PL237242B1 - Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojenia się ran u ssaków - Google Patents

Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojenia się ran u ssaków Download PDF

Info

Publication number
PL237242B1
PL237242B1 PL425351A PL42535118A PL237242B1 PL 237242 B1 PL237242 B1 PL 237242B1 PL 425351 A PL425351 A PL 425351A PL 42535118 A PL42535118 A PL 42535118A PL 237242 B1 PL237242 B1 PL 237242B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
peptide
cells
mice
regeneration
tissue
Prior art date
Application number
PL425351A
Other languages
English (en)
Other versions
PL425351A1 (pl
Inventor
Sylwia RODZIEWICZ-MOTOWIDŁO
Michał PIKUŁA
Justyna Sawicka
Piotr Rogujski
Milena Deptuła
Anna Wardowska
Maria Dzierżyńska
Artur CZUPRYN
Natalia Filipowicz
Paweł SOSNOWSKI
Piotr Sas
Alina Mieczkowska
Piotr Madanecki
Arkadiusz Piotrowski
Piotr Mucha
Piotr Skowron
Łukasz JANUS
Paweł SACHADYN
Original Assignee
Gdanski Univ Medyczny
Inst Biologii Doswiadczalnej Im Marcelego Nenckiego Polskiej Akademii Nauk
Medventures Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia W Likwidacji
Politechnika Gdanska
Pro Science Polska Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Univ Gdanski
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Gdanski Univ Medyczny, Inst Biologii Doswiadczalnej Im Marcelego Nenckiego Polskiej Akademii Nauk, Medventures Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia W Likwidacji, Politechnika Gdanska, Pro Science Polska Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia, Univ Gdanski filed Critical Gdanski Univ Medyczny
Priority to PL425351A priority Critical patent/PL237242B1/pl
Publication of PL425351A1 publication Critical patent/PL425351A1/pl
Publication of PL237242B1 publication Critical patent/PL237242B1/pl

Links

Classifications

    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61K—PREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K38/00—Medicinal preparations containing peptides
    • A61K38/04—Peptides having up to 20 amino acids in a fully defined sequence; Derivatives thereof
    • A61K38/08—Peptides having 5 to 11 amino acids
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61K—PREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K38/00—Medicinal preparations containing peptides
    • A61K38/16—Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • A61K38/17—Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans
    • A61K38/22—Hormones
    • A61K38/2292—Thymosin; Related peptides
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P17/00—Drugs for dermatological disorders
    • A61P17/02—Drugs for dermatological disorders for treating wounds, ulcers, burns, scars, keloids, or the like

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Epidemiology (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Gastroenterology & Hepatology (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Endocrinology (AREA)
  • Dermatology (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Medicines That Contain Protein Lipid Enzymes And Other Medicines (AREA)
  • Peptides Or Proteins (AREA)

