrukcyjne, które swoim kształtem przypominają bloczki lub cegły. Najczęściej są one wykonane z tekturowego wykroju, który posiada odpowiednie linie gięcia i jest złożony tak, aby utworzyć bryłę przypominającą bloczek lub cegłę. Elementy te posiadają wypusty i/lub otwory, które umożliwiają łączenie ich w różne konstrukcje. Elementy te można łączyć również za pomocą dodatkowych łączników, przystosowanych do przechodzenia przez odpowiednie otwory w elementach konstrukcyjnych. Takie elementy konstrukcyjne najczęściej mają formę nieskomplikowanych wielościanów, zwykle prostopadłościanów.

Amerykański dokument patentowy US5662508 ujawnia przykład bloczka budowlanego dla dzieci uformowanego z wykroju tekturowego. Bloczek posiada wypusty oraz odpowiadające im otwory, gdzie wypusty jednego bloczka umieszczane są w otworach kolejnego bloczka. To pozwala na łączenie bloczków równolegle lub prostopadle względem siebie, a w konsekwencji na tworzenie budowli. Bloczki mają postać prostopadłościanów o różnej szerokości, w szczególnym przypadku mają formę sześcianu.

Europejskie zgłoszenie patentowe EP0761272A2 przedstawia składane bloczki budowlane dla dzieci wykonane z wykrojów, przykładowo z tektury. Bloczki mają formę prostopadłościanów z jedną podstawą, które układa się jeden na drugim. W swojej podstawie bloczki posiadają otwory, w których umieszcza się wypusty kolejnego bloczka. W ten sposób bloczki mogą być łączone prostopadle lub równolegle względem siebie, aby utworzyć mur lub narożnik.

Amerykański dokument patentowy US2006462A przedstawia miniaturową konstrukcję składającą się z elementów połączonych ze sobą za pomocą cylindrycznych łączników. Podstawowe elementy konstrukcji mają formę graniastosłupów. Każdy element posiada przynajmniej jeden otwór przelotowy, przez który przechodzi łącznik i łączy go z kolejnym elementem.

Amerykański dokument patentowy US4932930A przedstawia sposób formowania pudełka kartonowego. Polega on na owijaniu wykroju tekturowego wokół formy posiadającej docelowy kształt pudełka. Następnie zagina się klapy, które utworzą obie podstawy pudełka. Całe pudełko wykonane jest z pojedynczego wykroju.

Wadą istniejących rozwiązań jest to, że wykroje tekturowe stosowane do formowania elementów konstrukcyjnych mają skomplikowane kształty i ograniczony zakres kształtów elementów, które można z nich formować. Ponadto, jeśli element konstrukcyjny jest zabawką, to jego składanie może być skomplikowane dla użytkownika. Jednocześnie, wykorzystanie jedynie jednej techniki formowania elementu konstrukcyjnego - poprzez złożenie gotowego wykroju zgodnie z instrukcją - może być dla użytkownika monotonne.

Celowym byłoby opracowanie elementu konstrukcyjnego oraz sposobu wytwarzania elementów konstrukcyjnych umożliwiającego formowanie różnorodnych kształtów elementu, celem budowania bardziej skomplikowanych konstrukcji i urozmaicenia satysfakcji użytkownika w trakcie tworzenia konstrukcji poprzez wykorzystanie różnorodnych technik formowania.

Przedmiotem wynalazku jest element konstrukcyjny w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw charakteryzujący się tym, że w każdej z podstaw znajduje się co najmniej jeden otwór, przy czym każda z podstaw jest połączona ze ścianą boczną wewnątrz elementu konstrukcyjnego obszarem klejowym stycznym do danej podstawy i ściany bocznej.

Korzystnie, podstawy mają grubość większą od grubości ściany bocznej.

Korzystnie, ściana boczna jest uformowana z pojedynczego arkusza zagiętego wzdłuż linii gięcia.

Korzystnie, otwory w pierwszej podstawie mają kształt inny niż otwory w drugiej podstawie.

Korzystnie, otwory w podstawach mają kształt okręgu.

Korzystnie, otwory w jednej z podstaw mają dodatkowo wypusty skierowane promieniowo na zewnątrz obwodu okręgu.

