PL231304B1 - Sposób wykonywania warstwy termoizolacyjnej o właściwościach paroprzepuszczalnych oraz ściana zewnętrzna budynku mająca warstwę termoizolacyjną o właściwościach paroprzepuszczalnych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy sposobu wykonywania warstwy termoizolacyjnej o właściwościach paroprzepuszczalnych na ścianie zewnętrznej budynku zaopatrzonej w ocieplenie z płyt styropianowych pokrytych tynkiem cienkowarstwowym oraz ściany zewnętrznej budynku mającej warstwę termoizolacyjną o właściwościach paroprzepuszczalnych, mocowanej na ociepleniu z płyt styropianowych pokrytych tynkiem cienkowarstwowym.

W środkowo-europejskich warunkach klimatycznych, w przypadku budynków ocieplanych warstwą materiałów izolacyjnych o niewielkiej grubości rzędu 5-8 cm, niejednokrotnie występuje zjawisko wykraplania pary wodnej wewnątrz ścian zewnętrznych. Z analizy modeli cieplno-wilgotnościowych można wnioskować, że zagrożenie wykraplaniem pary wodnej w strefie klimatycznej Polski występuje przez od 150 do ponad 200 dni w roku. W okresie rocznym ilość wody wykroplonej w ociepleniu może sięgać 6 l na 1 m² ocieplenia. W przypadku wykonania prac termomodernizacyjnych budynku z nakładaniem kolejnej warstwy płyt styropianowych, następuje osłonięcie zawilgoconej ściany warstwą materiału izolacyjnego o wysokim oporze dyfuzyjnym, co ogranicza a w praktyce nawet uniemożliwia odparowanie wody.

Z polskiego opisu patentowego PL 204538 znana jest ściana osłonowa budynku mająca płytę izolacyjną zaopatrzoną w otwory przebiegające prostopadle do ściany muru, których powierzchnia stanowi do 21% powierzchni płyty izolacyjnej. Rozwiązanie takie umożliwia odprowadzanie na zewnątrz pary wodnej nagromadzonej w ścianie.

Z kolei polski opis patentowego PL 206193 ujawnia ścianę osłonową budynku mającą płytę izolacyjną zaopatrzoną w otwory przebiegające kątowo względem ściany muru, których powierzchnia stanowi do 6% powierzchni płyty izolacyjnej. W przypadku regularnego rozmieszczenia otworów umożliwia to uzyskanie współczynnika oporu dyfuzyjnego wynoszącego około 20.

Celem wynalazku jest przedstawienie sposobu wykonywania warstwy termoizolacyjnej o właściwościach paroprzepuszczalnych oraz ściany zewnętrznej budynku mająca warstwę termoizolacyjną o właściwościach paroprzepuszczalnych.

Sposób wykonywania warstwy termoizolacyjnej o właściwościach paroprzepuszczalnych na ścianie zewnętrznej budynku zaopatrzonej w ocieplenie z płyt styropianowych pokrytych tynkiem cienkowarstwowym, według wynalazku charakteryzuje się tym, że stosuje się płyty styropianowe, mające co najmniej jeden bok stanowiący odcinek linii falistej, a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej, które to płyty styropianowe mocuje się do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia klejem montażowym zestawiając je tak, aby zasadniczo każdy pionowo rozmieszczony bok płyty będący odcinkiem linii prostej stykał się z bokiem innej płyty stanowiącym linię falistą. Korzystnie, w etapie poprzedzającym nakładanie płyt styropianowych, na warstwie uprzedniego ocieplenia osadza się tarcze kotwiące mające płaski segment tarczowy i kotwy wyprowadzone z płaskiego segmentu tarczowego pod kątem zasadniczo prostym, które to kotwy wprowadza się w otwory w uprzednim ociepleniu, przy czym tarcze kotwiące rozmieszcza się tak, aby co najmniej dwie tarcze kotwiące znalazły się pod każdą płytą styropianową, a po zamocowaniu płyt styropianowych klejem montażowym przeprowadza się łączniki mechaniczne do zakotwienia w otworach w ścianie zewnętrznej tak, aby trzpień zasadniczo każdego łącznika przechodził przez płaski segment tarczowy. W szczególności, płaski segment tarczowy ma powierzchnię czołową i powierzchnię spodnią przeznaczoną do przylegania do powierzchni płyty styropianowej po stronie której są wyprowadzone kotwy, przy czym kotwy mają wewnętrzne wydrążenie otwarte na zewnątrz poprzez czołowe otwory poprowadzone przelotowo przez płaski segment tarczowy do powierzchni czołowej, która to powierzchnia czołowa płaskiego segmentu tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki obejmujące kanaliki przebiegające powierzchniowo ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu tarczowego oraz kanaliki przebiegające powierzchniowo między czołowymi otworami. Kotwy, zwłaszcza, mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami i w kotwach są wykonane boczne otwory przelotowe, które to boczne otwory przelotowe są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, przy czym rzędy bocznych otworów przelotowych są rozmieszczone obwodowo co w przybliżeniu 90°, a boczne otwory przelotowe w rzędach bezpośrednio sąsiadujących są rozmieszczone mijankowo względem siebie.

Korzystnie, tarcze kotwiące mające liczne kotwy osadza się na warstwie uprzedniego ocieplenia, po uprzednim wykonaniu otworów w uprzednim ociepleniu z użyciem metalowego znacznika. Tarcze kotwiące rozmieszcza się zwłaszcza tak, aby 2-6 tarcz znalazło się pod każdą płytą styropianową.

PL 231 304 B1

W praktycznej realizacji wynalazku stosuje się płyty styropianowe jednego rodzaju, w których jeden bok stanowi odcinek linii falistej, a pozostałe boki są odcinkami linii prostej. Ewentualnie, stosuje się płyty styropianowe dwóch rodzajów, przy czym płyty pierwszego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające dwa przeciwległe boki stanowiące odcinki linii falistych, a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej, a płyty drugiego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające wszystkie cztery boki będące odcinkami linii prostej.

Korzystnie, mocuje się płyty styropianowe do zewnętrznej powierzchni uprzedniego oc ieplenia klejem montażowym metodą pasmowo-punktową z pozostawieniem co najmniej jednej przerwy w obwodowym paśmie kleju. W szczególności, co najmniej jedna przerwa w obwodowym paśmie kleju znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie styku pionowo rozmieszczonych krawędzi płyt styropia nowych.

