PL236311B1 - Maszyna sterowa obrotowo łopatkowa - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy maszyny sterowej obrotowo łopatkowej przeznaczonej do zastosowania głównie w okrętowych urządzeniach sterowych o napędzie hydraulicznym lub w innych urządzeniach, w których wymagany jest ruch obrotowo zwrotny o ograniczonym kącie obrotu, np. do zamykania/otwierania zaworów motylkowych,

Z opisu DE19523736 znany jest silnik wykonujący ruch obrotowo zwrotny mający wewnętrzną toroidalną przestrzeń, w której poruszają się tłoki przymocowane poprzez tłoczyska i części pośrednie do rotoru. W tym wynalazku toroidalna przestrzeń jest utworzona przez cylindry złożone z kilku części przymocowanych do siebie i nieruchomych wobec siebie.

Z opisu US5823092 znany jest siłownik obrotowo zwrotny, w którym stator i rotor razem ograniczają wewnętrzną toroidalną przestrzeń, w której znajduje się łopatka przymocowana do rotoru. W tym wynalazku podział między rotorem i statorem jest dokonany powierzchnią walcową o osi obrotu pokrywającej się z osią obrotu rotoru siłownika.

Z opisu US2009031718 znany jest siłownik toroidalny wykonujący ruch obrotowo zwrotny mający wewnętrzną toroidalną przestrzeń, w której porusza się toroidalny nurnik. W tym wynalazku toroidalna przestrzeń jest utworzona przez cylindry złożone z kilku części przymocowanych do siebie i nieruchomych wobec siebie.

Stan techniki pokazano na rysunku - fig. 6 i 7, oraz opisano poniżej. Dotychczas stosowane maszyny sterowe obrotowo łopatkowe są napędzane siłownikami hydraulicznymi obrotowo łopatkowymi, których korpus (obudowa) składa się z podstawy, korpusu cylindrycznego, pokrywy oraz piasty obrotowej. Części te ograniczają wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną określoną jako toroid prostokątny, czyli bryła utworzona przez obrót prostokąta wokół osi obrotu X-X, leżącej w płaszczyźnie tego prostokąta i nieprzecinającej go. Korpus cylindryczny, zwany również statorem, razem z podstawą i pokrywą, tworzy część zewnętrzną korpusu siłownika, która jest częścią stacjonarną, niewykonującą żadnego ruchu. Piasta obrotowa tworzy część wewnętrzną korpusu siłownika, zwaną również rotorem, bo jest to część ruchoma, wykonująca ruch obrotowo zwrotny. W konstrukcji tego siłownika istotne jest to, że korpus jest podzielony na część ruchomą (rotor) i część stacjonarną (stator) powierzchnią walcową przechodzącą przez korpus równolegle do osi obrotu X-X. Podstawa jest wykonana jako jedna część z korpusem cylindrycznym (statorem). Piasta obrotowa (rotor) jest osadzona bezpośrednio na trzonie sterowym na połączenie stożkowo wpustowe i zamocowana za pomocą nakrętki, aby przekazać na trzon sterowy moment i ruch obrotowy. Kolejne części składowe omawianego siłownika to łopatki ruchome i łopatki nieruchome o przekroju wewnętrznej przestrzeni hydraulicznej przymocowane na przemian odpowiednio do piasty obrotowej (rotora) i korpusu cylindrycznego (statora). W większości konstrukcji łopatki nieruchome są przymocowane do korpusu cylindrycznego (statora) za pomocą śrub. Łopatki ruchome mogą być również przymocowane śrubami lub wykonane jako jedna część z piastą obrotową (rotorem), jak to jest również w omawianym przykładzie. Ilość łopatek może być od jednej do kilku. W omawianym rozwiązaniu są zainstalowane na przemian po dwie łopatki ruchome i po dwie łopatki nieruchome, dzieląc wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną na cztery komory hydrauliczne. Pokrywa jest przymocowana do korpusu cylindrycznego (statora) za pomocą śrub. Podstawa jest przymocowana do fundamentu za pomocą śrub. Między piastą (rotorem) a pokrywą i podstawą znajduje się odpowiednio łożysko promieniowe górne, łożysko promieniowe dolne i łożysko osiowe, zwane również oporowym. Łopatki są wyposażone w uszczelki, służące do uszczelnienia komór hydraulicznych między łopatkami. Między pokrywą a piastą obrotową (rotorem) oraz między podstawą a trzonem sterowym znajdują się uszczelki przestrzeni hydraulicznej, odpowiednio: górna i dolna, służące do uszczelnienia całej przestrzeni hydraulicznej od otoczenia. Wtłaczanie oleju hydraulicznego lub innego czynnika pompą przez rozdzielacz, a następnie przewodami do odpowiednich komór hydraulicznych powoduje ruch obrotowy łopatek ruchomych wraz z piastą obrotową (rotorem) i trzonem wokół osi obrotu X-X, podczas gdy podstawa, korpus cylindryczny (stator) i pokrywa pozostają nieruchome. Przy pokazanym położeniu rozdzielacza pompa będzie tłoczyła czynnik przewodem do wskazanych komór hydraulicznych, co będzie powodowało obrót łopatek ruchomych i piasty obrotowej (rotoru) wraz z trzonem zgodnie z ruchem wskazówek zegara względem statora. Natomiast z przeciwległych komór hydraulicznych czynnik będzie tłoczony łopatkami ruchomymi przez przewód i rozdzielacz do zbiornika.

