PL229680B1 - Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I) - Google Patents

Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I)

Info

Publication number
PL229680B1
PL229680B1 PL407817A PL40781714A PL229680B1 PL 229680 B1 PL229680 B1 PL 229680B1 PL 407817 A PL407817 A PL 407817A PL 40781714 A PL40781714 A PL 40781714A PL 229680 B1 PL229680 B1 PL 229680B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
copper
solution
nanoparticles
oxide
synthesis
Prior art date
Application number
PL407817A
Other languages
English (en)
Other versions
PL407817A1 (pl
Inventor
Jerzy PESZKE
Jerzy Peszke
Anna Nowak
Original Assignee
Univ Slaski
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Univ Slaski filed Critical Univ Slaski
Priority to PL407817A priority Critical patent/PL229680B1/pl
Publication of PL407817A1 publication Critical patent/PL407817A1/pl
Publication of PL229680B1 publication Critical patent/PL229680B1/pl

Links

Landscapes

  • Agricultural Chemicals And Associated Chemicals (AREA)
  • Manufacture Of Metal Powder And Suspensions Thereof (AREA)

Abstract

Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I) polega na tym, że początkowo prekursory jonów miedzi (II) syntetyzuje się z wielowodorotlenowymi alkoholami alifatycznymi, zawierającymi co najmniej dwie, trzy lub cztery grupy hydroksylowe w łańcuchu głównym obok siebie, przy długości łańcucha węglowego nie przekraczającej sześciu atomów węgla, lub z mieszaniną wskazanych wyżej alkoholi lub z ich roztworami wodnymi. W kolejnym etapie otrzymany produkt syntezy stabilizuje się za pomocą amin i/lub amoniaku, w ilości 0.01 - 20% w stosunku do całkowitej objętości roztworu, następnie prowadzi się syntezę nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) w macierzy wielowodorotlenowych alkoholi poprzez dodanie zasady w ilości od 0.1 - 5% względem całkowitej masy roztworu, po czym prowadzi się proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) za pomocą reduktora, korzystnie za pomocą kwasu askorbinowego lub jego roztworu.