Korzystnie w kolejnym etapie, po etapie mocowania płyt styropianowych klejem montażowym do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia i łącznikami mechanicznymi kotwiącymi w ścianie zewnętrznej, wykonuje się na powierzchni stanowiącej zewnętrzną powierzchnię płyt styropianowych warstwę zbrojoną z siatki z włókna szklanego zatopionej w paroprzepuszczalnym kleju polimerowo-cementowym, oraz gruntuje się wykonaną warstwę i wykonuje na niej tynk cienkowarstwowy paroprzepuszczalny.

Korzystnie, zewnętrzną powierzchnię uprzedniego ocieplenia, przed etapem mocowania płyt styropianowych z użyciem kleju montażowego, oczyszcza się strumieniem wody pod ciśnieniem, korzystnie z użyciem środków powierzchniowo czynnych i/lub środków biocydowych i ewentualnie traktuje się penetrującym środkiem gruntującym.

Ściana zewnętrzna budynku, mająca warstwę termoizolacyjną o właściwościach paroprzepuszczalnych, mocowaną na ociepleniu z płyt styropianowych pokrytych tynkiem cienkowarstwowym, według wynalazku charakteryzuje się tym, że warstwa termoizolacyjna składa się z płyt styropianowych, mających co najmniej jeden bok stanowiący odcinek linii falistej, a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej, przymocowanych do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia klejem montażowym, które to płyty są zestawione tak, aby zasadniczo każdy pionowo rozmieszczony bok płyty będący odcinkiem linii prostej stykał się z bokiem innej płyty stanowiącym linię falistą.

Korzystnie, na warstwie uprzedniego ocieplenia są osadzone tarcze kotwiące mające płaski segment tarczowy i kotwy wyprowadzone z płaskiego segmentu tarczowego pod kątem zasadniczo prostym, wpuszczone w otwory w uprzednim ociepleniu, które to tarcze kotwiące są rozmieszczone w liczbie co najmniej dwóch pod każdą płytą styropianową, a łączniki mechaniczne mocujące płyty styropianowe i zakotwione w otworach w ścianie zewnętrznej są rozmieszczone tak, że trzpień zasadniczo każdego łącznika przechodzi przez płaski segment tarczowy. W szczególności, płaski segment tarczowy ma powierzchnię czołową i powierzchnię spodnią przeznaczoną do przylegania do powierzchni płyty styropianowej po stronie której są wyprowadzone kotwy, przy czym kotwy mają wewnętrzne wydrążenie otwarte na zewnątrz poprzez czołowe otwory poprowadzone przelotowo przez płaski segment tarczowy do powierzchni czołowej, która to powierzchnia czołowa płaskiego segmentu tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki obejmujące kanaliki przebiegające powierzchniowo ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu tarczowego oraz kanaliki przebiegające powierzchniowo między czołowymi otworami. Kotwy, zwłaszcza, mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami i w kotwach są wykonane boczne otwory przelotowe, które to boczne otwory przelotowe są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, przy czym rzędy bocznych otworów przelotowych są rozmieszczone obwodowo co w przybliżeniu 90°, a boczne otwory przelotowe w rzędach bezpośrednio sąsiadujących są rozmieszczone mijankowo względem siebie. Korzystnie, pod każdą płytą styropianową znajduje się 2-6 tarcz kotwiących.

W praktycznej realizacji wynalazku, warstwa termoizolacyjna składa się z płyt styropianowych jednego rodzaju, w których jeden bok stanowi odcinek linii falistej, a pozostałe boki są odcinkami linii prostej. Ewentualnie, warstwa termoizolacyjna składa się z płyt styropianowych dwóch rodzajów, przy czym płyty pierwszego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające dwa przeciwległe boki stanowiące odcinki linii falistych, a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej, a płyty drugiego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające wszystkie cztery boki będącymi odcinkami linii prostej.

Korzystnie, płyty styropianowe są pokryte od strony zewnętrznej budynku paroprzepuszczalną warstwą, w którą wtopiona jest siatka z włókna szklanego, na której położony jest paroprzepuszczalny tynk zewnętrzny.

PL 231 304 B1

W następstwie wprowadzania coraz bardziej restrykcyjnych regulacji w zakresie poziomu izolacyjności cieplnej ścian zewnętrznych budynków, a także rosnących kosztów energii, konieczne stanie się „docieplanie” istniejących już ociepleń. Sposób według wynalazku przewiduje zastosowanie systemu termomodernizacji typu „styropian na styropian”, co pozwala na unikanie kosztów demontażu, a także utylizacji uprzedniego ocieplenia budynku. Zarazem sposób wykonywania warstwy termoizolacyjnej według wynalazku, wskutek zastosowania płyt styropianowych o szczególnej postaci, zapewnia warunki dla dyfuzji i odprowadzania na zewnątrz pary wodnej, tj. dla wysychania zawilgoconego materiału izolacyjnego uprzedniego ocieplenia. Odprowadzanie wilgoci jest dodatkowo wspomagane poprzez zastosowanie wszystkich elementów nowego ocieplenia o niskim oporze dyfuzyjnym oraz specjalnych, nowatorskich tarcz kotwiących mających kanaliki do odprowadzenia wody z zawilgoconego materiału izolacyjnego uprzedniego ocieplenia. Nadto, stosowanie tych tarcz zapewnia skuteczniejsze mocowanie płyt styropianowych, gdyż wielopunktowe zakotwienie w materiale uprzedniego ocieplenia skutkuje rozłożeniem sił ścinających na całej powierzchni płaskiego segmentu tarczowego. Ponadto, sposób według wynalazku przewiduje wykonanie warstwy zbrojonej oraz renowacyjnej wyprawy tynkarskiej z materiałów o możliwie niskim ciężarze właściwym, aby obniżyć ogólny ciężar nowej warstwy termoizolacyjnej. W rezultacie stosowania sposobu uzyskuje się ścianę zewnętrzną budynku mającą warstwę termoizolacyjną o właściwościach paroprzepuszczalnych o znacznie większym współczynniku izolacyjności cieplnej, w porównaniu z współczynnikiem uprzedniego ocieplenia.