Wynalazek dotyczy maszyny sterowej napędzanej siłownikiem hydraulicznym obrotowo łopatkowym, mającym korpus podzielony na część ruchomą w postaci rotora i część stacjonarną w postaci

PL 236 311 B1 statora, które razem ograniczają wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną w kształcie bryły toroid (toroidalną) o osi obrotu X-X. Rotor obraca się wokół tej samej osi obrotu X-X wobec statora przymocowanego do fundamentu. Łopatki znajdujące się wewnątrz korpusu są przymocowane odpowiednio do rotora i statora. Przeniesienie momentu i ruchu obrotowego z rotora siłownika na trzon sterowy jest dokonane za pomocą sterownicy.

Według wynalazku korpusu siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego jest podzielony płaszczyzną A-A, przechodzącą przez wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną prostopadle do osi obrotu X-X, a w przypadku przestrzeni w kształcie toroida kołowego (torusa) - płaszczyzną A-A przechodzącą przez tę przestrzeń prostopadle do osi obrotu X-X i przez środek koła opisującego tę przestrzeń, na część ruchomą w postaci rotora i część stacjonarną w postaci statora. Części te są zespolone dwoma pierścieniami, przymocowanymi koncentrycznie po obydwu stronach przestrzeni hydraulicznej do krawędzi jednej części korpusu i zachodzącymi promieniowo na drugą część korpusu, tworząc z obiema częściami dwa koncentryczne łożyska wieńcowe. Takie połączenie utrzymuje rotor i stator w jednym położeniu osiowo promieniowym względem siebie i umożliwia rotorowi obracanie się względem statora wokół wspólnej osi obrotu X-X. Dzięki takiemu podziałowi korpusu wewnętrzna przestrzeń hydrauliczna może mieć kształt toroidu kołowego czyli torusa i można zastosować łopatki również o przekroju kołowym, które są bardziej optymalne w porównaniu do łopatek o przekroju prostokątnym.

