PL233372B1 - Przyrząd do osadzania ram okiennych lub drzwiowych w otworach ścian budynków - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do osadzania ram okiennych lub drzwiowych w otworach ścian budynków.

Powszechnie znana jest tradycyjna metoda osadzania ram okiennych lub drzwiowych w otworach ścian budynków przy użyciu drewnianych klinów. Rama powinna być ustalona w otworze ściany w położeniu równoległym do jej płaszczyzny, z zachowaniem poziomu oraz pionu, a ponadto w wyznaczonych odstępach od lica ściany i od ościeży jej otworu. Aby doprowadzić do wstępnego unieruchomienia ramy, w obwodową szczelinę między ramą i ościeżami otworu wbija się ręcznie drewniane kliny. W trakcie wbijania klinów zazwyczaj dochodzi do niepożądanych przemieszczeń ramy w stosunku do lica ściany, w związku z czym czynność ta jest pracochłonna i uciążliwa, a także wymaga dużych umiejętności montażysty. Z opisu międzynarodowego zgłoszenia patentowego nr WO 2005/068749 A1 znany jest element dystansowy, który może zastępować tradycyjny klin do osadzania okna w otworze budynku. Ten znany element dystansowy składa się z dwóch korpusów o zwróconych ku sobie powierzchniach wewnętrznych oraz zewnętrznych powierzchniach o porowych. Oba korpusy są przedzielone przestawną częścią dystansową, która jest wyposażona w zestaw dwóch płytek rozporowych. Płytki te pod wpływem trzpienia blokującego powodują wzajemne przemieszczanie obu korpusów, które mogą zbliżać się do siebie lub rozchylać tworząc klin. Ponadto z polskiego zgłoszenia wynalazku P.414832, a także z europejskiego zgłoszenia wynalazku EP 3 170 959 A1 znany jest przyrząd do montażu okien w otworze ściennym. Ten znany przyrząd ma stały korpus oraz przyłączoną do niej przesuwnie nakładkę, między którymi jest osadzony przestawnie pojedynczy klin rozporowy z gwintowanym otworem, w który jest wkręcana śruba pociągowa. Śruba ta przechodzi przez otwór wykonany w korpusie, przy czym łeb śruby jest oparty o jego ściankę oporową. W odmianie tego rozwiązania przyrząd jest wyposażony w przestawny zespół rozpierający, utworzony z klina głównego i zazębionego z nim klina pośredniego. Śruba pociągowa przechodzi wtedy przez otwór klina pośredniego i jest wkręcana w gwintowany otwór klina głównego. Wewnętrzne, zwrócone ku sobie powierzchnie korpusu oraz nakładki są płaskie i pochyłe, a ponadto dopasowane do pochyłości klinów rozporowych. Zewnętrzne powierzchnie korpusu i nakładki są płaskie. Na bokach korpusu są utworzone wypustki, które służą do mocowania korpusu na obrzeżu ramy okiennej. Ponieważ korpus i jego ścianka oporowa stanowią jednolity element kątowy, jest on narażony na uszkodzenia pod działaniem poprzecznej składowej siły, która powstaje przy dociskaniu klina do pochyłej powierzchni korpusu.

