PL231309B1 - Chwytak do sadzarki - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest chwytak do sadzarki, a zwłaszcza do sadzarki łańcuchowej albo kołowej przeznaczonej do sadzenia rozsady, podkładek i tym podobnych w celu dalszej uprawy z nich roślin.

Z opisu patentowego nr PL 162194 C1 znana jest sadzarka do podkładek, która zawiera szereg chwytaków zamocowanych do łańcucha. Chwytak składa się z pręta o przekroju ceownika, wzdłuż którego zamocowane są za pośrednictwem nakładki dwa jednakowe ramiona. Pierwsze ramię ma kształt zbliżony do litery „U”, której laski są odgięte w górnej części na zewnątrz i wzdłuż pręta. Na końcu pierwszej laski osadzona jest rolka, zaś koniec drugiej laski przytwierdzony jest do zewnętrznej powierzchni górnej części pierwszego skrzydła, którego dolna część osadzona jest wewnątrz ceownika i jest zamocowana do niego za pośrednictwem nie oznaczonej wkładki umieszczonej pomiędzy skrzydłami, przykręconej wkrętem do środnika. Drugie ramię wraz z drugim skrzydłem stanowi lustrzane odbicie pierwszego ramienia i pierwszego skrzydła. Pierwsze skrzydło i drugie skrzydło wykonane są z jednego kawałka gumy. Pomiędzy pierwszym ramieniem a drugim ramieniem, po stronie rolek znajduje się sprężyna, której część walcowa osadzona jest na trzpieniu równoległym do pręta, zaś jej pierwszy koniec oparty jest na pierwszym ramieniu a drugi koniec na drugim ramieniu tak, że ramiona wraz ze skrzydłami są normalnie rozchylone. Pierwszy koniec pręta stanowi uchwyt, za pośrednictwem którego pręt jest zamocowany do ogniwa w łańcuchu za pośrednictwem wkrętów przechodzących prze z półki ceownika. Natomiast drugi koniec pręta jest zaopatrzony w element przeznaczony do podtrzymywania podkładki. Chwytak w trakcie pracy krąży po torze wyznaczonym przez korpus sadzarki, przy czym na pewnym odcinku jest otwarty w celu położenia w nim podkładki, po czym na dalszym odcinku rolki wchodzą pomiędzy prowadnice i ramiona są składane ku sobie tak, że skrzydła zaciskają się na podkładce. Natomiast na następnym odcinku leżącym nad uprzednio wykonaną bruzdą prowadnice rozchylają się a tym samym chwytak zwalnia podkładkę, która opada w bruzdę. Jeżeli chwytaki są za gęsto rozmieszczone wzdłuż łańcucha, to wkręt mocujący skrzydła z następnego chwytaka może uderzać właśnie wysadzoną podkładkę i ją uszkadzać, i przechylać. Ponieważ skrzydła są połączone na sztywno z ramionami, to że względu na różne położenie ich środków obrotu, w trakcie ich zamykania powstają siły ściskające, które powodują powstawanie pomiędzy nimi szczeliny i jednoczesne odginanie na zewnątrz końcówek ramion. Powstawanie szczeliny eliminuje możliwość sadzenia sadzonek o średnicy pnia, mniejszej niż szerokość szczeliny.

Z kolei z opisu patentowego nr US 3,125,044 znany jest chwytak, który składa się z pręta, o zmiennym przekroju lecz zbliżonym do ceownika. Do pręta, od strony uchwytu zamocowane jest podwójne ramię, wykonane z jednego odcinka drutu, przy czym w środkowej części każdego ramienia osadzona jest rolka, zaś końce podwójnego ramienia osadzone są w końcach skrzydeł zamocowanych do końca pręta. Pręt jest dodatkowo wyposażony w element dystansowy, który zapewnia, że kolejne chwytaki nie uderzają wprost o siebie.

W obu wyżej wymienionych chwytakach, w takcie zamykania skrzydeł powstaje pomiędzy nimi szczelina, która może być większa niż średnica niektórych sadzonek i powodować ich przedwczesne wysuwanie się z uchwytu, a tym samym wadliwe sadzenie. Krzywo lub za głęboko posadzona podkładka skutkuje uzyskaniem w przyszłości rośliny mniejszej lub o niepożądanym przez rynek kształcie, a w konsekwencji uzyskaniem niższej jej ceny. Z kolei za płytko posadzona sadzonka może się wywrócić lub złamać, lub nie przyjąć.

