PL230584B1 - Implant dystrakcyjny - Google Patents

Abstract

Implant dystrakcyjny posiada układ uszczelniający strefę pomiędzy śrubą a otworem korpusu (1), który to układ obejmuje ochronne pokrycie (9) gwintu śruby, składające się z co najmniej jednej warstwy oraz zdzierak (10) posiadający co najmniej jedno ostrze, usuwający - co najmniej częściowo - ochronne pokrycie (9) gwintu śruby, usytuowany na drodze jej przemieszczania w trakcie wkręcania w korpus (1).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest implant dystrakcyjny, zwłaszcza stomatologiczny, przeznaczony do osadzania w kości. Implant dystrakcyjny ma za zadanie realizować funkcję osteo-dystraktora w celu przeprowadzenia ukierunkowanej osteogenezy dystrakcyjnej kości, a po jej zakończeniu - funkcję podpory. W przypadku implantu dystrakcyjnego stomatologicznego, implant po dystrakcji ma za zadanie pełnić funkcję wszczepu filarowego, który stanowi podparcie protezy zębowej lub na którym osadzana jest korona sztucznego zęba.

Z opisów patentowych US 5 961 329 i US 6 537 070 znany jest implant stomatologiczny stanowiący kombinację podpory i dystraktora, zawierający zasadniczo walcowy trzpień z nagwintowaną zewnętrzną powierzchnią oraz gładką końcówką wspierającą się na kości szczęki/żuchwy pacjenta. Implant składa się z trzech członów - korpusu z gwintowanym otworem, w którym osadzona jest obrotowo gwintowana śruba współpracująca z przemieszczalną względem korpusu stopką. Obrót śruby implantu, po wcześniejszym odpowiednim chirurgicznym podcięciu kości szczęki/żuchwy, powoduje przemieszczenie przyległej tkanki kostnej. Powstała przestrzeń jest następnie wypełniana przez tkankę kostną powstającą w wyniku dystrakcji. Implant-dystraktor po dystrakcji jest pozostawiany w kości, stanowiąc podporę dla protezy, mostka lub korony.

Z opisu patentowego PL 212 006 znany jest implanto-dystraktor stomatologiczny, charakteryzujący się tym, że w przelotowym otworze korpusu usytuowana jest rozporowa śruba, której jeden koniec ma przyporządkowaną oporową stopkę, zaś drugi zakończony jest łącznikiem dla części protetycznej. Oporowa stopka ma postać śruby z zewnętrznym gwintem, którego linia śrubowa stanowi przedłużenie linii śrubowej korpusu. Oporowa stopka jest połączona nieobrotowo z korpusem i posiada sześciokątne gniazdo dopasowane do sześciokątnego czopa korpusu oraz posiada wewnętrzny gwint dla ściągającej śruby.

Celem wynalazku jest wprowadzenie w implancie dystrakcyjnym, składającym się co najmniej z trzech członów, w tym śruby rozpierającej, skutecznego uszczelnienia chroniącego przed przedostawaniem się do wnętrza implantu niepożądanych cząstek materii oraz bakterii i innych drobnoustrojów podczas osadzania w kości, w czasie osteodystrakcji oraz po jej zakończeniu, gdy implant pełni rolę wspornika.

Implant dystrakcyjny, zwłaszcza stomatologiczny, według wynalazku, zawiera korpus z gwintowanym otworem, w którym osadzona jest obrotowo gwintowana śruba współpracująca z przemieszczalną względem korpusu stopką.

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że implant posiada układ uszczelniający strefę pomiędzy śrubą a otworem korpusu, który to układ obejmuje ochronne pokrycie gwintu śruby, składające się z co najmniej jednej warstwy oraz zdzierak posiadający co najmniej jedno ostrze, usuwający - co najmniej częściowo - ochronne pokrycie gwintu śruby, usytuowany na drodze jej przemieszczania w trakcie wkręcania w korpus.

Co najmniej jedna z warstw pokrycia ochronnego gwintu śruby lub wypełnienie otworów i zagłębień w zdzieraku usuwającym warstwę ochronną śruby jest wykonana z materiału o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych. Zdzierak usuwający pokrycie ochronne gwintu śruby ma ostrza usytuowane wewnątrz jego obudowy.

Zdzierak może mieć postać samoistnej części lub może być zintegrowany z korpusem.