Kolejna korzyść wynika z tego, że rotor siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego nie jest osadzony bezpośrednio na trzonie sterowym, ale jest odsunięty od trzonu sterowego i przekazuje moment i ruch obrotowy na trzon sterowy przez sterownicę przytwierdzoną z jednej strony do piasty zamocowanej na trzonie sterowym, a z drugiej strony osadzoną w połączeniu suwliwo-wahliwym (jarzmie) przymocowanym do rotora siłownika obrotowego. Takie połączenie trzonu sterowego z siłownikiem obrotowym jest tolerancyjne na ewentualne błędy wykonania i montażu, jak na przykład mimośrodowość między osią obrotu trzonu sterowego i siłownika obrotowo łopatkowego, oraz dopuszcza przesunięcia trzonu sterowego względem siłownika obrotowego, wynikające na przykład z rozszerzalności termicznej, ugięcia fundamentu, czy też zużycia materiału w łożyskach. Dzięki temu siłownik obrotowy przenosi na trzon sterowy, lub odwrotnie - trzon sterowy na siłownik obrotowy, tylko moment i ruch obrotowy wokół osi obrotu X-X, a nie inne obciążenia i przemieszczenia, które miałyby szkodliwy wpływ na pracę maszyny.

Wynalazek został przedstawiony w przykładach i na rysunku, na którym przedstawiono następu-

jące figury i części:
Figura 1:	Ogólny schemat wynalazku w rzucie poziomym - przekrój B-B.
Figura 2:	Ogólny schemat wynalazku w rzucie pionowym - przekrój A-A, wraz ze schematem układu hydraulicznego.
Figura 3:	Schemat wynalazku, w którym obydwie części korpusu mają po jednej wysuniętej krawędzi bocznej, pozycja 2.1a i 2.1b.
Figura 4:	Schemat wynalazku, w którym krawędzie boczne są częścią pierścieni oporowych, pozycja 2.2a i 2.2b.
Figura 5:	Schemat wynalazku z wewnętrzną toroidalną przestrzenią hydrauliczną o przekroju prostokątnym, pozycja 2.3.
Figura 8:	Schemat konstrukcji połączenia suwliwo-wahliwego 1.20 (jarzma) - Rzut poziomy przekrój B-B.
Figura 9:	Schemat konstrukcji połączenia suwliwo-wahliwego 1.20 (jarzma) - Rzut pionowy przekrój C-C.
Figura 10:	Schemat konstrukcji połączenia suwliwo-wahliwego 1.20 (jarzma) - Rzut poziomy przekrój D-D.
Figura 6 i 7:	Stan techniki (Fig. 6: Rzut poziomy - przekrój F-F, Fig. 7: Rzut pionowy przekrój E-E).
Oznaczenie części:
1.1 Górna (ruchoma) część korpusu siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego (rotor) 1.2 Dolna (stacjonarna) część korpusu siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego (stator) 1.3 Fundament 1.4 Śruby mocujące dolną część 1.2 (stator) do fundamentu 1.3 1.5 a Krawędź boczna zewnętrzna

PL 236 311 B1

1.5 b Krawędź boczna wewnętrzna

1.6 a Łożysko promieniowe zewnętrzne

1.6 b Łożysko promieniowe wewnętrzne

1.7 a Pierścień oporowy zewnętrzny

1.7 b Pierścień oporowy wewnętrzny

1.8 Śruby mocujące pierścienie oporowe do krawędzi bocznych

1.9a Łożysko osiowe dolne zewnętrzne

1.9b Łożysko osiowe dolne wewnętrzne

1.10 a Łożysko osiowe górne zewnętrzne

1.10 b Łożysko osiowe górne wewnętrzne

1.11 a Łopatki ruchome (łopatki rotora)

1.11 b Łopatki nieruchome (łopatki statora)