Istota chwytaka do sadzarki składającego się z pręta, do którego zamocowany jest zespół roboczy zawierający pierwsze i drugie skrzydło, przy czym wzdłuż pręta zamocowane są wahliwie dwie dźwignie, a na ich pierwszych końcówkach osadzone są rolki, zaś drugie końcówki stykają się z górnymi częściami skrzydeł, przy czym pomiędzy pierwszym ramieniem a drugim ramieniem znajduje się sprężyna, polega na tym, że drugie końcówki swobodnie przechodzą przez otwory w skrzydłach, które posiadają wspólną część osadzoną na pręcie. Pręt ma postać płaskownika o przekroju prostokątnym, zaś ramiona zamocowane są do jego boków, a zwłaszcza do jego węższych boków. W drugiej odmianie pierwsze ramię i drugie ramię zamocowane są do szerszych boków pręta. W kolejnej odmianie pręt jest okrągły. Natomiast otwory w skrzydłach korzystnie stanowią otwory wzdłużne. Wspólna część skrzydeł jest korzystnie wyposażona w płetwę stanowiącą jej przedłużenie, a w szczególnym przypadku wspólna część jest zamocowana do trzonu pręta za pośrednictwem kołków. Sprężyna jest wygięta z drutu, korzystnie w kształcie litery „U” i otacza wspólną część, a jej pierwszy jej koniec oparty jest o drugi wahacz

PL 231 309 B1 pierwszego ramienia, zaś drugi koniec o drugi wahacz drugiego ramienia. W innym rozwiązaniu sprężyna walcowa otacza pręt, zaś jej pierwszy koniec opiera się na pierwszym wahaczu pierwszego ramienia, zaś drugi koniec opiera się na drugim wahaczu drugiego ramienia. W dalszym rozwiązaniu sprężyna jest płaska, i jest zamocowana trwale do pręta, zaś jej pierwszy koniec opiera się o pierwszą końcówkę pierwszego ramienia a drugi koniec opiera się o pierwszą końcówkę drugiego ramienia. Pierwsza dźwignia i druga dźwignia zamocowane są do pręta korzystnie za pośrednictwem opraw, które je otaczają. Druga końcówka pierwszego ramienia jest zakończona hakiem. Pręt korzystnie posiada trzon, na którym osadzona jest wspólna część, przy czym w szczególnym przypadku trzon jest zamocowany do pręta.

Luźne osadzenie drugiej końcówki ramienia w otworze wykonanym w skrzydle pozwoliło na uniknięcie wyeliminowanie wewnętrznych naprężeń w skrzydłach, jak też w ramionach, prowadzących do ich niepotrzebnych odkształceń. Pozwoliło też sadzenie sadzonek niezależnie od średnicy ich pnia, a zwłaszcza o małej średnicy. Dodatkowo wygięcie sprężyny na kształt litery „U” pozwoliło na nadanie jej dodatkowej funkcji, a mianowicie wykorzystanie jej jako elementu mocującego zespół roboczy do pręta.

Chwytak do sadzarki według wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na schematycznym rysunku, na którym:

• fig. 1 przedstawia chwytak w widoku aksonometrycznym, • fig. 2 przedstawia chwytak w widoku z góry, • fig. 3 przedstawia chwytak w widoku z boku, • fig. 4 przedstawia przekrój poprzeczny płaszczyzną A-A wskazaną na figurze 2, • fig. 5 przedstawia przekrój poprzeczny płaszczyzną B-B wskazaną na figurze 3, • fig. 6 przedstawia widok aksonometryczny drugiego wariantu chwytaka do sadzarki, • fig. 7 przedstawia widok aksonometryczny trzeciego wariantu chwytaka do sadzarki, • fig. 8 przedstawia widok aksonometryczny czwartego wariantu chwytaka do sadzarki.