Korzystnie, w ścianie bocznej są ukształtowane łączniki w kształcie pióra i/lub wpustu.

Korzystnie, w ścianie bocznej znajdują się otwory.

Przedmiotem wynalazku jest również zestaw edukacyjny do formowania elementu konstrukcyjnego w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw charakteryzujący

PL 229 372 Β1 się tym, że zawiera: płaskie elementy z otworami stanowiące podstawy elementu konstrukcyjnego; arkusze z uformowanymi liniami gięcia stanowiące ścianę boczną elementu konstrukcyjnego; oraz ramkę formującą z otworem wewnętrznym o obrysie odpowiadającym kształtowi płaskich elementów.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto sposób formowania elementu konstrukcyjnego w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw charakteryzujący się tym, że: zagina się arkusz wzdłuż linii gięcia do kształtu ściany bocznej elementu konstrukcyjnego; umieszcza się uformowany arkusz w ramce formującej z otworem wewnętrznym o obrysie odpowiadającym kształtowi podstawy elementu konstrukcyjnego; umieszcza się pierwszy płaski element z co najmniej jednym otworem wewnątrz uformowanego arkusza w ramce formującej tak, aby powierzchnia dolna ramki formującej, dolna powierzchnia pierwszego płaskiego elementu oraz dolna krawędź ściany bocznej znajdowały się w jednej płaszczyźnie na płaskim podłożu; rozprowadza się klej wewnątrz formowanego elementu stycznie do krawędzi pierwszej podstawy i ściany bocznej; umieszcza się drugi płaski element z co najmniej jednym otworem wewnątrz uformowanego arkusza w ramce formującej; obraca się ułożone elementy i ustawia się je tak, aby powierzchnia dolna ramki formującej, dolna powierzchnia drugiego płaskiego elementu oraz dolna krawędź ściany bocznej znajdowały się w jednej płaszczyźnie na płaskim podłożu; oraz rozprowadza się klej wewnątrz formowanego elementu stycznie do krawędzi drugiej podstawy i ściany bocznej.

Przedmiot rozwiązania został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia element konstrukcyjny w widoku perspektywicznym według pierwszego przykładu wykonania.

Fig. 2A przedstawia element połączeniowy w widoku perspektywicznym według pierwszego przykładu wykonania.

Fig. 2B przedstawia element połączeniowy w widoku perspektywicznym według drugiego przykładu wykonania.

Fig. 3A-3C przedstawiają grupę kolejnych przykładów wykonania elementów konstrukcyjnych.

Fig. 4A-4F przedstawiają grupę kolejnych przykładów wykonania elementów konstrukcyjnych.

Fig. 5A przedstawia przykładową konstrukcję (w postaci muru) z elementami konstrukcyjnymi łączonymi elementami połączeniowymi w innym przykładzie wykonania.

Fig. 5B przedstawia pojedynczy element konstrukcyjny użyty w konstrukcji z Fig. 5A.

Fig. 5C przedstawia element konstrukcyjny w formie sześcianu z czterema otworami.

Fig. 5D przedstawia element połączeniowy w widoku perspektywicznym w kolejnym przykładzie wykonania.

Fig. 5E przedstawia elementy składowe elementu połączeniowego z Fig. 5D w widoku perspektywicznym.

Fig. 6 przedstawia wnętrze elementu konstrukcyjnego.

Fig. 7 przedstawia przykładową konstrukcję wykonaną z elementów konstrukcyjnych.

Fig. 8 przedstawia kroki sposobu formowania elementu konstrukcyjnego według wynalazku.

Fig. 9A-9H przedstawia kolejne etapy formowania elementu konstrukcyjnego.