Wewnątrz otworu korpusu osadzona jest w obwodowym profilowym rowku korpusu i unieruchomiona względem niego obwodowa profilowa uszczelka. Uszczelka jest wykonana z materiału o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych. Na powierzchniach mających kontakt z kością implant ma korzystnie postać zbliżoną do struktury plastra miodu zdeformowanej tak, że ścianki boczne komórek plastra są zasadniczo prostopadłe do nominalnej powierzchni im plantu. Materiał, z którego wykonana jest stopka ma korzystnie strukturę porowatą gradientową lub stopniowaną, w której większość porów jest otwarta.

Śruba posiada przelotowy kanał, z wlotem zaślepionym elastycznym korkiem.

Korpus w swej części przeciwległej do stopki ma otwór stożkowy przenikający się z gniazdem na klucz i część powierzchni stożkowej otworu usytuowana jest powyżej gniazda na klucz, a część jej jest usytuowana poniżej gniazda na klucz. Zakończenie otworu w stopce, w który wchodzi śruba oraz zakończenie śruby mają postać stożkowych powierzchni o kącie wierzchołkowym mniejszym niż 60°.

W jednej z odmian implantu dystrakcyjnego zewnętrzna powierzchnia korpusu i stopki ma postać gwintu. Połączenie korpusu i stopki ma postać sprzęgła kłowego z powierzchniami styku prostokreśl

PL 230 584 B1 nymi, którego zęby są zaokrąglone. W innej odmianie implantu dystrakcyjnego zewnętrzna powierzchnia korpusu i stopki ma postać obwodowych żeber poprzecznych względem osi otworu na śrubę. W kolejnej odmianie implantu dystrakcyjnego stopka ma w dolnej części co najmniej jeden przesunięty względem osi śruby filar o przekroju poprzecznym zbliżonym do wydłużonej elipsy.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest wprowadzenie skutecznego uszczelnienia chroniącego przed przedostawaniem się do wnętrza implantu zarówno niepożądanych cząstek materii oraz bakterii i innych drobnoustrojów podczas osadzania w kości, w czasie osteodystrakcji oraz po jej zakończeniu, gdy implant pełni rolę wspornika.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawione jest w przykładach wykonania na rysunkach, na których poszczególne figury przedstawiają:

fig. 1 - implanty w odmianie gwintowanej, ze śrubą montażową, śrubą rozpierającą i śrubą podpierającą, w widoku ukośnym, fig. 2 - implanty w odmianie gwintowanej, ze śrubą montażową, śrubą rozpierającą i śrubą podpierającą, w częściowym przekroju, fig. 3 - implanty w odmianie żebrami poprzecznymi względem osi otworu na śrubę, ze śrubą montażową, śrubą rozpierającą i śrubą podpierającą, w widoku ukośnym, fig. 4 - implanty w odmianie z żebrami poprzecznymi względem osi otworu na śrubę, ze śrubą montażową, śrubą rozpierającą i śrubą podpierającą, w częściowym przekroju, fig. 5 - implant w odmianie z dwoma filarami, w widoku ukośnym, fig. 6 - implant w odmianie z dwoma filarami, w częściowym przekroju, fig. 7 - implant w odmianie z jednym filarem, w widoku ukośnym, fig. 8 - implant w odmianie z jednym filarem, w częściowym przekroju, fig. 9 - uszczelnienie z pokryciem ochronnym śruby rozpierającej i zdzierakiem usuwającym pokrycie ochronne, w częściowym przekroju, fig. 10 - zdzierak z ostrzami odpowiadającymi zarysowi gwintu śruby, w widoku ukośnym, fig. 11 - zdzierak w ostrzami skośnymi, w widoku ukośnym, fig. 12 - zdzierak zintegrowany z korpusem, na wlocie otworu, w widoku ukośnym, fig. 13 - zdzierak zintegrowany z korpusem, w głębi stożka, w widoku ukośnym, fig. 14 - implant w częściowym przekroju, z uszczelką osadzoną w kielichu otworu, fig. 15 - implant w przekroju z uszczelką osadzoną w rowku, w przekroju, fig. 16 - struktura plastra miodu w widoku ukośnym, fig. 17 - śruba z przelotowym otworem, w przekroju, fig. 18 - stożkowy otwór i gniazdo klucza, w przekroju, fig. 19 - sprzęgło kłowe pomiędzy korpusem i stopką, w widoku ukośnym, fig. 20 - korpus i stopka ze sprzęgłem kłowym, w przekroju, fig. 21 - zęby sprzęgła kłowego na stopce, w widoku ukośnym.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania w odniesieniu do implantów stomatologicznych. Implant tego typu to śródkostny wszczep filarowy umieszczany w kości żuchwy lub szczęki. Taki implant stanowi bazę, na której osadza się koronę brakującego zęba lub opiera się protezę zębową.