Rozwiązanie według wynalazku jest zilustrowane dodatkowo rysunkiem, na którym fig. 1A przedstawia płytę styropianową mającą bok falisty w widoku perspektywicznym, fig. 1B przedstawia płytę styropianową według fig. 1A w widoku od czoła, fig. 2 przedstawia w powiększeniu szczegół A według fig. 1B, fig. 3A przedstawia płytę styropianową mającą dwa boki faliste w widoku perspektywicznym, fig. 3B przedstawia płytę styropianową według fig. 3A w widoku od czoła, fig. 4 przedstawia w powiększeniu szczegół B według fig. 3B, fig. 5 przedstawia tarczę kotwiącą w widoku z boku, fig. 6 przedstawia tarczę kotwiącą w widoku z góry, fig. 7 przedstawia tarczę kotwiącą w przekroju C-C według fig. 6, a fig. 8 przedstawia alternatywny przykład realizacji tarczy kotwiącej.

W sposobie wykonywania warstwy termoizolacyjnej, według wynalazku, stosuje się płyty styropianowe mające co najmniej jeden bok stanowiący odcinek linii falistej 2', 2”, 4”, a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej 3', 4', 5', 3”, 5”. Według pierwszej praktycznej realizacji wynalazku, stosuje się płyty styropianowe jednego rodzaju, w których jeden bok stanowi odcinek linii falistej 2', a pozostałe boki są odcinkami linii prostej 3', 4', 5'. Według drugiej, alternatywnej praktycznej realizacji wynalazku, stosuje się płyty styropianowe dwóch rodzajów, przy czym płyty pierwszego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające wszystkie cztery boki będące odcinkami linii prostej, a płyty drugiego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające dwa przeciwległe boki stanowiące odcinki linii falistych 2”, 4”, a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej 3”, 5”.

Bardziej szczegółowo, w pierwszej realizacji stosuje jeden rodzaj płyt w wybrany z grupy obejmującej płyty typu przedstawionego na fig. 1A. Płyta taka ma kształt zbliżony do prostopadłościanu, który ma dwie równoodległe powierzchnie montażowe 1' o zasadniczo identycznym kształcie i identycznie zorientowane, o obrysie zasadniczo prostokątnym, równooddalone od siebie o odległość stanowiącą grubość płyty styropianowej. Poprzez powierzchnie montażowe 1 ' należy rozumieć te powierzchnie, które są aktywnie wykorzystywane przy wykonywaniu prac ociepleniowych, tj. które są po nałożeniu kleju dociskane do ściany zewnętrznej budynku oraz te, na które nakłada się siatkę z klejem a następnie materiał wykończenia elewacji. Fig. 1B przedstawia płytę styropianową mającą widoczną jedną z powierzchni montażowych 1 '. Przeciwlegle rozmieszczona powierzchnia montażowa (spodnia, a zatem niewidoczna) jest zasadniczo identyczna. Kształt powierzchni montażowej 1' odpowiada zasadniczo figurze wywodzącej się od prostokąta, w którym bok 2' został zastąpiony odcinkiem linii falistej, a pozostałe boki 3', 4', 5' pozostają odcinkami linii prostej. Zazwyczaj boki 3', 5' są dłuższymi bokami powierzchni montażowych , a zatem znajdują się wzdłuż dłuższych krawędzi płyty styropianowej.

Natomiast, w drugiej realizacji stosuje się płyty styropianowe dwóch rodzajów. Płyty pierwszego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, mające dwie równoodległe powierzchnie montażowe o zasadniczo identycznym kształcie prostokątnym i identycznie zorientowane, równooddalone od siebie o odległość stanowiącą grubość płyty styropianowej (tj. o typowym kształcie). Płyty drugiego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty typu przedstawionego na fig. 3A. Płyta taka ma kształt zbliżony do prostopadłościanu, który ma dwie równoodległe powierzchnie montażowe 1” o zasadniczo identycznym kształcie i identycznie zorientowane, o obrysie zasadniczo

PL 231 304 B1 prostokątnym, równooddalone od siebie o odległość stanowiącą grubość płyty styropianowej. Fig. 3B przedstawia płytę styropianową w rzucie prostokątnym pokazującym jedną z powierzchni montażowych 1 ”. Przeciwległe rozmieszczona powierzchnia montażowa (spodnia, a zatem niewidoczna) jest zasadniczo identyczna. Kształt powierzchni montażowej 1” odpowiada zasadniczo figurze wywodzącej się od prostokąta, w którym bok 2” został zastąpiony odcinkiem linii falistej oraz bok 4” został zastąpiony odcinkiem linii falistej, a pozostałe boki 3”, 5” pozostają odcinkami linii prostej. Zazwyczaj boki 3”, 5” są dłuższymi bokami powierzchni montażowych, a zatem znajdują się wzdłuż dłuższych krawędzi płyty styropianowej.

Odcinek linii falistej określający faliste boki 2', 2”, 4” płyt styropianowych w obu realizacjach jest odcinkiem krzywej okresowej o zasadniczo stałej amplitudzie (rozumianej niniejszym jako amplituda międzyszczytowa). Fig. 2 pokazuje w powiększeniu fragment boku falistego płyty według pierwszej realizacji, a fig. 4 pokazuje w powiększeniu fragment boku falistego płyty według drugiej realizacji. Przykładowo jest to odcinek linii o okresie P wybranym z zakresu 10-20 mm, na przykład w przybliżeniu 10 mm i amplitudzie H wybranej z zakresu 2-8 mm, na przykład w przybliżeniu 5 mm. Odcinek linii falistej określający faliste boki 2', 2”, 4” płyt styropianowych jest zwłaszcza odcinkiem sinusoidy.

Płyty styropianowe do stosowania w sposobie wykonywania warstwy termoizolacyjnej, według wynalazku korzystnie mają wymiary (powierzchni montażowej) 0,5-0,6 m x 1,0-1,2 m.

Płyty styropianowe do stosowania w sposobie wykonywania warstwy termoizolacyjnej, według wynalazku korzystnie mają grubość 10-30 cm.

