PL237588B1 - Wiosło - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wiosło, a zwłaszcza wiosło do kanadyjki.

Znane są ze stanu techniki wiosła przystosowane do napędzania jednostek wodnych różnego typu.

Polskie zgłoszenie patentowe PL320543 ujawnia wiosła do pływania na łódkach. Konstrukcja wioseł pozwala pływającemu siedzieć w łódce twarzą w kierunku pływania. Wiosło to składa się z płetwy przymocowanej na stałe do jednej części drążka, który poprzez przekładnię łączy się z drugim końcem drążka trzymanym przez wiosłującego. Wiosła nie są przymocowane do burty łodzi na stałe. Istota rozwiązania polega na tym, że w wiośle została zastosowana przekładnia, która pozwala wiosłować siedząc twarzą w kierunku pływania.

Polski patent PL167684 ujawnia wiosło wyczynowe stosowane przez wioślarzy sportowych, mające zamek umożliwiający zmianę długości wiosła w czasie trwania biegu. Zamek wiosła wykonany z tworzywa na bazie włókien węgla ma dwie półokrągłe wkładki: krzywkową i wodzikową połączone ze sobą za pomocą elementu sprężystego i wodzika oraz dwa gniazda półwioseł. Połączone razem wkładki krzywkowa i wodzikowa osadzone są w gniazdach i następnie zakryte osłoną rurową odsłaniającą lub zakrywającą wskaźnik położenia wiosła.

Amerykański patent US8371886B1 ujawnia wiosło do kanadyjek, które zawiera rękojeść, drążek oraz płetwę o konstrukcji szkieletowej. Użytkownik wiosła podczas jego użytkowania łapie jedną ręką za rękojeść, zasadniczo prostopadle do lustra wody, a drugą ręką łapie za drążek, który podczas ruchu wiosła porusza się w płaszczyźnie zasadniczo prostopadłej do lustra wody i równoległej do kierunku płynięcia jednostki wodnej.

Jak opisano powyżej, zarówno amatorzy jak i sportowcy, podczas pływania na łodziach typu kanadyjka poruszają wiosłem tak, by przemieszczało się ono w płaszczyźnie jak najbardziej zbliżonej do prostopadłej względem lustra wody. Ruch taki wymusza specyficzne ułożenie sylwetki kanadyjkarza, który w celu jak najefektywniejszego wykorzystania swoich sił klęka na jednym kolanie i wyginając ciało w łuk porusza wiosłem w wodzie. Sytuacja ta dotyczy zwłaszcza kanadyjek wyczynowych (sportowych), które są bardzo wąskie i w praktyce nie pozwalają na przyjęcie innej pozycji. Ten sposób wiosłowania jest najbardziej efektywny, jednakże nie jest on optymalny z punktu widzenia ergonomii ciała ludzkiego.

Celowym byłoby opracowanie wiosła do kanadyjki, które byłoby bardziej ergonomiczne w użytkowaniu, a które jednocześnie odznaczałoby się nieskomplikowaną konstrukcją i niewysokimi kosztami wytworzenia.

Przedmiotem wynalazku jest wiosło zawierające pióro, trzon oraz rękojeść, gdzie trzon zawiera sekcję dolną o pierwszej osi wzdłużnej, a rękojeść zawiera sekcję chwytną o drugiej osi wzdłużnej, przy czym pierwsza oś i druga oś są do siebie prostopadłe i leżą w jednej płaszczyźnie, charakteryzujące się tym, że sekcja chwytna rękojeści znajduje się poza pierwszą osią.

Korzystnie, trzon zawiera sekcję górną o trzeciej osi wzdłużnej, gdzie trzecia oś jest równoległa do pierwszej osi i jest oddalona od niej o dystans, przy czym sekcja górna jest połączona z sekcją o pierwszej osi wzdłużnej przez sekcję pośrednią.

Korzystnie, sekcja pośrednia ma postać płynnego przejścia o dwóch przeciwstawnych przegięciach.

Korzystnie, sekcja pośrednia ma postać prostoliniowego przejścia, które łączy się pod kątem ostrym z sekcją dolną oraz sekcją górną trzonu wiosła.

