PL231555B1 - Sposób wytwarzania płytki - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania płytki stosowanej w budownictwie, jako element elewacji wewnętrznych i zewnętrznych, na przykład jako dekoracyjna okładzina np. ścian, kominków, elementów małej architektury, barów oraz ogrodzeń.

Dotychczas znanych jest wiele sposobów wytwarzania płyt elewacyjnych.

I tak, z holenderskiego wynalazku o nr NL7809504 znane jest rozwiązanie pt. „Artificial stone blocks with rough surface texture - are made by splitting blocks cast from mixt. of cement, water and minerał additive contg” („Sztuczne bloki kamienne o chropowatej fakturze powierzchni - powstające w wyniku podziału bloków odlewanych z mieszanki cementu, wody i dodatku mineralnego”) zgłoszonego do ochrony w dniu 18 września 1978 r. Bloki budowlane, w których co najmniej jeden z boków ma chropowatą teksturę, są wytwarzane przez dzielenie większych bloków za pomocą ostrza oddzielającego, do którego przykładana jest siła ostrza 10-120 kg/cm. Bloki są wykonane z połączenia (a) środka wiążącego, takiego jak cement, (b) wody, (c) opcjonalnie środków barwiących i (d) dodatku mineralnego zawierającego mieszaninę (zmielonego) piasku i wiórków z kamienia naturalnego, takich jak marmur lub granit o wielkości cząstek równej 12 mm. Frakcja gruboziarnista (> 2 mm) dodatku (d) albo stanowi 25% wagowych, albo prawie równa się 50-72% wagowych mieszaniny dodatków. Przy zastosowaniu mieszaniny dodatków mineralnych z zawartością cząstek gruboziarnistych w podanych zakresach, otrzymuje się bloki o prawidłowych właściwościach rozszczepiania w celu uzyskania gotowych bloków o wymaganej szorstkiej teksturze.

Z polskiego opisu zgłoszenia wynalazku nr 295308 znane jest rozwiązanie pt.: „Kompozycja do wytwarzania materiałów elewacyjnych, zwłaszcza w postaci płytek okładzinowych i sposób wytwarzania elementów elewacyjnych, zwłaszcza w postaci płytek okładzinowych” (publ. BUP 02/1994). Kompozycja ta stanowi mieszaninę 10-40 części wagowych wodnej dyspersji polioctanu winylu lub jego kopolimerów, 20-100 części wagowych napełniacza o uziarnieniu 0,15-2,5 mm, 0,5 do 10 części wagowych plastyfikatora i ewentualnie 0,5 do 20 części wagowych pigmentu i/lub po 0,1 do 5 części wagowych stabilizatora i/lub środka smarnego i/lub środka hydrofobizującego i/lub środka przeciwpalnego. Sposób wytwarzania elementów elewacyjnych polega na tym, że zmieszania składników dokonuje się w temperaturze 278-333 K, po czym w temperaturze 278-333 K formuje się elementy elewacyjne, które następnie suszy się w temperaturze 288-373 K. Uformowane i wysuszone elementy pokrywa się ewentualnie impregnatem silikonowym.

Inne rozwiązanie przedstawione jest w polskim opisie zgłoszenia wynalazku nr 301407, pt.: „Sposób wytwarzania płyt izolacyjno-elewacyjnych” (publ. BUP 12/1995). Sposób wytwarzania płyt izolacyjno-elewacyjnych z porowatego tworzywa izolacyjnego połączonego z elewacyjną warstwą laminowaną charakteryzuje się tym, że powierzchnię płyty porowatej gruntuje się kompozycją żywicy epoksydowej z utwardzaczem, po wyschnięciu warstwy gruntującej powierzchnię pokrywa się warstwą szpachli, wykonaną z mieszanki składającej się z żywicy epoksydowej w ilości od 40 do 60 części wagowych, utwardzacza w ilości od 4 do 6 części wagowych i wypełniacza w ilości od 30 do 60 części wagowych, na tak przygotowaną powierzchnię, po utwardzeniu szpachli, nakłada się tkaninę wzmacniającą przesyconą kompozycją żywicy i na tym wykonuje się laminat lub przykleja się płytę laminowaną, w znany sposób.

Znany jest także polski opis zgłoszenia wynalazku nr 367257 pt.: „Płytka elewacyjna ocieplająca i sposób wytwarzania płytki elewacyjnej ocieplającej” (publ. BUP 21/2005). Płytka elewacyjna ocieplająca posiada warstwę ocieplającą składającą się na 100 części wagowych masy z od 37,2 do 60,0 części wagowych cementu, od 1,7 do 3,0 części wagowych plastyfikatora, od 18,6 do 37,5 części wagowych perlitu oraz od 17,9 do 26,5 części wagowych wody. Warstwa ocieplająca jest trwale związana przy pomocy wibracyjnego zagęszczania z warstwą elewacyjną imitującą powierzchnię piaskowca, marmuru, granitu lub innego materiału skalnego, składającą się w proporcji na 100 części wagowych masy z 60,6 do 80,8 części wagowych piasku kwarcowego o frakcji od 0,05 mm do 4,5 mm wielkości ziaren, od 17,6 do 22,7 części wagowych cementu oraz od 0,2 do 0,7 części wagowych plastyfikatora, od 0,8 do 1,3 części wagowych pigmentu barwiącego i od 6,6 do 8,6 części wagowych wody.

