PL231064B1 - Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy, o podwyższonej odporności na włamanie - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy, w szczególności ościeżnicy okna dachowego, o wzmocnionej konstrukcji i zwiększonej odporności na włamanie od zewnątrz. Zespół według wynalazku stosowany jest głównie w oknach dachowych mających ościeżnice drewniane lub z tworzywa sztucznego, w których klamka z ryglem mocowana jest do ramy skrzydła w pozycji, w której oś obrotu jest prostopadła do powierzchni skrzydła. Gniazdo ryglowe zaś, montowane jest we wnęce w ościeżnicy.

Znane są powszechnie gniazda ryglowe z tworzywa sztucznego, stosowane zwłaszcza w oknach dachowych, które zagłębione są w ościeżnicy. W położeniu zamkniętym, rygiel klamki zamontowanej na skrzydle okna, umieszczony jest we wnęce ryglowej, blokując tym samym możliwość otwarcia skrzydła. Gniazda te często mają dodatkowe wnęki ryglowe, dla położeń skrzydła okna nieznacznie uchylonego w celach wentylacyjnych. Znane gniazda ryglowe, wykonywane ze względów estetycznych głównie z tworzyw sztucznych, mocowane są w ościeżnicach drewnianych za pomocą wkrętów, a w ościeżnicach z tworzywa sztucznego stosowane są dodatkowo zatrzaski. Stosowane są również dodatkowe elementy mocujące i pozycjonujące w postaci płetwy lub ostrogi wciskanej w gniazdo w ościeżnicy. Tego typu rozwiązania są proste i tanie, mają jednak małą odporność na próby włamania, ze względu na niską wytrzymałość mechaniczną tworzyw sztucznych. W rozwiązaniach o zwiększonej odporności na włamania stosuje się dodatkowe elementy wzmacniające gniazdo ryglowe. I tak np. w opisie patentu EP2331781B1 zawarte są rozwiązania stosowane w oknach z drewnianymi elementami skrzydła i ościeżnicy zawierające, oprócz gniazda ryglowego wykonanego głównie z tworzywa sztucznego, różne rozwiązania metalowych wsporników, wzmacniających powierzchnię roboczą wnęki ryglowej. Wzmocnione gniazdo ryglowe spełnia swoją funkcję, utrudniając jego wyłamanie lub mechaniczne zniszczenie przy użyciu siły. Nie stanowi jednak skutecznego zabezpieczenia przed próbą wyważenia od zewnątrz skrzydła z ryglem przy użyciu łomu lub podobnego narzędzia. Sposób ten polega na siłowym odgięciu ramienia skrzydła z klamką i wysunięciu rygla z gniazda ryglowego.

Znacznie skuteczniejsze jest zabezpieczenie znane z patentu PL 212637 B1, gdzie gniazdo ryglowe wykonane zasadniczo z tworzywa sztucznego, po stronie zagłębionej w ościeżnicy podparte jest metalowym wspornikiem, mocowanym do ościeżnicy. Wspornik jest elementem kątowym, składającym się ze stopy mocującej służącej do zamocowania wspornika do ościeżnicy oraz ramienia wspornika, ułożonego pod kątem ostrym, około 20° + 30°, względem powierzchni roboczej wnęki ryglowej. W wyniku tego siła nacisku rygla klamki, równoważona przez siłę reakcji powierzchni roboczej wnęki ryglowej podpartej ramieniem wspornika, wywołuje moment siły prowadzący do odginania ramienia wspornika i nachodzenia gniazda ryglowego na rygiel klamki. Rozwiązanie takie utrudnia znacząco możliwość siłowego wysunięcia rygla klamki z wnęki ryglowej poprzez zmianę wypadkowego kierunku wektora siły, zwiększając wartość siły reakcji podczas wysuwania. Mimo że skuteczność tego rozwiązania jest wysoka, traci ono swoje walory w przypadku plastycznego odgięcia elementu kątowego wspornika. W takim przypadku powtórna próba wysunięcia rygla w sposób opisany wyżej, nie napotyka na opór będący istotą wymienionego rozwiązania.