Description

DZIEDZINA TECHNIKI
Przedmiotem wynalazku jest peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania jako środek do pobudzania regeneracji tkanki złożonej lub leczenia ran wywołanych przez uszkodzenia mechaniczne i/lub chemiczne i/lub termiczne i/lub radiacyjne i/lub operacje chirurgiczne i/lub inne stany patologiczne.
STAN TECHNIKI
Regeneracja to proces polegający na odtwarzaniu przez żywe organizmy utraconych lub uszkodzonych części ciała, narządów, tkanek lub komórek. Możliwość regeneracji wynika z faktu, że komórki danego organizmu zawierają prawie jednakowy materiał genetyczny, dzięki czemu mogą one potencjalnie dać początek każdej innej komórce/tkance/narządowi. W rzeczywistości regeneracja możliwa jest tylko u niższych organizmów. Na przykład u gąbek cały organizm może zostać odtworzony z fragmentu złożonego z kilku zaledwie komórek. Im wyżej w hierarchii ewolucji znajduje się organizm t ym gorsze posiada możliwości regeneracji np. jaszczurki posiadają zdolność regeneracji ogona, czego nie obserwuje się już u ssaków. Najczęściej wyróżnia się dwa typy regeneracji. Pierwszy typ to morfalaksja, czyli odtworzenie brakującej części ciała przez zmianę specyfikacji pozostałej tkanki. Drugi typ to epimorfoza, czyli odtworzenie brakującej części ciała polegające na mnożeniu się komórek i wzroście nowej tkanki. Epimorfozę można potencjalnie wzmagać, stosując farmakologiczną stymulację.
W przypadku, gdy możliwości regeneracyjne organizmu są niewielkie, wówczas w miejscu uszkodzenia lub ubytku tkanki dochodzi do wytworzenia tkanki łącznej (blizny). Tkanka ta wypełnia powstałe uszkodzenie przez co uszkodzona tkanka lub organ zachowuje integralność. Proces wytworzenia tkanki łącznej nie prowadzi jednak do przywrócenia pełnej funkcjonalności tkanki czy organu. Powstanie tkanki bliznowatej jest procesem zwykle nieodwracalnym i na trwale upośledzającym funkcje uszkodzonego organu. Poznanie podstawowych mechanizmów towarzyszących regeneracji/naprawie tkanek, może umożliwić wykorzystanie naturalnych możliwości ich regeneracji i zapobieżenie powstania tkanki bliznowatej.
Możliwość odtwarzania funkcji i architektury uszkodzonych narządów i tkanek jest szczególnie istotna w przypadku przewlekłych ran skórnych, gdyż są one trudne do leczenia. Obecnie istnieje duża potrzeba opracowania nowych sposobów leczenia obrażeń/ubytków skórnych wymagających interwencji medycznej, jak np. oparzenia termiczne, chemiczne czy radiacyjne o dużej powierzchni, ran przewlekłych wywołanych chorobami cywilizacyjnymi takimi jak cukrzyca czy miażdżyca. Takim sposobem może być stymulacja regeneracji i bezbliznowego gojenia ran.
Skóra jest największym organem ludzkiego ciała, która pełni niezwykle ważną rolę jaką jest ochrona przed czynnikami fizycznymi, chemicznym i biologicznym. Stanowi również mechaniczną osłonę w obronie organizmu przed drobnoustrojami chorobotwórczymi. Zdolność skóry do naprawy i regeneracji jest niezbędna do utrzymania odpowiedniej homeostazy organizmu. Naturalną odpowiedzią na uraz skóry jest przede wszystkim aktywacja keratynocytów oraz fibroblastów i uruchomienie procesu gojenia rany. Fibroblasty posiadają zdolność do szybszego wypełniania dużych ubytków skóry zazwyczaj będąc obecne przy krawędzi rany. Blizny zazwyczaj powstają kosztem poprawnego etapu regeneracji tkanki skórnej, który jest złożonym procesem przebudowy i wzrostu tkanki skóry. Patologiczne gojenie się ran (rany przewlekłe, blizny przerostowe/keloidu) jest poważnym problemem medycznym, ekonomicznych i społecznym, który dotyka miliony ludzi na całym świecie.
Układ immunologiczny człowieka oprócz zapewniania odporności na różnego rodzaju patogeny i inne zagrożenia zewnętrzne i wewnętrzne, może również wpływać na procesy przebudowy, naprawy i regeneracji tkanek. W procesie regeneracji i gojenia ran istotną rolę odgrywa zarówno odporność wrodzona (bariera naskórkowa, peptydy przeciwbakteryjne, komórki NK), jak również odporność nabyta (limfocyty T, B) oraz inne mechanizmy łączące oba rodzaje odporności (komórki dendrytyczne, makrofagi). Powszechnie wiadomym jest, iż przewlekłe zapalenie (np. chroniczna infekcja bakteryjna) mediowane m.in. przez limfocyty T prowadzi do zahamowania procesów regeneracji i gojenia ran. Natomiast krótka (do 3-5 dni) fizjologiczna stymulacja układu odpornościowego w pierwszych dniach gojenia ran może stymulować gojenie rany poprzez m.in. przyspieszoną migrację i proliferację komórek skóry. Wydaje się zatem, iż modulowanie odpowiedzi immunologicznej może być efektywną strategią stymulacji gojenia ran przewlekłych.
PL 237 242 B1
Jedną z klas związków posiadających potencjalne możliwości pobudzania układu immunologicznego są peptydy, które również mogą wspomagać procesy regeneracyjne. Peptydy działają stymulująco na fibroblasty pobudzając je do proliferacji oraz do produkcji elastyny i kolagenu. Peptyd trombiny, TP508, znany również jako Chrysalin (OrthoLogic, Tempe, Arizona -23 reszty aminokwasowe) jest fragmentem domeny wiążącej receptor natywnej cząsteczki trombiny. Domena ta wiąże się ze specyficzną klasą receptorów znajdujących się na fibroblastach. Peptyd TP508, będący fragmentem domeny trombiny przyspiesza gojenie ran. Innym przykładem jest tripeptyd GHK. Występuje naturalnie w ludzkim organizmie w macierzy pozakomórkowej, ale jego stężenie maleje wraz z wiekiem. W organizmie człowieka uczestniczy w aktywacji procesów związanych z przebudową skóry, poprzez modulowanie aktywności metaloproteinaz I i II z macierzy międzykomórkowej (degradacja kolagenu i elastyny). Wpływa również na aktywację fibroblastów prowadząc do syntezy kolagenu i elastyny. Innym przykładem peptydu o właściwościach proregeneracyjnych jest tylotoin (KCVRQNNKRVCK), wyizolowany ze skóry salamandry Tylototriton verrucosus, peptyd AH90, (ATAWDFGPHGLLPIRPIRIRPLCG) wyizolowany ze skóry żaby Odorrana grahami czy peptyd Tiger 17 (c[WCKPKPKPRCH-NH2]). Szczególnie silne właściwości proregeneracyjne mają peptydy zawierające w swoim składzie sekwencję RGD. Peptydy te wiążą się z integrynami lub receptorami czynników wzrostu przez co aktywują kaskadę sygnałów komórkowych sprzyjających procesom regeneracyjnym.
Peptydy są niestety klasą związków które charakteryzują się niską stabilnością oraz trwałością. Trwałość preparatu farmaceutycznego jest zdefiniowana, jako okres od momentu jego wyprodukowania, aż do momentu, gdy nie odpowiada on wymaganiom Farmakopei, normy lub gdy stężenie substancji czynnej zmniejszy się więcej niż o 10%. Ponadto, preparat ten musi charakteryzować się brakiem zmian w wyglądzie, smaku, dostępności biologicznej, czy toksyczności. Badania stabilności preparatu farmaceutycznego/produktu leczniczego są przeprowadzane w określonych punktach czasowych i warunkach (temperatura, wilgotność, pH itp.), tak by wykazać, że pozostaje on skuteczny i bezpieczny dla pacjentów. Uzyskane wyniki stanowią podstawę do określenia trwałości produktu i jego daty ważności.
Badania stabilności substancji aktywnej wykonuje się w formie: stałej np. wraz z substancjami wypełniającymi (tabletki), emulsjach (kremy), czy rozpuszczonej tj. w wodzie czy układach buforujących. Niezwykle cennych informacji na temat stabilności API (substancji czynnej) dostarczają jej badania w osoczu i/lub pełnej krwi. Badania te pozwalają na ocenę podatności związku na proteolizę enzymatyczną i dobranie odpowiedniej dawki leku, tak by uzyskać pożądany efekt terapeutyczny. Związki, które charakteryzują się krótkim czasem połowicznego zaniku, z reguły wymagają dalszych modyfikacji strukturalnych (nie dotyczy pro-leków), tak by polepszyć parametry połowicznego zaniku. Czasami, związki charakteryzują się krótkim okresem półtrwania w osoczu z uwagi na fakt ich wiązania przez białka z osocza krwi, czyli albuminy. Albuminy należą do grupy rozpuszczalnych białek o m.cz. 66-69 kDa. W osoczu stanowią około 55-65% wszystkich białek. Ich podstawową funkcją fizjologiczną jest wiązanie wody, dzięki czemu utrzymuje się odpowiednie ciśnienie koloidoosmotyczne (onkotyczne) osocza i jego prawidłową objętość. Białka te są również głównymi transporterami wolnych kwasów tłuszczowych, hormonów, witamin, metali ciężkich i niektórych leków (np. kwasu acetylosalicylowego). Większość leków wiąże się z białkiem odwracalnie przy udziale wiązań wodorowych, oddziaływań hydrofobowych lub sił van der Waalsa, tworząc tzw. depot (magazyn), z którego stopniowo uwalniają się cząsteczki leku, zastępując te, które uległy już eliminacji. Obecnie coraz częściej zwraca się uwagę na albuminy, jako egzogenne nośniki leku ze względu na to, że nie są one toksyczne czy immunogenne, a dodatkowo poprawiają profil farmakokinetyczny (t1/2 albuminy wynosi około 15-29 dni) i stabilność leków szybko degradowanych w osoczu. Dodatkowo, białka te są stabilne w zakresie pH 4-9, mogą być ogrzewane do temperatury 60°C przez około 10 godzin i są odporne na denaturację pod działaniem większości odczynników denaturujących, co może być przydatne ze względów technologicznych przy wytwarzaniu leków.
Istnieje szereg modeli oceny aktywności pro-regeneracyjnej związków chemicznych na modelach zwierzęcych. Jednym z modeli pozwalających na badanie regeneracji tkanki złożonej jest eksperyment uszkodzenia małżowiny usznej u myszy polegający na wycinaniu w centrum małżowiny usznej myszy otworów o średnicy 2 mm, co było szeroko wykorzystywaną procedurą permanentnego znakowania zwierząt laboratoryjnych. U zwykłych myszy dochodzi do gojenia umożliwiającego pewną redukcję powierzchni otworu, ale nigdy nie zarasta on całkowicie. Jednym z wyjątków jest mysz MRL/MpJ, u której dochodzi do zamknięcia takich otworów po 30 dniach od uszkodzenia, przy czym następuje odtworzeniem architektury tkanki, w tym nie tylko skóry, ale też naczyń krwionośnych, mięśni, chrząstki i nerwów obwodowych. Co więcej, w tym szczepie zaobserwowano silniejszą odpowiedź regeneracyjną w innych