Korzystnie, sekcja pośrednia ma postać fragmentu trzonu prostopadle łączącego równoległe przedłużenia sekcji dolnej i sekcji górnej.

Korzystnie, sekcja pośrednia ma postać łukowego przedłużenia sekcji górnej, które łączy się pod kątem prostym z prostym przedłużeniem sekcji dolnej.

Korzystnie, sekcja pośrednia ma postać łukowego przedłużenia sekcji dolnej, które łączy się pod kątem prostym z prostym przedłużeniem sekcji górnej.

Korzystnie, rękojeść przymocowana jest prostopadle do najdalej położonego punktu sekcji dolnej o pierwszej osi wzdłużnej.

Korzystnie, trzon jest rozłączny i przystosowany do zmiany orientacji fragmentu trzonu z rękojeścią w odniesieniu do pióra.

Korzystnie, zmiana orientacji wynosi 180 stopni.

Korzystnie, pióro leży w tej samej płaszczyźnie co trzon i rękojeść.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym:

PL 237 588 B1

Fig. 1 przedstawia wiosło według wynalazku w pierwszym przykładzie wykonania;

Fig. 2 przedstawia wiosło według wynalazku w pierwszym przykładzie wykonania w uszczegółowieniu;

Fig. 3a-3b przedstawiają sylwetki kanadyjkarzy przy klasycznym wiośle do kanadyjki i wiośle do kanadyjki według wynalazku;

Fig. 4 przedstawia wiosło według wynalazku w drugim przykładzie wykonania;

Fig. 5 przedstawia wiosło według wynalazku w trzecim przykładzie wykonania;

Fig. 6 przedstawia wiosło według wynalazku w czwartym przykładzie wykonania;

Fig. 7 przedstawia wiosło według wynalazku w piątym przykładzie wykonania;

Fig. 8 przedstawia wiosło według wynalazku w szóstym przykładzie wykonania;

Fig. 9 przedstawia wiosło według wynalazku ze zmiennym ustawieniem rękojeści.

Fig. 1 przedstawia wiosło według wynalazku w pierwszym przykładzie wykonania. Wiosło zawiera trzon 10. Na pierwszym końcu trzonu 10 znajduje się pióro 11, zaś na drugim końcu rękojeść 12. Wiosło w tym przykładzie wykonania zawiera trzy rozróżnialne sekcje - sekcję dolną A, sekcję pośrednią B oraz sekcję górną C. Pod pojęciem rękojeści 12 rozumie się tutaj tą część chwytną, za którą kanadyjkarz złapie w pełnym chwycie, wystarczającym do normalnej obsługi wiosła podczas wiosłowania. Określenia „dolna”, „górna” odnoszą się do typowej pozycji użytkowania wiosła, w której rękojęść 12 znajduje się powyżej pióra 11.

Fig. 2 przedstawia wiosło według wynalazku w pierwszym przykładzie wykonania w zbliżeniu. Trzon 10 zawiera sekcję dolną A o pierwszej osi wzdłużnej O1. Oś O1 to oś, która w czasie ruchu wiosła w wodzie podczas wiosłowania powinna zawierać się w płaszczyźnie zasadniczo prostopadłej do lustra wody i równoległej do kierunku płynięcia kanadyjki. Wiosło najczęściej ma rurowy trzon. W takiej sytuacji oś rurowego trzonu sekcji dolnej A jest osią wzdłużną O1. Rękojeść 12 zawiera sekcję chwytną D o drugiej osi wzdłużnej O2. Rękojeść 12 korzystnie również ma postać rurową, lub zbliżoną do rurowej. Pod pojęciem sekcji chwytnej D rozumie się tutaj odcinek rękojeści 12, który wystarcza do pewnego uchwycenia rękojeści w sposób umożliwiający normalne korzystanie z wiosła kanadyjkowego. Może to zostać osiągnięte poprzez zapewnienie sekcji chwytnej D o odpowiedniej długości, odpowiadającej standardowym wymiarom dłoni użytkownika, np. 10 cm. Korzystnie, sekcja chwytna D ergonomicznie odpowiada dłoni. Pierwsza oś O1 i druga oś O2 są do siebie prostopadłe i leżą w jednej płaszczyźnie. Sekcja chwytna D rękojeści 12 umieszczona jest poza pierwszą osią O1. Innymi słowy, pierwsza oś O1 nie przecina sekcji chwytnej D rękojeści 12.