Fig. 1 przedstawia element konstrukcyjny 100 według pierwszego przykładu wykonania. Element ma formę bryły z dwiema podstawami 101, 102 i ścianą boczną 105 prostopadłą do podstaw 101, 102. W tym przykładzie w podstawach 101, 102 wykonane są po dwa otwory 103, 104 o przekroju kołowym. Korzystnie, otwory 103 pierwszej podstawy 101 są współosiowe z otworami 104 drugiej podstawy 102. Takie ułożenie otworów pozwala na dokładne i równe ustalanie wielu elementów konstrukcyjnych względem siebie w trakcie formowania konstrukcji. W otworach 103, 104 umieszczany jest element połączeniowy 200 (przedstawiony przykładowo na Fig. 2), którego przekrój poprzeczny odpowiada kształtowi otworów 103, 104, w celu łączenia ze sobą elementów znajdujących się na sąsiadujących ze sobą poziomach konstrukcji. Jeśli więc dwa elementy konstrukcyjne ustawione są jeden na drugim, to w celu ich połączenia element połączeniowy powinien przechodzić przez otwór w górnej podstawie dolnego elementu konstrukcyjnego oraz otwór w dolnej podstawie górnego elementu konstrukcyjnego.

Możliwe są inne przykłady wykonania elementów konstrukcyjnych, w których podstawach znajduje się tylko jeden otwór, lub więcej niż dwa otwory. Ponadto, ilość otworów w jednej podstawie elementu może być inna od ilości otworów w drugiej podstawie elementu.

Ściana boczna 105 elementu konstrukcyjnego wykonana jest korzystnie z arkusza, przykładowo z kartonu, tektury, tektury falistej, drewna lub tworzywa sztucznego, który może posiadać uprzednio uformowane linie gięcia 107 ułatwiające formowanie ściany zgodnie z kształtem podstawy. Ściana

PL 229 372 Β1 boczna 105 może być również wykonana z kilku arkuszy złączonych ze sobą. Podstawy 101, 102 elementu konstrukcyjnego są wykonane korzystnie z materiału sztywniejszego niż ściana 105, przykładowo z kartonu, tektury, tektury falistej, drewna lub tworzywa sztucznego. Podstawy 101, 102 w złożonym elemencie są połączone ze ścianą boczną 105 za pomocą kleju 106, który jest nałożony w co najmniej jednym obszarze stycznie do podstawy 101, 102 i ściany bocznej 105 od wewnątrz elementu konstrukcyjnego. Obszar kleju 106 może stanowić linię ciągłą wzdłuż całego obwodu podstawy, lub też może być złożony z wielu odrębnych obszarów, przykładowo połączeń punktowych.

Fig. 2A przedstawia pierwszy przykład wykonania elementu połączeniowego 200. Element połączeniowy służy do ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych 100 ze sobą celem formowania konstrukcji o trwałym kształcie. Element połączeniowy 200 ma przekrój poprzeczny odpowiadający kształtem otworom 103, 104 w podstawach 101, 102 łączonych elementów konstrukcyjnych. Przykładowo, jeśli otwory 103, 104 mają przekrój okrągły, to element połączeniowy 200 im odpowiadający ma formę walca o średnicy równej średnicy otworu 103, 104 tak, aby wchodził do otworu na wcisk. Alternatywnie, element połączeniowy 200 może mieć wykonane zgrubienie (nieprzedstawione na rysunku), które uniemożliwi swobodne przemieszczanie się elementu w osi otworu.

Fig. 2B przedstawia drugi przykład wykonania elementu połączeniowego 220. Składa się on z dwóch cylindrycznych części 221, 222, przy czym średnica zewnętrzna pierwszej części 221 jest równa średnicy wewnętrznej drugiej części 222. Dzięki temu, jedna część 221 mieści się w drugiej części 222, co pozwala na ich osiowe połączenie i regulowanie rozsuwu. Na element 221 o mniejszej średnicy można ponadto nasunąć elementy 222 o większej średnicy z obydwu stron, uzyskując w efekcie element o średnicy takiej jak element 222, lecz co najmniej dwukrotnie dłuższy, celem budowania bardziej rozbudowanych konstrukcji.

Fig. 3A-3C przedstawiają grupę kolejnych przykładów wykonania elementów konstrukcyjnych. Przedstawiony na Fig. 3A element konstrukcyjny ma kształt sześcianu, którego podstawy mają po jednym otworze. Przedstawiony na Fig. 3B element konstrukcyjny ma podstawę w kształcie półkola, z dwoma otworami. Przedstawiony na Fig. 3C element konstrukcyjny ma podstawę w kształcie wycinka owalu, z dwoma otworami. Możliwe są kolejne przykłady wykonania elementów konstrukcyjnych z podstawami w kształcie różnych figur geometrycznych.