PL 237 242 B1 narządach, m.in. w sercu, kikutach palców po amputacji, siatkówce i rogówce, w rdzeniu kręgowym, ścięgnach i chrząstce stawów. Odpowiedź regeneracyjna w małżowinie usznej może być uważana za wskaźnik zdolności regeneracyjnych organizmu. Proces ten można pobudzić za pomocą substancji chemicznych u myszy laboratoryjnych, u których takie zjawisko nie występuje samorzutnie.
SZCZEGÓŁOWY OPIS WYNALAZKU
Przedmiotem niniejszego wynalazku jest zastosowanie peptydu o sekwencji RDKVYR (IM) w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojeniu się ran u ssaków. Przedstawiona w zgłoszeniu metoda skutecznego gojenia ran oparta jest na podskórnym podaniu peptydu IM ssakowi.
W badaniach niniejszego wynalazku wykorzystano zarówno model komórkowy in vitro, jak również model zwierzęcy. W modelu komórkowym zastosowano głównie ludzkie keratynocyty oraz fibroblasty - komórki kluczowe dla procesów gojenia rany i regeneracji skóry. Obecność tych komórek a szczególnie ich proliferacja (podziały) jest niezbędna dla prawidłowego procesu gojenia rany. W modelu zwierzęcym posłużono się analizą regeneracji ubytku tkanki w małżowinie myszy. Model ten jest powszechnie aprobowany w badaniach nowych związków - potencjalnych leków o działaniu proregeneracyjnym. Z uwagi na zbliżoną fizjologię i biochemię gojenia rany u myszy i ludzi, model zwierzęcy może stanowić podstawę do oceny efektywności działania nowych związków. Ponadto modele zwierzęce dają dużą większą powtarzalność wyników, kontrolę warunków oraz standaryzację doświadczeń w porównaniu do badań z udziałem ludzi.
Peptyd IM jest hydrofilowym heksapeptydem o sekwencji RDKVYR i stanowi fragment 32-37 hormonu tymopeotyny. Tymopoetyna jest jednym z hormonów produkowanych przez grasicę. Jej zadaniem jest stymulacja powstawania, różnicowania oraz dojrzewania limfocytów T. Kontroluje reakcje związane z możliwością odrzucenia przeszczepu oraz mechanizmy obronne skierowane przeciwko komórkom nowotworowym. Jednak najważniejszą z funkcji tego hormonu jest wzmaganie limfopoezy. Oznacza to zwiększoną produkcję limfocytów T przez organizm a one z kolei są odpowiedzialne za odpowiedź immunologiczną organizmu. Peptyd IM jest znany i sprzedawany w Rosji oraz w innych krajach Europy wschodniej, jako lek o działaniu odtruwającym wątrobę, dezaktywującym wolne rodniki i nadtlenki wodoru. Stosowany jest w terapiach wspomagających podczas leczenia chorób nowotworowych, posiada właściwości odtruwające wątrobę, stosowany jest w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B i C, HIV, AIDS, wirusem brodawczaka ludzkiego. Wykorzystywany jest również w leczeniu łuszczycy, brucelozy, reumatoidalnego zapalenia stawów, błonicy, bakteryjnego zapalenia wsierdzia. Udowodniono, że podanie peptydu IM pacjentom cierpiącym na wrzodziejące zapalenie jelita grubego i stany zapalne układu pokarmowego skutkuje znacznym ograniczeniem niepożądanych objawów tj. zmniejszeniem wrzodów.
Niestety, jak dotychczas nie znany jest mechanizmu działania peptydu IM. Dowiedziono, że skuteczność samego peptydu IM jest słabsza od lanzoprazolu, popularnego środka stosowanego do leczenia choroby wrzodowej żołądka. Jednak biorąc pod uwagę skuteczność terapeutyczną przy jednoczesnym zastosowaniu niskich stężeń oraz brak efektów ubocznych, w przeciwieństwie do lanzopralu, peptyd IM jako lek posiada większe perspektywy w leczeniu chorób przewodu pokarmowego. Peptyd IM znany jest jako środek immunomodulacyjny.
Celem niniejszego wynalazku jest pokazanie innego zastosowania peptydu IM w procesie regeneracji wielotkankowej. Nieoczekiwanie związek IM przyspiesza procesy regeneracyjne.
Przedmiotem wynalazku jest peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania jako środek do pobudzania regeneracji tkanki złożonej lub leczenia ran wywołanych przez uszkodzenia mechaniczne i/lub chemiczne i/lub termiczne i/lub radiacyjne i/lub operacje chirurgiczne i/lub inne stany patologiczne.
Peptyd RDKVYR ma postać iniekcji, gdzie stosuje się dawkę o stężeniu 0,1-50 pg/ml.
Określenia stosowane w niniejszym opisie i zastrzeżeniach patentowych, mają następujące znaczenie:
Określenie “rana” obejmuje każdy rodzaj uszkodzenia żywej tkanki wywołany przez uderzenie lub ucisk i inne czynniki mechaniczne, oparzenie, odmrożenie, promieniowanie, czynniki chemiczne, niedokrwienie i inne czynniki biologiczne. W szczególności termin “rana” obejmuje uszkodzenia skóry, ale też innych tkanek i organów.
Określenie “gojenie ran” odnosi się do pouszkodzeniowego procesu naprawczego, który obejmuje oczyszczenie obszaru rany z ciał obcych i martwych tkanek i proliferację komórek prowadzącą do odtworzenia ciągłości tkanki bądź to z wytworzeniem blizny lub bez.
PL 237 242 B1
Określenie “regeneracja” oznacza proces odtworzenia utraconych tkanek, struktur i przydatków zachodzący spontanicznie lub pod działaniem stymulacji farmakologicznej.
Określenie “rana przewlekła” lub “rana niegojąca się” odnosi się do ran, które nie wykazują wyraźnego gojenia w czasie przekraczającym normalne gojenie; typowo rany, które nie goją się w ciągu 3 miesięcy są określane jako przewlekłe. Rany przewlekłe lub rany niegojące się są często związane z niedokrwieniem lub owrzodzeniem u pacjentów cukrzycowych, ale nie są ograniczone do tej grupy.
W przypadku, gdy związek podawany we wczesnej fazie gojenia ran, należy rozumieć, że określenie “faza wczesna” obejmuje odpowiedź immunologiczną bezpośrednio po zranieniu.
Określenia stosowane powyżej oraz w opisie i zastrzeżeniach patentowych, mają następujące znaczenie:
Wykaz skrótów:
IM - peptyd o sekwencji RDKVYR
DMF - dimetyloformamid
DCM - dichlorometan
MeOH - metanol
KI - jodek potasu
DIPEA - N,N-diizopropyloetyloamina
Fmoc - grupa 9-fluorenylometoksykarbonylowa
Boc - grupa tert-butyloksykarbonylowa
Oxyma pure - (hydroksyimino)cyjanooctan etylu
DIC - N,N'-Diizopropylokarbodiimid
Et2O - eter dietylowy
Pbf - grupa 2,2,4,6,7-pentametylodihydrobenzofurano-5-sulfonylowa
OtBu - ester tert-butylowy
tBu - grupa tert-butylowa
TIPSI - triizopropylosilan
TFA - kwas triflorooctowy
API - aktywne substancje farmaceutyczne
46BR.1N - unieśmiertelniona linia ludzkich fibroblastów skórnych
HaCaT - unieśmiertelniona linia ludzkich keratynocytów
FBS - płodowa surowica bydlęca (ang. Fetal Bovine Serum)
PBS - buforowana fosforanem sól fizjologiczna (ang. Phospahte-Buffered Saline)
PBMC - jednojądrzaste komórki krwi obwodowej
fMLP - N-formyl-metionyl-leucylo fenyloalanina
P/S - penicylina/streptomycyna
ASA - kwas acetylosalicylowy
LPS - lipopolisacharyd
PHA - fitohemaglutynina
BAT - test aktywacji bazofili (ang. Basophil Activation Test)
ASC - komórki macierzyste tkanki tłuszczowej ASCs (ang. Adipose Derived Stem Cells)
Balb/C - komercyjnie dostępny, wsobny szczep myszy
C57BL6J - komercyjnie dostępny, wsobny szczep myszy
Opis figur:
Fig. 1 - przedstawia badania stabilności związku IM w osoczu ludzkim (góra) oraz w wodzie (dół). Stabilność była badana w czasie 24 godzin. Obecność związku IM była monitorowana za pomocą techniki HPLC z detektorem PDA.
Fig. 2 - przedstawia widmo masowe zarejestrowane dla ostatniego mililitra buforu (last wash góra) dla peptydu IM. Widmo wskazuje, że kolumna została poprawnie odmyta z nadmiaru naniesionego peptydu na co wskazuje brak masy IM. Widmo masowe zarejestrowane dla frakcji elucji (dół) dla peptydu IM. Na widmie widoczny jest pik m/z 836.887, odpowiadający pozornemu, protonowemu jonowi pochodzącemu od tego peptydu.
PL 237 242 B1
Fig. 3 - przedstawia wpływ IM na proliferację fibroblastów 46BR.1N (góra) i keratynocytów HaCaT (dół). Wykresy przedstawiają wyniki z 4 cykli doświadczeń dla HaCaT (n=16) i 3 cykli doświadczeń dla 46BR.1N (n=12). * - różnice istotne statystycznie, test U-Manna Whitneya (p<0,05).
Fig. 4 - przedstawia wykres (góra) pokazujący wpływ IM w stężeniach 0,01 i 0,1 gg/ml na migrację keratynocytów HaCaT i fibroblastów 46BR.1N po 24 h inkubacji ze związkiem oraz zdjęcia powierzchni rysy (dół) w kontroli i po stymulacji IM fibroblastów 46BR.1N z pojedynczego doświadczenia. * - różnice istotne statystycznie (Test U-Manna Whitneya p<0,05).
Fig. 5 - przedstawia badania immunogenności dla związku IM. Na wykresie pokazano poziomy ekspresji powierzchniowych markerów aktywacji (CD25, CD69, CD71, HLA-DR) na cytotoksycznych limfocytach T (CTL). Zastosowano następujące warunki doświadczalne: kontrola - komórki bez stymulacji, samo medium hodowlane; LPS/PHA - kontrola dodatnia, komórki stymulowane lipopolisacharydem i fitohemaglutyniną; IM 0,1 - komórki stymulowane IM w stężeniu 0,1 mg/ml; IM 1,0 - komórki stymulowane IM w stężeniu 1,0 mg/ml. Wyniki przedstawiono jako medianę (min-max).
Fig. 6 - przedstawia badania immunogenności dla związku IM. Na wykresie pokazano poziomy ekspresji powierzchniowych markerów aktywacji (CD25, CD69, CD71, HLA-DR) na pomocniczych limfocytach T (Th). Zastosowano następujące warunki doświadczalne: kontrola - komórki bez stymulacji, samo medium hodowlane; LPS/PHA - kontrola dodatnia, komórki stymulowane lipopolisacharydem i fitohemaglutyniną; IM 0,1 - komórki stymulowane IM w stężeniu 0,1 mg/ml; IM 1,0 - komórki stymulowane IM w stężeniu 1,0 mg/ml. Wyniki przedstawiono jako medianę (min-max).