Korzystnie, trzon 10 zawiera sekcję górną C o trzeciej osi wzdłużnej O3, gdzie trzecia oś O3 jest równoległa do pierwszej osi O1 i jest oddalona od niej o dystans x. Dystans x może być uzależniony od warunków fizycznych użytkownika. W takim przypadku wiosło wykonywane jest na zamówienie i dostosowywane jest do preferowanego układu ramion wioślarza. Przykładowo, dystans x może wynosić od 5 do 60 cm. Sekcja górna C łączy się z sekcją dolną A przez sekcję pośrednią B. Sekcja pośrednia B może przyjmować różne formy. W pierwszym przykładzie wykonania sekcja pośrednia B przyjmuje formę płynnego przejścia o dwóch przeciwstawnych przegięciach. Korzystnie, pióro 11 leży w tej samej płaszczyźnie co trzon 10 i rękojeść 12.

Fig. 3a-3b przedstawiają sylwetki kanadyjkarza przy klasycznym wiośle i wiośle według wynalazku. Rysunki te odpowiadają sposobowi poruszania wiosłem przez zawodowego kanadyjkarza. Wyraźnie widoczna jest zmiana kąta nachylenia torsu kanadyjkarza. Korzystanie z wiosła według wynalazku znacząco polepsza ergonomię wiosłowania, co bezpośrednio przekłada się na wyniki możliwe do osiągnięcia w zawodowym kanadyjkarstwie, jak i przyjemność z wiosłowania.

Fig. 4 przedstawia wiosło według wynalazku w drugim przykładzie wykonania. Sekcja pośrednia B ma tutaj postać prostoliniowego przejścia, które łączy się pod kątem ostrym z sekcją dolną A oraz sekcją górną C trzonu wiosła.

Fig. 5 przedstawia wiosło według wynalazku w trzecim przykładzie wykonania. Sekcja pośrednia B ma tutaj połączenia pod kątem prostym. Innymi słowy, pomiędzy równoległymi sekcjami dolną A i górną C występuje prostopadły fragment trzonu, łączący się z nimi prostopadle.

Fig. 6 przedstawia wiosło według wynalazku w czwartym przykładzie wykonania. Sekcja pośrednia B ma tutaj postać łukowego przedłużenia sekcji górnej C, które łączy się pod kątem prostym z prostym przedłużeniem sekcji dolnej A.

Fig. 7 przedstawia wiosło według wynalazku w piątym przykładzie wykonania. Sekcja pośrednia B ma tutaj postać łukowego przedłużenia sekcji dolnej A, które łączy się pod kątem prostym z prostym przedłużeniem sekcji górnej C.

PL 237 588 B1

Fig. 8 przedstawia wiosło według wynalazku w szóstym przykładzie wykonania. Sekcja chwytna D rękojeści 62 znajduje się tutaj poza osią O1 sekcji dolnej A. Rękojeść 62 łączy się z trzonem wiosła zasadniczo pod kątem prostym, korzystnie w najdalej odsuniętym od pióra punkcie sekcji dolnej A. Może być to połączenie z zaokrągleniem, lub też z bezpośrednim połączeniem kątowym przekrojów rurowych z ostrą krawędzią łączenia. Sekcja chwytna D, jak również sama rękojeść 62, może być bardziej oddalona od trzonu, w zależności od wymogów ergonomicznych wioślarza. Przykładowo, odległość ta może być uzależniona od rozstawu ramion wioślarza i/lub długości jego rąk, jak również personalnych preferencji.