Jeszcze inne rozwiązanie przedstawione jest w amerykańskim zgłoszeniu patentowym US2004089283 pt. „Blok betonowy z nieregularną powierzchnią” („Concrete stone with irregular rough projecting Surface”). W rozwiązaniu tym pokazano sposób wytwarzania bloków betonowych posiadających jedną lub więcej nierównych powierzchni, przy czym nierówności te wytwarza się w odpowiednio przystosowanej do tego maszynie, zawierającej zestawy odpowiednich ostrzy kruszących powierzchnię bloku.

PL 231 555 B1

Celem rozwiązania jest opracowanie takiego sposobu wytwarzania elementów elewacyjnych, który pozwala na szybkie i stosunkowo proste uzyskiwanie z mas betonowych gotowych elementów elewacyjnych, w postaci płytek elewacyjnych, których kształt przypomina w obrysie na przykład prostokąt i które posiadają stosunkowo niewielką masę w porównaniu np. do kamienia.

Istota opracowanego sposobu wytwarzania płytki, gdzie w pierwszym etapie procesu z dowolnej, nieutwardzonej masy budowlanej, korzystnie z masy betonowej uzyskuje się gotowy półfabrykat, którego wymiary, takie jak długość i szerokość są z góry ustalone poprzez dobranie odpowiedniej formy odlewniczej, a następnie, po zastygnięciu masy betonowej półfabrykat dzieli się na ciąg segmentów, a tym samym rozdziela się na mniejsze sekwencje i wydziela się, korzystnie odłupuje segmenty i uzyskuje się w ten sposób nieregularną strukturę chropowatej powierzchni sąsiadujących ze sobą segmentów - polega na tym, że wewnętrzne segmenty dzieli się na dwie części poprzez przepiłowanie lub podzielenie innymi znanymi metodami i uzyskuje się ich niemal płaską powierzchnię.

Korzystnie, do nieutwardzonej masy budowlanej wprowadza się przed jej zastygnięciem dodatkowe elementy, podnoszące walory estetyczno-dekoracyjne lub parametry wytrzymałościowe płytki, na przykład środki impregnujące, nabłyszczające lub barwiące.

Korzystnie, odpowiadające sobie dwie płytki dwóch przylegających do siebie segmentów łączy się i tworzy klocek, który magazynuje się oraz transportuje się łącznie.

Opracowany sposób wykonywania elementów elewacyjnych jest stosunkowo prosty i umożliwia uzyskanie efektownych elementów architektonicznych zastępujących kamień. W trakcie procesu ich wytwarzania istnieje możliwość wzbogacenia samej masy betonowej o elementy dodatkowe, podnoszące walory estetyczno-dekoracyjne i wytrzymałościowe wytwarzanych płytek poprzez dodanie do nieutwardzonej jeszcze masy np. specjalnych środków impregnujących (do płytek łazienkowych) lub kolorystycznych (farb, barwników), czy nabłyszczających, podnoszących intensywność koloru masy betonowej. Element elewacyjny uzyskiwany w wyniku opracowanego sposobu, charakteryzuje się tym, że ze względu na swoją cienkościenność ma on stosunkowo mały ciężar, przy wystarczającej wytrzymałości na pękanie i uderzenia, co jest istotne zwłaszcza w trakcie składowania i transportu. Przy czym, ze względu na swoje ukształtowanie powierzchni, która jest z jednej strony płytki zupełnie płaska, natomiast z drugiej jest nieregularna i chropowata, transport tak wytwarzanych elementów jest łatwy, ponieważ powstające płytki są „sparowane” w końcowej fazie ich produkcji. Są one składane chropowatymi, dokładnie sobie odpowiadającymi stronami do wewnątrz i w czasie ich transportu oraz przechowywania możliwe jest wobec tego ochronienie ich charakterystycznej, indywidualnej i niepowtarzalnej struktury, a płaska - spodnia powierzchnia płytek umożliwia ich równe układanie i maksymalne wykorzystanie przestrzeni, w której są przechowywane, czy też transportowane. W dalszym procesie (montażu płytek) spodnia, płaska, niemal gładka powierzchnia płytek zapewnia efektywniejsze i łatwiejsze oraz ekonomiczne ich mocowanie (które wymaga użycia małej ilości masy klejącej).