Fig. 7 - przedstawia badania immunogenności dla związku IM. Na wykresie pokazano poziomy ekspresji powierzchniowych markerów aktywacji (CD25, CD69, CD71, HLA-DR) na komórkach cytotoksycznych - Natural Killers (NK). Zastosowano następujące warunki doświadczalne: kontrola - komórki bez stymulacji samo medium hodowlane; LPS/PHA - kontrola dodatnia, komórki stymulowane lipopolisacharydem i fitohemaglutyniną; IM 0,1 - komórki stymulowane IM w stężeniu 0,1 mg/ml; IM 1,0 komórki stymulowane IM w stężeniu 1,0 mg/ml. Wyniki przedstawiono jako medianę (min-max).
Fig. 8 - przedstawia wynik testu aktywacji bazofili w przeliczeniu na % pobudzonych komórek; kontrola negatywna (neg), kontrola pozytywna (fMLP - trójpeptyd pochodzenia bakteryjnego), dodatkowa kontrola (kwas acetylosalicylowy ASA), peptyd IM (0,1 gg/mL).
Fig. 9 - przedstawia sieć regulatorową o najwyższym współczynniku zgodności (consistency score (29,69)) dla komórek ASCs pozyskanych z pacjenta PS9 (góra), PS1 (środek) oraz PS8 (dół) stymulowanych peptydem IM (0,1 gg/ml). Wartości liczbowe poniżej poszczególnych cząsteczek oznaczają odpowiednio wartość log2 zmiany ekspresji oraz wartość p (prawdopodobieństwo testowe, ang. p-value). Wartość dodatnia i ujemna oznacza odpowiednio wzrost lub spadek ekspresji. W panelu dolnym strzałka skierowana w górę wskazuje na aktywację zjawiska.
Fig. 10 - przedstawia wpływ związku IM na ekspresję genów pluripotencji i regulacji cyklu komórkowego (CDKN1A MYC, KIT, POU5F1, TGFB3, TP53) w komórkach ludzkich ASC izolowanych od trzech różnych pacjentów. Genami referencyjnymi są AKTB i TBP. Pacjenci reagują na związki w sposób indywidualny. Brak jest obserwowalnych korelacji oraz trendów w zmianach ekspresji pod wpływem badanych związków.
Fig. 11 - przedstawia wpływ związku IM na ekspresję genów pluripotencji i regulacji cyklu komórkowego (CDKN1A, MYC, KIT, POU5F1, TGFB3, TP53) w komórkach ludzkich pierwotnych keratynocytów izolowanych od trzech różnych pacjentów. Genami referencyjnymi są AKTB i TBP. Pacjenci reagują na związki w sposób indywidualny. Brak jest obserwowalnych korelacji oraz trendów w zmianach ekspresji pod wpływem badanych związków.
Fig. 12 - przedstawia reprezentatywne zdjęcie dla grupy badawczej myszy C57BL6/J otrzymującej peptyd IM (prawa kolumna) w porównaniu do reprezentatywnych zdjęć dla grupy kontrolnej otrzymującej sam rozpuszczalnik (roztwór soli fizjologicznej, NaCl).
Fig. 13 - przedstawia wpływ peptydu IM na regenerację wielotkankową u myszy szczepu C57BL6/J. Podano uśrednione pole powierzchni otworów w małżowinie usznej i odchylenia standardowe (SD). Różnice istotne statystycznie (t.test * - p<0,05; ** - 001<p<0,01).
Fig. 14 - przedstawia reprezentatywne zdjęcie dla grupy badawczej myszy Balb/C otrzymującej peptyd IM (prawa kolumna) w porównaniu do reprezentatywnych zdjęć dla grupy kontrolnej otrzymującej sam rozpuszczalnik (roztwór soli fizjologicznej, NaCl).
Fig. 15 - przedstawia wpływ peptydu IM na regenerację wielotkankową u myszy szczepu Balb/C. Podano uśrednione pole powierzchni otworów w małżowinie usznej i odchylenia standardowe (SD). Różnice istotne statystycznie (t.test * - p<0,05; ** - 0,001<p<0,01).
PL 237 242 B1
Fig. 16 - przedstawia obrazy histopatologiczne małżowiny usznej u myszy po 42 dniach od rozpoczęcia procedury podawania IM (5 μg/g masy ciała) (panel A) w odniesieniu do myszy otrzymujących tylko nośnik (panel B) (buforowany roztwór soli fizjologicznej). U myszy otrzymujących IM widać większe pobudzenie warstw naskórka (strzałki - panel A2), podczas gdy w kontroli naskórek jest w fazie bardziej zróżnicowanej (strzałki - panel B2). Obrazy z paneli A1 i B1 pokazują jedynie te fragmenty tkanki która uległa regeneracji. Obrazy z paneli A3 i B3 pokazują całą tkankę uzyskaną w preparacie.
Wynalazek ilustrują następujące przykłady wykonania, nie stanowiące jego ograniczenia: SYNTEZA CHEMICZNA
P r z y k ł a d 1:
Synteza chemiczna peptydu IM
Synteza peptydu IM o sekwencji RDKVYR została wykonana na nośniku stałym, zgodnie z metodologią chemii Fmoc, przy zastosowaniu syntezatora mikrofalowego Liberty Blue™ (CEM Corporation). Do syntezy wykorzystano żywicę Cl-TCP(Cl) ProTide (CEM Corporation) o stopniu osadzenia 0,4 mmol/g.
Odczynniki wykorzystane do syntezy:
• DMF suszony nad sitami molekularnymi A3 oraz A4 • 0,2 M roztwory N“-Fmoc-pochodnych aminokwasów w DMF:
• Fmoc-Arg (Pbf)-OH;
• Fmoc-Asp(OtBu)-OH;
• Fmoc-Lys(Boc)-OH;
• Fmoc-Val-OH;
• Fmoc-Tyr(tBu)-OH;
• 20% roztwór piperydyny w DMF;
• 1 M DIPEA + 0,125 M KI w DMF;
• 1 M Oxyma pure + 0,1 M DIPEA w DMF;
• 0,5 M DIC w DMF.
Pierwszy N-chroniony aminokwas (Fmoc-Arg(Pbf)-OH) został przyłączony do żywicy przy zastosowaniu 0.2M roztworu N-Fmoc-aminokwasu w 1M DIPEA + 0.125M KI w DMF poddając promieniowaniu mikrofalowemu o mocy 75 W przez 60 sekund i w temperaturze 80°C, a następnie o mocy 20 W przez 540 sekund w temperaturze 90°C. Kolejno wykonano cykl przemywań z wykorzystaniem DMF. Następnie usunięto osłonę grupy aminowej Fmoc stosując 20% roztwór piperydyny w DMF poddając promieniowaniu mikrofalowemu o mocy 125 W przez 25 sekund w temperaturze 70°C oraz 30 W przez 65 sekund w temperaturze 90°C. Kolejne 5 reszt aminokwasowych zostało przyłączone z mocą 170 W przez 15 sekund w temperaturze 75°C oraz 30 W przez 110 sekund w temp. 89°C, za każdym razem uprzednio usuwając osłonę grupy aminowej jak wyżej. Do łączenia aminokwasów za każdym razem zastosowano 0,5M roztwór DIC w DMF jako odczynnika sprzęgającego oraz 1M roztwór Oxyma pure jako supresora racemizacji oraz 0.1 M DIPEA w DMF jako zmiatacza wolnych rodników. Jedynie dla N-końcowej reszty argininy zastosowano podwójne sprzęganie według opisanej procedury. Po każdym acylowaniu peptydylożywica została czterokrotnie odmyta DMF.
Odszczepienie peptydu od nośnika:
Do odczepienia peptydu z nośnika z jednoczesnym usunięciem osłon bocznych użyto mieszaniny 88% TFA (SigmaAldrich) + 5% H2O + 5% fenol + 2% TIPSI (SigmaAldrich) (v/v/v/v). Reakcję prowadzono przez trzy godziny z wykorzystaniem wytrząsarki laboratoryjnej, a następnie żywicę odsączono pod zmniejszonym ciśnieniem, a przesącz odparowano do sucha na wyparce próżniowej. Otrzyma ny osad zalano zimnym eterem di etylowym, roztarto, a następnie zwirowano (20 min). Osad przemyto trzykrotnie Et2O w celu usunięcia zanieczyszczeń (wirując po każdym przemyciu), po czym pozostawiono do wysuszenia w eksykatorze próżniowym. Tak uzyskany surowy produkt został rozpuszczony w wodzie i poddany procesowi liofilizacji.
Charakterystyka otrzymanego produktu - HPLC oraz LC-MS:
Uzyskany surowy produkt został poddany analizie chromatograficznej z wykorzystaniem wysokosprawnej chromatografii cieczowej na fazach odwróconych (RP-HPLC). Kolumna chromatograficzna : Luna 5 μm C18, 100 A, 250x4.6 mm. Układ faz A 0,1% TFA w wodzie, B: 0,1% TFA w 80% acetonitrylu w wodzie, przepływ 1 ml/min, detekcja UV przy 223 nm (tR=14,093 min). LC-MS ESI TOF na kolumnie Kromasil C8, 5 μm 100 A (250 mm x 1 mm). Masa oznaczona: 835,401 Masa obliczona (monoizotopowa, średnia): 835,9618.
PL 237 242 B1
Wymiana przeciwjonu trifluorooctowego na jon octanowy:
Wymiana przeciwjonu trifluorooctowego na jon octanowy została wykonana ma kolumience Strata C18-E (55 μm, 70A) według procedury:
- na zrównowagowaną kolumnę naniesiono peptyd rozpuszczony w wodzie,
- postęp wiązania się peptydu ze złożem kolumienki był monitorowany przy pomocy wysokosprawnej chromatografii cieczowej w układzie faz odwróconych,
- po związaniu się peptydu na kolumience, przemyto ją 0,1 M wodnym roztworem octanu amonu,
- peptyd wyeluowano za pomocą 0,1 M roztworu octanu amonu w MeOH.
Uzyskany eluat odparowano przy pomocy wyparki próżniowej, a następnie odsublimowano nadmiar octanu amonu na liofilizatorze. W celu usunięcia resztek amonu, liofilizat ponownie rozpuszczono w wodzie i powtórnie zliofilizowano.
P r z y k ł a d 2:
Badanie stabilności peptydu IM w osoczu i w wodzie
Krew została pobrana od zdrowych dawców i zwirowana na probówkach pokrytych heparyną litową. Jako antykoagulant użyto EDTA. Peptyd IM został inkubowany w osoczu w temperaturze 37°C (końcowe stężenie peptydu: 144 μΜ), a jego rozkład przeanalizowany w punkach czasowych: 1,2, 3, 6 i 24 h. Próbki zostały przygotowane w sterylnych warunkach. Po odpowiednim czasie, został dodany 4-krotny nadmiar etanolu, a następnie próbka została przetrzymana na lodzie przez kolejne 15 min. Następnie została zwirowana (32000 rcf, 4°C, 20 min) na wirówce. Supernatant został zebrany i odparowany, a pozostałość została rozpuszczona w 100 μL 0,01% roztworu TFA w H2O. Analizy zostały prowadzone za pomocą HPLC, na kolumnie Phenomenex Luna C18(2) (5 μm, 100 A 4.6 x 250 mm) z detektorem PDA. 0,01% roztwór TFA w H2O (A) oraz 0,01% TFA w 80% MeCN w wodzie (B) został użyty jako bufor. Do analizy zastosowano liniowy gradient 5-100% w 60 min z przepływem 1 mL/min. Obliczenia zostały wykonane przy pomocy oprogramowania Shimadzu LCsolution. Po godzinie inkubacji w 37°C, można zauważyć brak sygnału od peptydu IM (Fig. 1 góra).
W celu wykonania stabilności peptydu IM w wodzie, peptyd o stężeniu 0.5 mg/ml inkubowano przez 24 godziny w temperaturze 37°C z zastosowaniem ciągłego wytrząsania. Stabilność peptydu badano w następujących punktach czasowych 1,2, 3, 6 i 24 h. Analizy zostały prowadzone za pomocą HPLC, na kolumnie Phenomenex Luna C18(2) (5 μm, 100 A 4.6 x 250 mm) z detektorem PDA. 0,01% roztwór TFA w H2O (A) oraz 0,01 % TFA w 80% MeCN w wodzie (B) został użyty jako bufor. Do analizy zastosowano liniowy gradient 5-100% w 60 min z przepływem 1 mL/min. Obliczenia zostały wykonane przy pomocy oprogramowania Shimadzu LCsolution. Po 2 godzinach inkubacji w 37°C, można zauważyć niewielki rozpada sygnału od peptydu IM (Fig. 1 dół).
