PL230813B1 - System do transportu i unieruchomienia pacjenta, zwłaszcza do obrazowania CT pacjenta z udarem mózgu - Google Patents

Abstract

System do transportu i unieruchomienia pacjenta, zwłaszcza do obrazowania CT pacjenta z udarem mózgu, zawiera nosze wykonane ze sztywnego materiału radioprzeziernego, np. poliwęglanu, z sekcją korpusową i węższą sekcją głowową oraz wyjmowalną podpórkę głowy również wykonaną ze sztywnego materiału radioprzeziernego, np. styropianu, zamontowaną w sekcji głowowej noszy. Nosze mają szczeliny pasowe dla pasów unieruchamiających, ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych i w ścianach głowowych bocznych oraz szczeliny uchwytowe do przenoszenia noszy ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych i w dnie. Pasy unieruchamiające zawierają zapięcia zaczepowe lub zapięcia zatrzaskowe z tworzywa sztucznego, nosze mogą być wyścielone elastyczną wkładką. Podpórka głowy składa się z części dolnej podpórki (12) oraz części górnej podpórki (13), przy czym część dolna podpórki (12) ma dolną wnękę (14) ukształtowaną do tyłu głowy i szyi pacjenta, a część górna podpórki (13) ma górną wnękę (15) ukształtowaną do części twarzowej głowy pacjenta, z otworem (16) na usta, nos i oczy pacjenta. Część dolna podpórki (12) i część górna podpórki (13) są połączone za pomocą zapięcia zaczepowego lub zapięcia zatrzaskowego.

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy transportu i unieruchomienia pacjenta przed i podczas obrazowania medycznego lub radioterapii, np. przy wykorzystaniu metod CT, NMR, EPR i podobnych. W szczególności wynalazek umożliwia personelowi medycznemu szybko i pewnie unieruchomić głowę pacjenta. Czas i precyzja są bardzo ważne w przypadku udaru mózgu, w którym obrazowanie CT powinno być przeprowadzone możliwie jak najszybciej i w wysokiej rozdzielczości w celu umożliwienia natychmiastowej diagnostyki i terapii.

Pacjent powinien być szybko i bezpiecznie transportowany i umieszczony bezpośrednio na stole urządzenia CT. Taka procedura pozwala uniknąć dodatkowych ruchów głowy pacjenta względem korpusu.

Znane nosze nie umożliwiają jednak przeprowadzania badania tomograficznego głowy pacjenta bez przenoszenia go na stół urządzenia CT. Zazwyczaj powód jest bardzo prosty: nosze są szersze niż otwór wejściowy (ang.: gantry) urządzenia CT i nie mogą być do niego wprowadzone. Poza tym, nosze zawierają zazwyczaj metalowe części, które nie mogą być umieszczone w otworze tomografu lub jego sąsiedztwie. Jeśli jednak znane nosze mogą być umieszczone na stole, ciało i głowa pacjenta muszą być dodatkowo unieruchomione. Stwarza to wiele problemów.

Po pierwsze, każda minuta stracona na dodatkowe operacje zmniejsza szanse pacjenta na odzyskanie zdrowia, ponieważ komórki nerwowe szybko umierają w przypadku uszkodzenia wewnątrz mózgu.

Po drugie, każdy niekontrolowany ruch głowy pacjenta względem korpusu może pogorszyć jego stan.

Po trzecie, większość pacjentów po udarze mózgu to są ludzie w podeszłym wieku i z otyłością, co czyni trudnym repozycjonowanie pacjenta.

Po czwarte, większość pacjentów po udarze mózgu traci przytomność i nie są w stanie ani pomóc personelowi, ani współpracować podczas badania lekarskiego. Mogą również mieć drgawki.

Pojawia się problem jak pokonać te przeszkody. Proponowany wynalazek odpowiada na ten problem i stanowi znaczący postęp w stosunku do stanu techniki, który jest analizowany poniżej.