Stomatologiczny implant dystrakcyjny to implant, który ma za zadanie realizować dwie funkcje:

- funkcję osteodystraktora - w celu przeprowadzenia ukierunkowanej osteogenezy dystrakcyjnej kości żuchwy lub szczęki,

- funkcję wszczepu filarowego - w celu osadzenia na nim korony sztucznego zęba lub podparcia protezy zębowej.

Implant dystrakcyjny składa się z korpusu 1, w którym w jego środkowym przelotowym otworze osadzona jest obrotowo gwintowana śruba 2 współpracująca ze stopką 3 przemieszczalną względem korpusu 1. Otwór środkowy w stopce 3 jest zaślepiony na swym końcu przeciwległym do łba śruby 2. Śrubę 2 może stanowić śruba montażowa 2a, właściwa rozpierająca śruba dystrakcyjna 2b lub docelowa śruba podpierająca 2c.

Wynalazek dotyczy implantów przeznaczonych do wkręcania - z korpusem 1 zaopatrzonym w zewnętrzny gwint 4, przeznaczonych do wstawiania - z korpusem 1 zaopatrzonym w obwodowe żebra 5 poprzeczne względem osi otworu korpusu 1 oraz przeznaczonych do wstawiania z ominięciem

PL 230 584 B1 nerwu głównego i naczyń krwionośnych - ze stopką w postaci co najmniej jednego filaru 6, przesuniętego względem osi otworu korpusu implantu.

W każdej z tych odmian zachowana jest konstrukcja rozpierana w postaci śruby 2 obracalnej w korpusie 1 w celu odsuwania od siebie stopki 3 i korpusu 1 umieszczonych w kości pacjenta. Odsuwające się od siebie korpus 1 i stopka 3 powodują rozsunięcie połączonych z nimi fragmentów lub obszarów kości, co umożliwia jej osteodystrakcję. Śruba 2 obracana jest za pośrednictwem zewnętrznego klucza, nie pokazanego na rysunkach, wkładanego do gniazda 7 lub za pomocą klucza, nie pokazanego na rysunkach, opieranego na chwytowych powierzchniach 8 łba śruby 2. Na łbie śruby 2c osadzana jest korona zęba lub protezy.

Implant dystrakcyjny według wynalazku ma układ uszczelniający strefę pomiędzy śrubą 2 a otworem korpusu 1. Układ uszczelniający obejmuje zewnętrzne obwodowe ochronne pokrycie 9 nałożone na gwint śruby 2 oraz zdzierak 10 z ostrzami 11, usytuowany na drodze przemieszczania śruby 2 podczas jej wkręcania w korpus 1.

Zdzierak 10 służy do usuwania, przynajmniej częściowo, warstwy ochronnego pokrycia 9 podczas wkręcania śruby 2 w korpus 1. Cząstki materii i drobnoustroje, które osiadły na powierzchni ochronnego pokrycia 9 gwintu śruby 2 na skutek kontaktu ze środowiskiem jamy ustnej, są usuwane wraz z zewnętrzną warstwą tego pokrycia.

Pokrycie ochronne śruby może być jedno lub wielowarstwowe. Powinno ono być jako całość na tyle sztywne i wytrzymałe, aby nie zostało ono nadmiernie zniekształcone lub oderwane od śruby np. przez kawałki jedzenia w trakcie jedzenia, włókna szczoteczki w trakcie mycia zębów, strumień wody irygatora, przemieszczającą się protezę zębową. Z drugiej strony, pokrycie ochronne śruby powinno być na tyle łatwe do usunięcia z powierzchni gwintu śruby, aby możliwe było jej wkręcanie w gwintowany otwór w korpusie, bez nadmiernych oporów.