P r z y k ł a d 3:
Określenie powinowactwa peptydu IM do albuminy wołowej
Do przygotowania kolumny i wykonania testów powinowactwa zastosowano następujące bufory: 1. bufor sprzęgający (ang. coupling buffer, CB) - 0,2 M NaHCOs i 0,5 M NaCl (pH 8,3),
2. bufor fosforanowy (ang. phosphate buffer saline, PBS) - 5 mM Na2HPO4 i 150 mM NaCl (pH 7,4),
3. bufor blokujący (ang. blocking buffer, BB) - 0,1 M etanoloamina i 0,5 M NaCl (pH 8,3),
4. bufor myjący (ang. washing buffer, WB) - 0,2 M CHsCOONa i 0,5 M NaCl (pH 4),
5. bufor amonowy - 50 mM NH4HCO3 (pH 7,4).
Przygotowanie mikrokolumny do chromatografii powinowactwa:
W celu wykonania testu powinowactwa IM do albumin wykorzystano mikrokolumnę Mobicol „F” firmy Abo (#M105035F). 100 μg białka albuminy odważono i rozpuszczono w 100 μl 0,2 mM buforu sprzęgającego. 0,06 g sefarozy (Activated CH-Sepharose 4B, A9019 Sigma-Aldrich) odważono do mikrokolumienki i namoczono w buforze sprzęgającym przez 5 minut celem spęcznienia żywicy. Rozpuszczoną albuminę przeniesiono do mikrokolumienki i inkubowano przez dwie godziny w temperaturze 25°C z zastosowaniem ciągłego wytrząsania. Następnie mikrokolumnę przemyto czterokrotnie buforem blokującym i myjącym. Kolumnę ponownie poddano godzinnej inkubacji z zastosowaniem wytrząsania w temperaturze 25°C w roztworze blokującym. Po zakończeniu inkubacji kolumnę czterokrotnie przemyto naprzemiennie roztworem blokującym i myjącym.
PL 237 242 B1
Wykonanie testu powinowactwa:
Kolumnę zrównoważono 20 ml 50 mM buforu amonowego, a następnie dodano 20 μο peptydu rozpuszczonego w 20 μl buforu amonowego i inkubowano w temperaturze 25°C przez 2 godziny z zastosowaniem ciągłego mieszania. Po 2 godzinach kolumienkę przemyto 100 ml buforu amonowego zbierając pierwszy i ostatni mililitr roztworu (frakcja supernatant oraz last wash). Kompleks związany na kolumnie oddysocjowano po 15 minutowej inkubacji z 0,1% TFA w wodzie z zastosowaniem ciągłego wytrząsania. Procedurę powtórzono dwukrotnie każdorazowo zbierając frakcje eluat. Kolumienkę przemyto roztworem PBS w celu renaturacji immobilizowanego białka i przechowywano w temperaturze 4°C. Wszystkie frakcje zostały zliofilizowane i poddane analizie z wykorzystaniem spektrometrii mas (ESI-IT-TOF firmy SHIMADZU).
Analiza uzyskanych widm:
Widmo frakcji ostatniego mililitra bufom dla peptydu IM wskazuje, że kolumna została poprawnie odmyta z nadmiaru naniesionego peptydu na co wskazuje brak masy IM (Fig. 2 - góra). Na widmie frakcji eluatu (Fig. 2 - dół) widoczny jest pik m/z 836,887 który jest zgodny z masą peptydu IM. Na podstawie uzyskanego widma można wnioskować, że badany peptyd oddziałuje z albuminą, gdyż we frakcji elucji obecny jest sygnał m/z odpowiadający pozornemu, protonowemu jonowi pochodzącemu od tego peptydu. Test powinowactwa został wykonany dwukrotnie z powtarzalnym wynikiem.
BADANIA BIOLOGICZNE
P r z y k ł a d 4:
Testy cytotoksyczności i proliferacji komórek ludzkich fibroblastów i keratynocytów po stymulacji peptydem IM
Peptyd IM został przebadany w modelach in vitro z wykorzystaniem:
1) ludzkich komórek skóry oraz
2) komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC).
Badanie z użyciem komórek skóry miało na celu ocenę wpływu peptydu IM na ich proliferację (namnażanie). Proces ten jest kluczowy podczas gojenia ran (odbudowa skóry). Zbadano wpływ peptydu IM na proliferację unieśmiertelnionych, ludzkich komórek linii fibroblastów skórnych (46BR.1N) i keratynocytów skórnych (HaCaT) oraz jego cytotoksyczność wobec tych komórek. Testy proliferacyjne (XTT) wykonano dla stężeń: 0,01; 0,1; 1; 10; 25; 50; 100; 150 μg/ml, a cytotoksyczności (FDH) dla stężeń: 50, 100, 150 μg/ml.
Uzyskane wyniki pokazują, że peptyd IM nie jest cytotoksyczny wobec badanych komórek. Ponadto, związek ten stymuluje proliferację fibroblastów 46BR.1N - wzrost liczby komórek w hodowli względem kontroli o 20-40% po 48 h i 72 h w stężeniach: 0,1; 1; 10; 25; 50 μg/ml oraz keratynocytów HaCaT - wzrost liczby komórek o 10-40% po 48 h i 72 h w stężeniach: 0,1; 1; 10 μg/ml (Fig. 3). Peptyd IM nie powodował zahamowania proliferacji fibroblastów i keratynocytów we wszystkich badanych stężeniach.
P r z y k ł a d 5:
Testy migracji komórek ludzkich fibroblastów i keratynocytów po stymulacji peptydem IM
Zbadano wpływ peptydu IM w stężeniach 0,01 i 0,1 μg/ml na migrację komórek unieśmiertelnionych linii ludzkich keratynocytów HaCaT i fibroblastów 46BR.1N przy użyciu testu scratch assay. Otrzymane wyniki pokazują, że peptyd IM w stężeniu 0,01 μg/ml stymuluje migrację komórek linii 46BR.1N (fibroblastów) w porównaniu do komórek kontrolnych (Fig. 4), hodowanych w medium bezsurowiczym (różnice istotne statystycznie, test U-Manna Whitneya, p<0,05). Dla komórek linii HaCaT nie zaobserwowano efektu promigracyjnego.
P r z y k ł a d 6:
Ocena immunogenności dla peptydy IM
Drugi typ analizy miał na celu ocenę immunogenności peptydu IM. Aspekt ten jest istotny z uwagi na możliwe działania niepożądane peptydów, które wiążą się m.in. z aktywacją układu odpornościowego i indukcją zapalenia (limfocyty) oraz możliwymi odczynami alergicznymi (bazofile/komórki tuczne).
Materiałem do badań były tzw. kożuszki leukocytarne, z których izolowano jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (PBMC) wykorzystując wirowanie w gradiencie gęstości (histopaque, Sigma). Po dwukrotnym płukaniu PBMC w PBS, lizie erytrocytów i zliczeniu (licznik komórek Bio-Rad), komórki wysiewano na płytkę 24-dołkową w ilości 1 mln kk/ 1 ml RPMI 1640 (P/S, 10% FBS)/dołek. Następnie komórki adaptowały się do nowych warunków przez 24 godziny (tzw. resting). Po tym czasie dodawano
PL 237 242 Β1 badanego związku - peptyd IM w dwóch stężeniach końcowych: 0,1 μg/ml i 1,0 μg/ml i inkubowano w cieplarce przez 48 h. Kontrolę negatywną stanowiły komórki niestymulowane, natomiast pozytywną - komórki stymulowane LPS (1 μg/ml) i PHA (2,5 μg/ml). Komórki zbierano z dołków po zakończeniu inkubacji, płukano w PBS, zliczano i przygotowywano do analizy cytometrycznej: 100 tys kk/100 μΙ wybarwiano przeciwciałami, a po 30 minutowej inkubacji w temp, pokojowej w ciemności analizowano z wykorzystaniem cytometru przepływowego - LSRFortessa, BD.
Badania immunogenności:
Badania wpływu peptydu IM na komórki układu immunologicznego wykonano z wykorzystaniem izolowanych jednojądrzastych komórek krwi obwodowej (PBMC). Komórki te były inkubowane z badanym związkiem - IM (0,1 μg/ml i 1,0 μg/ml) przez 48 godzin, następnie efekty ich działania analizowano z wykorzystaniem cytometrii przepływowej. Określono stopień pobudzenia limfocytów T (CD3/CD4/CD8) i komórek NK (CD16/CD56) poprzez ocenę ekspresji markerów aktywacji: CD69, CD71, CD25, HLA-DR.
Wykonane analizy wskazują na brak właściwości immunogennych peptydu IM w obu badanych stężeniach. Poziom wybranych subpopulacji komórek układu immunologicznego (CTL - komórki cytotoksyczne, Th, komórki NK) zachowywał wartości zbliżone dla prób kontrolnych (Fig. 5, Fig. 6 i Fig. 7). Wyniki te świadczą, iż peptyd IM nie indukuje zapalenia i posiada wysoki profil bezpieczeństwa immunologicznego.
Przykład 7:
Ocena potencjału alergizującego peptydu IM
W celu oceny aktywacji bazofili pod wpływem związku - peptydu IM zastosowano zestaw komercyjny Flow CAST® highsens (Buhlmann Laboratories, Switzerland). Test ten (BAT, Basophil Activation Test) służy do oceny potencjału alergicznego różnego rodzaju związków chemicznych, w tym leków. Badanie wykonano na próbkach krwi pobranych od zdrowych ochotników i przeprowadzono w ciągu 24 godzin od pobrania, zgodnie z instrukcją producenta. 100 μί krwi pełnej inkubowano z badanym związkiem - peptyd IM w stężeniu końcowym 0,1 μg/ml. Następnie próbki barwiono roztworem przeciwciał (CD63, CD203c, CCR3) i inkubowano przez 15 min w łaźni wodnej w temp. 37°C. Po zakończeniu inkubacji, lizie erytrocytów i płukaniu, próby były analizowane cytometrycznie (BD FACSCanto II). Dla każdej próby przygotowano również kontrole: negatywną i pozytywną (anti-FceRI mAb i fMLP). Uzyskane wyniki wskazują na brak aktywacji granulocytów w obecności IM (0,1 μg/ml) - wartości niższe niż w kontroli negatywnej (wykres poniżej). Świadczy to bardzo niskim prawdopodobieństwie wywołania reakcji alergicznej przez peptyd IM u ludzi (Fig. 8).
Przykład 8:
Ocena profilu transkryptomicznego komórek ASCs pod wpływem peptydu IM
Sprawdzono wpływ dodatku peptydu IM na profil transkryptomiczny pierwotnych linii komórkowych - mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących z tkanki tłuszczowej (ang. ASCs Adipose Derived Stern Cells). Podskórną tkankę tłuszczową pozyskano od trzech zdrowych pacjentów Kliniki Chirurgii Plastycznej GUMed (zgoda nr NKBBN/387/2014 Niezależnej Komisji Bioetycznej ds. Badań Naukowych GUMed). Izolację komórek ASCs przeprowadzono wg standardowego protokołu (Gerlach et al. 2012) w pożywce DMEM Iow glucose (Dulbecco’s modified Eagle medium) z dodatkiem 10% surowicy bydlęcej (FBS - Fetal Bovine Serum). Wpływ peptydu IM badano po drugim pasażu, w taki sposób, że po zmianie pożywki komórki były hodowane przez 24 h z dodatkiem 10% FBS, kolejne 24 h z 5% FBS, a następnie przez 48 h wyłącznie z dodatkiem peptydu IM w stężeniu 0,1 μg/ml. Jako kontroli użyto komórek ASCs, które przez ostatnie 48 h były hodowane bez żadnych czynników stymulujących (kontrola bez dodatku FBS). Po etapie stymulacji komórki poddano trypsynizacji, płukaniu, a z zamrożonych pelletów komórkowych izolowano RNA do badań transkryptomicznych (dla prób o współczynniku RNA Integrity Number> 7). Dla prób pozyskanych od trzech pacjentów (oznaczonych odpowiednio symbolami PS, PS8 oraz PS9) przeprowadzono wysokoprzepustowe sekwencjonowanie RNA w celu profilowania całego transkryptomu. Otrzymane fragmenty po sekwencjonowaniu zmapowano do genomu referencyjnego człowieka (edycja hg19) z użyciem oprogramowania TopHat. Analizy porównawcze profili transkryptomicznych ASCs traktowanych peptydem IM przeprowadzono w odniesieniu do kontroli FBS Min (komórki ASCs hodowane bez dodatku czynników stymulujących) z wykorzystaniem pakietu Cufflinks według procedury opisanej przez twórców oprogramowania (workflow for Cufflinks version 2.2.0 and higher - http://cole-trapnell-lab.qithub.io/cufflinks/manual/). Wyniki badań porównawczych dla poszczególnych prób pojedynczo oraz dla triplikatu w postaci matryc DGE (ang.
