PL230805B1 - Podoklamra - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest podoklamra, mająca zastosowanie do leczenia schorzenia wrastających paznokci (unguis incarnatus).

Wrastające paznokcie (unguis incarnatus) to dosyć powszechnie występująca dolegliwość. Istnieje wiele czynników mających wpływ na jej wystąpienie. Najczęściej są to zaburzenia wzrostu płytki spowodowane urazem, niewłaściwym doborem obuwia, nieodpowiednia pielęgnacja (nadmierne wycinanie kątów paznokcia), zmiany ortopedyczne stopy bądź po prostu uwarunkowania genetyczne. Innym i czynnikami predysponującymi to zjawisko są choroby ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca, łuszczyca, grzybica.

Objawy towarzyszące temu zjawisku to zaczerwienienie i ból podczas ucisku wału paznokciowego. W przypadku długotrwałego nacisku brzegu paznokcia na miękką tkankę wału rozwija się bolesny odczyn zapalny i powstaje ziarnina, zwana potocznie „dzikim mięsem”. Tkanka ta ma za zadanie oddzielenie wrastającego paznokcia od zdrowych tkanek palca. Jej wystąpienie powoduje u chorego nie tylko wystąpienie bardzo silnych dolegliwości bólowych, ale również, przez swoją delikatność łatwo krwawi, co sprzyja powstawaniu zakażenia bakteryjnego.

W zależności od zaawansowania infekcji wałów paznokciowych metody leczenia wrastających paznokci można podzielić na: 1) tamponowanie wałów paznokciowych, piłowanie paznokci oraz skracanie wzdłuż naturalnego brzegu paznokcia na równo z opuszkiem palca, 2) zabiegi chirurgiczne wtym również chirurgia laserowa i 3) zakładanie klamer - przyklejanie z tworzywa sztucznego, aplikacja metalowych.

Metody tamponowania są skuteczne jedynie we wczesnej fazie wrastania paznokci. Zabiegi chirurgicznej korekcji zazwyczaj nie przynoszą efektu terapeutycznego, poza tym wiążą się z typowymi dolegliwościami pozabiegowymi takimi jak np. obrzęk, długotrwałe gojenie a co za tym idzie - rezygnacją z pracy i aktywnego trybu życia. Nadto zabieg chirurgiczny przy postępującym w palcu zapalnym z odczynem ropnym procesie musi być poprzedzony wstępnym leczeniem zachowawczym (np. tamponadą i zastosowaniem ogólnoustrojowej doustnej antybiotykoterapii) i przeprowadzony dopiero w momencie poprawy stanu miejscowego.

Alternatywą dla bolesnego zabiegu chirurgicznego jest ortonyksja - korekta wrastającego paznokcia za pomocą klamer. Główną zaletą klamer jest prawie natychmiastowe działanie przeciwbólowe polegające na odciążeniu miejsca ucisku paznokcia na bolesny wał. Mogą być stosowane u diabetyków a nawet u dzieci od 5 roku życia. Ich działanie powoduje spłaszczenie płytki paznokciowej a tym samym niweluje dolegliwości zapobiegając ponownemu wrastaniu. W stanie techniki znanych jest kilka rodzajów klamer korekcyjnych.

Klamra korygująca o nazwie handlowej BS Quick, wykonana jest z tworzywa sztucznego. Składa się z jednego paska, który jest naklejany na paznokieć. Jej zastosowanie jest możliwe również w przypadku zapalenia wału paznokciowego pod warunkiem, że nie występuje wysięk. Spowodowane jest to tym, że klamrę nakleja się na płytkę paznokcia i wilgoć zmniejsza jej przyczepność. Wskazaniem do zastosowania tego typu klamry są paznokcie dające nieprzyjemne odczucie w okolicy wału paznokciowego, lekkim stopniem wrastania oraz lekkim stanem zapalnym. Bardzo często stosuje się ją także u dzieci. Siła odciągania jest jednak stosunkowo za mała, żeby stosować ją przy bardzo grubej płytce toteż zakłada się ją głównie na paznokcie bardzo słabe i cienkie.

Odmianą tego typu klamry jest metalowo - plastikowa klamra o nazwie handlowej Onyklip. Siła naciągu wzmocniona jest umieszczonym w środku metalowym paskiem. Podobnie jak klamra BS Quick może działać dwu - lub jednostronnie.

