PL232157B1 - Sposób badania in situ wytrzymałości na ścinanie muru wzdłuż spoin wspornych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób badania in situ wytrzymałości na ścinanie muru wzdłuż spoin wspornych.

Znana i powszechnie stosowana jest standardowa metoda badania wytrzymałości muru na ścinanie zgodnie z normą PN-EN 1052-3. Polega ona na ścinaniu wstępnie przygotowanych próbek murowych, które składają się z trzech elementów murowych połączonych między sobą dwoma warstwami zaprawy murarskiej. Próbki wstępnie obciążane są siłami prostopadłymi do płaszczyzny ścinania. Następnie w prasie wytrzymałościowej dokonuje się ścinania w płaszczyźnie warstw zaprawy murarskiej aż do zniszczenia. Na podstawie uzyskanych wartości niszczących sił ścinających określa się wytrzymałość muru na ścinanie f_v.

Z opisu polskiego zgłoszenia patentowego P.405119 znany jest sposób określenia początkowej wytrzymałości muru na ścinanie polegający na przygotowaniu próbki muru składającej się z elementów murowych połączonych ze sobą zaprawą murarską i obciążaniu ich siłą ściskającą (F), charakteryzuje się tym, że próbki muru składające się z dwóch elementów murowych połączonych ze sobą zaprawą murarską umieszcza się pomiędzy dwoma obejmami i poddaje się obciążeniu siłą ściskającą (F) aż do zniszczenia przy co najmniej trzech różnych wartościach kąta (a) między linią działania siły (F), a płaszczyzną ścinania (L x B). Z tego samego opisu znane jest urządzenie do określenia początkowej wytrzymałości muru na ścinanie, charakteryzuje się tym, że składa się z dwóch obejm, przy czym każda z obejm składa się z trzech trwale połączonych elementów, pierwszy element w kształcie wycinka powierzchni walcowej, drugi element w kształcie kątownika i trzeci element stanowiący płaszczyznę ograniczoną z jednej strony pierwszym elementem, a z drugiej strony drugim elementem.

Ze zgłoszenia patentowego P.419245 znany jest sposób badania wytrzymałości na ścinanie muru in situ, charakteryzujący się tym, że po jednej stronie muru umieszcza się ramę z prostokątnym otworem, a po stronie przeciwnej umieszcza się stempel, następnie siłownik i trawers, który łączy się z ramą rozłącznie za pośrednictwem elementów umieszczonych w przelotowych otworach wykonanych w murze. Następnie za pomocą siłownika przesuwa się siłą P, wzdłuż przelotowych otworów, bryłę muru i wylicza się wytrzymałość muru na ścinanie ze wzoru f_v = —. Stosuje się prostokątny otwór i stempel o wymiarach b x h.

Znany jest również (czasopismo Mauerwerk) sposób badania wytrzymałości na ścinanie muru in situ, w którym, w murze ceglanym usuwa się element murowy, a w jego miejsce umieszcza się siłownik hydrauliczny. Następnie usuwa się sąsiednią spoinę pionową aby po zadziałaniu siłą możliwe było przesunięcie poziome elementu murowego znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie siłownika. Zwiększająca się siła P przesuwa element murowy, aż do momentu „ścięcia”.

Sposób badania in situ wytrzymałości na ścinanie muru wzdłuż spoin wspornych, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że usuwa się trzy spoiny pionowe dwóch sąsiadujących ze sobą elementów murowych, następnie w miejsce dwóch skrajnych, usuniętych spoin pionowych wprowadza się po teowniku. Teowniki łączy się ze sobą stalową śrubą. Następnie po napięciu stalowej śruby kluczem dynamometrycznym przesuwa się dwie sąsiadujące ze sobą elementy murowe. Wytrzymałość muru na ścinanie wzdłuż spoin wspornych określa się ze wzoru:

2bl gdzie b i l to odpowiednio szerokość i długość elementów murowych, a P_n jest maksymalną wartością napięcia śruby siły P, przy której następuje spadek siły na kluczu dynamometrycznym.

Zaletą sposobu jest to, że pozwala na szybkie i miarodajne badania wytrzymałości muru na ścinanie in situ w porównaniu ze znanymi metodami badawczymi.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest bliżej w przykładzie wykonania i na rysunku, na którym Fig. 1 przedstawia elewację ściany murowej istniejącego budynku wraz z urządzeniem do badań wytrzymałości na ścinanie in situ, Fig. 2 przedstawia w przekroju A-A z Fig. 1.

Sposób badania in situ wytrzymałości na ścinanie muru wzdłuż spoin wspornych polega na tym, że usuwa się trzy spoiny pionowe dwóch sąsiadujących ze sobą elementów murowych 1. Następnie w miejsce dwóch skrajnych, usuniętych spoin pionowych wprowadza się po teowniku 2, które łączy się ze sobą stalową śrubą 3. Po napięciu stalowej śruby 3 kluczem dynamometrycznym przesuwa się dwa sąsiadujące ze sobą elementy murowe 1 w kierunku środkowej 4 usuniętej spoiny pionowej.

PL232 157 Β1

Wytrzymałość muru na ścinanie wzdłuż spoin wspornych określa się ze wzoru:

f — ?^{n Jv} 2bl gdzie b i / to odpowiednio szerokość i długość elementów murowych 1, a jest maksymalną wartością napięcia śruby 3 siły P, przy której następuje spadek siły na kluczu dynamometrycznym.

Zastrzeżenie patentowe

Claims (1)

1. Sposób badania in situ wytrzymałości na ścinanie muru wzdłuż spoin wspornych, znamienny tym, że usuwa się trzy spoiny pionowe dwóch sąsiadujących ze sobą elementów murowych (1), następnie w miejsce dwóch skrajnych, usuniętych spoin pionowych wprowadza się poteowniku (2), które łączy się ze sobą stalową śrubą (3), następnie po napięciu stalowej śruby (3) kluczem dynamometrycznym przesuwa się dwa sąsiadujące ze sobą elementy murowe (1), a wytrzymałość muru na ścinanie wzdłuż spoin wspornych określa się ze wzoru:

f — ?^{n Iv} 2bl gdzie b i /to odpowiednio szerokość i długość elementów murowych (1), a P_n jest maksymalną wartością napięcia śruby (3) siły P, przy której następuje spadek siły na kluczu dynamometrycznym.

Rysunki