Fig. 4A-4F przedstawiają grupę kolejnych przykładów wykonania elementów konstrukcyjnych, które mają ukształtowane w ścianie bocznej dodatkowe łączniki typu pióro 108 i wpust 109, służące do łączenia ze sobą elementów konstrukcyjnych znajdujących się na tym samym poziomie konstrukcji. Elementy na Fig. 4A, 4B odpowiadają kształtem elementowi z Fig. 1, elementy na Fig. 4C, 4D odpowiadają kształtem elementowi z Fig. 3A, element na Fig. 4E odpowiada kształtem elementowi z Fig. 3B, a element na Fig. 4F odpowiada kształtem elementowi z Fig. 3C. Łączniki 108, 109 mogą być ukształtowane w przeciwległych powierzchniach ściany bocznej elementu konstrukcyjnego (jak na Fig. 4A, 4C), w sąsiednich powierzchniach ściany bocznej (jak na Fig. 4B, 4D, 4F) lub w tej samej płaszczyźnie ściany bocznej (jak na Fig. 4E).

Podstawy 101, 102 elementów konstrukcyjnych mogą mieć dowolne inne formy, zarówno wielokątów o prostych krawędziach, jak również dowolnych figur geometrycznych o krawędziach zakrzywionych.

Fig. 5A przedstawia przykładową konstrukcję (w postaci muru) z elementami konstrukcyjnymi łączonymi elementami połączeniowymi w innym przykładzie wykonania. Otwory 113 w podstawie 101 mają w przekroju kształt kołowy z rozmieszczonymi po obwodzie wypustami 114 skierowanymi promieniowo na zewnątrz obwodu otworu 113. W otworach tych mogą być umieszczane elementy połączeniowe 210 złożone z dwóch płaskich elementów 211, 212, które w przekroju mają kształt krzyżowy z ramionami o szerokości d odpowiadającej odległości pomiędzy wypustami 114 w otworze 113. Elementy 211,212 połączone są wzajemnie poprzez nacięcia 213. W korzystnym przykładzie wykonania, element połączeniowy 210 ma z jednej strony ramiona o szerokości D większej od szerokości ramion d z drugiej strony. W takim wypadku otwory 104 w jednej z podstaw elementu konstrukcyjnego nie posiadają wypustów i mają średnicę D (przykład wykonania takiego elementu konstrukcyjnego przedstawia Fig. 5B), co pozwala na wzajemny obrót elementów konstrukcyjnych w jednej płaszczyźnie.

Fig. 5C przedstawia element konstrukcyjny w formie sześcianu z czterema otworami. W pierwszej podstawie 101 znajduje się otwór 113 mający kształt kołowy z rozmieszczonymi po obwodzie wypustami 114, a w drugiej podstawie 102 znajduje się otwór 104 w kształcie kołowym bez wypustów. Dodatkowo, w jednej ze ścian bocznych znajduje się otwór 113a o przekroju takim jak otwór 113 w podstawie 101,

PL 229 372 Β1 a na drugiej ze ścian bocznych (korzystnie, przeciwległej do pierwszej) znajduje się otwór 104a o średnicy takiej jak otwór 104 w drugiej podstawie 102. Taki element konstrukcyjny pozwala na zmianę kierunku płaszczyzny, w której są ze sobą łączone elementy - w tym przypadku o 90 stopni. Przy innym układzie ścian bocznych możliwa jest zmiana kierunku płaszczyzny łączenia o inny kąt. Taki element konstrukcyjny zapewnia również dodatkowe możliwości formowania otworów w ścianach konstrukcji.

Fig. 5D przedstawia element połączeniowy 230 w kolejnym przykładzie wykonania. Element połączeniowy 230 składa się z czterech płaskich elementów 231-234 z odpowiednimi nacięciami (przedstawionych na Fig. 5E), które są połączone ze sobą tak, że tworzą trzy prostopadłe względem siebie powierzchnie. Przy czym jedna z tych powierzchni składa się z dwóch płaskich elementów 233, 234 a pozostałe dwie składają się z pojedynczych płaskich elementów 231,232. Element połączeniowy 230, w przekroju poprzecznym ma kształt krzyżowy z ramionami o szerokości s równej korzystnie średnicy wewnętrznej części 222 elementu połączeniowego 220 i średnicy otworów 103, 104, 104a.