Celem proponowanego rozwiązania jest taka konstrukcja zespołu gniazda ryglowego w ościeżnicy okna, w szczególności ościeżnicy drewnianej, która poprawi własności antywyważeniowe zamknięcia okna realizowanego za pomocą obrotowej klamki z ryglem, montowanej w skrzydle, której oś obrotu jest prostopadła do powierzchni skrzydła.

Istotą wynalazku jest gniazdo ryglowe zagłębione w ościeżnicy, podparte wspornikiem osadzonym w zagłębieniu, przy czym wspornik i gniazdo ryglowe są ze sobą korzystnie połączone po zmontowaniu w ościeżnicy i wspólnie mają możliwość ograniczonego ruchu obrotowego względem osi oddalonej od rygla i utwierdzonej w ościeżnicy, po przekroczeniu ustalonego, granicznego momentu siły działającej w kierunku wysunięcia gniazda ryglowego z zagłębienia. Moment siły powstaje w wyniku próby wysunięcia rygla z gniazda ryglowego, przy czym warunkiem koniecznym jest istnienie połączenia kinematycznego gniazda ryglowego z ryglem. Realizowane jest ono przez docisk rygla do powierzchni przyryglowej gniazda ryglowego wystarczająco dużą siłą normalną w pozycji zamkniętej klamki z ryglem. Innym rozwiązaniem, skutecznym zwłaszcza w przypadku, kiedy rygiel klamki ma słab y docisk do powierzchni przyryglowej w gnieździe ryglowym, jest zastosowanie quasi-obrotowej pary kinematycznej, np. w postaci występu w ryglu osadzonego w gnieździe zagłębionym w powierzchni przyryglowej. W ten sposób podczas próby wyważenia skrzydła okiennego od zewnątrz, rygiel zabiera ze sobą

PL 231 064 B1 gniazdo ryglowe, obracając go względem punktu mocującego wspornik. Taki mechanizm działania zabezpiecza rygiel przed wysunięciem z gniazda ryglowego i utrzymuje tym samym skrzydło okna w pozycji zamkniętej nawet przy znacznym ugięciu, lub przesunięciu względnym ościeżnicy i ramiaka skrzydła, w którym zamontowany jest mechanizm klamki.