Fig. 9 przedstawia wiosło według wynalazku ze zmiennym ustawieniem rękojeści. Część 13 trzonu zapewniająca odsunięcie rękojeści od osi O1 trzonu może być przymocowana do tego trzonu za pomocą połączenia rozłącznego 14, które pozwala na zmianę orientacji tej części 13 względem trzonu o 180 stopni, gdzie część 13 trzonu zapewniająca odsunięcie rękojeści jest ustalana w tych dwóch, przeciwnym pozycjach. Dzięki temu, wiosło z piórem o pierwszej i drugiej stronie (przystosowane do pracy tylko z jednym kierunku) może zostać wykorzystane przez osobę przy wiosłowaniu z lewej, jak i prawej strony kanadyjki. Przykładem połączenia 14 może być odpowiednie gwintowanie lub połączenie kształtowo-wciskowe z odpowiednią blokadą.

Korzystnie, sekcja pośrednia B znajduje się w górnej połowie wiosła. Pozwala to uniknąć uderzania wiosłem o kadłub łodzi. Ponadto, wioślarz ma do dyspozycji większy odcinek trzonu leżącego w sekcji dolnej A.

Powyższe wiosło ma przykładowo zastosowanie w takich jednostkach wody jak: kanadyjki, smocze łodzie, kanu, deski surfingowe.

Claims (11)

Zastrzeżenia patentowe

1. Wiosło zawierające pióro, trzon oraz rękojeść, gdzie trzon zawiera sekcję dolną (A) o pierwszej osi wzdłużnej (O1), a rękojeść zawiera sekcję chwytną (D) o drugiej osi wzdłużnej (O2), przy czym pierwsza oś (O1) i druga oś (O2) są do siebie prostopadłe i leżą w jednej płaszczyźnie, znamienne tym, że sekcja chwytna (D) rękojeści (12, 22, 32, 42, 52, 62) znajduje się poza pierwszą osią (O1).

2. Wiosło według zastrz. 1, znamienne tym, że trzon (10) zawiera sekcję górną (C) o trzeciej osi wzdłużnej (O3), gdzie trzecia oś (O3) jest równoległa do pierwszej osi (O1) i jest oddalona od niej o dystans (x), przy czym sekcja górna (C) jest połączona z sekcją (A) o pierwszej osi wzdłużnej (O1) przez sekcję pośrednią (B).

3. Wiosło według zastrz. 2, znamienne tym, że sekcja pośrednia (B) ma postać płynnego przejścia o dwóch przeciwstawnych przegięciach.

4. Wiosło według zastrz. 2, znamienne tym, że sekcja pośrednia (B) ma postać prostoliniowego przejścia, które łączy się pod kątem ostrym z sekcją dolną (A) oraz sekcją górną (C) trzonu wiosła.

5. Wiosło według zastrz. 2, znamienne tym, że sekcja pośrednia (B) ma postać fragmentu trzonu prostopadle łączącego równoległe przedłużenia sekcji dolnej (A) i sekcji górnej (C).

6. Wiosło według zastrz. 2, znamienne tym, że sekcja pośrednia (B) ma postać łukowego przedłużenia sekcji górnej (C), które łączy się pod kątem prostym z prostym przedłużeniem sekcji dolnej (A).

7. Wiosło według zastrz. 2, znamienne tym, że sekcja pośrednia (B) ma postać łukowego przedłużenia sekcji dolnej (A), które łączy się pod kątem prostym z prostym przedłużeniem sekcji górnej (C).

8. Wiosło według zastrz. 1, znamienne tym, że rękojeść (12, 22, 32, 42, 52, 62, 72) przymocowana jest prostopadle do najdalej położonego punktu sekcji dolnej (A) o pierwszej osi wzdłużnej (O1).

9. Wiosło według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń znamienne tym, że trzon (10) jest rozłączny i przystosowany do zmiany orientacji fragmentu trzonu z rękojeścią (12, 22, 32, 42, 52, 62, 72) w odniesieniu do pióra (11).

10. Wiosło według zastrz. 9, znamienne tym, że zmiana orientacji wynosi 180 stopni.

11. Wiosło według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, znamienne tym, że pióro (11) leży w tej samej płaszczyźnie co trzon (10) i rękojeść (12, 22, 32, 42, 52, 62, 72).