W międzynarodowym zgłoszeniu patentowym WO2016054407 A1 proponuje się nosze zawierające leże i ramę mającą pierwszy i drugi równoległe, podłużne elementy ramy połączone z pierwszym i drugim poprzecznym elementem ramy. Szyna do mocowania akcesoriów jest ukształtowana w górnej powierzchni co najmniej jednego z elementów ramy i ma szereg naprzemiennych obszarów otwartych i obszarów skierowanych w dół wzdłuż długości szyny. Zamocowanie leża jest tak skonfigurowane, żeby podpierać leże i być rozłącznie i w sposób bezpieczny zamocowanym w szynie mocującej, i być przemieszczalnym w pozycji niezabezpieczonej wzdłuż szyny mocującej.

Amerykański dokument patentowy US4566445 A ujawnia nosze dla pacjentów z urazami zawierające radioprzezierną, sztywną płytę, mającą rdzeń środkowy z pianki poliimidowej i powłokę z żywicy epoksydowej wzmocnionej grafitem. Płyta ma wbudowane uchwyty do przenoszenia pacjenta, pasy do mocowania pacjenta na płycie, a także środki do przesuwania pacjenta. Nosze przeznaczone są do transportu pacjenta i wykonywania różnych badań diagnostycznych, w tym tomografii komputerowej, bez wyjmowania pacjenta z noszy.

Techniki i urządzenia do przymocowania urządzenia medycznego do urządzenia do przenoszenia pacjenta, na przykład urządzenia do mechanicznej resuscytacji krążeniowo-oddechowej (CPR) do noszy, są opisane w amerykańskim zgłoszeniu patentowym US2016095765 A1. Pasek stabilizacyjny urządzenia medycznego zawiera pierwsze usuwalne jarzmo mocujące, podłączone do pierwszego zakończenia pierwszego paska. Regulowana i szybko zwalnialna klamra jest usytuowana pomiędzy drugim końcem pierwszego paska i bliższym końcem drugiej taśmy, podczas gdy drugie rozłączne jarzmo mocujące jest połączone z dalszym końcem drugiego paska. Pierwsze i drugie rozłączne jarzma mocujące zawierają uchwyty w kształcie litery U do rozłącznego łączenia z urządzeniem medycznym. Regulowana i szybko zwalnialna klamra dostosowuje długość drugiego paska, na przykład żeby zapewnić połączenie urządzenia medycznego z urządzeniem do przenoszenia pacjenta.

Wiele wynalazków rozwiązuje problem podpierania i unieruchomienia głowy w stosunku do ciała pacjenta i/lub stołu urządzenia obrazującego.

Według amerykańskiego zgłoszenia patentowego US2007287943 A1 urządzenie przytrzymujące rdzeń kręgowy zawiera człon tułowia z częścią podtrzymującą głowę, częścią podtrzymującą szyję i częścią podtrzymującą plecy. Lewa i prawa części opasujące tułów rozciągają się od części podtrzymującej plecy, a lewa i prawa części opasujące głowę rozciągają się od części podtrzymującej szyję

PL 230 813 Β1 i części te odpowiednio owijają się wokół tułowia i głowy pacjenta, i są zamocowane do siebie, zabezpieczając tułów i głowę przed przemieszczaniem. Odchylane sekcje klapy klatki piersiowej znajdują się w lewej i prawej części opasującej tułów, zapewniając pacjentowi wygodę i lepszy dostęp do powierzchni klatki piersiowej. Sprzączki i paski służą do zamocowania urządzenia przytrzymującego rdzeń kręgowy i całego pacjenta do płyty nośnej lub noszy.

W zgłoszeniu międzynarodowym WO2015109086 A1 adapter do pozycjonowania i ograniczania ruchów głowy pacjenta zawiera podstawę, jeden lub więcej elementów mocujących do selektywnego umieszczenia podstawy do stołu aparatu do obrazowania, parę wystających do góry i rozstawionych wsporników przymocowanych do podstawy, klatkę stabilizatora przymocowaną obrotowo do pary podpór oraz mechanizm blokujący do selektywnego zapobiegania obrotowi ramy dołączonej do wspomnianej pary podpór.