Istotnym zagadnieniem jest zabezpieczenie przed napływem płynów ustrojowych oraz przed przenikaniem drobnoustrojów do wewnątrz implantu (i organizmu) w trakcie wkręcania śruby. Jednym z możliwych rozwiązań tego problemu jest wykonanie pokrycia ochronnego śruby jako wielowarstwowego. Wewnątrz znajdowałby się podatny materiał korzystnie o dobrej adhezji do materiału śruby i korpusu. Materiał ten powinien posiadać właściwości plastyczne, może mieć także znaczną lepkość i mieć np. w postać żelu, maści, pasty, masy plastycznej. Na powierzchni pokrycia ochronnego śruby znajdowałaby się bardziej wytrzymała warstwa, która chroniłaby podatną warstwę wewnętrzną (jedną lub kilka) przed uszkodzeniem, nadmiernym odkształceniem. Zewnętrzna warstwa ochronna powinna mieć jednak na tyle niskie właściwości wytrzymałościowe lub być na tyle cienka, aby było możliwe łatwe usunięcie tej warstwy ochronnego pokrycia z użyciem zdzieraka. Warstwa ta byłaby usuwana przy przechodzeniu przez zdzierak posiadający odpowiednio ukształtowane ostrza, zaś podatna warstwa wewnętrzna, co najmniej w części, pozostawałby na gwincie, na przykład w jego zagłębieniach, i dzięki adhezji, plastyczności, lepkości - uszczelniałaby połączenie gwintowe śruba - korpus.

Zagłębienia na powierzchni czołowej zdzieraka 10 mogą być wypełnione tym samym materiałem, z którego wykonana jest wewnętrzna warstwa ochronna pokrycia 9 gwintu śruby 2. Zapobiega to gromadzeniu się w tych zagłębieniach w szczególności cząstek jedzenia. Korzystnym byłoby także wypełnienie wolnej przestrzeni w kielichu otworu w korpusie takim samym lub podobnym materiałem, aby nie pozostała pusta przestrzeń, do której mogłyby przenikać płyny z jamy ustnej.

Co najmniej jedna warstwa ochronna pokrycia 9 gwintu śruby 2 jak i wypełnienie otworów i zagłębień w zdzieraku 10 korzystnie mogą być wykonane z materiałów mających właściwości przeciwdrobnoustrojowe np. dzięki obecności w nim związków srebra, złota lub antybiotyków.

Ostrza 11 zdzieraka 10 są usytuowane wewnątrz jego obudowy, stanowiącej samoistną część. Możliwym rozwiązaniem jest zintegrowanie zdzieraka 11 z korpusem 1 i usytuowanie go wewnątrz otworu korpusu 1. Budowa i kształt ostrzy 11 zdzieraka 10 powinien być dostosowany do wielkości, budowy i materiału pokrycia ochronnego gwintu śruby 2 oraz wymaganej dokładności jego usunięcia. W przypadku wymogu dokładnego usunięcia pokrycia ochronnego zdzierak 10 może mieć postać typowej narzynki do nacinania gwintu na śrubach, natomiast w przypadku, gdy nie jest to wymagane, może mieć prostszą budowę - nie musi mieć ostrzy odpowiadających zarysowi gwintu śruby 2. W takim przypadku zdzierak 10 może mieć pochylone ostrza 11, tak aby usuwany materiał pokrycia 9 był kierowany na zewnątrz otworu. Niezależnie od kształtu ostrzy 11 usuwających ochronne pokrycie 9, ostrza te powinny znajdować się w takim miejscu, aby nie mogły mieć kontaktu z tkankami jamy ustnej. Korzystnym więc jest ich umieszczenie wewnątrz obudowy zdzieraka 10 lub wewnątrz otworu w korpusie 1.

PL 230 584 B1

Uszczelka 12 osadzona jest w korpusie 1 poniżej wlotu otworu korpusu 1 i jest unieruchomiona względem korpusu 1. Uszczelka 12 może być osadzona obwodowo w stożkowym kielichu otworu korpusu 1. Korzystnym rozwiązaniem jest osadzenie uszczelki 12 w wewnętrznym obwodowym profilowym rowku 13 otworu korpusu. W takim przypadku uszczelka 12 ma kształt pierścienia o przekroju poprzecznym okrągłym, eliptycznym lub owalnym, zaś rowek 13 ma profil blokujący uszczelkę 12 przed wypadnięciem. Uszczelka 12 powinna być wykonana z podatnego tworzywa o dobrych właściwościach sprężystych, przykładowo silikonu, nie ulegającego trwałym deformacjom w szerokim zakresie odkształceń, które może mieć właściwości przeciwdrobnoustrojowe np. dzięki obecności w nim związków srebra, złota. Cząstki materiałów ochronnego pokrycia 9 śruby 2 oraz uszczelki 12 mogą pozostać na gwincie śruby 2 wkręcanej w korpus 1 implantu, który to gwint ma kontakt z tkankami żuchwy/szczęki, zatem z tego względu materiały te powinny być materiałami biozgodnymi.