Odmianą klamry plastikowo - drucianej jest klamra o nazwie handlowej Podofix, której ulepszenie polega na możliwości regulacji naprężenia drutu naciągającego. Ta odmiana klamry jest narzędziem stosowanym w leczeniu wszelkich form wrastających paznokci a także przy leczeniu hypergranulacji i nagniotków potocznie nazywanych odciskami w obrąbku naskórkowym paznokcia. Ta aktywna klamra uciskowa jest również odpowiednia do kosmetycznej korekcji zniekształconej płytki paznokciowej. Dzięki możliwości regulacji naprężeń można ją stosować także w przypadku płytek twardych i mocnych. Jeśli efekt napinający jest niewystarczający, wówczas stosuje się równocześnie dwie klamry.

Wadą klamer naklejanych jest ich niska skuteczność, której przyczyną jest odklejanie się klamry z powodu dostępu wilgoci np. nadmiernej potliwości stóp, mycia stóp, stosowania kosmetyków do stóp.

PL 230 805 Β1

Kolejna klamra o nazwie handlowej - klamra Frasera - składa się z odcinka druta. Podobnie jak wykonanie aparatu korygującego zgryz wymaga uprzedniego wykonania gipsowego odlewu palca pacjenta w celu dokładnego jej dopasowania. Pacjent musi spotkać się z lekarzem dwukrotnie, co wydłuża czas leczenia. Wadą tej klamry jest możliwość zastosowania jedynie u pacjentów, u których nie wytworzył się jeszcze stan zapalny. Wynika to ze sposobu aplikacji tej klamry. Klamrę nasuwa się na paznokieć w związku z czym stan zapalny uniemożliwia jej założenie.

Kolejną odmianą klamry korekcyjnej jest klamra drutowa o nazwie handlowej Ora. To klamra dwuczęściowa. Składa się z dwóch ramion, które są zakładane z obu stron paznokcia poprzez zaczepienie haków pod płytką paznokcia a następnie na paznokciu są odpowiednio łączone ze sobą. Klamra jest skuteczna w działaniu terapeutycznym pod warunkiem prawidłowej aplikacji. Wadą tej odmiany klamry jest brak możliwości sprawdzenia przed skręceniem ramion czy jest dobrze wygięta i dopasowana do anatomicznego kształtu paznokcia. Nadto ma ona bardzo trudny i krótki skręt ponieważ materiał z którego jest wykonana jest twardy a klamra nie posiada elastycznego łącznika.

W opisie patentowym DE3711755 opisano klamrę składającą się z trzech części: dwóch ramion i zacisku sprężynowego. Ramiona nakłada się po obu stronach paznokcia, zaczepiając zagięciami pod płytką paznokcia. Następnie oba ramiona łączy się za pomocą zacisku sprężynowego, zaczepiając zacisk o przeznaczone do tego zagięcia na ramionach klamry. Wadą tej klamry jest brak elastyczności oraz brak możliwości regulacji naprężenia klamry oraz dopasowana klamry do anatomicznego kształtu paznokcia.

W opisie patentowym DE4207797 opisano klamrę (znaną też pod nazwą handlową VHO-Osthold) składającą się z trzech części: dwóch ramion i łącznika. Ramiona mogą być połączone ze sobą uchwytem. Ramiona zakończone są hakami, które zaczepia się pod płytką paznokcia oraz posiadają zagięcie, w oparciu o które łącznik łączy oba ramiona na paznokciu. Ramiona po założeniu na paznokieć obcina się, zostawiając ich niewielki fragment, niezbędny dla założenia łącznika. Ramiona łączy się łącznikiem poprzez zaczepienie o przeznaczone do tego zagięcia na ramionach a następnie łącznik się skręca. Naddatek łącznika usuwa się poprzez odcięcie. Zarówno klamra jak i łącznik mogą być wykonane z drutu lub tworzywa sztucznego. Klamra pozwala na regulację stopnia podniesienia paznokcia z obu stron. Jej wadą jest jednak brak możliwości sprawdzenia przed skręceniem ramion czy jest dobrze wygięta i dopasowana do anatomicznego kształtu paznokcia. Jak wynika z doświadczeń osób przeszkolonych i aplikujących taką klamrę w specjalistycznych gabinetach jest ona trudna w aplikacji i dopasowaniu. Często może się zdarzyć, że dopiero po założeniu klamry okazuje się, że jest ona źle dogięta i trzeba założyć ponownie, ale już nową klamrę - ponieważ źle przycięte ramię lub ramiona nie nadają się już do ponownego wykorzystania - co zniechęca do jej stosowania ze względu na dodatkowe koszty i czas. Odpowiednie dopasowanie klamry, której konstrukcja nie pozwala na sprawdzenie prawidłowości wygięcia i naciągu przed skręceniem łącznika, wymaga bardzo dużej precyzji i doświadczenia przy aplikacji klamry. Kolejną wadą opisywanej klamry jest fakt, że gotowe ramiona o narzuconych rozmiarach (nawet w kilku wariantach rozmiarowych) nie zawsze pasują i należy wykonać ich modyfikację ręcznie.