Inne rozwiązania podpórki głowy przeznaczonej dla pacjenta leżącego na stole są ujawnione w dokumentach chińskich CN203988099 A1, CN202005759 A1 lub CN201398973 Y. Wspólną cechą tych rozwiązań jest to, że podpórka głowy obejmuje mniej lub bardziej sztywny wałek albo poduszkę, podnoszące głowę powyżej płaszczyzny stołu oraz środki unieruchamiające takie jak taśmy lub obejmy.

Podobne idee są realizowane również w amerykańskich patentach US5337760 A lub US5311882 A.

Wariant urządzenia unieruchamiającego głowę jest wyposażony w maskę na twarz. Na przykład europejskie zgłoszenie patentowe EP2926735 A2 ujawnia ramę do zamocowania maski termoplastycznej, która zawiera pierwszą część podporową dla górnej części pleców pacjenta oraz drugą część podporową do mocowania głowy pacjenta w pozycji pionowej. Te dwie części podtrzymujące zawierają środki do mocowania maski termoplastycznej i zamocowania jej za głową pacjenta do ramy.

Podobne rozwiązania zaproponowano w międzynarodowym zgłoszeniu patentowym WO 2011000077 A1 i japońskim dokumencie patentowym JPH09262231 A. Aktywne urządzenie do utrzymywania pozycji pacjenta w trakcie procedury medycznej, takiej jak obrazowanie, również korzystające z maski twarzowej, ujawniono w amerykańskim patencie US6138302 A. Urządzenie zawiera układ śledzący ruch określonej części ciała, w tym m.in. głowy, komputer odbierający sygnały z układu śledzenia i określający czy wystąpił niepożądany ruch części ciała, a jeśli tak, to wysyłający sygnał korekcyjny, który za pomocą szeregu silników przywraca pożądane położenie danej części ciała. Monitorowanie i repozycjonowanie może następować z bardzo dużą częstotliwością. Szczególnym zastosowaniem jest unieruchamianie i pozycjonowanie głowy podczas skanowania mózgu.

W wielu wynalazkach, takich jak wynalazek opisany w międzynarodowym zgłoszeniu patentowym WO2004075716 A2, ujawnione są lokalizatory stereotaktyczne wykorzystujące zagryzienie przez pacjenta elementu ustalającego. Lokalizator zawiera element do zagryzania, ukształtowany i przystosowany do umieszczania w ustach pacjenta oraz konstrukcję wsporczą, przymocowaną do elementu do zagryzania. Konstrukcja wsporcza określa konfigurację łukową, która rozciąga się od tylnych zębów pacjenta, pozwalając na bezpośredni kontakt obszaru potylicznego głowy pacjenta z powierzchnią stołu. Dodatkowo referencyjne elementy graficzne dostarczają dodatkowych informacji odniesienia na obrazie ze skanowania, gdy przecinają się z płaszczyzną warstwy skanowania. Informacja odniesienia służy do mapowania danych ze skanu tak, aby odnieść dane z obrazu ze skanowania do układu współrzędnych związanego z podstawką z elementem do zagryzania.

Elementy do zagryzania, jak również odnośniki graficzne takie jak punkty, pręty lub przekątne, które mogą odnosić się do wybranej pozycji targetu określonej na podstawie obrazowania tomograficznego, są wykorzystywane również w amerykańskich patentach US5947981 A i US4841965 A. Jednak pomimo skutecznego unieruchamiania, elementy do zagryzania zwykle nie mogą być stosowane u pacjentów z udarem mózgu, którzy są często nieprzytomni albo doświadczają drżenia lub drgawek.

Inne powiązane wynalazki dotyczące unieruchomienia głowy są proponowane w wymienionych powyżej amerykańskich dokumentach patentowych US2010268248 A1, US5865780 A i US4841965. Ten ostatni wynalazek obejmuje unieruchomienie głowy za pomocą podciśnienia. Głowa pacjenta jest umieszczona w uchwycie wyposażonym w otwory prowadzące do komory, z której częściowo wypompowuje się powietrze. Głowa pacjenta zostaje przyssana do obręczy urządzenia przez podciśnienie.