Element połączeniowy 230 pozwala na łączenie części cylindrycznych 222 elementów połączeniowych 220 (przedstawionych na Fig. 2B) pod kątem prostym lub osiowo, w celu tworzenia przestrzennych konstrukcji ażurowych. Dodatkowo, element połączeniowy 230 pozwala na kombinacyjne łączenie elementów konstrukcyjnych 100 (poprzez otwory 103, 104, 104a) z częściami cylindrycznymi 222 elementów połączeniowych 220, co dodatkowo rozszerza możliwości konstrukcyjne.

Fig. 6 przedstawia wnętrze elementu konstrukcyjnego, z usuniętą górną podstawą, celem uwidocznienia paska kleju 106 naniesionego wzdłuż krawędzi styku podstawy 102 oraz wewnętrznej powierzchni ściany bocznej 105.

Fig. 7 przedstawia przykładową konstrukcję wykonaną z elementów konstrukcyjnych o różnym kształcie.

Fig. 8 przedstawia kolejne kroki sposobu formowania elementu konstrukcyjnego, zilustrowane na Fig. 9A-9H. W pierwszym kroku 201 (Fig. 9A) zagina się arkusz wzdłuż linii gięcia 107 tak, aby nadać mu kształt ściany bocznej. Krawędzie końcowe arkusza można ponadto połączyć ze sobą klejem lub zaczepami uformowanymi na końcach (niepokazane na rysunku). Następnie w kroku 202 umieszcza się tak ukształtowany arkusz w ramce formującej 150 (Fig. 9B), w której znajduje się otwór wewnętrzny 151 o kształcie odpowiadającym zewnętrznemu obrysowi przekroju elementu konstrukcyjnego do uformowania tak, że powierzchnie zewnętrzne arkusza przylegają do powierzchni wewnętrznych otworu w ramce 150 (Fig. 9C). Korzystnie, wysokość ramki 150 jest równa co najmniej wysokości podstawy 101, 102, co ułatwia zachowanie stabilności podczas formowania elementu. W kroku 203 (Fig. 9D) wkłada się pierwszą podstawę 101 do wnętrza uformowanego arkusza 105 tak, aby powierzchnia dolna ramki 150, dolna powierzchnia pierwszej podstawy 101 oraz dolna krawędź ściany bocznej 105 znajdowały się w jednej płaszczyźnie (na płaskim podłożu). W kroku 204 w celu przytwierdzenia podstawy 101 do ściany bocznej 105, wzdłuż krawędzi ich styku wewnątrz formowanego elementu rozprowadza się klej 106, przykładowo za pomocą pędzla (Fig. 9E). Klej można nanosić punktowo lub, korzystniej, wzdłuż całego obwodu podstawy. Następnie w kroku 205 w uformowanym arkuszu umieszcza się drugą podstawę 102 (Fig. 9F) oraz obraca się całość o 180 stopni wokół osi poziomej i przesuwa się ramkę 150 w stronę przeciwległej krawędzi ściany bocznej 105 (Fig. 9G) tak, aby powierzchnia dolna ramki 150, dolna powierzchnia drugiej podstawy 102 oraz dolna krawędź ściany bocznej 105 znajdowały się w jednej płaszczyźnie (na płaskim podłożu). W kroku 206 w celu przytwierdzenia drugiej podstawy 102 do ściany bocznej 105 nakłada się klej 106 wzdłuż krawędzi ich styku, przykładowo za pomocą pędzla wprowadzonego do wewnątrz przez otwór w pierwszej podstawie 101 (Fig. 9H). Tak uformowany element pozostawia się do momentu wyschnięcia kleju 106. Wykorzystanie ramki formującej w sposobie według wynalazku, pozwala na uzyskanie wysokiej powtarzalności kształtów elementów konstrukcyjnych oraz w znacznym stopniu ułatwia ich formowanie.