Przyrząd do osadzania ram okiennych lub drzwiowych w otworach ścian budynków zgodnie z wynalazkiem jest wyposażony w stały korpus i połączoną z nim przestawnie nakładkę, pomiędzy którymi jest umieszczony co najmniej jeden przesuwny klin rozporowy, uruchamiany za pomocą śruby pociągowej, przy czym wewnętrzne, zwrócone ku sobie powierzchnie korpusu i nakładki są pochyłe oraz dopasowane do pochyłości klina rozporowego. Przyrząd według wynalazku charakteryzuje się tym, że ma dwa rozmieszczone przeciwlegle kliny rozporowe, połączone śrubą pociągową, która przechodzi przez walcowy otwór jednego z klinów i jest oparta swoim łbem o jego tylną powierzchnię, przy czym gwintowana końcówka śruby jest wkręcona w gwintowany otwór przeciwległego klina. Każda z wewnętrznych powierzchni korpusu i nakładki ma czołowe występy z bieżniami ślizgowymi o symetrycznym zarysie trapezowym. W zewnętrznej powierzchni korpusu są utworzone rowki wpustowe, dopasowane do poprzecznego profilu osadzanej ramy. Ponadto zewnętrzna powierzchnia korpusu jest pokryta powłoką samoprzylepną, która umożliwia łatwe i szybkie mocowanie go do obrzeża osadzanej ramy. W razie uszkodzenia powłoki samoprzylepnej możliwe jest dodatkowe mocowanie przyrządu dzięki temu, że w jego korpusie i nakładce są wykonane otwory montażowe dla wkrętu mocującego, przy czym osie tych otworów są ukierunkowane prostopadle do zewnętrznych powierzchni korpusu i nakładki. Aby umożliwić wyposażanie przyrządu w dodatkowe elementy, w jego korpusie oraz nakładce są utworzone dodatkowe otwory mocujące, ukierunkowane równolegle do otworów montażowych. Na zewnętrznej powierzchni nakładki jest uformowany zespół żeber oporowych, które zapobiegają niekontrolowanym przesunięciom przyrządu względem ościeży otworu okiennego. Na wypadek, gdy szerokość szczeliny oddzielającej ramę okienną od ościeża otworu ściennego przekracza 30 mm, przyrząd jest wyposażony w co najmniej jedną, płaską płytkę dystansową, która jest nasadzana na zewnętrzną powierzchnię nakładki i na swych bocznych obrzeżach ma zwrócone ku sobie prowadnice rowkowe, a ponadto skierowane na zewnątrz prowadniki listwowe. Prowadnice płytki dystansowej są dopasowane do żeber prowadzących, które wystają prostopadle z bocznych występów

PL 233 372 B1 nakładki, natomiast prowadniki płytki dystansowej są dopasowane do prowadnic kolejnej, nasadzanej na nią płytki. Na zewnętrznej powierzchni płytki dystansowej jest uformowany zespół żeber oporowych, które po rozwarciu przyrządu przylegają do ościeża otworu ściennego. Dzięki rozwiązaniu według wynalazku przyrząd ma uniwersalne zastosowanie i jest dopasowany do wszystkich znanych profili ram okiennych i drzwiowych bez względu na materiał, z jakiego są one wykonane. Podstawowa możliwość mocowania przyrządu przy użyciu powłoki samoprzylepnej wydatnie ułatwia i przyspiesza prace montażowe, a dzięki istnieniu otworów montażowych na wkręt można uzyskać dodatkowe, trwałe zamocowanie przyrządu. W wyniku zastosowania pary klinów rozporowych uzyskuje się zmniejszenie naprężeń w przyrządzie, wskutek czego jego działanie jest stabilne i precyzyjne.

Przedmiot wynalazku jest ukazany w przykładzie wykonania na rysunku, na którym Fig. 1 przedstawia perspektywiczny widok zwartego przyrządu do osadzania ram okiennych lub drzwiowych w otworach ścian budynków, Fig. 2 - perspektywiczny widok przyrządu w stanie rozwartym, Fig. 3 - perspektywiczny widok przestawnej nakładki, Fig. 4 - perspektywiczny widok stałego korpusu, Fig. 5 - perspektywiczny widok pary klinów rozporowych, Fig. 6 - boczny widok przyrządu w stanie zwartym, Fig. 7 - boczny widok przyrządu w stanie rozwartym, Fig. 8 - przekrój poprzeczny nakładki, Fig. 9 - perspektywiczny widok korpusu z dodatkowym otworem mocującym, Fig. 10 - perspektywiczny widok nakładki z dodatkowym otworem mocującym, Fig. 11 - perspektywiczny widok płytki dystansowej, Fig. 12 - przekrój poprzeczny płytki dystansowej, Fig. 13 - czołowy widok przyrządu z płytką dystansową, Fig. 14 - czołowy widok przyrządu z dwiema płytkami dystansowymi, a Fig. 15 - czołowy widok dwóch przyrządów osadzonych w szczelinie między ramą okienną i ościeżem otworu w ścianie budynku.