Klamra opisana w opisie patentowym DE202012007619 stanowi ulepszoną wersją klamry z opisu patentowego DE4207797. Zawiera ona uchwyt ramion klamry, który może mieć kształt półkolisty, trapezowy lub prostokątny, zaś ramiona uchwytu są różnej długości i ułożone są względem ramion pod stosownym kątem. To ulepszenie klamry ułatwia jej aplikację poprzez dostosowanie uchwytu do zaokrąglenia palca wskazującego ręki oraz uwzględnia proporcje pomiędzy kciukiem i palcem wskazującym, które używane są przy aplikacji klamry a ponadto sam uchwyt może być wielokrotnie wykorzystany np. jeżeli będzie rozdzielny od ramion lub jeżeli będzie połączony z ramionami a zostanie wykorzystane tylko jedno ramię. Ma to o tyle znaczenie, że ze względu na trudną aplikację klamry zdarza się, że ze względu na wadliwe założenie klamry (nieodpowiedni naciąg i wygięcie) trzeba ponownie założyć nowe, jedno ramię (głównie prawe) lub oba ramiona. W opisywanej klamrze, jej część w postaci uchwytu, który ze względu na swoją konstrukcję ułatwia aplikację ramion na płytce paznokcia, nadaje się do wielokrotnego użytku, co z pewnością obniża koszty aplikacji klamry w przypadku konieczności ponownego założenia jej części, wcześniej wadliwie założonej.

Zasada działania klamry jest taka, że ramiona zakłada się na płytkę paznokcia, następnie ramiona obcina się zostawiając ich niewielki fragment, niezbędny dla założenia łącznika. Zakłada się łącznik i następnie łącznik się skręca w rezultacie czego ramiona klamry zbliżają się do siebie i paznokcie są podnoszone. Klamra ta, choć łatwiejsza w aplikacji, posiada jednak te same wady co klamra opisana w opisie patentowym DE4207797. Przede wszystkim konstrukcja tej klamry nie pozwala na sprawdzenie prawidłowości wygięcia i naciągu przed skręceniem łącznika. Ulepszony uchwyt ramion klamry ułatwia

PL 230 805 Β1 jedynie aplikację ramion na płytce paznokcia nie pozwala jednak na sprawdzenie wymaganych parametrów przed skręceniem łącznika. Naciąg i wygięcie są określone dopiero po skręceniu łącznika, to jest po założeniu klamry. Jeżeli są one nieodpowiednie wymaga to ponownej aplikacji klamry przy użyciu nowych części klamry (za wyjątkiem uchwytu ramion) - w zależności od potrzeb konkretnego przypadku łącznika, jednego ramienia czy obu ramion - co generuje dodatkowe koszty i czas. Ponadto ulepszenie klamry dotyczy wyłącznie aplikacji ramion klamry nie obejmuje ono aplikacji łącznika oraz całościowej aplikacji klamry pod kątem prawidłowości i wymaganych ustawień naciągu, wygięcia oraz dostosowania do kształtu anatomicznego płytki paznokcia.

Istota podoklamry polega na tym, że zawiera ona dwa ramiona wykonane z elastycznego drutu oraz łącznik, wykonany z elastycznego drutu, każde z ramion zawiera dźwignię oraz zaczep dla łącznika i według wynalazku każde z ramion z jednej strony jest zakończone odcinkiem, który jest prosty a z drugiej strony odcinkiem, który jest wygięty w kierunku prostego odcinka.

Korzystnie odcinki wygięte w kierunku prostych posiadają kształt kolisty.

Korzystnie ramiona wykonane są z stali twardej.

Korzystnie łącznik wykonany jest z stali miękkiej.

Korzystnie końce łącznika są kilkukrotnie zawinięte w kierunku zewnętrznym, tworząc okrągłe pętle.

Korzystnie ramiona wykonane są z drutu o średnicy 0,3 mm albo 0,4 mm albo 0,5 mm.

Korzystnie łącznik wykonany jest z drutu o średnicy 0,3 mm albo 0,4 mm albo 0,5 mm.