Chwytak do sadzarki składa się z pręta (1), do boków którego za pośrednictwem opraw (2a, 2b) otaczających pręt (1), zamocowane są dwa jednakowe ramiona, pierwsze ramię (3a) i drugie ramię (3b). Pręt (1) wykonany jest z płaskownika i posiada z jednej strony łącznik (4), zaś z drugiej strony trzon (5), na którym osadzony jest zespół roboczy (6). Zespół roboczy (6) składa się z pierwszego skrzydła (7a) i drugiego skrzydła (7b) posiadających wspólną część (8) zakończoną z jednej strony płetwą (10), zaś z drugiej strony nasuniętą na trzon (5) pręta (1). Zadaniem płetwy (10) jest osłonięcie nie ustalonej jeszcze w gruncie sadzonki przed opadającymi grudkami ziemi lub ich usunięcie, gdyż mogą one zakłócać jakość sadzenia. Pierwsze ramię (3a) ma kształt zbliżony do rozchylonej litery „U” z laskami w górnej części wygiętymi na zewnątrz. Pierwsze ramię (3a) składa się z osi (11a), przy czym od jej pierwszego końca odchodzi pierwszy wahacz (12a) zakończony wygiętą na zewnątrz pierwszą końcówką (13a), zaś od drugiego końca osi odchodzi drugi wahacz (14a) zakończony drugą końcówką (15a). Na pierwszej końcówce (13a) pierwszego ramienia (3a) osadzona jest pierwsza rolka (16a), zaś druga końcówka (15a) jest luźno osadzona we wzdłużnym otworze (17a) w pierwszym skrzydle (7a). Średnica drugiej końcówki (15a) jest mniejsza od najmniejszego wymiaru poprzecznego wzdłużnego otworu (17a). Dzięki temu po zamknięciu zespołu roboczego (6) skrzydła (7a, 7b) pracują jedynie na zginanie i mogą dopasować się do średnicy pnia sadzonki, a ramiona (3a, 3b) są odciążone od sił zginających występujących w znanych ze stanu techniki chwytakach. Zespół roboczy (6) jest otoczon y tuż powyżej wspólnej części (8) sprężyną (18) w kształcie litery „U”, której część łukowa (18c) znajduje się od strony płetwy (10), zaś pierwszy jej koniec (18a) oparty jest o drugi wahacz (14a) pierwszego ramienia (3a), zaś drugi koniec (18b) o drugi wahacz (14b) drugiego ramienia (3b). Sprężyna (18) jednoczenie rozchyla ramiona (3a, 3b) i skrzydła (7a, 7b) oraz ustala położenie zespołu roboczego (6) na pręcie (1). Łącznik (4) służy do łączenia chwytaka z łańcuchem, i jest zaopatrzony w dwie śruby (19).

Figura 2 przedstawia chwytak do sadzarki w widoku z góry. Chwytak składa się z pręta (1), do boków którego za pośrednictwem opraw (2a, 2b) otaczających pręt (1), zamocowane są dwa jednakowe ramiona, pierwsze ramię (3a) i drugie ramię (3b). Zespół roboczy (6) składa się z pierwszego skrzydła (7a) i drugiego skrzydła (7b) oraz leżącej pomiędzy nimi płetwy (10). Na pierwszej końcówce (13a) pierwszego ramienia (3a) osadzona jest pierwsza rolka (16a), zaś druga końcówka (15a) jest luźno osadzona we wzdłużnym otworze (17a) w pierwszym skrzydle (7a). Zespół roboczy (6) jest otoczony sprężyną (18) w kształcie litery „U”, której część łukowa (18c) znajduje się od strony płetwy (10), zaś pierwszy jej koniec (18a) oparty jest o drugi wahacz (14a) pierwszego ramienia (3a), zaś drugi koniec (18b) o drugi wahacz (14b) drugiego ramienia (3b). W łączniku (4) znajdują się otwory (20) pod śruby (19) do łączenia chwytaka z łańcuchem. Pręt (1) wykonany jest z płaskownika, w którym wyróżnia się węższe boki (21a, 21b). Oś (11a) pierwszego ramienia (3a) znajduje się w sąsiedztwie pierwszego,

PL 231 309 B1 węższego boku (20a) pręta (1), zaś oś (11b) drugiego ramienia (3a) znajduje się w sąsiedztwie drugiego, węższego boku (20b).

Figura 3 przedstawia chwytak w widoku z boku. Do boku pręta (1) zamocowane jest drugie ramię (3b), składa się z osi (11 b), przy czym od jej pierwszego końca odchodzi pierwszy wahacz (12b) zakończony wygiętą na zewnątrz pierwszą końcówką (13b), zaś od drugiego końca osi odchodzi drugi wahacz (14b) zakończony drugą końcówką (15b). Na pierwszej końcówce (13b) drugiego ramienia (3b) osadzona jest druga rolka (16b), zaś druga końcówka (15b) przechodzi przez drugie skrzydło (7b). Zespół roboczy (6) jest otoczony tuż powyżej wspólnej części (8) sprężyną (18) w kształcie litery „U”, której część łukowa znajduje się od strony płetwy (10), drugi jej koniec (18b) oparty jest o drugi wahacz (14b) drugiego ramienia (3b). Łącznik (4) jest odgięty o kąt a od osi pręta (1).