Gniazdo ryglowe, wykonane korzystnie z tworzywa sztucznego, jest elementem zasadniczo zagłębionym w ościeżnicy i wyposażonym w co najmniej jedną wnękę ryglową do osadzenia rygla klamki w położeniu zamkniętym skrzydła. Korpus gniazda ryglowego posiada kołnierz oparty na powierzchni ościeżnicy, służący do osadzenia gniazda ryglowego w zagłębieniu w ościeżnicy. Korpus gniazda ryglowego po jego stronie zagłębionej ma wnękę wewnętrzną, sąsiadującą z wnęką ryglową i oddzieloną od niej ścianką o którą opiera się rygiel klamki w przypadku zamkniętego okna. Drugi istotny element zespołu gniazda ryglowego to wspornik, korzystnie wykonany z materiału o znacznie większej wytrzymałości mechanicznej niż gniazdo ryglowe, składający się z podstawy oraz występu. Wspornik jest osadzony w kształtowym zagłębieniu, mocowany poprzez podstawę korzystnie jednopunktowo do ościeżnicy. Wspornik jest ukształtowany korzystnie wspólnie z gniazdem ryglowym i do niego przylega w złożeniu, tworząc jednolity kinematycznie element zespołu. Stąd możliwe jest również wykonanie jednego detalu, który będzie zawierał w sobie funkcje gniazda ryglowego i wspornika, z materiału o wymaganej wytrzymałości. Gniazdo ryglowe jest osadzone w części zasadniczej na wsporniku, a na obwodzie osadzone jest na ścianach bocznych zagłębienia ościeżnicy oraz przylega poprzez kołnierz bezpośrednio do powierzchni ościeżnicy. Elementem mocującym wspornik, zwłaszcza w przypadku ościeżnicy drewnianej, jest korzystnie śruba lub wkręt, wkręcany poprzez otwór w podstawie gniazda ryglowego do korpusu ościeżnicy. Występ jest elementem umieszczonym we wnęce wewnętrznej gniazda ryglowego i przylega ścianą przyryglową do ścianki oddzielającej wnękę ryglową od wnęki wewnętrznej w miejscu, gdzie po przeciwnej stronie ścianki przylega rygiel klamki. Wzajemne położenie gniazda ryglowego oraz wkrętu, jako środka obrotu układu wspornik-gniazdo ryglowe daje możliwość ograniczonego ruchu obrotowego względem osi znajdującej się w punkcie podparcia, w kierunku klamki z ryglem. Punkt styku elementu mocującego z wspornikiem jest jednocześnie obrotowym punktem podparcia wspornika. Podczas normalnej eksploatacji gniazdo ryglowe powinno pozostawać nieruchomo w zagłębieniu, stąd osadzone jest ono w zagłębieniu oraz na występie wspornika. W przypadku ościeżnicy wykonanej z profili z tworzywa sztucznego do utrzymywania gniazda ryglowego w zagłębieniu korzystnie wykorzystywane są elementy osadcze na zewnętrznym obwodzie w postaci sprężystych zaczepów osadzanych w odpowiadających im zagłębieniach w korpusie ościeżnicy. Gniazdo ryglowe może być dodatkowo mocowane np. wkrętem w sposób zapewniający jego zerwanie w przypadku działania dużej siły w kierunku wysunięcia z zagłębienia. Mocowanie wkrętem jest istotne szczególnie w przypadku ościeżnicy drewnianej, w której ze względu na właściwości drewna trudno jest wykonać zagłębienia pod zaczepy, ponadto nie miałyby one wystarczającej wytrzymałości mechanicznej. Wspornik zaś przy działaniu niewielkich sił występujących podczas normalnej eksploatacji, jest elementem nieruchomym utrzymywanym w stałej pozycji za pomocą środka mocującego. Dopiero przekroczenie określonego granicznego momentu siły działającego w kierunku wysunięcia gniazda ryglowego z zagłębienia powoduje ruch obrotowy układu wspornik-gniazdo ryglowe względem osi znajdującej się w punkcie podparcia. Wymagany kąt obrotu jest niewielki i jest uwarunkowany długością ramienia obrotu, czyli odległością gniazda ryglowego i rygla od punktu podparcia oraz potencjalną strzałką ugięcia ramiaka skrzydła i ościeżnicy w miejscu rygla podczas próby wyłamania. W przypadku rozwiązań znanych dotychczas, taka próba włamania powodowała wysunięcie rygla z gniazda ryglowego i w następstwie swobodne otwarcie skrzydła. W przypadku rozwiązania według wynalazku wysuwający się rygiel pociąga za sobą gniazdo ryglowe, które wykonuje ruch po łuku względem punktu podparcia wspornika. Rygiel pozostaje w gnieździe ryglowym nawet przy bardzo dużej strzałce ugięcia ramiaka skrzydła i ościeżnicy i okno pozostaje zamknięte.

Przedmiot wynalazku, w postaci zespołu gniazda ryglowego w oknie dachowym z profilem drewnianym, pokazany jest w przykładach wykonania na rysunku, którego poszczególne figury przedstawiają:

Fig. 1 - Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy z drewna i rysunkowo odsunięte współpracujące z nim elementy skrzydła okna, w widoku.

Fig. 2 - Przekrój poprzeczny przez zespół gniazda ryglowego, ze skrzydłem zamkniętym i ryglem w pozycji zamkniętej.

Fig. 3a - Przekrój poprzeczny przez zespół gniazda ryglowego, ze skrzydłem zamkniętym i ryglem w pozycji zamkniętej; podstawowe zależności geometryczne obrotowego układu kinematycznego.

PL 231 064 B1

Fig. 3b - Przekrój poprzeczny przez zespół gniazda ryglowego, ze skrzydłem zamkniętym i ryglem w pozycji zamkniętej; pozycja poszczególnych elementów przy próbie siłowego wysunięcia rygla przez podważenie ramiaka skrzydła.