Zasada działania podoklamry polega na tym, że odcinek prosty ramienia podoklamry skraca się dobierając jego długość do szerokości płytki paznokcia. Następnie pozostałą końcówkę odcinka prostego ramienia podoklamry wygina się w kierunku przeciwnym do odcinka wygiętego ramienia klamry, zgodnie ze wzrostem płytki paznokciowej oraz na jego końcu wykonuje się zagięcie w kształcie haczyka, które umożliwi aplikację podoklamry na płytce paznokcia. Powyższe czynności wykonuje się w stosunku do obu ramion podoklamry. Oba ramiona zakłada się po obu stronach na płytkę paznokcia poprzez zaczepienie haczyków obu ramion o płytkę paznokcia, w ten sposób, że końcowa część haczyka znajduje się pod płytką paznokcia. Po założeniu ramion, ich wygięte odcinki tworzą obręcz. Sprawdza się naciąg i dopasowanie do anatomicznego kształtu płytki paznokcia - palcem wskazującym i kciukiem prawej lub lewej ręki naciska się obręcz w połowie jej wysokości, stworzoną przez wygięte odcinki obu ramion podoklamry, co powoduje naciągnięcie ramion i podniesienie paznokcia, celem sprawdzenia skuteczności odciążenia wału paznokciowego, dopasowania podoklamry do anatomicznego kształtu paznokcia, jej wygięcia i sprawdzenia naciągu, które gwarantują efekt terapeutyczny. Następnie zakłada się łącznik poprzez zaczepienie go o zaczepy obu ramion. Dopiero po ustawieniu odpowiednich parametrów wykonuje się drugą ręką, za pomocą haka albo igłotrzymacza stomatologicznego, skręcenie łącznika, celem trwałej aplikacji podoklamry na płytce paznokcia. Wszystkie elementy drutów wystających poza połączenie podoklamry obcina się cęgami do cięcia drutu. Zaś pozostawione ostre krawędzie drutów pokrywa się masą do rekonstrukcji paznokcia.

Ramiona oraz łącznik mogą być wykonane z drutu o różnej średnicy, na przykład 0,3 mm, 0,4 mm i 0,5 mm, co pozwala na dostosowanie podoklamry do wymiarów i grubości płytki paznokcia pacjenta.

Główną zaletą podoklamry według wynalazku jest możliwość sprawdzenia skuteczności odciążenia wału paznokciowego, jej dopasowania do anatomicznego kształtu paznokcia, naciągu i wygięcia przed skręceniem łącznika, co przekłada się na ogromne ułatwienie w aplikacji podoklamry, skutkujące gwarancją wykorzystania tylko jednego zestawu podoklamry do jednej aplikacji. Kolejną zaletą podoklamry jest łatwy montaż, który nie wymaga obcinania ramion podoklamry przed ustawieniem naciągu i skręceniem łącznika. Nadto podoklamra - z uwagi na fakt posiadania prostych odcinków i możliwości regulacji ich długości - ma charakter uniwersalny co oznacza, że jeden model podoklamry można dopasować do każdego kształtu i rozmiaru paznokcia bez konieczności przeróbek i nie ma w związku z tym potrzeby udostępniania podoklamry (ramion i łącznika) w różnych rozmiarach, jej udostępnienie w kilku wariantach średnicy drutu jest w zupełności wystarczające.

Przedmiot wynalazku pokazanyjest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia dwa ramiona podoklamry oraz łącznik, fig. 2 przedstawia dwa ramiona podoklamry, których proste odcinki, po skróceniu, są na końcach zagięte i mają kształt haczyków, fig. 3 przedstawia ramię podoklamry założone na płytkę paznokcia z lewej strony oraz osobno ramię podoklamry założone na płytkę paznokcia z prawej strony, fig. 4 przedstawia ramiona podoklamry założone na płytkę paznokcia z prawej i lewej strony, fig. 5 przedstawia ramiona podoklamry założone na płytkę paznokcia z prawej i lewej strony oraz czynność sprawdzania naciągu i wygięcia podoklamry, fig. 6 przedstawia ramiona

PL 230 805 Β1 podoklamry założone na płytkę paznokcia z prawej i lewej strony jednocześnie z założonym łącznikiem, fig. 7 przedstawia ramiona podoklamry założone na płytkę paznokcia z prawej i lewej strony jednocześnie z założonym i częściowo skręconym łącznikiem, fig. 8 przedstawia założoną na płytce paznokcia podoklamrę po odcięciu wystających części drutu, fig. 9 przedstawia założoną na płytce paznokcia podoklamrę, w której pozostawione krawędzie drutów pokryte są masą do rekonstrukcji paznokcia.