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I), określonej wielkości, wykorzystywanych zwłaszcza do zapobiegania przed osiedlaniem się rozwojem drobnoustrojów patogennych, w tym bakterii, glonów oraz grzybów.
Od dawna sole srebra oraz miedzi są szeroko stosowane w profilaktyce i eliminacji drobnoustrojów patogennych. Od początku XXI wieku, na coraz szerszą skalę zaczęto stosować nanocząstki srebra o wielkości ziaren do 20 nm, które wykazują bardzo silne działanie przeciwko bakteriom oraz grzybom. Również nanomiedź metaliczna, jej nanocząstki oraz sole znane są ze swojego działania na organizmy prokariotyczne (bakterie gram dodatnie i gram ujemne), grzyby i glony. Miedź i jej związki koordynacyjne są między innymi powszechnie stosowane w zwalczaniu chorób grzybowych w rolnictwie.
Z dotychczasowego stanu techniki znane są nanocząstki miedzi oraz różne sposoby ich otrzymywania.
Z opisu patentowego nr US20120100374A1 znana jest synteza nanocząstek miedzi średnicy 20 nm wykazujących właściwości biobójcze.
Z opisu patentowego US20080138643A1 znana jest synteza nanocząstek miedzi z prekursorów jonów miedzi, poprzez selektywną redukcję jonów miedzi za pomocą wyższych kwasów tłuszczowych jako związków kompleksujących oraz donorów wodoru jako reduktorów.
Z opisu patentowego EP2564954A1 znana jest synteza nanocząstek miedzi na nośnikach organicznych w postaci białek. Związki takie są bardzo dobrymi czynnikami kompleksującymi jonów miedzi, a zarazem powodują ich redukcję.
Dotychczasowe metody bazujące na redukcji jonów miedzi tylko w niewielkim stopniu umożliwiają kontrolę wzrostu nanocząstek.
Dotychczasowe wyniki badań, jak również obecne na rynku preparaty bazujące na jonach srebra, związkach srebra, srebrze metalicznym, jonach miedzi w postaci nano i makro kompleksów potwierdzają jednoznacznie ich bardzo silne działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne. Mechanizm działania aktywności biologicznej srebra opiera się na upośledzeniu struktury ściany/błony komorowej grzyba lub bakterii; upośledzeniu funkcjonowania szlaków metabolicznych w cytoplazmie komórki. Dodatkowym czynnikiem jest zahamowanie aktywności enzymów oddechowych w mitochondriach oraz wytworzenie silnych wiązań kowalencyjnych między jonami srebra a DNA patogenów. Działanie antypatogenne jonów Cu2+, Cu1+ i Cu0 opiera się na podobnych mechanizmach, z tym, że jest zwiększone wobec patogenów grzybowych i glonów. Związane jest to z efektywniejszą migracją nanocząstek miedzi oraz jonów miedzi przez ścianę komórkową grzyba lub glonu. Ponadto miedź wykazuje silne oddziaływanie na kluczowe enzymy cyklu metabolicznego syntezy ergosterolu niezbędnego do prawidłowego działania błony komorowej. Dodatkowo wytworzenie silnych wiązań koordynacyjnych pomiędzy jonami miedzi a grupami aminowymi pochodzącymi od chitostanu upośledza wymianę jonową pomiędzy środowiskiem a komórką grzyba.
Z opisu patentowego nr WO02096202A1 wynika, że możliwe jest uzyskanie układów kompleksowych miedzi wykazujących właściwości biobójcze i biostatyczne przeciw patogenom grzybowym. Natomiast opis patentowy nr US4797274 ujawnia, iż sole miedzi z układami redukcyjnymi posiadają bardzo silne własności przeciwgrzybiczne z wyszczególnieniem zwalczania sporów.
Dotychczas uzyskiwane w wyniku syntezy chemicznej nanocząstki tlenku miedzi (I) cechują się różnym zakresem wielkości ziaren (kontrola wzrostu nanocząstek jest bardzo ograniczona), skutkiem czego ich aktywność biologiczna jest również zróżnicowana.
Powszechnie stosowane i oferowane na rynku preparaty bazują na związkach chemicznych na bazie chloru, aktywnego tlenu, związków organicznych, związków nieorganicznych - selektywnie toksycznych wobec patogenów. Preparaty te, pomimo swoich niezaprzeczalnych zalet (zwłaszcza stosunkowo niskiej ceny) posiadają również cały szereg wad, z których najważniejszą jest szkodliwość dla organizmów niebędących patogenami. Wykazują one również obniżenie swojej aktywności biologicznej z upływem czasu, co związane jest z rozkładem danego związku chemicznego pod wpływem czynników zewnętrznych, a to implikuje konieczność kolejnej aplikacji danego preparatu.