PL 237 242 Β1
Differential Gene Expression) poddawano analizie funkcjonalnej w pakiecie Ingenuity Pathway Analysis (IPA).
IPA pozwala na analizę zmian transkryptów w badanym zestawie danych i powiązanie ich ze zmianami regulatorów „upstream” oraz zjawiskami biologicznymi zachodzącymi w wyniku tych zmian (tzw. „downstream effects”). Współczynnik, który opisuje dopasowanie tych danych to „consistency score”. Sieć regulatorowa o najwyższym consistency score (29,69) dla pacjenta o symbolu PS9 wykazała wyraźną aktywację komórek, zwiększenie migracji i chemotaksji, aktywację odpowiedzi immunologicznej i aktywację syntezy tlenku azotu (Fig. 9 - góra). Dla pacjenta PS1 obserwowano podobne efekty biologiczne, przy czym przy wyraźnie wyższych wartościach p-value (Fig. 9 - środek), zaś dla pacjenta PS8 zmiany miały charakter przeciwny (Fig. 9 - dół).
Dodatkowo dla pacjenta PS9, którego komórki ASCs najsilniej zareagowały na stymulację peptydem IM zaobserwowano całą listę aktywowanych zjawisk biologicznych (Tabela 1).
Tabela 1. Lista zjawisk biologicznych aktywowanych w komórkach ASCs pochodzących od pacjenta PS9 w wyniku stymulacji peptydem IM (0.1 gg/ml). Z-scorejest algorytmem w IPA pozwalającym na identyfikację zjawisk i funkcji aktywowanych (z-score > 2) lub hamowanych (z-score < -2) w wyniku zmian ekspresji obserwowanych w badanym zestawie danych.
Zjawisko z-score Kierunek zmiany p-value Ilość z aangażowanych transkryptów
Aktywacja komórek 3,84E-03 Aktywacja 2,685 21
Odpowiedź zapalna L33E-04 Aktywacja 2,628 25
Chemotaksja 3,57E-07 Aktywacja 2,555 29
Ruchy komórkowe L48E-06 Aktywacja 2,455 68
Synteza tlenku azotu 6,62E-04 Aktywacja 2,391 9
Transaktywacja RNA l,22E-03 Aktywacja 2,318 20
Ruchy komórkowe granulocytów L67E-03 Aktywacja 2,316 12
Przepuszczalność komórek śródblonka 2J5E-03 Aktywacja 2,193 5
Wiązanie neutrofili 2,82E-03 Aktywacja 2,168 6
Migracja komórek śródblonka l,21E-05 Aktywacja 2,149 22
Sekrecja lipidów 3,45E-03 Aktywacja 2,122 7
Ruchy komórkowe neutrofili 4,48E-04 Aktywacja 2,099 11
Migracja komórek l,78E-04 Aktywacja 2,063 55
Synteza kwasów tłuszczowych l,12E-03 Aktywacja 2,021 13
Przykład 9:
Ocena profilu transkryptomicznego komórek ASCs oraz keratynocytów pod wpływem peptydu IM
PL 237 242 B1
W celu określenia działania pochodnych IM na ekspresję genów pluripotencji i regulacji cyklu komórkowego, wykonano szereg hodowli ludzkich linii komórkowych ASC oraz keratynocytów pobranych od pacjentów. Hodowle stymulowano pochodnymi IM w 2 różnych stężeniach (0,1 pg/ml i 1,0 pg/ml). Jako kontrolę przyjęto hodowlę linii komórkowych ASC bez dodatku FBS (oznaczona jako Kontrola). Zbadano poziomy transkryptów dla panelu genów obejmującego CDKN1A, MYC, KIT, POU5F1, TGFB3, TP53. Izolacja RNA została wykonana przy użyciu zestawu RNeasy (Qiagen). Poziomy wybranych transkryptów wyznaczono przy użyciu metody ilościowego PCR w czasie rzeczywistym przy wykorzystaniu TBP i ACTB jako transkryptów referencyjnych.
W niemal wszystkich zbadanych przypadkach nie zaobserwowano znamiennej odpowiedzi transkrypcyjnej na stymulację komórek ASC peptydem IM. Jedynie w wypadku działania peptydem IM 0,1 pg/ml linii ASC wyprowadzonej od pacjenta 1 (Fig. 10) wykazano bardzo silny, ponad jeden rząd wielkości wzrost ekspresji transkryptu POU5F1 - odpowiedzialnego za rozwój embrionalny i pluripotencję komórek macierzystych.
W niemal wszystkich zbadanych przypadkach nie zaobserwowano znamiennej odpowiedzi transkrypcyjnej na stymulację keratynocytów peptydem IM. Jedynie w wypadku działania peptydem IM 0,1 pg/ml na linię keratynocytów wyprowadzonej od pacjenta 4 widać duży wzrost ekspresji transkryptów POU5F1 (odpowiedzialnego za rozwój embrionalny i pluripotencję komórek macierzystych) oraz CDKN1A (odpowiedzialnego za regulację cyklu komórkowego) (Fig. 11). Dodatkowo, dla tej samej hodowli, zauważyć można spadek poziomu ekspresji transkryptu MYC (odpowiedzialnego za aktywację transkrypcyjnych genów związanych ze wzrostem komórek).
Brak znaczącej reakcji transkrypcyjnej genów kodujących czynniki kluczowe dla regulacji proliferacji (CDKN1A, TP53), w tym onkogenów (MYC, KIT) można interpretować jako korzystną właściwość IM, ponieważ wyniki takie sugerują, że działanie pro-regeneracyjne IM nie pociągałoby za sobą zaburzenia cyklu komórkowego lub aktywacji onkogenów (Fig. 10 i Fig. 11).
MODEL ZWIERZĘCY
P r z v k ł a d 10:
Wpływ peptydu IM na regenerację tkanki złożonej u myszy szczepu C57BL6/J
Jako model doświadczalny wybrano myszy szczepu C57BL6, samice, w wieku 7-9 tygodni w momencie rozpoczęcia eksperymentu. W dniu rozpoczęcia eksperymentu za pomocą sterylnej sztancy biopsyjnej o średnicy 2 mm wykonywano po jednym otworze w lewej i prawej małżowinie usznej u myszy. Peptyd IM podawano w ilości 5 pg/g masy ciała myszy w iniekcjach podskórnych między łopatki. Roztwór iniekcyjny był przyrządzany w soli fizjologicznej i podawany raz dziennie, w dniu indukcji uszkodzenia, przez kolejne cztery dni, a następnie raz w tygodniu, licząc od dnia 7 do 42, kiedy zwierzęta były poddane eutanazji i pobierano próbki tkankowe. Co 7 dni kondycję myszy dokumentowano zbierając fotografie. Zwierzęta otrzymujące w identycznym układzie i z identyczną częstotliwością samą sól fizjologiczną stanowiły kontrolę do przeprowadzonych eksperymentów. Uszy fotografowano co 7 dni przez 42 dni, a przebieg zarastania otworu śledzono wyznaczając jego powierzchnię za pomocą komputerowej analizy wykonanych zdjęć (ImageJ). Łącznie przeanalizowano 8 myszy w grupie badawczej, 18 myszy w grupie kontrolnej. Zliczano i porównywano pole powierzchni otworów w uszach myszy z grup badawczej i kontrolnej w poszczególnych dniach zdjęciowych.
Protokół eksperymentów na zwierzętach został zatwierdzony przez Lokalną Komisję Etyczną nr 1 w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego w Warszawie (nr zgody 491/2013, z uwzględnieniem uchwały nr 799/2015).
Regeneracja wielotkankowa badana była na podstawie zarastania otworu w małżowinie myszy. Średnie powierzchnie otworu w małżowinie usznej wyznaczone w dniu 42 po uszkodzeniu wynosiły dla myszy C57BL6J traktowanych IM i kontroli otrzymujących sól fizjologiczną, odpowiednio, 1,67 ± 0,37 mm2 i 3,14 ± 0,43 mm2 (Fig. 12 i Fig. 13).
P r z v k ł a d 11:
Wpływ peptydu IM na regenerację tkanki złożonej u myszy szczepu Balb/C
Jako model doświadczalny wybrano myszy szczepu BALBc, samice, w wieku 7-9 tygodni w momencie rozpoczęcia eksperymentu. W dniu rozpoczęcia eksperymentu za pomocą sterylnej sztancy biopsyjnej o średnicy 2 mm wykonywano po jednym otworze w lewej i prawej małżowinie usznej u myszy. Peptyd IM podawano w ilości 5 pg/g masy ciała myszy w iniekcjach podskórnych między łopatki. Roztwór iniekcyjny był przyrządzany w soli fizjologicznej, i podawany raz dziennie, w dniu indukcji
PL 237 242 B1 uszkodzenia, przez kolejne cztery dni, a następnie raz w tygodniu, licząc od dnia 7 do 42, kiedy zwierzęta były poddane eutanazji i pobierano próbki tkankowe. Co 7 dni kondycję myszy dokumentowano zbierając fotografie. Zwierzęta otrzymujące w identycznym układzie i z identyczną częstotliwością samą sól fizjologiczną stanowiły kontrolę do przeprowadzonych eksperymentów. Uszy fotografowano co 7 dni przez 42 dni, a przebieg zarastania otworu śledzono wyznaczając jego powierzchnię za pomocą komputerowej analizy wykonanych zdjęć (ImageJ). Łącznie przeanalizowano 12 myszy w grupie badawczej oraz 12 myszy w grupie kontrolnej. Zliczano i porównywano pole powierzchni otworów w uszach myszy z grup badawczej i kontrolnej w poszczególnych dniach zdjęciowych.
Protokół eksperymentów na zwierzętach został zatwierdzony przez Lokalną Komisję Etyczną nr 1 w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego w Warszawie (nr zgody 491/2013, z uwzględnieniem uchwały nr 799/2015).
Regeneracja wielotkankowa badana była na podstawie zarastania otworu w małżowinie myszy. Średnie powierzchnie otworu w małżowinie usznej wyznaczone w dniu 42 po uszkodzeniu wynosiły dla myszy BALB/c traktowanych IM i kontroli otrzymujących sól fizjologiczną 1,65 ± 0,29 i 1,95 ± 0,39 mm2 (Fig. 14 i Fig. 15).
Preparaty histopatologiczne:
Obrazy histopatologiczne małżowiny usznej u myszy po 42 dniach od rozpoczęcia procedury podawania: (A1 oraz powiększenie A2) IM (5 pg/g masy ciała) w odniesieniu do (B1 i powiększenie B2) myszy otrzymujących tylko nośnik (buforowany roztwór soli fizjologiczn ej). U myszy traktowanych IM (A1 i A2) obserwuje się naskórek w fazie mniej zróżnicowanej (Fig. 16 - lewa strona), co może się wiązać z zachodzącymi procesami reorganizacji/przebudowy, podczas gdy w kontroli (B1 i B2) (Fig. 16 - prawa strona) naskórek jest w fazie bardziej dojrzałej/zróżnicowanej. W kontroli skóra jest zwarta a keratynocyty podstawne są w większości spłaszczone. Naskórek myszy z podanym IM jest pogrubiony z powiększonymi kolumnowymi komórkami podstawnymi. Warstwa ziarnista i ziarna keratohialiny występują licznie u myszy otrzymujących sam nośnik w przeciwieństwie do skóry myszy z podanym IM. U myszy z podanym IM nabłonek wykazuje rozległą parakeratozę (obecność jąder warstwy rogowej naskórka). Może to być związane ze skróceniem czasu przejścia keratynocytu (ang. turnover time) z warstwy podstawnej naskórka do warstwy rogowej. Myszy z podanym IM posiadają zwartą warstwę rogową. Dodatkowo, przestrzenie międzykomórkowe warstwy kolczystej w tkance po IM są bardziej poszerzone niż w kontroli, gdzie komórki są już ściśle upakowane. W wewnętrznej części małżowiny usznej po działaniu IM obserwuje się nieznacznie większą gęstość fibroblastów niż w kontroli, dodatkowo fibroblasty te są mniej dojrzałe, choć w obu przypadkach ogólny obraz mieszaniny fibroblastów (ziarniny) jest dość zbliżony.
Wnioski:
Stosowanie peptydu IM powoduje przyspieszenie procesu regeneracji tkanki złożonej. Potwierdzają to badania proliferacji i migracji na liniach komórkowych fibroblastów i keratynocytów. Peptyd IM nie jest cytotoksyczny w szerokim zakresie stężeń. Jest również bezpieczny pod względem immunologicznym i onkologicznym. Przyspieszenie regeneracji po zastosowaniu peptydu IM potwierdziły badania in vivo na myszach, wg modelu uszkodzenia małżowiny usznej. Statystycznie lepsza regeneracja w małżowinie usznej odbywała się u myszy otrzymujących IM w obydwu szczepach myszy w porównaniu do myszy otrzymujących sól fizjologiczną. Widoczny był wyraźny efekt zmniejszenia otworu u myszy otrzymujących IM w 14 dniu podania. Efekt ten utrzymywał się do końca trwania eksperymentu. Maksymalne zarośnięcie widoczne było ok. 28 dnia eksperymentu. Wyniki uzyskane w szczepie Balb/C potwierdzają udział peptydu IM w regeneracji wielotkankowej obserwowane również w szczepie C57BL6/J. Uzyskane wyniki wskazują, że w odtworzonych tkankach stymulowanych peptydem IM proces wypełniania otworu zregenerowaną tkanką rozpoczyna się wcześniej w porównaniu z kontrolną. Zastosowanie peptydu IM wpływa na jakość odtworzonej tkanki. Powstała tkanka ma cechy tkanki młodszej, o większym potencjalne regeneracyjnym. Podsumowując, IM hamuje różnicowanie keratynocytów i opóźnia zamknięcie bariery nabłonkowej, co może sprzyjać tworzeniu blastemy i przyspieszać regenerację skóry. Blastemę tworzą niezróżnicowane komórki pluripotentne. Blastemę obserwuje się na wczesnych okresach rozwoju organizmu bądź podczas regeneracji.
Nie jest znany mechanizm działania peptydu IM. Najprawdopodobniej jest on związany w jakimś stopniu z regulacją układu odpornościowego organizmu ssaka, na co wskazują wcześniejsze badania prowadzone dla peptydu IM. W powyższych testach nie zaobserwowano zmian w zakresie aktywacji układu immunologicznego, co najprawdopodobniej wynika z faktu prowadzenia badań na izolowanych
PL 237 242 B1 układach/modelach a nie na całym organizmie/układzie immunologicznym. Aktywację mechanizmów sprzyjających regeneracji pod wpływem IM można również zauważyć na przykładzie zwiększonej ilości transkryptów proregeneracyjnych pod wpływem peptydu IM wobec komórek ASC w analizie transkryptomicznej.
LITERATURA:
[1] Pisarev, V.M.; Tutel'ian, A.V.; Danilina, A.V.; Kremlev, S.G.; Tkacheva, T.D.; Lebedeve, V.V.; Pevnitskii, L.A.; Mechanisms of inhibiting production of tumor necrosis factor alpha by the synthetic hexapeptide - immunophane. Vopr. Med. Khim. 1995, 41,5-11.
[2] http://imunofan.coo.rs/imunofan-u-ampulama
[3] Buckley, G.; Metcalfe, A.D.; Ferguson, M.W.; Peripheral nerve regeneration in the MRL/MpJ ear wound model. J. Anat. 2011,218, 163-172.
[4] Gerlach, J.C.; Lin, Y.C.; Brayfield, C.A.; Minteer, D.M.; Li, H.; Rubin, J.P.; Marra, K.G.; Adipogenesis of Human Adipose-Derived Stem Cells Within Three-Dimensional Hollow Fiber-Based Bioreactors. Tissue Eng. Part C Methods 2012, 18, 54-61.
[5] Kim, D.; Pertea, G.; Trapnell, C.; Pimentel, H.; Kelley, R.; Salzberg, S.L.; TopHat2: accurate alignment of transcriptomes in the presence of insertions, deletions and gene fusions. Genome Biol. 2013, 14, R36.
[6] Trapnell, C.; Williams, B.A.; Pertea, G.; Mortazavi, A.; Kwan, G.; van Baren, M.J.; Salzberg, S.L.; Wold, B.J.; Pachter L.; Transcript assembly and quantification by RNA-Seq reveals unannotated transcripts and isoform switching during cell differentiation. Nat. Biotechnol. 2010, 28, 511-515.
[7] Liu, H.; Mu, L.; Tang, J.; Shen, C.; Gao, C.; Rong, M.; Zhang, Z.; Liu, J.; Wu, X.; Yu, H.; et al. A potential wound healing-promoting peptide from frog skin. Int. J. Biochem. Cell Biol. 2014, 49, 32-41.
[8] Nakagami, H.; Nishikawa, T.; Tamura, N.; Maeda, A.; Hibino, H.; Mochizuki, M.; Shimosato, T.; Moriya, T.; Morishita, R.; Tamai, K.; Tomono, K.; Kaneda, Y.; Modification of a novel angiogenic peptide, ag30, for the development of novel therapeutic agents. J. Cell. Mol. Med. 2012, 16, 1629-1639.
[9] Tang, J.; Liu, H.; Gao, C.; Mu, L.; Yang, S.; Rong, M.; Zhang, Z.; Liu, J.; Ding, Q.; Lai, R.; A small peptide with potential ability to promote wound healing. PLoS ONE 2014, 9, e92082.
[10] Mu, L.; Tang, J.; Liu, H.; Shen, C.; Rong, M.; Zhang, Z.; Lai, R.; A potential woundhealing-promoting peptide from salamander skin. FASEB J. 2014, 28, 3919-3929.
[11] Kępa, A.; Peptydy biomimetyczne i czynniki wzrostu. Kosmetologia Estetyczna. 2013, 2, 105-111.
[12] Clark, L. D.; Clark, R.K.; Heber-Katz, E.; A new murine model for mammalian wound repair and regeneration. Clin. Immunol. Immunopathol. 1998, 88, 35-45.
[13] Leferovich, J. M.; Bedelbaeva, K.; Samulewicz, S.; Zhang, X.M.; Zwas, D.; Lankford, E.B.; Heber-Katz, E.; Heart regeneration in adult MRL mice. Proc. Natl. Acad. Sci. USA 2001,98,9830-9835.
[14] Chadwick, R. B.; Bu, L.; Yu, H.; Hu, Y.; Wergedal, J.E.; Mohan, S.; Baylink, D.J.; Digit tip regrowth and differential gene expression in MRL/Mpj, DBA/2, and C57BL/6 mice. Wound Repair Regen. 2007, 15, 275-284.
[15] Xia, H.; Krebs, M.P.; Kaushal, S.; Scott, E.W.; Enhanced retinal pigment epithelium regeneration after injury in MRL/MpJ mice. Exp. Eye Res. 2011,93, 862-872.
[16] Ueno, M.; Lyons B.L.; Burzenski, L.M.; Gott, B.; Shaffer, D.J.; Roopenian, D.C.; Shultz, L.D.; Accelerated wound healing of alkali-burned corneas in MRL mice is associated with a reduced inflammatory signature. Invest. Ophthalmol. Vis. Sci. 2005, 46, 4097-4106.
[17] Thuret, S.; Thallmair, M.; Horky, L.L.; Gage, F.H.; Enhanced functional recovery in MRL/MpJ mice after spinal cord dorsal hemisection. PLoS ONE. 2012, 7, e30904.
[18] Lalley, A. L.; Dyment, N.A.; Kazemi, N.; Renter, K.; Gooch, C.; Rowe, D.W.; Butler, D.L.; Shearn, J.T.; Improved biomechanical and biological outcomes in the MRL/MpJ murine strain following a full-length patellar tendon injury. J. Orthop. Res. 2015, 33, 1693-1703.
PL 237 242 B1
[19] Fitzgerald, J.; Rich, C.; Burkhardt, D.; Allen, J.; Herzka, A.S.; Little, C.B.; Evidence for articular cartilage regeneration in MRL/MpJ mice. Osteoarthritis Cartilage. 2008, 16, 1319-1326.
[20] Bastakoty, D.; Saraswati, S.; Cates, J.; Lee, E.; Nanney L.B.; Young, P.P.; Inhibition of Wnt/3-catenin pathway promotes regenerative repair of cutaneous and cartilage injury. FASEB J. 2015, 29, 4881-4892.
[21] Zhang, Y.; Strehin, I.; Bedelbaeva, K.; Gourevitch, D.; Clark, L.; Leferovich, J.; Messersmith, P.B.; Heber-Katz, E.; Drug-induced regeneration in adult mice. Sci Transl Med. 2015, 7, 290ra292.
[22] Jabłońska, S.; Majewski S.; Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową. PZWL 2005, ISBN 83-200-3367-5.
[23] Nasadyuk, C.Ł Sklyarov, A.; Thymohexin exhibits cytoprotective effect in experimental gastric lesions in rats both through the inhibition of inducible nitric oxide synthase and reduction of oxidative mucosal damage, Regulatory Peptides 2013 180, 50-57.
[24] Lebedev V. V.; Kremlev S. G.; Pisarev V. M.; Tutel’yan A. V.,; Effect of the synthetic regulatory peptide thymohexin on the production of various classes of immunoglobulins,. Bull. Exp. Biol. Med., vol. 118, no. 4, pp. 1117-1120, 1994.
[25] BIONOX, “Research and Production Enterprise NPP ‘ΒΙΟΝΟΧ,’” 1991. [Online]. Available: http://www.imunofan.ru/eng/bionox_im.pdf. [Accessed: 19-Feb-2018].
[26] BIONOX, “About NPP Bionox and immunomodulator IMUNOFAN,” 1991. [Online]. Available: http://www.imunofan.ru/eng/bionox_im.pdf. [Accessed: 18-Feb-2018].
[27] Lebedev V. V.,; Modern aspects of peptide immuno-modulating agent use in the system of vaccinal prevention and vaccinal therapy.” [Online]. Available: http://www.imuno- fan.ru/eng/vac_im.pdf. [Accessed: 19-Feb-2018].
[28] Lebedev V. V.,; Novikov S. A.,; Hydrophilic hexapeptide imunofan as a hyperactive regulator of transport proteins for multiple drug resistance. Bull. Exp. Biol. Med., vol. 142, no. 6, pp. 693-695, 2006.
[29] Pukhalsky A. L.; Bliacher M. S.; Danilina A. V.; Kalashnikova E. A.; Lopatina T. K.; Fedorova I. M.; Changes in TNF and IL-6 production after diphtheria toxoid vaccination: drug modulation of the cytokine levels; Mediators Inflamm, vol. 5, no. 6, pp. 429-433, 1996.
[30] Nasadyuk C.; Sklyarov A.,; Thymohexin exhibits cytoprotective effect in experimental gastric lesions in rats both through the inhibition of inducible nitric oxide synthase and reduction of oxidative mucosal damage,.; Regul. Pept., vol. 180, no. 1, pp. 50-57, Jan. 2013.
[31] Mamykova O. I.; Negative impact of Imunofan modulation on a result of specific therapy of helminthiases; Russ. Agric. Sci., vol. 43, no. 1, pp. 66-70, 2017.