Płyty styropianowe do stosowania w sposobie według wynalazku wytwarza się następująco. Formuje się blok styropianowy w typowy sposób poprzez nagrzewanie granulek spienionego polistyrenu. Postać styropianowej płyty izolacyjnej uzyskuje się poprzez cięcie uformowanego bloku z wykorzystaniem modułu cięcia bocznego składającego się z ramy mającej druty tnące. Ramę z drutami tnącymi wprowadza się w ruch posuwisto-zwrotny prostopadle do kierunku przesuwania się bloków styropianowych na linii cięcia. W rezultacie nałożenia się na siebie dwóch rodzajów ruchów (posuwu bloków oraz drgań drutów tnących) uzyskuje się efekt falistych krótszych krawędzi płyt styropianowych.

Okres fali oraz amplituda drgań modułu tnącego jest regulowana poprzez system sterowania automatycznego, co przy stałej prędkości posuwu bloków na linii cięcia daje możliwość uzyskania krawędzi o różnej długości fali i jej częstotliwości.

W sposobie według wynalazku płyty styropianowe mocuje się do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia klejem montażowym zestawiając je tak, aby zasadniczo każdy pionowo rozmieszczony bok płyty będący odcinkiem linii prostej stykał się z bokiem innej płyty stanowiącym linię falistą. Zgodnie z pierwszą realizacją, płyty styropianowe układa się według jednolitej orientacji, tj. przykładając płyty tak, aby po pierwszy bok falisty 2” zawsze był rozmieszczony w pionie, a po drugie aby był zorientowany w tym samym kierunku, np. w prawo albo zawsze w lewo, aby uniknąć przypadkowego sąsiadującego zestawienia falistych boków różnych płyt. Natomiast według drugiej realizacji, w poziomych rzędach naprzemiennie układa się płytę z bokami falistymi 2”, 4” (rozmieszczając boki faliste w pionie) i płytę zasadniczo prostokątną (o bokach będących odcinkami linii prostych). Do wykonania ocieplenia stosuje się zatem dwa rodzaje płyt w ilościach w przybliżeniu równych (uwzględniając możliwą nierównoliczność wynikającą na przykład z konieczności przycinania płyt).

W sposobie według wynalazku, w etapie poprzedzającym mocowanie płyt styropianowych do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia, korzystnie przeprowadza się operacje przygotowania podłoża dla mocowania płyt. Operacje te są opcjonalne, a nadto mogą być wykonywane rozdzielnie lub łącznie, przy czym wykonywanie łączne może obejmować dowolną kombinację operacji wymienionych poniżej.

A. Oczyszczenie powierzchni zewnętrznej wyprawy wykonanej na uprzednim ociepleniu z pyłu, kurzu, grzybów, pleśni i innych zanieczyszczeń przywartych do powierzchni. W tym celu przeprowadza się zmywanie powierzchni, korzystnie strumieniem wody pod ciśnieniem, przy czym w trakcie zmywania lub poprzedzając zmywanie powierzchnie traktuje się środkami powierzchniowo czynnymi, ewentualnie stosując środki biocydowe, zwłaszcza środki przeciwgrzybicze albo glonobójcze, korzystnie w postaci roztworów wodnych, o stężeniu około 2-4%.

B. Przeprowadzenie oceny stanu wytrzymałości mechanicznej powierzchni zewnętrznej wyprawy wykonanej na uprzednim ociepleniu, aby wykryć pęknięcia, odspojenia płaszczyznowe itd., w celu wykazania czy powierzchnia warstwy uprzedniego ocieplenia stanowi podłoże o wystarczającej nośności dla zamocowania ocieplenia sposobem według wynalazku. Ewentualne mechaniczne usunięcie spękanej czy złuszczającej się wyprawy.

PL 231 304 B1

C. Jeśli konieczne, wzmocnienie zewnętrznej wyprawy wykonanej na uprzednim ociepleniu, z zastosowaniem środka gruntującego o właściwościach penetrujących, korzystnie głęboko penetrującego. Przykładowo stosuje się preparat na bazie dyspersji akrylowej i/lub styrenowo-akrylowej, który wyrównuje chłonność podłoża, wzmacnia podłoże, tworząc powierzc hnię adhezyjną dla kleju montażowego.

Sposób według wynalazku korzystnie przewiduje, jeszcze przed nakładaniem płyt styropianowych, osadzenie na warstwie uprzedniego ocieplenia specjalnych tarcz kotwiących 6, przewidzianych do pełnienia dwojakiej funkcji. Po pierwsze, tarcze kotwiące 6 są tak skonstruowane, aby wyprowadzać wilgoć z uprzedniego ocieplenia i umożliwić jej odprowadzanie na zewnątrz poprzez płyty styropianowe nowego ocieplenia, które mają właściwości paroprzepuszczalne. Po drugie, tarcze kotwiące 6 są zaopatrzone w płaski segment 7 tarczowy o średnicy odpowiadającej w przybliżeniu 1/5-4/5 szerokości płyty styropianowej i o grubości rzędu 2-6 mm, przez który to płaski segment 7 tarczowy przeprowadza się następnie (po zamocowaniu płyt styropianowych i wywierceniu otworów montażowych) łączniki mechaniczne do zakotwienia w ścianie zewnętrznej dla dodatkowego mocowania płyt styropianowych. Płaski segment 7 tarczowy tarczy kotwiącej 6 (osadzonej kotwami 9 w uprzednim ociepleniu) tworzy dodatkowe gniazdo podpierające trzpień łącznika mechanicznego, co zapewnia zwiększoną wytrzymałość mocowania ocieplenia, zwłaszcza względem sił bocznych.

Długość kotew 9 tarcz kotwiących 6 jest dostosowana do grubości uprzedniego ocieplenia. Liczba zastosowanych tarcz kotwiących 6 zależy od wielkości płaskiego segmentu 7 tarczowego tarczy i rozmiarów płyty styropianowej, a także od schematu rozmieszczenia tarcz kotwiących 6 na powierzchni uprzedniego ocieplenia. Korzystnie, stosuje się co najmniej dwie tarcze kotwiące 6 pod każdą płytę styropianową, bardziej korzystnie od dwóch do sześciu tarcz kotwiących 6 pod płytę.