Celem twórców niniejszego wynalazku stało się zatem opracowanie takiego sposobu syntezy nanocząstek tlenku miedzi (I), który wyeliminuje lub istotnie ograniczy wady znanych dotychczas rozwiązań, zwiększy efektywność związków, a jednocześnie umożliwi otrzymywanie stałych parametrów wielkości ziaren, a co za tym idzie stałą zdefiniowaną aktywność biologiczną - zróżnicowaną dla bakterii, grzybów i glonów.
PL 229 680 B1
Cel ten udało się osiągnąć poprzez opracowanie sposobu syntezy nanocząstek tlenku miedzi (I) z prekursorów jonów miedzi (II) związanych w kompleksy z wielowodorotlenowymi alkoholami lub ich roztworami wodnymi.
Istotę wynalazku stanowi sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I) polegający na tym, że początkowo prekursory jonów miedzi (II) w postaci octanu miedzi syntezuje się z wielowodorotlenowymi alkoholami alifatycznymi, zawierającymi co najmniej dwie lub trzy grupy hydroksylowe w łańcuchu głównym obok siebie, przy długości łańcucha węglowego nie przekraczającej sześciu atomów węgla, lub z mieszaniną wskazanych wyżej alkoholi lub z ich roztworami wodnymi. W kolejnym etapie otrzymany produkt syntezy stabilizuje się za pomocą amoniaku lub jego wodnego roztworu, w ilości 0,0120% w stosunku do całkowitej objętości roztworu. Następnie prowadzi się syntezę nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) w macierzy wielowodorotlenowych alkoholi poprzez dodanie zasady w postaci wodorotlenku litu lub wodorotlenku sodu, w ilości od 0,1-5% względem całkowitej masy roztworu, po czym prowadzi się proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) za pomocą reduktora w postaci kwasu askorbinowego lub jego roztworu.
Korzystnie, prekursor jonów miedzi (II) wstępnie rozpuszcza się w wodzie z dodatkiem stężonego roztworu amoniaku 0,01-30%.
Korzystnie, syntezę prekursorów prowadzi się z gliceryny lub glikolu propylenowego lub ich roztworów wodnych lub ich mieszanin, przy stężeniu gliceryny w proporcji 1-90%, glikolu propylenowego 1-90% i zawartości wody 1-90%.
Korzystnie, syntezę prekursorów prowadzi się z stężonego roztworu amoniaku, dodając go z glicerolem w proporcji 1:1.
Korzystnie, syntezę prekursorów prowadzi się z 1,2-butanodiolu lub 2,3-butanodiolu, przy stężeniu głównego składnika względem gliceryny 1-90% lub względem wody 1-90% lub mieszaniny 1,2-butanodiolu z 2,3-butanodiolem względem gliceryny w proporcji 1-90%.
W wariancie ze stabilizatorem w postaci wodnego roztworu amoniaku, dodaje się go korzystnie bezpośrednio przed reakcją stabilizacji do wielowodorotlenowego alkoholu alifatycznego.
Korzystnie, proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) prowadzi się za pomocą 0,01-5%-owego roztworu kwasu askorbinowego rozpuszczonego wstępnie w wodnym 0,05-30%-owym roztworze amoniaku.
Korzystnie, proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) prowadzi się za pomocą kwasu askorbinowego rozpuszczonego wstępnie w etanolu o stężeniu 40-100%.
Korzystnie, proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) prowadzi się za pomocą roztworu kwasu askorbinowego w wodzie zawierającego od 0,01-5% NaOH.
Sposób według wynalazku pozwala zsyntezować nanocząstki tlenku miedzi (I) wykazujące potencjalnie zwiększone oddziaływanie przeciwdrobnoustrojom patogennym, w tym patogenom grzybowym, glonom oraz bakteriom. Miedź jednowartościowa wpływa destrukcyjnie na metabolizm komórek, skutkiem czego uzyskuje się efekt biobójczy.
Nanocząstki tlenku miedzi (I) otrzymane sposobem według wynalazku wykazują szereg zalet powodujących ich przewagę nad stosowanymi dotychczas typowymi preparatami chemicznymi, spośród których najważniejsze to kilkukrotnie dłuższy czas działania oraz stosunkowo niski koszt syntezy nanoukładów.
Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I) według wynalazku zostanie bliżej objaśniony na poniższych przykładach.
P r z y k ł a d 1
Do syntezy nanocząstek tlenku miedzi (I) użyto mieszaniny glicerolu i glikolu propylenowego.
9,1 g octanu miedzi (0,05 mola) rozpuszczono w 150 ml wody na mieszadle magnetycznym. Do roztworu wkroplono 20 ml stężonego roztworu amoniaku, do pH 10. Następnie dodano 20 ml 10% owego roztworu NaOH w alkoholu etylowym. Tak przygotowaną mieszaninę ogrzano do 40°C, w czasie 20 minut.