Żaden z powyżej opisanych wynalazków nie rozwiązuje problemu technicznego wyposażenia medycznych zespołów ratowniczych w nosze odpowiednie do umieszczenia ich wraz z zabezpieczonym pacjentem bezpośrednio na stole urządzenia do przetwarzania obrazu i które pozwalałyby na włożenie ich części głowowej do otworu wejściowego urządzenia, zapewniając niezawodne, bezpiecznie i komfortowe unieruchomienie głowy pacjenta.

PL 230 813 Β1

Wynaleziony system do transportu i unieruchomienia pacjenta, zwłaszcza do obrazowania CT pacjenta z udarem mózgu, zawiera nosze ze sztywnego materiału radioprzeziernego, z sekcją korpusową i węższą sekcją głowową, oraz wyjmowaną podpórkę głowy ze sztywnego materiału radioprzeziernego, zamontowaną nieruchomo w sekcji głowowej noszy. Nosze wyposażone w podpórkę głowy mogą być umieszczone bezpośrednio na stole urządzenia CT, bez potrzeby przemieszczania pacjenta. W ten sposób zostaje zmniejszony czas potrzebny do przygotowania pacjenta do badania CT, jak również wielkość zespołu medycznego.

Nosze mają zewnętrznie płaskie i wewnętrznie płaskie lub wklęsłe dno. Sekcja korpusowa noszy ma ściany korpusowe boczne. Sekcja głowowa noszy ma ściany głowowe boczne i ścianę głowową końcową, które razem tworzą ciągły, pionowy kołnierz wokół głowy pacjenta. Ten kołnierz jest połączony ze ścianami korpusowymi bocznymi noszy. Od strony stóp pacjenta nosze są otwarte, umożliwiając wsuwanie pacjenta na nosze lub zsuwanie z noszy na łóżko.

Wskazane jest, żeby kołnierz składający się ze ścian głowowych bocznych i ściany głowowej końcowej był wyższy od ścianek korpusowych bocznych. Wówczas podpórka głowy może być mocno przytrzymywana wewnątrz sekcji głowowej noszy.

Nosze mają szczeliny pasowe do przymocowania pasów unieruchamiających, ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych oraz w ścianach głowowych bocznych. Pasy unieruchamiające zapinają się na taśmy zaczepowe, tzw. rzepy lub połączenia zatrzaskowe z tworzywa.

Nosze mają również szczeliny uchwytowe do przenoszenia noszy, ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych i w dnie noszy od strony stóp pacjenta.

Nosze mogą być wykonane z poliwęglanu, polistyrenu, polipropylenu, utwardzonego polietylenu lub innego sztywnego i radioprzeziernego materiału polimerowego. Dno noszy jest pokryte elastyczną wkładką, nadającą się do wsuwania pacjenta na nosze lub zsuwania z noszy na łóżko.

Będąca elementem zastrzeganego systemu podpórka głowy może być wykorzystywana razem z noszami, gdy zachodzi potrzeba przetransportowania pacjenta lub unieruchomienia tułowia. Alternatywnie podpórka głowy może być stosowana samodzielnie, gdy należy unieruchomić tylko głowę pacjenta. Wówczas podpórka głowy może być przymocowana bezpośrednio do podłoża, np. do stołu aparatu CT.

Podpórka głowy składa się z dwóch części: części dolnej podpórki głowy i części górnej podpórki głowy. Część dolna podpórki głowy ma dolną wnękę ukształtowaną do tyłu głowy i szyi pacjenta. Część górna podpórki głowy ma górną wnękę ukształtowaną do części twarzowej głowy pacjenta, z otworem na usta, nos i oczy pacjenta. Głowę pacjenta umieszcza się na części dolnej podpórki głowy i przykrywa częścią górną podpórki głowy. Po unieruchomieniu głowy pacjenta, część dolna podpórki głowy i część górna podpórki głowy mogą być połączone za pomocą zapięcia zaczepowego (rzepu) lub zatrzaskowego, zwłaszcza gdy głowa pacjenta jest unieruchamiana bez noszy. Natomiast jeżeli pacjent znajduje się na noszach, obie części podpórki głowy zabezpiecza się dwoma pasami lub taśmami unieruchamiającymi, zaczepionymi w ścianach głowowych bocznych noszy.