Powierzchnie implantu mające kontakt z kością, zwłaszcza z kością gąbczastą, mogą mieć postać struktury plastra miodu 14, w której zdeformowane ścianki komórek plastra są zasadniczo prostopadłe do nominalnej powierzchni implantu. Duży udział objętościowy porów i otwarte komórki struktury umożliwiają w takim przypadku wnikanie komórek kostnych i wypełnianie ich.

Śruba 2 ma przelotowy kanał 15, z wlotem zaślepionym elastycznym korkiem 16. Umożliwia to kontrolowany przepływ płynów (cieczy i gazów) między wnętrzem implantu a otaczającą go tkanką kostną, w szczególności podawanie tą drogą do wnętrza organizmu substancji działających korzystnie na proces leczenia. Korek 16 wykonany jest z elastycznego tworzywa, które po przekłuciu np. igłą lekarską umożliwia przepływ płynów, a po wyjęciu igły blokuje ten przepływ. Kanał 15 jednocześnie zapobiega negatywnym zjawiskom w trakcie wkręcania i wykręcania śruby 2 - poprzez wyrównywanie różnicy ciśnień w komorze utworzonej przez stopkę 3 i śrubę 2 w różnych położeniach.

Korpus 1 w swej części przeciwległej do stopki 3 ma stożkowy otwór 17 przenikający się z gniazdem 18 na klucz i część powierzchni stożkowej otworu 17 usytuowana jest powyżej gniazda 18 na klucz, a część jej jest usytuowana poniżej gniazda 18 na klucz. W tym przypadku oparcie stożkowej powierzchni śruby 2 zachodzi na dwóch powierzchniach rozdzielonych gniazdem 7 na klucz. Poprawia to stabilizację śruby 2 w korpusie 1, zwłaszcza przy wystąpieniu siły poprzecznej działającej na koronę sztucznego zęba lub protezy.

Zakończenie otworu śruby 2 w stopce 3 oraz zakończenie tej śruby 2 ma postać stożkowych powierzchni 19, korzystnie o kącie rozwarcia stożka poniżej 60°. Uzyskuje się przez to zwiększenie stabilizacji śruby 2 w stopce 3. Zmniejszanie kąta rozwarcia stożka powoduje zwiększenie momentu tarcia między śrubą a stopką, przy danej sile docisku. W celu zmniejszenia tego momentu można zmniejszyć współczynnik tarcia na powierzchniach stożkowych dzięki odpowiedniej powłoce (np. PVD, CVD).

W odmianie implantu przeznaczonej do wkręcania, w której zewnętrzna powierzchnia korpusu 1 i stopki 2 ma gwint 4, połączenie korpusu 1 i stopki 2 ma postać sprzęgła kłowego 20, w którym powierzchnie styku zębów 21 są przykładowo powierzchniami prostokreślnymi, niepłaskimi. Takie połączenie zabezpiecza przed wzajemnym obrotem stopki 3 i korpusu 1 przy wkręcaniu w kość. Sprzęgło kłowe 20 ma zaokrąglone zęby 21, aby uniknąć kontaktu tkanki kostnej z ostrymi krawędziami.

W odmianie implantu dystrakcyjnego ze stopką posiadającą dwa, stosunkowo płaskie filary 6 można uzyskać oparcie stopki 3 implantu na warstwie kości zbitej, z jednoczesnym ominięciem głównego nerwu i głównych naczyń krwionośnych żuchwy. Pojedynczy filar 6, stosunkowo płaski i na ogół przesunięty względem osi śruby 2, pozwala osiągnąć ten sam cel w sytuacji, gdy jest zbyt mało miejsca, aby stosując dwa filary ominąć te struktury i zachować w stosunku do nich odpowiedni dystans.

W odmianie tej możliwe jest indywidualne dostosowanie kształtu stopki 3 implantu, z jednym lub dwoma filarami, do budowy kości szczęki/żuchwy danego pacjenta w celu ominięcia głównego nerwu i głównych naczyń krwionośnych. Odpowiedni kształt stopki 3 może zapewnić oparcie jej na warstwie kości zbitej, która może znosić znaczne większe obciążenia niż kość gąbczasta.