Do roztworu dodano w czasie 10 minut - ciągle mieszając na mieszadle magnetycznym - 300 ml glicerolu, a następnie 100 ml glikolu propylenowego. Osobno przygotowano reduktor w postaci 2%-owego roztworu kwasu askorbinowego w 40 ml wody, 10 ml stężonego roztworu amoniaku i 150 ml glikolu propylenowego. Następnie reduktor wkroplono w czasie 2 godzin do roztworu octanu miedzi. Sygnałem do zakończenia reakcji była zmiana koloru roztworu do ciemnopomarańczowego.
PL 229 680 B1
Do otrzymanej mieszaniny nanocząstek tlenku miedzi (I) dodano 700 ml alkoholu etylowego i przesączono na lejku Buchnera na filtrze polietylenowym. Osad zebrano, rozpuszczono w wodzie i powtórnie przesączono. Otrzymany osad przemyto alkoholem etylowym i wysuszono.
Wydajność reakcji - około 0,9 g czystego produktu.
P r z y k ł a d 2
Synteza nanocząstek tlenku miedzi (I) odbywała się na alkoholu poliwinylowym.
Do reakcji użyto 9,1 g octanu miedzi (0,05 mola). Związek ten rozpuszczono w 150 ml wody na mieszadle magnetycznym. Do roztworu wkroplono 20 ml stężonego roztworu amoniaku, do pH 10 i 50 ml 10%-owego roztworu alkoholu poliwinylowego. Następnie w czasie 20 minut dodano 20 ml 10%-owego roztworu NaOH w alkoholu etylowym. Tak przygotowaną mieszaninę ogrzano do 40°C, w czasie 30 minut.
Do roztworu dodano w czasie 10 minut - ciągle mieszając na mieszadle magnetycznym - 200 ml glicerolu, a następnie 100 ml glikolu propylenowego. Osobno przygotowano 2%-owy roztwór kwasu askorbinowego w 50 ml wody, 100 ml glikolu propylenowego i 50 ml - 10%-owego roztworu wodnego alkoholu poliwinylowego. Następnie roztwór kwasu askorbinowego wkroplono w czasie 2 godzin do roztworu octanu miedzi. Sygnałem do zakończenia reakcji była zmiana koloru roztworu do brązowego.
Do otrzymanej mieszaniny nanocząstek tlenku miedzi (I) i (II) dodano 700 ml alkoholu etylowego i przesączono na lejku Buchnera na filtrze polietylenowym. Osad zebrano, zdyspergowano w wodzie na łaźni ultradźwiękowej i powtórnie przesączono. Otrzymany osad przemyto alkoholem etylowym i wysuszono.
Wydajność reakcji 2,5 g-4 g czystego produktu.
P r z y k ł a d 3
Do syntezy nanocząstek tlenku miedzi (I) użyto glicerolu.
9,1 g octanu miedzi (0,05 mola) rozpuszczono w 150 ml wody na mieszadle magnetycznym. Do roztworu wkroplono 20 ml stężonego roztworu amoniaku, do pH 10. Następnie dodano 20 ml 10%-owego roztworu NaOH w wodzie. Tak przygotowaną mieszaninę umieszczono w polu mikrofalowym o mocy 700W, przez okres 15 min. Wymieszano na mieszadle magnetycznym w temperaturze do 40°C, w przeciągu 20 minut, a następnie przesączono na lejku Buchnera.
Czysty związek w postaci zawiesiny wodorotlenku miedzi (II) dyspergowano w alkoholu etylowym na łaźni ultradźwiękowej w przeciągu 20 min. Po przesączeniu i wysuszeniu stanowił on bazę do uzyskania nanocząstek tlenku miedzi (I).
Do zawiesiny 3 g tlenku miedzi (II) w 200 ml wody dodano w czasie 10 minut - ciągle mieszając na mieszadle magnetycznym - 300 ml glicerolu, a następnie 100 ml glikolu propylenowego. Osobno przygotowano 2%-owy roztwór kwasu askorbinowego w 50 ml wody i 150 ml glikolu propylenowego. Następnie roztwór kwasu askorbinowego wkroplono w czasie 2 godzin do zawiesiny tlenku miedzi (I). Sygnałem do zakończenia reakcji była zmiana koloru roztworu do ciemnopomarańczowego.
Do otrzymanej mieszaniny nanokompleksów tlenku miedzi (I) na tlenku miedzi (II) dodano 700 ml alkoholu etylowego i przesączono na lejku Buchnera na filtrze polietylenowym. Osad zebrano, rozpuszczono w wodzie i powtórnie przesączono. Otrzymany osad przemyto alkoholem etylowym i wysuszono.
Wydajność reakcji 2,5 g-4 g czystego produktu.
Nanocząstki tlenku miedzi (I) otrzymane sposobem według wynalazku mogą znaleźć różnorakie zastosowanie. Przykładowo mogą być wykorzystane do zabezpieczania ceramiki budowlanej oraz powierzchni wewnętrznych budynków, przestrzeni międzyściennych. Zapewniają one trwałe wyeliminowanie czynników patogennych, które potencjalnie mogłyby się rozwijać na niezabezpieczonych tym sposobem powierzchniach. Eliminują zatem konieczność cyklicznego powtarzania działań zabezpieczających, co zmniejsza koszty.
Nanocząstki tlenku miedzi (I) otrzymane sposobem według wynalazku nanosi się też na powierzchnie zewnętrzne budynków, co skutecznie blokuje rozwój glonów, degradujących układy polimerowe zabezpieczające elewacje