Figura 4 przedstawia przekrój poprzeczny płaszczyzną A-A wskazaną na figurze 2. Trzon (5) pręta (1) znajduje się w prostokątnym otworze (22) wykonanym w części wspólnej (8) zespołu roboczego (6). Pomiędzy częścią wspólną (8) a pierwszym skrzydłem (7a) znajduje sprężyna (18) w kształcie litery „U”, której część łukowa (18c) znajduje się od strony płetwy (10), zaś jej pierwszy koniec (18a) oparty jest o drugi wahacz (14a) pierwszego ramienia (3a).

Figura 5 przedstawia przekrój poprzeczny płaszczyzną B-B wskazaną na figurze 3. Na trzonie (5) pręta (1) osadzony jest zespół roboczy (6), który składa się z pierwszego skrzydła (7a) i drugiego skrzydła (7b) posiadających wspólną część (8) z prostokątnym otworem (21). W górnej części pierwszego skrzydła (7a) znajduje się wzdłużny otwór (17a), przez który swobodnie przechodzi druga końcówka (15a) drugiego wahacza (14a) pierwszego ramienia (3a). Natomiast na pierwszym wahaczu (12a) osadzona jest pierwsza rolka (16a). W zagłębieniu, pomiędzy częścią wspólną (8) a pierwszym skrzydłem (7a) i drugi skrzydłem (7b) znajduje sprężyna (18). Druga oprawa (2b) otacza pręt (1) oraz przylegające do jego węższych boków (21a, 21 b) ramiona (3a, 3b).

Figura 6 przedstawia drugą odmianę chwytaka do sadzarki. Chwytak do sadzarki składa się z pręta (23), do szerszych boków (24) którego i w pewnej odległości od nich, za pośrednictwem opraw (25a, 25b) otaczających pręt (23), zamocowane są dwa jednakowe ramiona, pierwsze ramię (26a) i drugie ramię (26b). Pręt (23) wykonany jest z prostego płaskownika i posiada z jednej strony łącznik (27), zaś z drugiej strony trzon (28), na którym osadzony jest zespół roboczy (29). Zespół roboczy (29) składa się z pierwszego skrzydła (30a) i drugiego skrzydła (30b) posiadających wspólną część (31) nasuniętą ciasno na trzon (28) pręta (23).

Pierwsze ramię (26a) ma kształt zbliżony do rozchylonej litery „U” z laskami w górnej części wygiętymi na zewnątrz, tak jak pierwsze ramie (3a). W zagłębieniu, pomiędzy częścią wspólną (31) a pierwszym skrzydłem (30a) i drugi skrzydłem (30b) znajduje sprężyna (32) o konstrukcji takiej jak sprężyna (18). Łącznik (27) stanowi proste przedłużenie pręta (23).

Figura 7 przedstawia trzecią odmianę chwytaka do sadzarki. Chwytak do sadzarki składa się z pręta (34), do którego i w pewnej odległości od niego, za pośrednictwem opraw (35a, 35b) otaczających pręt (34), zamocowane są dwa jednakowe ramiona, pierwsze ramię (36a) i drugie ramię (36b), o konstrukcji jak pierwsze ramie (3a) w pierwszym wariancie. Pręt (34) jest okrągły i jeden jego koniec jest spłaszczony i stanowi łącznik (37), zaś drugi koniec stanowi trzon (38), na który nasunięty jest zespół roboczy (39). Zespół roboczy (39) jest dodatkowo zamocowany do trzonu (38) za pośrednictwem kołków (40) przechodzących przez wspólną część (41) zespołu roboczego (39). Na pręcie (34), pomiędzy pierwszą oprawą (35a) a łącznikiem (37) osadzona jest sprężyna walcowa (42), której pierwszy koniec (42a) opiera się na pierwszym wahaczu (43a) pierwszego ramienia (36a), zaś drugi koniec (42b) opiera się na drugim wahaczu (43b) drugiego ramienia (36b).