Fig. 4 - Przekrój przez zespół gniazda ryglowego z zaczepami mocującymi gniazdo ryglowe w ościeżnicy z profilu z tworzywa sztucznego.

Fig. 5 - Przekrój poprzeczny przez zespół gniazda ryglowego mocowanego dodatkowym wkrętem do ościeżnicy drewnianej.

Fig. 6 - Przekrój poprzeczny przez zespół gniazda ryglowego ze wspornikiem, jako elementem zewnętrznym zespołu gniazda ryglowego i osadzonym na gnieździe ryglowym.

Fig. 7 - Przekrój poprzeczny przez zespół gniazda ryglowego, w którym gniazdo ryglowe ma zaczep poprzeczny zamontowany nieruchomo we wnęce hakowej a klamka ma hak zamocowany współobrotowo z ryglem.

Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy w pierwszym przykładzie wykonania pokazanym na rysunkach od Fig. 1 do Fig. 5, składa sią z gniazda ryglowego 1, zagłębionego w ościeżnicy 2 wykonanej zasadniczo z drewna, wspornika 3 oraz elementu złącznego 4, korzystnie w postaci wkrętu lub śruby. Element złączny 4 służy do obrotowego mocowania wspornika 3 do ościeżnicy 2. Ze względu na niską wytrzymałość mechaniczną drewna, w celu zwiększenia niezawodności rozwiązania, może być zas tosowana kotew 5 po przeciwległej stronie ościeżnicy 2, spajająca cały zespół gniazda ryglowego z ościeżnicą 2 za pomocą elementu złącznego 4, np. śruby. W zależności od wielkości i kształtu kotwi 5 może ona wymagać dodatkowych elementów złącznych mocujących do ościeżnicy 2. Elementem zespołu gniazda ryglowego mocowanym obrotowo w skrzydle okna jest klamka z ryglem 6.

Wspornik 3 i osadzone na nim, korzystnie na wcisk, gniazdo ryglowe 1 mają możliwość ograniczonego ruchu obrotowego względem punktu mocującego znajdującego się na styku wspornika 3 i elementu złącznego 4 w zagłębieniu 21 ościeżnicy 2.

Możliwe jest również rozwiązanie osadzenia wspornika 3, 3', 3 względem ościeżnicy 2, w którym wspornik 3, 3', 3 jest osadzony obrotowo w gnieździe dokującym 22 umiejscowionym w zagłębieniu 21 ościeżnicy 2. W takim przypadku element złączny 4 nie jest bezwzględnie konieczny i pełni jedynie rolę mocowania wspornika 3, 3', 3 do ościeżnicy 2.

Obrót wspornika 3 i gniazda ryglowego 1 jest możliwy w kierunku wysunięcia gniazda ryglowego 1 z zagłębienia 21. Moment siły powstaje w wyniku próby wysunięcia rygla 6 z gniazda ryglowego 1 w pozycji zamkniętej klamki a warunek istnienia połączenia kinematycznego gniazda ryglowego 1 z ryglem 6 jest zapewniony przez docisk rygla 6 do powierzchni przyryglowej 11 gniazda ryglowego 1. Jako zabezpieczenie przed ślizgowym wysunięciem się rygla 6 z gniazda ryglowego 1 zastosowano wypust 61 w ryglu 6 osadzony, w pozycji zamkniętej klamki, we wgłębieniu 12 wykonanym w powierzchni przyryglowej 11. Wgłębienie 12 może być wykonane podczas formowania, może powstawać również w wyniku nacisku wypustu 61. To drugie jest możliwe, ponieważ wspornik 3 ma niszę 31 usytuowaną bezpośrednio za wgłębieniem 12 w gnieździe ryglowym 1. Sprężyste lekkie ugięcie ściany powierzchni przyryglowej 11 wraz z wgłębieniem 12, wywołane naciskiem wypustu 61 rygla 6, nie napotyka na opór wspornika 3 w obszarze niszy 31, co skutkuje głębszym osadzeniem wypustu 61 i w efekcie zwiększenie siły reakcji gniazda ryglowego 1 na działanie siły rygla 6 w kierunku jego wysunięcia z gniazda ryglowego 1. W trakcie próby włamania przez siłowe wysunięcie rygla 6 z gniazda ryglowego 1, w proponowanym rozwiązaniu siła reakcji jest na tyle duża, że wywołuje moment obrotowy względem punktu mocującego wspornika 3, powodujący wysunięcie gniazda ryglowego 1 z zagłębienia 21 w ościeżnicy 2, przy jednoczesnym pozostaniu rygla 6 w gnieździe ryglowym 1. Takie działanie mechanizmu zespołu gniazda ryglowego powoduje stan, w którym mimo znacznego odsunięcia ramiaka skrzydła z zamocowaną klamką z ryglem 6 od ościeżnicy 2, rygiel 6 pozostaje w gnieździe ryglowym 1 i skrzydło nie może być otwarte.