Claims (9)

1. Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I) znamienny tym, że początkowo prekursory jonów miedzi (II) w postaci octanu miedzi syntezuje się z wielowodorotlenowymi alkoholami alifatycznymi, zawierającymi co najmniej dwie lub trzy grupy hydroksylowe w łańcuchu głównym obok siebie, przy długości łańcucha węglowego nie przekraczającej sześciu atomów węgla, lub z mieszaniną wskazanych wyżej alkoholi lub z ich roztworami wodnymi, w kolejnym etapie otrzymany produkt syntezy stabilizuje się za pomocą amoniaku lub jego wodnego roztworu, w ilości 0,01-20% w stosunku do całkowitej objętości roztworu, następnie prowadzi się syntezę nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) w macierzy wielowodorotlenowych alkoholi poprzez dodanie zasady w postaci wodorotlenku litu lub wodorotlenku sodu, w ilości od 0,1-5% względem całkowitej masy roztworu, po czym prowadzi się proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) za pomocą reduktora w postaci kwasu askorbinowego lub jego roztworu.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że prekursor jonów miedzi (II) wstępnie rozpuszcza się w wodzie z dodatkiem stężonego roztworu amoniaku 0,01-30%.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że syntezę prekursorów prowadzi się z gliceryny lub glikolu propylenowego lub ich roztworów wodnych lub ich mieszanin, przy stężeniu gliceryny w proporcji 1-90%, glikolu propylenowego 1-90% i zawartości wody 1-90%.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że syntezę prekursorów prowadzi się z stężonego roztworu amoniaku dodając go z glicerolem w proporcji 1:1.
5. Sposób według zastrz. ,1 znamienny tym, że syntezę prekursorów prowadzi się z 1,2-butanodiolu lub 2,3-butanodiolu, przy stężeniu głównego składnika względem gliceryny 1-90% lub względem wody 1-90% lub mieszaniny 1,2-butanodiolu z 2,3-butanodiolem względem gliceryny w proporcji 1 -90%.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w wariancie ze stabilizatorem w postaci wodnego roztworu amoniaku, dodaje się go bezpośrednio przed reakcją stabilizacji do wielowodorotlenowego alkoholu alifatycznego.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) prowadzi się za pomocą 0,01-5%-owego roztworu kwasu askorbinowego rozpuszczonego wstępnie w wodnym 0,05-30%-owym roztworze amoniaku.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) prowadzi się za pomocą kwasu askorbinowego rozpuszczonego wstępnie w etanolu o stężeniu 40-100%.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że proces redukcji nanocząstek wodorotlenku miedzi (II) do tlenku miedzi (I) prowadzi się za pomocą roztworu kwasu askorbinowego w wodzie zawierającego od 0,01-5% NaOH.
PL407817A 2014-04-07 2014-04-07 Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I) PL229680B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL407817A PL229680B1 (pl) 2014-04-07 2014-04-07 Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL407817A PL229680B1 (pl) 2014-04-07 2014-04-07 Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I)