Figura 8 przedstawia czwartą odmianę chwytaka do sadzarki. Chwytak jest tu przedstawiony w stanie zamkniętym, który powstaje w czasie pracy sadzarki, po wejściu chwytaka z sadzonką pomiędzy prowadnice. Chwytak składa się z pręta (45) wygiętego z pasa blachy. Jeden koniec pręta (45) jest wygięty na kształt ceownika i stanowi łącznik (46), zaś pozostała część jest wygięta po łuku, a do drugiego końca zamocowany jest trzon (47), na którym osadzony jest zespół roboczy (48). Wewnątrz części pręta (45) wygiętej po łuku zamocowane są dwie oprawy (49a, 49b), w których osadzone są dwa jednakowe ramiona (50a, 50b). Pierwsze ramię (50a) posiada konstrukcję jak pierwsze ramię (3a) w pierwszym wariancie, przy czym druga końcówka (51 a) po przejściu przez wzdłużny otwór (52a) w pierwszym skrzydle (53a) jest zakończona hakiem (54a), w celu przytrzymywania zespołu roboczego (48) na trzonie (47). Do pręta (45) pomiędzy pierwszą oprawą (49a) a łącznikiem (46) zamocowana jest płaska sprężyna (55), której pierwszy koniec (55a) opiera się o pierwszą końcówkę (56a) pierwszego ramienia (50a), zaś drugi koniec (55b) opiera się o pierwszą końcówkę (56b) drugiego ramienia (50b).

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Chwytak do sadzarki składający się z pręta, do którego zamocowany jest zespół roboczy zawierający pierwsze i drugie skrzydło, przy czym wzdłuż pręta zamocowane są wahliwie dwie dźwignie, a na ich pierwszych końcówkach osadzone są rolki, zaś drugie końcówki stykają się z górnymi częściami skrzydeł, przy czym pomiędzy pierwszym ramieniem a drugim ramieniem znajduje się sprężyna, znamienny tym, że drugie końcówki (15a, 15b, 56a, 56b) swobodnie przechodzą przez otwory w skrzydłach (7a, 7b, 30a, 30b), które posiadają wspólną część (8, 31, 41) osadzoną na pręcie (1,23, 34).
2. 2. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że pręt (1,23) ma postać płaskownika o przekroju prostokątnym, zaś ramiona (3a, 3b, 26a, 26b) zamocowane są do jego boków.
3. 3. Chwytak według zastrz. 2, znamienny tym, że pierwsze ramię (3a) i drugie ramię (3b) zamocowane są do węższych boków (21a, 21 b) pręta (1).
4. 4. Chwytak według zastrz. 2, znamienny tym, że pierwsze ramię (26a) i drugie ramię (26b) zamocowane są do jego szerszych boków (24) pręta (23).
5. 5. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że pręt (34) jest okrągły.
6. 6. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory stanowią otwory wzdłużne (17a, 17b, 52a).
7. 7. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że wspólna część (8) jest wyposażona w płetwę (10) stanowiącą jej przedłużenie.
8. 8. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że wspólna część (41) jest zamocowana do trzonu (38) pręta (34) za pośrednictwem kołków (40).
9. 9. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że sprężyna (18, 32) jest wygięta z drutu w kształcie litery „U” i otacza wspólną część (8, 31), a jej pierwszy jej koniec (18a) oparty jest o drugi wahacz (14a) pierwszego ramienia (3a, 26a), zaś drugi koniec (18b) o drugi wahacz (14b) drugiego ramienia (3b, 26b).
10. 10. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsza dźwignia (3a, 26a, 36a, 50a) i druga dźwignia (3b, 26b, 36b, 50b) zamocowane są do pręta (1, 23, 34, 45) za pośrednictwem opraw (2a, 2b, 25a, 25b, 35a, 35b, 49a, 49b), które je otaczają.
11. 11. Chwytak według zastrz. 1 , znamienny tym, że sprężyna walcowa (42) otacza pręt (34), zaś jej pierwszy koniec (42a) opiera się na pierwszym wahaczu (43a) pierwszego ramienia (36a), zaś drugi koniec (42b) opiera się na drugim wahaczu (43b) drugiego ramienia (36b).
12. 12. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że sprężyna płaska (55) zamocowana jest trwale do pręta (45), zaś jej pierwszy koniec (55a) opiera się o pierwszą końcówkę (56a) pierwszego ramienia (50a) a drugi koniec (55b) opiera się o pierwszą końcówkę (56b) drugiego ramienia (50b).
13. 13. Chwytak według zastrz. 1, znamienny tym, że druga końcówka (51 a) jest zakończona hakiem (54a).
14. 14. Chwytak według zastrz. 1 , znamienny tym, że pręt (1, 23, 34) posiada trzon (5, 28, 38, 47), na którym osadzona jest wspólna część (8, 31, 41).
15. 15. Chwytak według zastrz. 1 , znamienny tym, że trzon (47) jest zamocowany do pręta (45).