Sposób ten jest szczególnie przydatny do formowania elementów konstrukcyjnych w ramach zajęć plastyczno-technicznych dla osób, u których występuje potrzeba rozwoju zdolności manualnych.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest możliwość uzyskania szerokiej gamy kształtów elementów konstrukcyjnych. Z takich elementów można konstruować różnego rodzaju konstrukcje o fantazyjnych kształtach. Elementy składowe elementów konstrukcyjnych, i ramkę formującą (oraz korzystnie klej i pędzel) mogą być oferowane łącznie w zestawie edukacyjnym jako zabawka lub pomoc dydaktyczna do rozwoju zdolności manualnych.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element konstrukcyjny w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw, znamienny tym, że w każdej z podstaw (101,102) znajduje się co najmniej jeden otwór (103, 104), przy czym każda z podstaw (101, 102) jest połączona ze ścianą boczną (105) wewnątrz elementu konstrukcyjnego obszarem klejowym (106) stycznym do danej podstawy (101, 102) i ściany bocznej (105).
2. 2. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że podstawy (101, 102) mają grubość większą od grubości ściany bocznej (105).
3. 3. Element konstrukcyjny według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że ściana boczna (105) jest uformowana z pojedynczego arkusza zagiętego wzdłuż linii gięcia (107).
4. 4. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienny tym, że otwory (103) w pierwszej podstawie (101) mają kształt inny niż otwory (104) w drugiej podstawie (102).
5. 5. Element konstrukcyjny według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że otwory (103, 104) w podstawach (101, 102) mają kształt okręgu.
6. 6. Element konstrukcyjny według zastrz. 5, znamienny tym, że otwory (113) w jednej z podstaw (101) mają dodatkowo wypusty (114) skierowane promieniowo na zewnątrz obwodu okręgu.
7. 7. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że w ścianie bocznej (105) są ukształtowane łączniki w kształcie pióra (108) i/lub wpustu (109).
8. 8. Element konstrukcyjny według zastrz. 6, znamienny tym, że w ścianie bocznej (105) znajdują się otwory (113a, 104a).
9. 9. Zestaw edukacyjny do formowania elementu konstrukcyjnego w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw, znamienny tym, że zawiera: płaskie elementy (101, 102) z otworami (103, 104) stanowiące podstawy elementu konstrukcyjnego; arkusze (105) z uformowanymi liniami gięcia (107) stanowiące ścianę boczną elementu konstrukcyjnego; oraz ramkę formującą (150) z otworem wewnętrznym (151) o obrysie odpowiadającym kształtowi płaskich elementów (101, 102).
10. 10. Sposób formowania elementu konstrukcyjnego w kształcie bryły z dwiema podstawami i ścianą boczną prostopadłą do podstaw, znamienny tym, że:

    - zagina się (201) arkusz wzdłuż linii gięcia (107) do kształtu ściany bocznej (105) elementu konstrukcyjnego;

    - umieszcza się (202) uformowany arkusz (105) w ramce formującej (150) z otworem wewnętrznym (151) o obrysie odpowiadającym kształtowi podstawy elementu konstrukcyjnego;

    - umieszcza się (203) pierwszy płaski element (101) z co najmniej jednym otworem (103) wewnątrz uformowanego arkusza (105) w ramce formującej (150) tak, aby powierzchnia dolna ramki formującej (150), dolna powierzchnia pierwszego płaskiego elementu (101) oraz dolna krawędź ściany bocznej (105) znajdowały się w jednej płaszczyźnie na płaskim podłożu;

    - rozprowadza się (204) klej (106) wewnątrz formowanego elementu stycznie do krawędzi pierwszej podstawy (101) i ściany bocznej (105);

    - umieszcza się (205) drugi płaski element (102) z co najmniej jednym otworem (104) wewnątrz uformowanego arkusza (105) w ramce formującej (150);

    - obraca się ułożone elementy i ustawia się je (205) tak, aby powierzchnia dolna ramki formującej (150), dolna powierzchnia drugiego płaskiego elementu (102) oraz dolna krawędź ściany bocznej (105) znajdowały się w jednej płaszczyźnie na płaskim podłożu; oraz

    - rozprowadza się (206) klej (106) wewnątrz formowanego elementu stycznie do krawędzi drugiej podstawy (102) i ściany bocznej (105).