Przyrząd według wynalazku składa się ze stałego korpusu 1 oraz połączonej z nim przestawnie nakładki 2, pomiędzy którymi są umieszczone przeciwlegle oraz w odstępie od siebie dwa przesuwne kliny rozporowe 3, 3a. Elementy te są wykonane z tworzywa sztucznego o wysokiej wytrzymałości mechanicznej, stopów aluminium lub innych metali. Ponadto elementy przyrządu mogą być wykonane z różnorodnych materiałów, na przykład kliny z aluminium, zaś podstawa i nakładka z tworzywa sztucznego. Kliny 3, 3a są połączone metalową śrubą pociągową 4, która przechodzi przez przelotowy otwór 5 jednego z klinów 3 i jest oparta swoim łbem 6 o jego tylną powierzchnię 7. Gwintowana końcówka 8 śruby 4 jest wkręcona w gwintowaną tuleję 9, osadzoną w przeciwległym klinie 3a. Na bocznych powierzchniach 10 korpusu 1 są uformowane podłużne prowadniki 11 w postaci żeber o łukowym zarysie, ukierunkowanych prostopadle do zewnętrznej powierzchni 12 korpusu 1. Nakładka 2 ma po bokach dwa występy 13 z rowkowymi prowadnicami 14, które są dopasowane do zarysu prowadników 11 korpusu 1. Prowadnice 14 nakładki 2 i prowadniki 11 korpusu 1 po nałożeniu na siebie umożliwiają prostopadłe przemieszczanie nakładki 2 względem korpusu 1. Wewnętrzne, skierowane ku sobie powierzchnie 15, 16 korpusu 1 i nakładki 2 mają czołowe występy 17, 18 z pochyłymi bieżniami ślizgowymi 19, 20 o symetrycznym zarysie trapezowym, przy czym bieżnie 19, 20 są dopasowane do pochyłych powierzchni 21 klinów 3, 3a. Z kolei zewnętrzna powierzchnia 12 korpusu 1 jest pokryta powłoką samoprzylepną 12a, która umożliwia przyklejanie go do obrzeży ramy okiennej 22. Ponadto w zewnętrznej powierzchni 12 korpusu 1 są utworzone rowki wpustowe 23 o zarysie prostokątnym, dopasowane do różnorodnych profili ram okiennych 22. Korpus 1 i nakładka 2 mają otwory montażowe 24, 24a dla wkrętu mocującego 25, który w razie potrzeby może być wkręcony w obrzeże ramy okiennej 22. Osie otworów montażowych 24, 24a są ukierunkowane prostopadle do zewnętrznych powierzchni 12, 26 korpusu 1 oraz nakładki 2. W korpusie 1 i nakładce 2 są wykonane dodatkowe otwory 27, 27a do mocowania nieukazanych na rysunku elementów, ukierunkowane równolegle do otworów montażowych 24, 24a. Na zewnętrznej powierzchni 26 nakładki 2 jest uformowany zespół żeber oporowych 28, które po rozwarciu przyrządu przylegają do ościeża 29 otworu 30 w ścianie 31. Przyrząd według wynalazku jest wyposażony w co najmniej jedną, płaską płytkę dystansową 33, najkorzystniej w zestaw płytek 33, 33a. Płytka 33, która jest nasadzana na zewnętrzną powierzchnię 26 nakładki 2, ma na swych bocznych obrzeżach zwrócone ku sobie prowadnice rowkowe 34, a także skierowane na zewnątrz prowadniki listwowe 35. Prowadnice 34 płytki 33 są dopasowane do żeber prowadzących 36, które wystają prostopadle z bocznych występów 13 nakładki 2, zaś prowadniki 35 płytki 33 są dopasowane do prowadnic 34 kolejnej, nasadzanej na nią płytki 33a. Na zewnętrznej powierzchni płytki 33 jest uformowany zespół żeber oporowych 37, które po rozwarciu przyrządu przylegają do ościeża 29 otworu 30. Jak pokazano na rysunkach Fig. 2 i Fig. 7, przyrząd w stanie zwartym jest tak umieszczony na obrzeżu ramy okiennej 22 prostopadle do ościeża 29 otworu ściennego 30, aby łeb 6 śruby pociągowej 4 znajdował się po stronie nieukazanego na rysunku pomieszczenia,