Korzystnie, tarcze kotwiące 6 osadza się w uprzednim ociepleniu z użyciem metalowego znacznika z zaostrzonymi bolcami rozstawionymi analogicznie jak kotwy 9 tarczy kotwiącej 6, co zapewnia uzyskanie zespołu otworów we właściwym rozstawie i rozmieszczeniu.

Poniżej objaśniona zostanie budowa tarczy kotwiącej 6, dzięki której zapewnione jest odprowadzanie wilgoci. Fig. 5 przedstawia tarczę kotwiącą 6 w widoku z boku. Tarcza kotwiąca 6 ma płaski segment 7 tarczowy i kotwy 9. Liczba kotew 9 wynosi co najmniej 2, a korzystnie mieści się w zakresie od 3 do 8. Płaski segment 7 tarczowy ma powierzchnię czołową 8.1 i powierzchnię spodnią 8.2. Powierzchnia spodnia 8.2 jest przeznaczona do przylegania do powierzchni płyty styropianowej i po stronie tej powierzchni 8.2 z płaskiego segmentu 7 tarczowego są wyprowadzone kotwy 9 pod kątem zasadniczo prostym. Z kolei na powierzchni czołowej 8.1 płaskiego segmentu 7 tarczowego wykonane są powierzchniowe kanaliki 10.

Kotwy 9 mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami 11. Kotwy 9 są wewnętrznie wydrążone, które to wydrążenia stanowią przestrzeń A dostępną z zewnątrz przez boczne otwory przelotowe 12 w kotwach 9, a także przez czołowe otwory 13 poprowadzone przelotowo od strony powierzchni czołowej 8.1.

Boczne otwory przelotowe 12 przebiegając poprzecznie są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca kotwy 9, przy czym rzędy bocznych otworów przelotowych 12 są rozmieszczone obwodowo co w przybliżeniu 90°. Boczne otwory przelotowe 12, w rzędach bezpośrednio sąsiadujących, są rozmieszczone w przybliżeniu mijankowo.

Fig. 6 pokazuje tarczę kotwiącą w widoku od góry pokazującym powierzchnię czołową 8.1. W przykładowej realizacji według fig. 6 płaski segment 7 tarczowy ma kształt kołowy. Widoczne są czołowe otwory 13 udostępniające wewnętrzną przestrzeń A walcowych kotew 9. Powierzchnia czołowa 8.1 płaskiego segmentu 7 tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki 10, które są uformowane tak, aby skomunikować płynowo przestrzeń wewnętrzną A kotew 9 ze szczeliną powietrzną, jaka pozostanie między uprzednim ociepleniem a płytami styropianowymi nowo-wykonywanego ocieplenia. Powierzchniowe kanaliki 10 przebiegają ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu 7 tarczowego, a także między czołowymi otworami 13 tworząc sieć powierzchniowych kanalików 10 do odprowadzania wilgoci.

Fig. 7, która przedstawia tarczę kotwiącą 6 w przekroju, ilustruje bardziej szczegółowo wewnętrzne rozwiązania kotew 9. Przestrzeń A w kotwie 9 jest skomunikowana płynowo z otoczeniem przez boczne otwory przelotowe 12, a nadto przestrzeń A jest dostępna z zewnątrz od strony powierzchni czołowej 8.1 płaskiego segmentu 7 tarczowego przez czołowe otwory przelotowe 13 o średnicy odpowiadającej średnicy wydrążenia w kotwach 9.

PL 231 304 B1

Fig. 8 pokazuje tarczę kotwiącą w innej przykładowej realizacji, w widoku od góry. W tej realizacji płaski segment 7 tarczowy ma kształt ośmiokąta wypukłego. Korzystnie, kształt ten odpowiada ośmiokątowi zasadniczo foremnemu. Wynalazek uwzględnia także inne kształty płaskiego segmentu 7 tarczowego, takie jak eliptyczny, czworokątny, sześciokątny, oraz różne liczby kotew 9 tarczy kotwiącej 6, korzystnie od trzech do sześciu kotew, bardziej korzystnie trzy lub cztery kotwy.

Tarcze kotwiące 6 o budowie objaśnionej powyżej zapewniają odprowadzanie wilgoci z wnętrza uprzedniego ocieplenia dzięki bocznym otworom przelotowym 12, przez które wilgoć trafia do przestrzeni A w wydrążeniu w kotwach 9, a następnie jest wyprowadzana poza uprzednie ocieplenie przez czołowe otwory 13 w powierzchni czołowej 8.1 i rozpraszana bocznie powierzchniowymi kanalikami 10 tak, że może być odprowadzana na zewnątrz poprzez paroprzepuszczalną nowo-wykonaną warstwę ociepleniową.

Po osadzeniu tarcz kotwiących 6 mocuje się płyty styropianowe o kształcie przedstawionym powyżej, tj. płyty mające co najmniej jeden bok stanowiący odcinek linii falistej 2', 2”, 4” tak, aby zasadniczo każdy pionowo rozmieszczony bok płyty będący odcinkiem linii prostej stykał się z bokiem innej płyty stanowiącym linię falistą. Płyty mocuje się klejem montażowym, korzystnie stosując metodę pasmowopunktową z pozostawieniem co najmniej jednej przerwy w paśmie kleju, tj. nakłada się klej punktowo na środku płyty (na przykład w postaci 4-6 skupisk kleju) oraz pasmo kleju w pobliżu krawędzi tworzących obwodowy obrys płyty, z pozostawieniem co najmniej jednej przerwy w obwodowym paśmie kleju. Bardziej korzystnie, wymieniona co najmniej jedna przerwa w obwodowym paśmie kleju znajduje się w sąsiedztwie styku pionowo rozmieszczonych krawędzi płyt styropianowych.

Do mocowania styropianu stosuje się klej montażowy zawierający:

- spoiwo hydrauliczne, takie jak cement klasy dostosowanej do wymagań;

- wypełniacze mineralne o różnej granulacji (lub frakcji rozszerzonej) np. piaski kwarcowe, mączki dolomitowe lub inne (jednolite lub mieszaniny);

- dodatki reologiczne: zagęstniki odpowiadające za reologię i wodoretencję, własności robocze, spływ, również częściowo za adhezję do styropianu i podłoża; funkcję tę spełniają modyfikowane pochodne celulozy, włókna celulozowe, zagęstniki akrylowe lub poliuretanowe, związki ksantanowe lub inne dobierane w zależności od pożądanych własności; zawartość tego typu dodatku waha się od 0,25 do 0,4%;

- dodatki katalizujące wiązanie w ilości w przybliżeniu 0,45-0,6%;

- ewentualnie dodatki polimerowe.