W jednym przykładzie wykonania, wnęki wewnątrz podpórki głowy mogą być ukształtowane indywidualnie dla danego pacjenta. Jest to szczególnie wskazane przy radioterapii głowy, gdzie dokładne pozycjonowanie wiązki względem celu ma kluczowe znaczenie. Jednakże proces przygotowania indywidualnie ukształtowanej podpórki głowy zajmuje zbyt dużo czasu w sytuacjach nagłych. Dlatego system jest korzystnie wyposażony w zestaw podpórek głowy ukształtowanych do różnych rozmiarów czaszki.

W alternatywnym przykładzie wykonania, wewnętrzne ścianki boczne dolnej wnęki ukształtowanej w części dolnej podpórki głowy i górnej wnęki ukształtowanej w części górnej podpórki są pionowe. Mimo, że głowa jest unieruchomiona trochę mniej pewnie, to pionowe ścianki wewnętrzne pozwalają na bardzo szybkie unieruchomienie głowy, nawet podczas transportu pacjenta na noszach. Podpórka głowy jest raczej dwuczęściowa niż z jednej części, ponieważ łatwiej i bezpieczniej jest umieścić głowę na dolnej części i dopełnić górną częścią podpórki głowy, zamiast umieszczać głowicę wewnątrz głębokiej wnęki w jednoczęściowej podpórce głowy. Jednakże, niniejszy wynalazek obejmuje również jednoczęściowe podpórki głowy.

Korzystnie podpórka głowy jest wykonana z pianki polimerowej, zwłaszcza pianki polistyrenowej lub pianki polipropylenowej. Kontur podpórki głowy ma kształt prostopadłościenny, dopasowany do sekcji głowowej noszy.

Przykład wykonania wynalezionego systemu do transportowania i unieruchamiania pacjenta jest przedstawiony schematycznie na rysunku, na którym:

PL 230 813 Β1

Fig. 1 przedstawia widok z góry na system z umieszczonym wewnątrz pacjentem zabezpieczonym pasami unieruchamiającymi;

Fig. 2 przedstawia rzut z góry systemu złożonego z noszy i podpórki głowy;

Fig. 3 przedstawia rzut boczny I-I noszy;

Fig. 4 przedstawia pionowy przekrój podłużny A-A z dwuczęściową podpórką głowy dopasowaną do sekcji głowowej noszy;

Fig. 5 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny B-B z podpórką głowy dopasowaną do sekcji głowowej noszy i do głowy pacjenta;

Fig. 6 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny C-C, z podpórką głowy dopasowaną do sekcji głowowej noszy i do szyi pacjenta;

Fig. 7 przedstawia widok z góry sekcji głowowej noszy z włożoną częścią dolną podpórki głowy;

Fig. 8 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny D-D sekcji głowowej noszy z włożoną dwuczęściową podpórką głowy;

Fig. 9 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny E-E sekcji głowowej noszy z włożoną dwuczęściową podpórką głowy;

Fig. 10 przedstawia rzut izometryczny dolnej części podpórki głowy z pionowymi wewnętrznymi ściankami bocznymi;

Fig. 11 przedstawia rzut izometryczny dolnej i górnej części podpórki głowy z pionowymi wewnętrznymi ściankami bocznymi.

Wynaleziony system do transportowania i unieruchomienia pacjenta, w szczególności do obrazowania CT pacjenta z udarem mózgu, zawiera nosze (1) wykonane ze sztywnego materiału radioprzeziernego, z sekcją korpusową (2) i węższą sekcją głowową (3), która może być wkładana do otworu wejściowego (gantry) urządzenia CT. Wyjmowalna podpórka głowy (4) wykonana ze sztywnego materiału radioprzeziernego jest zamontowana w sekcji głowowej noszy.