Gniazdo ryglowe 1 wykonane jest korzystnie z tworzywa sztucznego i jest elementem wyposażonym w co najmniej jedną wnękę ryglową 13 do osadzenia rygla 6 klamki w położeniu zamkniętym skrzydła.

Gniazdo ryglowe 1 posiada kołnierz 14 oparty na powierzchni ościeżnicy 2, służący do osadzenia gniazda ryglowego 1 w zagłębieniu 21 w ościeżnicy 2. Gniazdo ryglowe 1 po jego stronie zagłębionej ma wnękę wewnętrzną 15, sąsiadującą z wnęką ryglową 13 i oddzieloną od niej ścianką o którą opiera się rygiel 6 klamki.

Wspornik 3 wykonany jest z materiału o znacznie większej wytrzymałości mechanicznej niż gniazdo ryglowe, np. znalu, i ma dwa zasadnicze elementy: podstawę 32 oraz występ 33, w którym znajduje się wspomniana wcześniej nisza 31. Wspornik 3 osadzony jest w zagłębieniu 21 i mocowany

PL 231 064 B1 poprzez podstawę 32 do ościeżnicy 2. Wspornik 3 wraz z gniazdem ryglowym 1 tworzą jednolity kinematycznie element zespołu.

Gniazdo ryglowe 1 jest osadzone w zagłębieniu 21 zasadniczo na wsporniku 3, zaś na zewnętrznym obwodzie przylega poprzez kołnierz 14 bezpośrednio do powierzchni ościeżnicy 2.

W przypadku ościeżnicy 2 wykonanej z profili z tworzywa sztucznego, pokazanej na rysunku Fig. 4, do utrzymywania gniazda ryglowego 1 w zagłębieniu 21 wykorzystywane są sprężyste zaczepy 16 na zewnętrznym obwodzie wzdłuż kołnierza 14, osadzane w pustkach profilu ościeżnicy 2 na krawędziach ścianek profilu.

W przypadku ościeżnicy 2 wykonanej z drewna, pokazanej na rysunku Fig. 5, gniazdo ryglowe 1 mocowane jest dodatkowym wkrętem 7 lub innym elementem złącznym, wkręcanym poprzez otwory w podstawie gniazda ryglowego 1 oraz w podstawie 32 wspornika 3, do ościeżnicy 2 w zagłębieniu 21 w sposób zapewniający zerwanie tego mocowania w przypadku działania określonej siły w kierunku wysunięcia gniazda ryglowego 1 z zagłębienia 21. W uzasadnionych przypadkach mocowanie wkrętem 7 można stosować również w przypadku osadzania gniazda ryglowego 1 w ościeżnicy 2 wykonanej z profili wytłaczanych z tworzywa sztucznego.