1.12 Śruby mocujące łopatki do części korpusu

1.13 a, b, c, d Komory hydrauliczne między łopatkami

1.14 a, b Przewody doprowadzające czynnik

1.15 Uszczelki łopatek

1,16 a Uszczelka przestrzeni hydraulicznej zewnętrzna

1.16 b Uszczelka przestrzeni hydraulicznej wewnętrzna

1.17 Pompa

1.18 Rozdzielacz

1.19 Zbiornik czynnika

1.20 Połączenie suwliwo-wahliwe (jarzmo), składające się z następujących części (1.20.1-1.20.5):

1.20.1 Prowadnice (składające się z dwóch części)

1.20.2 Podstawa połączenia suwliwo-wahliwego (jarzma)

1.20.3 Blok ślizgowy (składający się z dwóch części)

1.20.4 Śruby mocujące obydwie części bloku ślizgowego 1.20.3

1.20.5 Łożysko kulowe wewnątrz bloku ślizgowego 1.20.3

1.21 Śruby mocujące połączenie 1.20 do rotora 1.1

1.22 Sterownica

1.23 Piasta

1.24 Trzon sterowy

1.25 Nakrętka mocująca piastę 1.23 do trzonu sterowego 1.24

Oznaczenie części na Figurach 6 i 7: Obecny stan techniki.

3.1 Podstawa

3.2 Korpus cylindryczny (stator)

3.3 Pokrywa

3.4 Piasta obrotowa (rotor)

3.5 Trzon sterowy

3.6 Nakrętka mocująca piastę 3.4 (rotor) do trzonu sterowego 3.5

3.7 Łopatki ruchome (łopatki rotora)

3.8 Łopatki nieruchome (łopatki statora)

3.9 Śruby mocujące łopatki nieruchome 3.8 do korpusu 3.2

3.10 a, b, c, d Komory hydrauliczne między łopatkami

3.11 Śruby mocujące pokrywę 3.3 do korpusu 3.2

3.12 Fundament

3.13 Śruby mocujące podstawę 3.1 do fundamentu 3.12

14. a Łożysko promieniowe górne

3.14 b Łożysko promieniowe dolne

3.15 Łożysko osiowe (oporowe)

3.16 Uszczelki łopatek

3.17 a Uszczelka przestrzeni hydraulicznej górna

3.17 b Uszczelka przestrzeni hydraulicznej dolna

3.18 Pompa

3.19 Rozdzielacz

PL 236 311 B1

3.20 a, b Przewody doprowadzające czynnik

3.21 Zbiornik czynnika

Pierwszą istotną cechą zgłaszanego wynalazku jest korpus siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego, mający wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną w kształcie bryły toroid (toroidalną) o osi obrotu X-X, podzielony płaszczyzną A-A, przechodzącą przez tę przestrzeń prostopadle do osi obrotu X-X, a w przypadku przestrzeni w kształcie toroida kołowego (torusa) - płaszczyzną A-A przechodzącą przez tę przestrzeń prostopadle do osi obrotu X-X i przez środek koła opisującego tę przestrzeń, na część ruchomą 1.1 (rotor) i część stacjonarną 1.2 (stator), które są zespolone dwoma pierścieniami 1.7a i 1.7b przymocowanymi koncentrycznie po obydwu stronach przestrzeni hydraulicznej do krawędzi jednej części i zachodzącymi promieniowo na drugą część korpusu, tworząc z obydwiema częściami korpusu dwa koncentryczne łożyska wieńcowe, utrzymujące obydwie części w jednym położeniu osiowo promieniowym i umożliwiające rotorowi obracanie się względem statora wokół wspólnej osi obrotu X-X.

Drugą istotną cechą zgłaszanego wynalazku jest połączenie rotora 1.1 siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego ze znajdującym się w jego osi obrotu X-X trzonem sterowym 1.24 za pomocą sterownicy 1.22, której jeden koniec jest przytwierdzony do piasty 1.23 zamocowanej na trzonie sterowym, a drugi koniec jest osadzony suwliwie w otworze łożyska kulowego 1.20.5, o osi przesuwu Y-Y prostopadłej do osi obrotu X-X, znajdującego się w bloku ślizgowym 1.20.3 osadzonym suwliwie między prowadnicami 1.20.1, które są przymocowane do rotora tego siłownika i umożliwiają przesuwanie się blokowi ślizgowemu tylko wzdłuż osi przesuwu W -W równoległej do osi obrotu X-X i prostopadłej do osi Y-Y.