Dno (5) noszy (1) jest zewnętrznie płaskie i wewnętrznie płaskie lub wklęsłe. Sekcja korpusowa (2) noszy ma ściany korpusowe boczne (6), zapobiegające wypadnięciu pacjenta z noszy. Nosze nie mają ścianki bocznej od strony stóp, w celu umożliwienia wsunięcia pacjenta na nosze lub zsunięcia z noszy. Sekcja głowowa (3) noszy ma ściany głowowe boczne (7) i ścianę głowową końcową (8), które są wyższe od ścian korpusowych bocznych (6).

Nosze (1) mają szczeliny pasowe (10) dla pasów unieruchamiających (9), ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych (6) i w ścianach głowowych bocznych (7), jak można zobaczyć na Fig. 3, 4. Pasy unieruchamiające (9) są mocowane za pomocą zamknięcia haczykowego (na tzw. rzepy). Fig. 1 przedstawia pacjenta umieszczonego na noszach, z głową unieruchomioną w podpórce głowy, przy czym tułów i głowa są unieruchomione za pomocą pasów unieruchamiających.

Nosze (1) mają również szczeliny uchwytowe (11) do przenoszenia noszy (Fig. 3, 4), ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych (6) i w dnie (5), w pobliżu krawędzi od strony stóp (Fig. 2). Szczeliny uchwytowe w dnie są pomocne do ciągnięcia lub pchania noszy.

Podpórka głowy (4) ma kształt prostopadłościanu i jest dopasowana do sekcji głowowej (3). Podpórka głowy (4) składa się z części dolnej podpórki (12) oraz części górnej podpórki (13). Część dolna podpórki (12) ma dolną wnękę (14) ukształtowaną do tyłu głowy i szyi pacjenta. Część górna podpórki (13) ma górną wnękę (15) ukształtowaną do części twarzowej głowy pacjenta, z otworem (16) na usta, nos i oczy pacjenta. Jest to pokazane na Fig. 5-9. Część dolna podpórki (12) i część górna podpórki (13) są połączone za pomocą zapięcia zaczepowego (rzep), lub mogą być zamontowane w sekcji głowowej (3) noszy, z użyciem taśm lub pasów unieruchamiających (9).

W jednym przykładzie wykonania, podpórka głowy (4) jest ukształtowana indywidualnie dla danego pacjenta. Alternatywnie, system zawiera zestaw podpórek głowy (4) z wnękami (14, 15) ukształtowanymi dla różnych rozmiarów czaszki.

W innym przykładzie wykonania, wewnętrzne ścianki boczne (17) dolnej wnęki (14) ukształtowanej w części dolnej podpórki (12) i górnej wnęki (15) ukształtowanej w części górnej podpórki (13) są pionowe, co przedstawiono na Fig. 10,11.

Podpórka głowy (4) jest wykonana z pianki polimerowej, zwłaszcza pianki polistyrenowej (styropianu). Alternatywnie można stosować piankę polipropylenową.

Nosze (1) są wykonane z poliwęglanu, a ich dno (5) jest wyścielone elastyczną wkładką (18), nadającą się do zsuwania pacjenta z noszy na łóżko.

Wkładka (18) może być wykonana z pianki poliuretanowej, filcu, gumy itd. Wkładka (18) może też być przymocowana do noszy (1).