Przekroczenie określonego granicznego momentu siły, działającego w kierunku wysunięcia gniazda ryglowego 1 z zagłębienia 21 powoduje ruch obrotowy zespołu wspornik 3 - gniazdo ryglowe 1 względem osi znajdującej się w punkcie mocującym wspornika 3 za pomocą elementu złącznego 4. Punkt mocujący wspornika 3, określający oś jego obrotu jest przesunięty względem powierzchni przyryglowej 11, w kierunku na zewnątrz skrzydła i zasadniczo w kierunku otwierania skrzydła względem ościeżnicy 2, a wzajemne ich położenie określone jest przez kąt α względem płaszczyzny skrzydła i długość ramienia l tak zdefiniowanego układu obrotowego (Fig. 3a). Wymagany kąt obrotu α jest niewielki i jest uwarunkowany długością ramienia l, czyli odległością punktu styku gniazda ryglowego 1 i rygla 6 od punktu mocującego, oraz maksymalną sumaryczną strzałką ugięcia ramiaka skrzydła i ościeżnicy 2 w miejscu rygla 6 (Fig. 3b).

Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy w drugim przykładzie wykonania pokazanym na rysunku Fig. 6 charakteryzuje się tym, że wspornik 3' jest elementem zewnętrznym zespołu gniazda ryglowego i osadzony jest na zewnętrznej powierzchni gniazda ryglowego 1'. Funkcjonalność układu kinematycznego przedstawionego w pierwszym przykładzie wykonania, złożonego z wypustu 61 w ryglu 6 oraz z wgłębienia 12 w powierzchni przyryglowej 11, jest tu realizowana przez występ poprzeczny 33' zachodzący częściowo na otwór wnęki ryglowej 13' po stronie powierzchni przyryglowej 11' na odległość korzystnie równą wysokości wypustu 61' w ryglu 6' klamki.

Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy w trzecim przykładzie wykonania pokazanym na rysunku Fig. 7, ma zaczep poprzeczny 17 zamontowany nieruchomo we wnęce hakowej 18 gniazda ryglowego 1 a klamka ma hak 8 zamocowany współobrotowo z ryglem 6, korzystnie ustawiony równolegle do niego, zahaczający za zaczep poprzeczny 17 w pozycji zamkniętej klamki. Elementy te zapewniają funkcjonalność układu kinematycznego podobną do przedstawionego w pierwszym przykładzie wykonania, złożonego z wypustu 61 w ryglu 6 oraz z wgłębienia 12 w powierzchni przyryglowej 11. Wspornik 3 ma korzystnie kształt i wymiary wspornika 3 pokazanego w pierwszym przykładzie wykonania. Wnęka hakowa 18 może mieć rozmiar umożliwiający wykorzystanie jej jako dodatkową wnękę ryglową do ustawienia skrzydła w pozycji lekko odchylonej dla celów wentylacji.

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy okna dachowego, zawierający gniazdo ryglowe, wykonane zasadniczo z tworzywa sztucznego, zagłębione w ościeżnicy, mające co najmniej jedną wnękę ryglową ukształtowaną od zewnętrznej strony, w której znajduje się, w położeniu zamkniętym, rygiel klamki zamocowanej obrotowo w skrzydle okna, przy czym gniazdo ryglowe jest wzmocnione wspornikiem osadzonym i mocowanym w zagłębieniu wykonanym w ościeżnicy oraz gniazdo ryglowe jest osadzone nieruchomo względem wspornika, znamienny tym, że wspornik (3, 3', 3) jest elementem nieruchomo połączonym z gniazdem ryglowym (1, 1', 1) i osadzonym obrotowo w płaszczyźnie zasadniczo prostopadłej do profilu ramiaka ościeżnicy (2).
2. 2. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że wspornik (3, 3') i gniazdo ryglowe (1, 1', 1) tworzą zespół elementów, mający możliwość wymuszonego