Podoklamra według wynalazku wykonana jest ze stali implantologicznej. Posiada dwa identyczne ramiona 1 i 2 wykonane z drutu o średnicy 0,4 mm, ze stali twardej, gdzie odcinek prosty 8 i 9 ma długość 24 mm, dźwignia 3 i 4 i zaczep 5 i 6 mają ramiona o długości 2 mm, przy czym ramiona dźwigni 3 i 4 ułożone są względem siebie pod kątem 40°, zaś odcinki wygięte 10 i 11 w kształcie kolistym, mają średnicę 26 mm a ich końcowy odcinek (prosty) ma długość 6 mm oraz łącznik 7 wykonany z drutu o średnicy 0,4 mm, ze stali miękkiej (bardziej plastycznej). Końce łącznika 7 są kilkukrotnie zawinięte w kierunku zewnętrznym, tworząc okrągłe pętle 12. Łącznik 7 ma 6,7 mm szerokości i 30 mm długości zaś pętle 12 na jego końcach mają średnicę 4 mm.

Działanie podoklamry według wynalazku polega na tym, że odcinek prosty 8 i 9 ramienia podoklamry 1 i 2 skraca się cęgami do cięcia drutu dobierając jego długość do szerokości płytki paznokcia pacjenta. Następnie pozostałą końcówkę odcinka prostego 8 i 9 ramienia podoklamry 1 i 2 wygina się w kierunku przeciwnym do odcinka wygiętego kolistego ramienia klamry 10 i 11, zgodnie ze wzrostem płytki paznokciowej oraz na jego końcu wykonuje się zagięcie w kształcie haczyka 8ą i 9a, które umożliwia aplikację podoklamry na płytce paznokcia. Powyższe czynności wykonuje się w stosunku do obu ramion podoklamry 1 i 2. Oba ramiona 1 i 2 zakłada się na płytkę paznokcia poprzez zaczepienie haczyków 8a i 9a obu ramion 1 i 2 o płytkę paznokcia, w ten sposób, że końcowa część haczyka 8a i 9a znajduje się pod płytką paznokcia. Po założeniu ramion 1 i 2, ich wygięte, koliste odcinki tworzą obręcz. Należy wówczas sprawdzić naciąg i dopasowanie klamry do anatomicznego kształtu paznokcia. Palcem wskazującym i kciukiem prawej lub lewej ręki naciska się obręcz w połowie jej wysokości, stworzoną przez wygięte, koliste odcinki 10 i 11 obu ramion podoklamry 1 i 2, co powoduje naciągnięcie ramion 1 i 2 i podniesienie paznokcia, celem sprawdzenia skuteczności odciążenia wału paznokciowego, dopasowania podoklamry do anatomicznego kształtu paznokcia, jej wygięcia i naciągu a następnie po ustawieniu odpowiednich parametrów zakłada się łącznik 7 poprzez zaczepienie go o zaczepy 5 i 6 obu ramion 1 i 2 i wykonuje się drugą ręką, za pomocą haka albo igłotrzymacza stomatologicznego, skręcenie łącznika 7, celem trwałej aplikacji podoklamry na płytce paznokcia. Następnie wszystkie elementy drutów wystających poza połączenie podoklamry obcina się cęgami do cięcia drutu. Zaś pozostawione ostre krawędzie drutów pokrywa się masą do rekonstrukcji paznokcia 13.

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Podoklamra zawierająca dwa ramiona (1,2) wykonane z elastycznego drutu oraz łącznik (7), wykonany z elastycznego drutu, każde z ramion (1, 2) zawiera dźwignię (3, 4) oraz zaczep (5, 6) dla łącznika (7), znamienna tym, że każde z ramion (1,2) z jednej strony jest zakończone odcinkiem (8,9), który jest prosty a z drugiej strony odcinkiem (10,11), który jest wygięty w kierunku prostego odcinka (8, 9).
2. 2. Podoklamra według zastrz. 1, znamienna tym, że odcinki (10,11) mają kształt kolisty.
3. 3. Podoklamra według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że ramiona (1,2) wykonane są ze stali twardej.
4. 4. Podoklamra według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienna tym, że łącznik (7) wykonany jest ze stali miękkiej.
5. 5. Podoklamra według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienna tym, że końce łącznika (7) są kilkukrotnie zawinięte w kierunku zewnętrznym, tworząc okrągłe pętle (12).
6. 6. Podoklamra według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienna tym, że ramiona (1,2) wykonane są z drutu o średnicy 0,3 mm albo 0,4 mm albo 0,5 mm.
7. 7. Podoklamra według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, znamienna tym, że łącznik (7) wykonany jest z drutu o średnicy 0,3 mm albo 0,4 mm albo 0,5 mm.