Claims (3)

1. Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania jako środek do pobudzania regeneracji tkanki złożonej lub leczenia ran wywołanych przez uszkodzenia mechaniczne i/lub chemiczne i/lub termiczne i/lub radiacyjne i/lub operacje chirurgiczne i/lub inne stany patologiczne.
2. Peptyd RDKVYR według zastrz. 1, znamienny tym, że ma postać iniekcji.
3. Peptyd RDKVYR według zastrz. 1-2, znamienny tym, że stosuje się dawkę RDKVYR o stężeniu 0,1-50 μg/ml.
PL425351A 2018-04-24 2018-04-24 Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojenia się ran u ssaków PL237242B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL425351A PL237242B1 (pl) 2018-04-24 2018-04-24 Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojenia się ran u ssaków

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL425351A PL237242B1 (pl) 2018-04-24 2018-04-24 Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojenia się ran u ssaków

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL425351A1 PL425351A1 (pl) 2019-11-04
PL237242B1 true PL237242B1 (pl) 2021-03-22

Family

ID=68501230

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL425351A PL237242B1 (pl) 2018-04-24 2018-04-24 Peptyd RDKVYR lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól do zastosowania w procesie regeneracji tkanki złożonej i gojenia się ran u ssaków

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL237242B1 (pl)

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
EP4721751A1 (en) 2024-10-07 2026-04-08 Gdanski Uniwersytet Medyczny Pharmaceutical composition with protective and pro-regenerative effects and its use

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
EP4721751A1 (en) 2024-10-07 2026-04-08 Gdanski Uniwersytet Medyczny Pharmaceutical composition with protective and pro-regenerative effects and its use

Also Published As

Publication number Publication date
PL425351A1 (pl) 2019-11-04

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Yuan et al. Cell-adaptable dynamic hydrogel reinforced with stem cells improves the functional repair of spinal cord injury by alleviating neuroinflammation
Meng et al. Solubilized extracellular matrix from brain and urinary bladder elicits distinct functional and phenotypic responses in macrophages
JP6472142B2 (ja) Hc−ha/ptx3複合体を含む組成物およびその使用方法
CA2801010C (en) Peptide and use thereof for treatment of cartilage damage and arthritis
Tucker et al. The use of progenitor cell/biodegradable MMP2–PLGA polymer constructs to enhance cellular integration and retinal repopulation
Zhang et al. Inhibition of histone deacetylase-induced myocardial repair is mediated by c-kit in infarcted hearts
Wu et al. MSC-derived extracellular vesicles: roles and molecular mechanisms for tissue repair
KR20090086066A (ko) 당뇨성 창상 치유에 유용한 방법 및 조성물
EP2365815A2 (en) Extracellular matrix compositions for the treatment of cancer
Zhao et al. Preparation of decellularized biphasic hierarchical myotendinous junction extracellular matrix for muscle regeneration
CN112955161B (zh) 通过活化细胞修复组织
Shteyer et al. Reduced liver cell death using an alginate scaffold bandage: A novel approach for liver reconstruction after extended partial hepatectomy
Liu et al. Impact of marine-based biomaterials on the immunoregulatory properties of bone marrow-derived mesenchymal stem cells: potential use of fish collagen in bone tissue engineering
CN114191555A (zh) 一种治疗勃起功能障碍的药物及其应用
CN110507668A (zh) 用于治疗免疫性疾病的干细胞制剂及其应用
AU2019295576B2 (en) Compositions and methods for propagating insulin-producing islet cells and therapeutic uses thereof
US20180318357A1 (en) Pharmaceutical composition for treating diabetes, comprising pancreatic islet cells and elastin-like artificial extracellular matrix
Cheng et al. A new function of a previously isolated compound that stimulates activation and differentiation of myogenic precursor cells leading to efficient myofiber regeneration and muscle repair
PL240667B1 (pl) Peptyd, będący fragmentem płytkopochodnego czynnika wzrostu do zastosowania jako środek leczniczy do podania na skórę w zaburzeniach naskórka do stymulacji odbudowy naskórka
KR20070084456A (ko) 피불린-5의 생성을 촉진 및/또는 활성을 항진시키기 위한조성물 및 방법
Yan et al. Rosuvastatin-loaded injectable immunomodulatory hydrogel mitigates local immune response against transplanted stem cells and promotes heart repair in vivo
Liao et al. A cationic thermosensitive polymer scaffold combined with fibroblast growth factor-4/insulin-like growth factor-1 (FGF-4/IGF-1) promotes liver regeneration in acute liver failure
JPH0411896A (ja) 細胞毒性因子
WO2012009538A2 (en) Adipocyte-derived membrane extract with biological activity
Uspenskaya et al. Induction of apoptosis in bone marrow cells is mediated via purinergic receptors