Zawartość spoiwa podstawowego nie powinna być mniejsza od wymogów normowych (ok. 8-10% suchej masy). Poziom zawartości dyspersji zależy od ciężaru cząsteczkowego użytego polimeru, jego budowy i własności utworzonego filmu.

Następnie wykonuje się otwory dla łączników mechanicznych do zakotwienia w otworach w ścianie zewnętrznej. Otwory dla łączników, przebiegają także przez płyty styropianowe nowo-wykonywanego ocieplenia, płaskie segmenty tarczowe tarcz kotwiących 6 i warstwę uprzedniego ocieplenia. Łącznikiem mechanicznym jest dowolny łącznik stosowany do mocowania płyty styropianowej do ściany zewnętrznej, typowo stosowany w technologiach ocieplania metodą lekką-mokrą, taki jak na przykład łącznik fasadowy wbijany z izolowanym trzpieniem metalowym KOELNER TFIX-8M. Łącznik ten jest wykonany z polipropylenu i posiada dołączony specjalny trzpień wykonany ze stali ocynkowanej. Łeb trzpienia posiada dodatkową powłokę z tworzywa. Koszulka łącznika jest wykonana z udaroodpornego kopolimeru polipropylenu, a gwóźdź łącznika ze stali ocynkowanej, oblany poliamidem PA 6.0 modyfikowanym włóknem szklanym. Łączniki osadza się w wykonanych otworach.

Na powierzchni stanowiącej zewnętrzną powierzchnię osadzonych płyt styropianowych wykonuje się warstwę zbrojoną z siatki z włókna szklanego korzystnie zatopionej w paroprzepuszczalnym kleju polimerowo-cementowym. Korzystnie stosuje się siatkę o gramaturze co najmniej 145 g/m². Do wykonania warstwy zbrojonej stosuje się klej zbrojący, korzystnie klej zawierający:

- spoiwo hydrauliczne, takie jak cement klasy dostosowanej do wymagań;

- wypełniacze mineralne o różnej granulacji (lub frakcji rozszerzonej) np. piaski kwarcowe, mączki dolomitowe lub inne (jednolite lub mieszaniny);

- dodatki reologiczne: zagęstniki odpowiadające za reologię i wodoretencję, własności robocze, spływ, również częściowo za adhezję do styropianu i podłoża; funkcję tę spełniają pochodne modyfikowane związki celulozy, włókna celulozowe, zagęstniki akrylowe lub poliuretanowe; związki ksantanowe lub inne dobierane w zależności od pożądanych własności; zawartość tego typu dodatku waha się od 0,2 do 0,3%;

PL 231 304 B1

- polimery redyspergowalne (na bazie syntetycznych żywic organicznych) w ilości 1,7-4,0%, które zwiększają przyczepność do materiału ocieplenia, elastyczność warstwy zbrojonej oraz wpływają korzystnie na udarność warstwy zbrojonej.

Korzystnie, klej polimerowo-cementowy do wykonania warstwy zbrojonej zawiera dodatki, dzięki którym wykonana warstwa zbrojona charakteryzuje się mniejszym ciężarem właściwym w porównaniu z warstwą zbrojoną wykonaną z kleju bez dodatków. Dodatkami takim są materiały wypełniające o niskim ciężarze właściwym, takie jak polistyren spieniony, perlit i wypełniacze o niskim ciężarze właściwym.

Następnie nanosi się preparat gruntujący, który wyrównuje chłonność podłoża i wytwarza warstwę zapewniającą zwiększenie przyczepności warstwy zewnętrznej do podłoża. Preparat gruntujący zawiera spoiwotwórcze dyspersje żywic organicznych, przy czym zawartość spoiwa podstawowego korzystnie jest nie mniejsza niż ok. 8-10% suchej masy. Zawartość dyspersji zależy od ciężaru cząsteczkowego użytego polimeru, struktury chemicznej i właściwości tworzonego filmu.

Zagruntowaną warstwę zbrojoną pokrywa się paroprzepuszczalnym tynkiem lub odpowiednimi farbami. Korzystnie stosuje się tynki dyspersyjne (silikonowe, silikatowe) lub mineralne.

Tynki silikonowe zawierają dyspersje akrylowe (ok. 9-12%) i silikonowe (ok. 5,0-7,5%) oraz wypełniacze mineralne (zwłaszcza grysy dolomitowe), pigmenty w ilości 1,5-1,8% (zwłaszcza biel tytanową i/lub pigmenty w formie past na bazie tlenków żelaza, albo pigmenty organiczne odporne na warunki atmosferyczne i UV), środki pomocnicze (zagęstniki - np. celulozowe, akrylowe, poliuretanowe; hydrofobizatory; koalescenty; odpieniacze; biocydy, włókna zbrojące; dyspergatory) w ilościach korzystnie 1,5-3,0%.

Tynki silikatowe i typu silikatowych zawierają dyspersje akrylowe (ok. 7-9%) i szkło wodne (potasowe lub litowe ok. 5-7%) oraz wypełniacze mineralne (zwłaszcza grysy dolomitowe), pigmenty i środki pomocnicze dobrane stosownie do silnie alkalicznego środowiska szkła wodnego.

Tynki mineralne zawierają wypełniacze mineralne (kwarcowe, dolomitowe, perlity itd.), spoiwo hydrauliczne (cement, wapno, gips lub ich mieszanki) ok. 9-11%; zagęstniki odpowiadające za reologię i wodoretencję, własności robocze, spływ, również częściowo za adhezję do podłoża; funkcję tę spełniają pochodne - modyfikowane związki celulozy, włókna celulozowe, zagęstniki akrylowe lub poliuretanowe; związki ksantanowe lub inne dobierane w zależności od pożądanych własności; zawartość tego typu dodatku waha się od ok. 0,1 do 0,2%; dyspersje redyspergowalne ok. 1-2% wagowych, środki pomocnicze, katalizatory wiązania, reologiczne; ewentualnie pigmenty (lub bez); ewentualnie odpieniacze w ilości 0,4-0,7%.