Sposób wykonywania elementów elewacyjnych, według opracowanego wynalazku, został zilustrowany na rysunkach, na których fig. 1 - przedstawia półfabrykat wytworzony opracowanym sposobem w widoku perspektywicznym, przed jego rozbiciem na poszczególne segmenty, fig. 2 - przedstawia półfabrykat z oderwanym pierwszym, o połowę mniejszym od pozostałych segmentem w widoku perspektywicznym, fig. 3 - pokazuje dwie wytworzone płytki z sąsiadujących ze sobą dwóch segmentów, złożone w klocek i przygotowane do transportu.

Jak pokazano na rysunkach, opracowany sposób wytwarzania płytki, charakteryzuje się tym, że w pierwszym etapie procesu z dowolnej, nieutwardzonej, masy budowlanej, na przykład z masy betonowej uzyskuje się półfabrykat 1, którego wymiary, takie jak długość i szerokość, są z góry ustalone poprzez dobranie odpowiedniej formy odlewniczej. Sama masa betonowa może zostać wzbogacona o dodatkowe elementy 2, podnoszące np. walory estetyczno-dekoracyjne czy parametry wytrzymałościowe produktu finalnego.

Po zastygnięciu masy betonowej półfabrykat 1, dzieli się na ciąg segmentów 3, a tym samym rozdziela się na mniejsze sekwencje, wydzielając jego części. Dzięki temu, że segment 3 zostaje odłupany - uzyskuje się nieregularną strukturę chropowatej powierzchni 5 sąsiadujących ze sobą segmentów 3, która to chropowata powierzchnia 5 będzie stanowić ozdobną i eksponowaną część gotowej elewacyjnej płytki 4.

Kolejny etap wykonywania płytek 4 polega na podzieleniu segmentów 3 na dwie części poprzez przepiłowanie lub podzielenie innymi znanymi metodami. Skrajne segmenty 3a są o połowę mniejsze i nie podlegają już podzieleniu.

PL 231 555 B1

Powierzchnie powstające w wyniku rozcięcia segmentu 3 - po jego podzieleniu są stosunkowo gładkie i stanowią je płaskie powierzchnie 6. W opisany sposób powstają dwie przylegające do siebie płaskimi powierzchniami 6 płytki 4. Natomiast odpowiadające sobie dwie płytki 4 dwóch przylegających do siebie segmentów 3 - stanowią po ich złożeniu klocek 7.

Opisanym sposobem uzyskuje się gotowe elewacyjne płytki 4, które są dopasowywane ściśle „do pary”, a „parując” elewacyjne płytki 4, tzn. składając je od strony ich chropowatych powierzchni 5 do wewnątrz, chroni się ich strukturę, co jest szczególnie wygodne w czasie ich transportu i magazynowania.

Klocki 1, złożone z pary płytek 4, stanowią stosunkowo regularne prostopadłościany, co także znacznie ułatwia ich równe i stabilne składowanie i transport.

Wykaz elementów:

- półfabrykat (w postaci ciągu segmentów);

- dodatkowy element;

- segment;

- skrajne segmenty;

- płytka;

- chropowata powierzchnia;

- płaska powierzchnia;

- klocek.

Claims (3)

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wykonywania płytek z utwardzanych mas budowlanych, w pierwszym etapie procesu z dowolnej, nieutwardzonej masy budowlanej, korzystnie z masy betonowej uzyskuje się gotowy półfabrykat, którego wymiary, takie jak długość i szerokość są z góry ustalone poprzez dobranie odpowiedniej formy odlewniczej, a następnie po zastygnięciu masy betonowej półfabrykat dzieli się na ciąg segmentów, a tym samym rozdziela się na mniejsze sekwencje i wydziela się i odłupuje segmenty i uzyskuje się w ten sposób nieregularną strukturę chropowatej powierzchni sąsiadujących ze sobą segmentów, znamienny tym, że wewnętrzne segmenty (3) dzieli się na dwie części poprzez przepiłowanie lub podzielenie innymi znanymi metodami i uzyskuje się niemal płaską powierzchnię (6).

2. Sposób wykonywania płytek z utwardzanych mas budowlanych, według zastrz. 1, znamienny tym, że do nieutwardzonej masy budowlanej wprowadza się przed jej zastygnięciem dodatkowe elementy (2), podnoszące walory estetyczno-dekoracyjne lub parametry wytrzymałościowe płytki (4), korzystnie środki impregnujące, nabłyszczające lub barwiące.

3. Sposób wykonywania płytek z utwardzanych mas budowlanych, według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że odpowiadające sobie dwie płytki (4) dwóch przylegających do siebie segmentów (3) łączy się i tworzy klocek 7, który magazynuje się oraz transportuje się łącznie.