Dzięki podziałowi korpusu płaszczyzną A-A, przechodzącą przez wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną prostopadle do osi obrotu X-X, uzyskuje się korpus siłownika hydraulicznego składający się z dwóch części, które dalej będziemy nazywać: górna część korpusu 1.1 i dolna część korpusu 1.2. W omawianym rozwiązaniu górną część korpusu 1.1 można nazwać rotorem, bo jest to część korpusu wykonująca ruch obrotowy, a dolną część korpusu 1.2 można nazwać statorem, bo jest to część stacjonarna siłownika przymocowana do fundamentu 1.3 śrubami i niewykonująca żadnego ruchu.

Jedna z części korpusu, w omawianym rozwiązaniu jest to górna część korpusu 1.1 (rotor), ma wysunięte poza płaszczyznę podziału (A-A) koncentrycznie po obu stronach przestrzeni hydraulicznej dwie cylindryczne krawędzie boczne: zewnętrzną 1.5a i wewnętrzną 1.5b, które nachodzą wzdłuż osi X-X (osiowo) na dolną część korpusu 1.2. Siłownik można tak zaprojektować, że obydwie części korpusu będą miały po jednej wysuniętej krawędzi bocznej nachodzącej osiowo na drugą część korpusu, co pokazuje fig. 3 na rys. 2, pozycja 2.1a i 2.1b. Obydwie krawędzie boczne 1.5a i 1.5b tworzą razem z dolną częścią korpusu 1.2 (statorem) dwa łożyska promieniowe: zewnętrzne 1.6a i wewnętrzne 1.6b.

Kolejne istotne części to dwa pierścienie oporowe: zewnętrzny 1.7a i wewnętrzny 1.7b, przymocowane śrubami 1.8 do wysuniętych krawędzi bocznych 1.5a i 1.5b. Pierścienie oporowe 1.7a i 1.7b, przymocowane koncentrycznie do jednej części korpusu, nachodzą promieniowo na drugą część korpusu, dzięki czemu jedna część korpusu obejmuje drugą część i utrzymuje obydwie części korpusu w tej samej odległości względem siebie wzdłuż osi obrotu X-X. Siłownik można tak zaprojektować, że to pierścienie oporowe będą wykonane z cylindrycznymi krawędziami bocznymi, co pokazuje fig. 4 na rys. 2, pozycja 2.2a i 2.2b. Pierścienie oporowe tworzą z dolną częścią korpusu 1.2 (statorem) dwa łożyska osiowe dolne: zewnętrzne 1.9a i wewnętrzne 1.9b, które przenoszą obciążenia od sił osiowych odpychających obydwie części korpusu, wynikających z ciśnienia panującego wewnątrz siłownika, i umożliwiają rotorowi obracanie się względem statora wokół osi obrotu X-X.

Między górną częścią korpusu 1.1 (rotorem) a dolną częścią korpusu 1.2 (statorem), w płaszczyźnie podziału A-A, znajdują się dwa łożyska osiowe górne: zewnętrzne 1.10a i wewnętrzne 1.10b, które przenoszą obciążenia również od sił osiowych występujących między obiema częściami korpusu, ale przeciwnie skierowanych do obciążeń przenoszonych przez łożyska 1.9a i 1.9b.

Krawędzie boczne 1.5a i 1.5b razem z przymocowanymi do nich pierścieniami oporowymi 1.7a i 1.7b tworzą z obiema częściami korpusu po obu stronach przestrzeni hydraulicznej dwa koncentryczne łożyska wieńcowe: jedno zewnętrzne i jedno wewnętrzne, każde składające się z jednego łożyska promieniowego, odpowiednio 1.6a, 1.6b, oraz dwóch łożysk osiowych, odpowiednio 1.9a, 1.9b oraz 1.10a, 1.10b. Oba łożyska wieńcowe utrzymują obydwie części korpusu w jednym położeniu osiowo promieniowym i pozwalają im poruszać się względem siebie tylko w ruchu obrotowym wokół wspólnej osi obrotu X-X.