Claims (19)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. System do transportu i unieruchomienia pacjenta, zwłaszcza do obrazowania CT pacjenta z udarem mózgu, znamienny tym, że zawiera nosze (1) wykonane ze sztywnego materiału radioprzeziernego, z sekcją korpusową (2) i węższą sekcją głowową (3) oraz wyjmowalną podpórkę głowy (4) wykonaną ze sztywnego materiału radioprzeziernego i zamontowaną w sekcji głowowej noszy.
2. 2. System według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że nosze posiadają zewnętrznie płaskie i wewnętrznie płaskie lub wklęsłe dno (5), sekcja korpusowa (2) noszy ma ściany korpusowe boczne (6), a sekcja głowowa (3) noszy ma ściany głowowe boczne (7) i ścianę głowową końcową (8).
3. 3. System według zastrzeżenia 2, znamienny tym, że ściany głowowe boczne (7) i ściana głowowa końcowa (8) są wyższe od ścian korpusowych bocznych (6).
4. 4. System według zastrzeżenia 2 albo 3, znamienny tym, że nosze (1) mają szczeliny pasowe (10) dla pasów unieruchamiających (9), ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych (6) i w ścianach głowowych bocznych (7).
5. 5. System według zastrzeżenia 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że nosze (1) mają szczeliny uchwytowe (11) do przenoszenia noszy ukształtowane w ścianach korpusowych bocznych (6) i w dnie (5).
6. 6. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 5, znamienny tym, że podpórka głowy (4) ma kształt prostopadłościanu i jest dopasowana do sekcji głowowej (3).
7. 7. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 6, znamienny tym, że podpórka głowy (4) składa się z części dolnej podpórki (12) oraz części górnej podpórki (13), przy czym część dolna podpórki (12) ma dolną wnękę (14) ukształtowaną do tyłu głowy i szyi pacjenta, a część górna podpórki (13) ma górną wnękę (15) ukształtowaną do części twarzowej głowy pacjenta, z otworem na usta, nos i oczy pacjenta.
8. 8. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 7, znamienny tym, że podpórka głowy (4) jest ukształtowana indywidualnie dla danego pacjenta.
9. 9. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 7, znamienny tym, że zawiera zestaw podpórek głowy (4) ukształtowanych dla różnych rozmiarów czaszki.
10. 10. System według zastrzeżenia 7, znamienny tym, że wewnętrzne ścianki boczne (17) dolnej wnęki (14) ukształtowanej w części dolnej podpórki (12) i górnej wnęki (15) ukształtowanej w części górnej podpórki (13) są pionowe.
11. 11. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 10, znamienny tym, że podpórka głowy (4) jest wykonana z pianki polimerowej, zwłaszcza pianki polistyrenowej lub pianki polipropylenowej.
12. 12. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 7 do 11, znamienny tym, że część dolna podpórki (12) i część górna podpórki (13) są połączone za pomocą zapięcia zaczepowego lub zapięcia zatrzaskowego.
13. 13. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 12, znamienny tym, że nosze (1) są wykonane z poliwęglanu.
14. 14. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 1 do 13, znamienny tym, że dno (5) noszy jest pokryte elastyczną wkładką (18) nadającą się do zsuwania pacjenta z noszy na łóżko.
15. 15. System według któregokolwiek z zastrzeżeń od 4 do 14, znamienny tym, że pasy unieruchamiające (9) zawierają zapięcia zaczepowe lub zapięcia zatrzaskowe z tworzywa sztucznego.
16. 16. Podpórka głowy do unieruchomienia głowy pacjenta, zwłaszcza do obrazowania CT pacjenta z udarem mózgu, znamienna tym, że jest wykonana ze sztywnego materiału radioprzeziernego i składa się z części dolnej podpórki (12) oraz części górnej podpórki (13), przy czym część dolna podpórki (12) ma dolną wnękę (14) ukształtowaną do tyłu głowy i szyi pacjenta, a część górna podpórki (13) ma górną wnękę (15) ukształtowaną do części twarzowej głowy pacjenta, z otworem (16) na usta, nos i oczy pacjenta.
17. 17. Podpórka głowy według zastrzeżenia 16, znamienna tym, że wewnętrzne ścianki boczne (17) dolnej wnęki (14) ukształtowanej w części dolnej podpórki (12) i górnej wnęki (15) ukształtowanej w części górnej podpórki (13) są pionowe.
18. 18. Podpórka głowy według zastrzeżenia 16 albo 17, znamienna tym, że jest wykonana z pianki polimerowej, zwłaszcza pianki polistyrenowej lub pianki polipropylenowej.
19. 19. Podpórka głowy według zastrzeżenia 16 albo 17, albo 18, znamienna tym, że część dolna podpórki (12) i część górna podpórki (13) są połączone za pomocą zapięcia zaczepowego lub zapięcia zatrzaskowego.