PL 233 372 B1 umożliwiając łatwe wkręcanie lub wykręcanie śruby 4. Korpus 1 przykleja się za pomocą jego samoprzylepnej powłoki 12a do obrzeża ramy 22 lub mocuje do niej przy użyciu wkrętu 25. Ramę 22 osadza się w otworze ściennym 30 tak, aby przytwierdzone do niej przyrządy znajdowały się w obwodowej szczelinie 32 dzielącej ją od ościeża 29 otworu ściennego 30. Pod wpływem wkręcania śruby 4 przyrząd rozwiera się, wskutek czego jego korpus 1 przylega do ramy okiennej 22, a nakładka 2 przylega do ościeża 29 otworu ściennego 30, powodując unieruchomienie ramy okiennej 22. Przez zwieranie lub rozwieranie przyrządów zamocowanych do ramy okiennej 22 ustala się jej prawidłowe położenie poziome i pionowe w obrębie otworu ściennego 30. Przyrząd w stanie zwartym umożliwia montaż ram okiennych lub drzwiowych, gdy obwodowe szczeliny 32 pomiędzy ramą 22 a ościeżem 29 otworu ściennego 30 mają rozpiętość co najmniej 10 mm. Maksymalne rozwarcie przyrządu wynosi 30 mm, jednak może być zwiększane przez nasadzanie płytek dystansowych 33, 33a.

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Przyrząd do osadzania ram okiennych lub drzwiowych w otworach ścian budynków, wyposażony w stały korpus oraz połączoną z nim przestawnie nakładkę, między którymi jest umieszczony co najmniej jeden przesuwny klin rozporowy, uruchamiany za pomocą śruby pociągowej, przy czym wewnętrzne, zwrócone ku sobie powierzchnie korpusu i nakładki są pochyłe i dopasowane do pochyłości klina rozporowego, znamienny tym, że ma dwa rozmieszczone naprzeciw siebie rozporowe kliny (3, 3a) połączone pociągową śrubą (4), która przechodzi przez przelotowy otwór (5) jednego z klinów (3) i jest oparta swym łbem (6) o jego tylną powierzchnię (7), przy czym gwintowana końcówka (8) śruby (4) jest wkręcona w gwintowaną tuleję (9) przeciwległego klina (3a), a każda z wewnętrznych powierzchni (15, 16) korpusu (1) oraz nakładki (2) ma czołowe występy (17, 18) z ślizgowymi bieżniami (19, 20) o symetrycznym zarysie trapezowym, natomiast w zewnętrznej powierzchni (12) korpusu (1) są utworzone wpustowe rowki (23), dopasowane do poprzecznego profilu osadzanej ramy (22).
2. 2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że zewnętrzna powierzchnia (12) korpusu (1) jest pokryta samoprzylepną powłoką (12a).
3. 3. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że w korpusie (1) i nakładce (2) są wykonane montażowe otwory (24, 24a) dla mocującego wkrętu (25), których osie są ukierunkowane prostopadle do zewnętrznych powierzchni (12, 26) korpusu (1) i nakładki (2).
4. 4. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że w korpusie (1) i nakładce (2) są wykonane dodatkowe, mocujące otwory (27, 27a), które są ukierunkowane równolegle do montażowych otworów (24, 24a).
5. 5. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że na zewnętrznej powierzchni (26) nakładki (2) jest uformowany zespół oporowych żeber (28).
6. 6. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że jest wyposażony w co najmniej jedną płaską, dystansową płytkę (33), która jest nakładana na zewnętrzną powierzchnię (26) nakładki (2) i na swych bocznych obrzeżach ma zwrócone ku sobie, rowkowe prowadnice (34) oraz skierowane na zewnątrz, listwowe prowadniki (35), przy czym prowadnice (34) płytki (33) są dopasowane do prowadzących żeber (36), które wystają prostopadle z bocznych występów (13) nakładki (2), zaś prowadniki (35) płytki (33) są dopasowane do prowadnic (34) kolejnej, nakładanej na nią płytki (33a).
7. 7. Przyrząd według zastrz. 6, znamienny tym, że na zewnętrznej powierzchni dystansowej płytki (33, 33a) jest uformowany zespół oporowych żeber (37).