PL 236 311 B1

Obydwie części korpusu ograniczają wewnętrzną toroidalną przestrzeń hydrauliczną, czyli przestrzeń utworzoną przez obrót figury płaskiej, koła lub prostokąta, wokół osi X-X, leżącej w płaszczyźnie B-B tej figury i nieprzecinającej jej. W omawianym rozwiązaniu pokazanym na fig. 1,3 i 4, wewnętrzna przestrzeń jest określona przez obrót koła wokół osi X-X, czyli tworzy toroid kołowy (torus). Jednak wewnętrzna przestrzeń może być również określona przez obrót prostokąta, i utworzy wówczas toroid prostokątny, co przedstawia fig. 5 na rys. 2, pozycja 2.3.

W wewnętrznej przestrzeni toroidalnej znajdują się łopatki ruchome 1.11 a (rotora) i łopatki nieruchome 1.11b (statora), o przekroju tej przestrzeni, przymocowane za pomocą śrub 1.12, na przemian odpowiednio do górnej części korpusu 1.1 (rotora) i dolnej części korpusu (statora). Ilość łopatek może być różna, od jednej do kilku. W omawianym rozwiązaniu pokazanym na fig. 2, rys. 1, do każdej części korpusu są przymocowane na przemian po dwie łopatki, czyli łącznie cztery łopatki, dzieląc wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną na cztery oddzielne komory hydrauliczne, oznaczone odpowiednio 1.13a, 1.13b, 1.13c, 1.13d. Naprzeciwległe komory hydrauliczne: 1.13a i 1.13c oraz 1.13b i 1.13d, są połączone przewodami rurowymi, odpowiednio 1.14a i 1.14b. Łopatki są wyposażone w uszczelki 1.15, służące do uszczelnienia komór hydraulicznych między łopatkami. Między pierścieniami oporowymi 1,7a i 1.7b a dolną częścią korpusu 1.2 (statorem) znajdują się uszczelki przestrzeni hydraulicznej, odpowiednio: zewnętrzna 1.16a i wewnętrzna 1.16b, uszczelniające całą przestrzeń hydrauliczną od otoczenia. Wtłaczanie czynnika, jak pokazuje fig. 2, pompą 1.17 przez rozdzielacz 1.18 i przewód 1.14a do komór 1.13a i 1.13c, powoduje ruch obrotowy łopatek ruchomych 1.11 a z rotorem 1.1 względem statora 1.2 zgodnie z ruchem wskazówek zegara wokół osi X-X. Na skutek ruchu łopatek ruchomych czynnik z komór 1.13b i 1.13d będzie przepływał przewodem 1.14b przez rozdzielacz 1.18 do zbiornika 1.19.

Schemat konstrukcji połączenia suwliwo-wahliwego 1.20 (jarzma), przenoszącego ruch i moment obrotowy z górnej części korpusu siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego 1.1 (rotora) na sterownicę 1.22, jest pokazany na fig. 8, 9 i 10, rys. 4. Połączenie suwliwo-wahliwe 1.20 (jarzmo) składa się z dwóch prowadnic 1.20.1 przytwierdzonych do podstawy połączenia 1.20.2, która z kolei jest przymocowana śrubami 1.21 do górnej części korpusu siłownika 1.1 (rotora). Między prowadnicami 1.20.1 znajduje się blok ślizgowy 1.20.3, składający się z dwóch części przymocowanych do siebie śrubami 1.20.4. Obydwie części bloku ślizgowego 1.20.3 ograniczają wewnętrzną przestrzeń kulistą, w której znajduje się łożysko kulowe 1.20.5 z otworem o osi przesuwu Y-Y prostopadłej do osi obrotu X-X. W otworze łożyska kulowego 1.20.5 osadzony jest suwliwie jeden koniec sterownicy 1.22. Drugi koniec sterownicy 1.22 jest przytwierdzony do piasty 1.23, która jest osadzona na trzonie sterowym 1.24 na połączenie stożkowo wpustowe i zamocowana nakrętką 1.25. Sterownica 1.22 może się przesuwać w otworze łożyska kulowego 1.20.5 względem połączenia suwliwo-wahliwego 1.20 (jarzma), i tym samym względem rotora 1.1, wzdłuż osi Y-Y. Blok ślizgowy 1.20.3 może się przesuwać między prowadnicami 1.20.1 wzdłuż osi W-W równoległej do osi X-X i prostopadłej do osi Y-Y. Łożysko kulowe 1.20.5 może się obracać wewnątrz bloku ślizgowego 1.20.3 wokół punktu przecięcia się osi Y-Y i W-W, który jest środkiem powierzchni kulistej łożyska kulowego 1.20.5. Dzięki połączeniu górnej części korpusu siłownika 1.1 (rotora) ze sterownicą 1.22 za pomocą połączenia suwliwo-wahliwego 1.20 (jarzma), trzon sterowy 1.24 z piastą 1.23 i przytwierdzoną do niej sterownicą 1.22 może się przesuwać i odchylać (obracać) względem górnej części korpusu siłownika 1.1 (rotora). Innymi słowy, oś obrotu trzonu sterowego nie musi się pokrywać z osią obrotu X-X rotoru siłownika hydraulicznego, a może być przesunięta i pochylona (obrócona) względem tej osi.