   PL 231 064 B1 wspólnego obrotu względem ościeżnicy (2) w kierunku wysunięcia z zagłębienia (21), po przyłożeniu określonej siły lub momentu siły.
3. 3. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 2, znamienny tym, że wspornik (3, 3', 3) jest mocowany obrotowo za pomocą co najmniej jednego punktu mocującego ustawionego w osi obrotu przechodzącej przez punkt mocujący wspornika (3, 3', 3).
4. 4. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 3, znamienny tym, że punkt mocujący znajduje się na styku podstawy (32) wspornika (3) i elementu złącznego (4) w zagłębieniu (21) ościeżnicy (2).
5. 5. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 2, znamienny tym, że wspornik (3, 3', 3) jest osadzony obrotowo w gnieździe 22 umiejscowionym w zagłębieniu (21) ościeżnicy (2).
6. 6. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według dowolnego z zastrzeżeń poprzedzających, znamienny tym, że gniazdo ryglowe (1, 1', 1'') ma wnękę wewnętrzną (15) po stronie zagłębionej w ościeżnicy (2), sąsiadującą z wnęką ryglową (13, 13') i oddzieloną od niej ścianką mającą powierzchnię przyryglową (11, 11'), o którą opiera się rygiel (6, 6', 6) w pozycji zamkniętej klamki, a wspornik (3, 3) ma podstawę (32) oraz występ (33), który wchodzi do wnęki wewnętrznej (15) gniazda ryglowego (1, 1', 1).
7. 7. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 2, znamienny tym, że punkt określający oś obrotu wspornika (3, 3', 3) względem ościeżnicy (2) jest przesunięty względem powierzchni przyryglowej (11, 11') lub zaczepu poprzecznego (17) w kierunku na zewnątrz skrzydła i zasadniczo w kierunku otwierania skrzydła względem ościeżnicy (2), a wzajemne ich położenie określone jest przez kąt a względem płaszczyzny skrzydła i długość ramienia / tak zdefiniowanego układu obrotowego.
8. 8. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 7, znamienny tym, że kąt a jest większy lub równy zero.
9. 9. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według dowolnego z zastrzeżeń poprzedzających, znamienny tym, że płaszczyzna obrotu wspornika (3, 3', 3) przechodzi zasadniczo przez rygiel (6, 6', 6) klamki w położeniu zamkniętym i punkt mocujący wspornika (3, 3', 3).
10. 10. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według dowolnego z zastrzeżeń od 1 do 9, znamienny tym, że zespół elementów składający się ze wspornika (3, 3', 3) i gniazda ryglowego (1, 1', 1) posiada zaczepy (16), osadzane w zagłębieniu (21) w ościeżnicy (2), umożliwiające wysunięcie gniazda ryglowego (1, 1', 1) z zagłębienia (21) po przyłożeniu określonej siły lub momentu siły.
11. 11. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według dowolnego z zastrzeżeń od 1 do 9, znamienny tym, że zespół elementów składający się ze wspornika (3, 3', 3) i gniazda ryglowego (1, 1', 1) jest mocowany w zagłębieniu (21) w ościeżnicy (2) za pomocą wkrętu (7) umożliwiającego zerwanie mocowania po przyłożeniu określonej siły lub momentu siły.
12. 12. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według dowolnego z zastrzeżeń poprzedzających, znamienny tym, że rygiel (6, 6') klamki ma wypust (61, 61 ') oraz gniazdo ryglowe (1, 1') ma wgłębienie (12), służące do sprężystego osadzenia wypustu (61,61'), w położeniu zamkniętym klamki.
13. 13. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżenia 12, znamienny tym, że wspornik (3) ma niszę (31) usytuowaną bezpośrednio za wgłębieniem (12) w gnieździe ryglowym (1).
14. 14. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżeń 2 i 12, znamienny tym, że wspornik (3') jest elementem zewnętrznym zespołu gniazda ryglowego i osadzony jest na zewnątrz gniazda ryglowego (1'), oraz ma występ poprzeczny (33') zachodzący częściowo na otwór wnęki ryglowej (13') po stronie powierzchni przyryglowej (11') na odległość korzystnie równą wysokości wypustu (61') w ryglu (6') klamki.
15. 15. Zespół gniazda ryglowego w ościeżnicy według zastrzeżeń 1 do 9, znamienny tym, że ma zaczep poprzeczny (17) zamontowany nieruchomo we wnęce hakowej (18) gniazda ryglowego (1), a klamka ma hak (8) zamocowany współobrotowo z ryglem (6''), zahaczający za zaczep poprzeczny (17) w pozycji zamkniętej klamki.