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL407817A1 PL407817A1 (pl) 2015-10-12
PL229680B1 true PL229680B1 (pl) 2018-08-31

Family

ID=54266799

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL407817A PL229680B1 (pl) 2014-04-07 2014-04-07 Sposób otrzymywania nanocząstek tlenku miedzi (I)

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL229680B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL407817A1 (pl) 2015-10-12

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Güngör et al. Synthesis and characterization of higher amino acid Schiff bases, as monosodium salts and neutral forms. Investigation of the intramolecular hydrogen bonding in all Schiff bases, antibacterial and antifungal activities of neutral forms
CN100360036C (zh) 壳聚糖/金属铜复合抗菌剂的制备方法
CN100360035C (zh) 壳聚糖/锌复合抗菌剂的制备方法
JP2021075732A (ja) 局所又は表面処理組成物の特性を向上するための材料
JP2012526777A (ja) 殺生物剤のナノ構造組成物及びナノ構造の殺生物剤組成物を得る方法
CN101768175B (zh) 草酸二丙酮胺铜农用杀菌剂
CN103965374B (zh) O-咪唑酯-n-三甲基壳聚糖季铵盐及其制法与应用
Wu et al. Preparation, antioxidant and antibacterial activities of cryptate copper (II)/sulfonate chitosan complexes
CN102643297B (zh) 一种具有荧光的抗菌铜三元配合物及其制备方法和应用
JP6783762B2 (ja) 消毒配合物及びその使用
Woźniczka et al. Complexes in aqueous cobalt (II)–2-picolinehydroxamic acid system: Formation equilibria, DNA-binding ability, antimicrobial and cytotoxic properties
CN103555225B (zh) 一种银离子抗菌胶的制备方法
RU2609176C2 (ru) Монодисперсный коллоидный водный раствор ионов серебра, обладающий антимикробным и антитоксическим действием (варианты), и способы их получения
CN114848819B (zh) 一种光敏性银纳米壳聚糖微球的制备方法及其应用
US9108987B2 (en) Silver/polydiguanide complex, preparation method thereof, and antibacterial composition containing the same as an active ingredient
KR20170001886A (ko) 키토산계 항균제 제조방법 및 이로부터 제조된 키토산 항균제
CN113234231B (zh) 一种金属有机框架材料的制备及其在抑藻方面的应用
CN104706636A (zh) 一种阿苯达唑制剂及制备方法
WO2002075007A2 (es) Metodo para hacer compuestos cupricos coloidales y sus usos
CN106220654B (zh) 稳定的二价银配合物及其合成方法
CN103641861B (zh) 一种基于四氮唑类衍生物配体的金属配合物、制备方法及应用
CN104402944A (zh) 钕-铜-谷氨酸-咪唑单晶配合物及其制备方法
JP4052526B2 (ja) 抗菌性樹脂
Sharanabasamma et al. Periodate influencing Diperiodatocuprate (III) oxidation of sulfur containing amino acid in aqueous alkaline medium
CN102321275A (zh) 一种塑料用防霉剂及其制备方法