Claims (2)

Zastrzeżenia patentowe

1. Maszyna sterowa obrotowo łopatowa, składająca się z siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego, mającego korpus podzielony na część ruchomą w postaci rotora i część stacjonarną w postaci statora, które razem ograniczają wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną w kształcie bryły toroid (toroidalną) o osi obrotu (X-X), oraz z trzonu sterowego znajdującego się w osi obrotu (X-X) jest, znamienna tym, że korpus siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego jest podzielony płaszczyzną (A-A), przechodzącą przez tę przestrzeń prostopadle do osi obrobi (X-X), a w przypadku przestrzeni w kształcie toroida kołowego (torusa) - płaszczyzną (A-A) przechodzącą przez tę przestrzeń prostopadle do osi obrotu (X-X) i przez środek koła opisującego tę przestrzeń, na część ruchomą (1.1) w postaci rotora i część stacjonarną

PL 236 311 B1 (1.2) w postaci statora, które są zespolone dwoma pierścieniami (1.7a) i (1.7b), przymocowanymi koncentrycznie po obu stronach przestrzeni hydraulicznej do krawędzi jednej części korpusu i zachodzącymi promieniowo na drugą część korpusu, tworząc z obiema częściami dwa koncentryczne łożyska wieńcowe, utrzymujące rotor i stator w jednym położeniu osiowo promieniowym względem siebie i umożliwiające rotorowi obracanie się względem statora wokół wspólnej osi obrotu (X-X).

2. Maszyna sterowa obrotowo łopatowa, składająca się z siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego, mającego korpus podzielony na część ruchomą w postaci rotora i część stacjonarną w postaci statora, które razem ograniczają wewnętrzną przestrzeń hydrauliczną w kształcie bryły toroid (toroidalną) o osi obrotu (X-X), oraz z trzonu sterowego znajdującego się w osi obrotu (X-X) jest, znamienna tym, że przeniesienie momentu i ruchu obrotowego z rotora (1.1) siłownika hydraulicznego obrotowo łopatkowego na znajdujący się w osi obrotu (X-X) trzon sterowy (1.24) jest dokonane za pomocą sterownicy (1.22), której jeden koniec jest przytwierdzony do piasty (1.23), zamocowanej na trzonie sterowym, a drugi koniec jest osadzony suwliwie w otworze łożyska kulowego (1.20.5), o osi przesuwu (Y-Y) prostopadłej do osi obrotu (X-X), znajdującego się w bloku ślizgowym (1.20.3), osadzonym suwliwie między prowadnicami (1.20.1), które są przymocowane do rotora tego siłownika i umożliwiają przesuwanie się blokowi ślizgowemu tylko wzdłuż osi przesuwu (W-W) równoległej do osi obrotu (X-X) i prostopadłej do osi (Y-Y).