Korzystnie, tynki dyspersyjne lub mineralne zawierają dodatki, dzięki którym wykonana wyprawa charakteryzuje się mniejszym ciężarem właściwym w porównaniu z wyprawą z tynku bez dodatków. Dodatkami takim są materiały wypełniające o niskim ciężarze właściwym, takie jak polistyren spieniony, perlit i wypełniacze o niskim ciężarze właściwym.

Badania paroprzepuszczalności

Przeprowadzono oznaczenie charakterystyki transportu pary wodnej dla próbek styropianu (średnica 126 mm, grubości 99 mm). Oznaczenia wykonano zgodnie z normą PN-EN-12086:2001.

Przed oznaczeniem próbki przechowywano w komorze klimatyzowanej przez 24 godziny w temperaturze 23±5°C. Przeprowadzono dwie serie oznaczeń dla następujących materiałów:

a) styropian mający krawędź falistą (o kształcie sinusoidalnym) (styropian, płyta fasadowa Neodyfuzja, Neotherm sp. z o.o.);

b) styropian fasadowy o krawędzi prostej, o tej samej średnicy i grubości (styropian, płyta fasadowa, Neotherm sp. z o.o.).

Wyniki oznaczenia transportu pary wodnej przedstawiono w tablicy 1.

Porównawcze wyniki transportu pary wodnej (dla tradycyjnej płyty styropianowej) przedstawiono w tablicy 2.

PL 231 304 Β1

Tablica 1

Pomiar nr	Średni strumień pary wodnej mg/h	Współczynnik przepuszczania pary wodnej 10-4 g/(m-h-hPa)	Współczynnik oporu dyfuzyjnego μ	Opór dyfuzyjny pary wodnej (m2hłiPa)/g
la	18,14	149,4	4,7	6,6
2a	23,71	194,0	3,6	5,1
3a	18,49	151,3	4,6	6,5
4a	22,05	180,4	3,9	5,5
5a	21,79	179,4	3,9	5,5
Wartość średnia	170,9	4,1	5,8

Tablica 2

Pomiar nr	Średni strumień pary wodnej mg/h	Współczynnik przepuszczania pary wodnej 10^ g/(mh hPa)	Współczynnik oporu dyfuzyjnego μ	Opór dyfuzyjny pary wodnej (m2-h-hPa)/g
lb	5,74	47,3	14,9	20,9
2b	6,59	53,9	13,1	18,4
3b	5,54	45,3	15,5	21,9
4b	5,29	43,3	16,3	22,9
5b	4,79	39,2	18,0	25,3
Wartość średnia	45,8	15,6	21,9

Wyniki wskazują na kilkukrotnie mniejszy opór dyfuzyjny dla pary wodnej w przypadku styropianu mającego krawędź falistą, w porównaniu z typową płytą styropianową o bokach stanowiących odcinki linii prostej.

Claims (20)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wykonywania warstwy termoizolacyjnej o właściwościach paroprzepuszczalnych na ścianie zewnętrznej budynku zaopatrzonej w ocieplenie z płyt styropianowych pokrytych tynkiem cienkowarstwowym, znamienny tym, że:

   - stosuje się płyty styropianowe, mające co najmniej jeden bok stanowiący odcinek linii falistej (2’, 2”, 4”), a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej (3’, 4’, 5’, 3”, 5”), które to płyty styropianowe mocuje się do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia klejem montażowym zestawiając je tak, aby zasadniczo każdy pionowo rozmieszczony bok płyty będący odcinkiem linii prostej stykał się z bokiem innej płyty stanowiącym linię falistą.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w etapie poprzedzającym nakładanie płyt styropianowych, na warstwie uprzedniego ocieplenia osadza się tarcze kotwiące (6) mające płaski segment (7) tarczowy i kotwy (9) wyprowadzone z płaskiego segmentu (7) tarczowego pod kątem zasadniczo prostym, które to kotwy (9) wprowadza się w otwory w uprzednim ociepleniu, przy czym tarcze kotwiące (6) rozmieszcza się tak, aby co najmniej dwie tarcze kotwiące (6) znalazły się pod każdą płytą styropianową, a po zamocowaniu płyt styropianowych klejem montażowym przeprowadza się łączniki mechaniczne do zakotwienia w otworach w ścianie zewnętrznej tak, aby trzpień zasadniczo każdego łącznika przechodził przez płaski segment (7) tarczowy.

   PL 231 304 B1
3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że płaski segment (7) tarczowy ma powierzchnię czołową (8.1) i powierzchnię spodnią (8.2) przeznaczoną do przylegania do powierzchni płyty styropianowej po stronie której są wyprowadzone kotwy (9), przy czym kotwy (9) mają wewnętrzne wydrążenie otwarte na zewnątrz poprzez czołowe otwory (13) poprowadzone przelotowo przez płaski segment (7) tarczowy do powierzchni czołowej (8.1), która to powierzchnia czołowa (8.1) płaskiego segmentu (7) tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki (10) obejmujące kanaliki przebiegające powierzchniowo ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu (7) tarczowego oraz kanaliki przebiegające powierzchniowo między czołowymi otworami (13).
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kotwy (9) mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami (11) i w kotwach (9) są wykonane boczne otwory przelotowe (12), które to boczne otwory przelotowe (12) są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, przy czym rzędy bocznych otworów przelotowych (12) są rozmieszczone obwodowo co w przybliżeniu 90°, a boczne otwory przelotowe (12) w rzędach bezpośrednio sąsiadujących są rozmieszczone mijankowo względem siebie.
5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że tarcze kotwiące (6) mające liczne kotwy (9) osadza się na warstwie uprzedniego ocieplenia, po uprzednim wykonaniu otworów w uprzednim ociepleniu z użyciem metalowego znacznika.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że tarcze kotwiące (6) rozmieszcza się tak, aby 2-6 tarcz kotwiących (6) znalazło się pod każdą płytą styropianową.
7. 7. Sposób według zastrz. 1-6, znamienny tym, że stosuje się płyty styropianowe jednego rodzaju, w których jeden bok stanowi odcinek linii falistej (2'), a pozostałe boki (3', 4', 5') są odcinkami linii prostej.
8. 8. Sposób według zastrz. 1-6, znamienny tym, że stosuje się płyty styropianowe dwóch rodzajów, przy czym płyty pierwszego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające dwa przeciwległe boki stanowiące odcinki linii falistych (2”, 4”), a pozostałe boki (3”, 5”) będące odcinkami linii prostej, a płyty drugiego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające wszystkie cztery boki będące odcinkami linii prostej.
9. 9. Sposób według zastrz. 1-8, znamienny tym, że mocuje się płyty styropianowe do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia klejem montażowym metodą pasmowo-punktową z pozostawieniem co najmniej jednej przerwy w obwodowym paśmie kleju.
10. 10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że co najmniej jedna przerwa w obwodowym paśmie kleju znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie styku pionowo rozmieszczonych krawędzi płyt styropianowych.
11. 11. Sposób według zastrz. 1-10, znamienny tym, że w kolejnym etapie, po etapie mocowania płyt styropianowych klejem montażowym do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia i łącznikami mechanicznymi kotwiącymi w ścianie zewnętrznej:

    - wykonuje się na powierzchni stanowiącej zewnętrzną powierzchnię płyt styropianowych warstwę zbrojoną z siatki z włókna szklanego zatopionej w paroprzepuszczalnym kleju polimerowo-cementowym

    - gruntuje się wykonaną warstwę i wykonuje na niej tynk cienkowarstwowy paroprzepuszczalny.
12. 12. Sposób według zastrz. 1-11, znamienny tym, że zewnętrzną powierzchnię uprzedniego ocieplenia, przed etapem mocowania płyt styropianowych z użyciem kleju montażowego, oczyszcza się strumieniem wody pod ciśnieniem, korzystnie z użyciem środków powierzchniowo czynnych i/lub środków biocydowych i ewentualnie traktuje się penetrującym środkiem gruntującym.
13. 13. Ściana zewnętrzna budynku, mająca warstwę termoizolacyjną o właściwościach paroprzepuszczalnych, mocowaną na ociepleniu z płyt styropianowych pokrytych tynkiem cienkowarstwowym, znamienna tym, że:

    - warstwa termoizolacyjna składa się z płyt styropianowych, mających co najmniej jeden bok stanowiący odcinek linii falistej (2', 2”, 4”) a pozostałe boki będące odcinkami linii prostej (3', 4', 5', 3”, 5”), przymocowanych do zewnętrznej powierzchni uprzedniego ocieplenia klejem montażowym, które to płyty są zestawione tak, aby zasadniczo każdy pionowo rozmieszczony bok płyty będący odcinkiem linii prostej stykał się z bokiem innej płyty stanowiącym linię falistą.

    PL 231 304 B1
14. 14. Ściana według zastrz. 13, znamienna tym, że na warstwie uprzedniego ocieplenia są osadzone tarcze kotwiące (6) mające płaski segment (7) tarczowy i kotwy (9) wyprowadzone z płaskiego segmentu (7) tarczowego pod kątem zasadniczo prostym, wpuszczone w otwory w uprzednim ociepleniu, które to tarcze kotwiące (6) są rozmieszczone w liczbie co najmniej dwóch pod każdą płytą styropianową, a łączniki mechaniczne mocujące płyty styropianowe i zakotwione w otworach w ścianie zewnętrznej są rozmieszczone tak, że trzpień zasadniczo każdego łącznika przechodzi przez płaski segment (7) tarczowy.
15. 15. Ściana według zastrz. 14, znamienna tym, że płaski segment (7) tarczowy ma powierzchnię czołową (8.1) i powierzchnię spodnią (8.2) przeznaczoną do przylegania do powierzchni płyty styropianowej po stronie której są wyprowadzone kotwy (9), przy czym kotwy (9) mają wewnętrzne wydrążenie otwarte na zewnątrz poprzez czołowe otwory (13) poprowadzone przelotowo przez płaski segment (7) tarczowy do powierzchni czołowej (8.1), która to powierzchnia czołowa (8.1) płaskiego segmentu (7) tarczowego jest zaopatrzona w powierzchniowe kanaliki (10) obejmujące kanaliki (10) przebiegające powierzchniowo ku krawędzi obwodowej płaskiego segmentu (7) tarczowego oraz kanaliki przebiegające powierzchniowo między czołowymi otworami (13).
16. 16. Ściana według zastrz. 15, znamienna tym, że kotwy (9) mają kształt walcowy ze stożkowymi końcami (11) i w kotwach (9) są wykonane boczne otwory przelotowe (12), które to boczne otwory przelotowe (12) są rozmieszczone w rzędach równoległych do tworzącej walca, przy czym rzędy bocznych otworów przelotowych (12) są rozmieszczone obwodowo co w przybliżeniu 90°, a boczne otwory przelotowe (12) w rzędach bezpośrednio sąsiadujących są rozmieszczone mijankowo względem siebie.
17. 17. Ściana według zastrz. 14-16, znamienna tym, że pod każdą płytą styropianową znajduje się 2-6 tarcz kotwiących (6).
18. 18. Ściana według zastrz. 13-17, znamienna tym, że warstwa termoizolacyjna składa się z płyt styropianowych jednego rodzaju, w których jeden bok stanowi odcinek linii falistej (2'), a pozostałe boki (3', 4', 5') są odcinkami linii prostej.
19. 19. Ściana według zastrz. 13-18, znamienna tym, że warstwa termoizolacyjna składa się z płyt styropianowych dwóch rodzajów, przy czym płyty pierwszego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające dwa przeciwległe boki stanowiące odcinki linii falistych (2”, 4”), a pozostałe boki (3”, 5”) będące odcinkami linii prostej, a płyty drugiego rodzaju są wybrane z grupy obejmującej płyty styropianowe mające wszystkie cztery boki będącymi odcinkami linii prostej.
20. 20. Ściana zewnętrzna budynku według zastrz. 13-19, znamienna tym, że płyty styropianowe są pokryte od strony zewnętrznej budynku paroprzepuszczalną warstwą, w którą wtopiona jest siatka z włókna szklanego, na której położony jest paroprzepuszczalny tynk zewnętrzny.