Z kolei zastosowanie gradientowej lub stopniowanej, porowatej struktury materiału stopki 3, pozwala zróżnicować jej właściwości mechaniczne i jej porowatość, dostosowując je do potrzeb. Z jednej strony pozwala to zmniejszyć naprężenia na styku implant - kość, dzięki zmniejszeniu dysproporcji między własnościami mechanicznymi materiału implantu i kości (implanty są wykonywane na ogół z materiałów posiadających wielokrotnie wyższy moduł sprężystości, niż kość, a w szczególności kość gąbczasta) oraz zwiększyć możliwość penetracji materiału implantu przez komórki kostne w wyniku zwiększeniu porowatości materiału implantu przy jego powierzchni. Z drugiej strony pozwala to zapewnić większą wytrzymałość mechaniczną stopki w miejscach najbardziej obciążonych, na przykład na styku ze śrubą.

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Implant dystrakcyjny, zwłaszcza stomatologiczny, do utwierdzania w kości, zawierający korpus z gwintowanym otworem, w którym osadzona jest obrotowo gwintowana śruba współpracująca z przemieszczalną względem korpusu stopką, znamienny tym, że posiada układ uszczelniający strefę pomiędzy śrubą (2) a otworem korpusu (1), który to układ obejmuje ochronne pokrycie (9) gwintu śruby (2), składające się z co najmniej jednej warstwy oraz zdzierak (10) posiadający co najmniej jedno ostrze (11), usuwający - co najmniej częściowo ochronne pokrycie (9) gwintu śruby (2), usytuowany na drodze jej przemieszczania w trakcie wkręcania w korpus (1).
2. 2. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że co najmniej jedna z warstw pokrycia (9) ochronnego gwintu śruby (2) lub wypełnienie otworów i zagłębień w zdzieraku (10) usuwającym warstwę ochronną śruby (2) jest wykonana z materiału o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych.
3. 3. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że zdzierak (10) usuwający pokrycie ochronne (9) gwintu śruby (2) ma ostrza (11) usytuowane wewnątrz jego obudowy.
4. 4. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że zdzierak (10) jest zintegrowany z korpusem (1).
5. 5. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że wewnątrz otworu korpusu (1) osadzona jest w obwodowym profilowym rowku (13) korpusu (1) i unieruchomiona względem niego obwodowa profilowa uszczelka (12).
6. 6. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 2, znamienny tym, że uszczelka (12) jest wykonana z materiału o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych.
7. 7. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że na powierzchniach mających kontakt z kością ma postać zbliżoną do struktury plastra miodu (14) zdeformowanej tak, że ścianki boczne komórek plastra są zasadniczo prostopadłe do nominalnej powierzchni implantu.
8. 8. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że materiał, z którego wykonana jest stopka (3) ma strukturę porowatą gradientową lub stopniowaną, w której większość porów jest otwarta.
9. 9. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że śruba (2) posiada przelotowy kanał (15), z wlotem zaślepionym elastycznym korkiem (16).
10. 10. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że korpus (1) w swej części przeciwległej do stopki (3) ma stożkowy otwór (17) przenikający się z gniazdem (18) na klucz i część powierzchni stożkowej otworu (17) usytuowana jest powyżej gniazda (18) na klucz, a część jej jest usytuowana poniżej gniazda (18) na klucz.
11. 11. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że zakończenie otworu w stopce, w który wchodzi śruba (2) oraz zakończenie śruby (2) mają postać stożkowych powierzchni (19) o kącie wierzchołkowym mniejszym niż 60°.
12. 12. Implant dystrakcyjny według jednego z zastrzeżeń od 1 do 11, znamienny tym, że zewnętrzna powierzchnia korpusu (1) i stopki (3) ma postać gwintu.
13. 13. Implant dystrakcyjny według zastrzeżenia 12, znamienny tym, że połączenie korpusu (1) i stopki (3) ma postać sprzęgła kłowego (20) z powierzchniami styku podkreślnymi, którego zęby (21) są zaokrąglone.
14. 14. Implant dystrakcyjny według jednego z zastrzeżeń od 1 do 11, znamienny tym, że zewnętrzna powierzchnia korpusu (1) i stopki (3) ma postać obwodowych żeber (5) poprzecznych względem osi otworu na śrubę (2).
15. 15. Implant dystrakcyjny według jednego z zastrzeżeń od 1 do 11, znamienny tym, że stopka (3) ma w dolnej części co najmniej jeden przesunięty względem osi śruby (2) filar (6) o przekroju poprzecznym zbliżonym do wydłużonej elipsy.