PL237864B1 - Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej - Google Patents

Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej Download PDF

Info

Publication number
PL237864B1
PL237864B1 PL413130A PL41313015A PL237864B1 PL 237864 B1 PL237864 B1 PL 237864B1 PL 413130 A PL413130 A PL 413130A PL 41313015 A PL41313015 A PL 41313015A PL 237864 B1 PL237864 B1 PL 237864B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
magnesium hydroxide
magnesium
acetone
precipitate
hydroxide
Prior art date
Application number
PL413130A
Other languages
English (en)
Other versions
PL413130A1 (pl
Inventor
Piotr Radomski
Andrzej Jarosiński
Zbigniew Wzorek
Original Assignee
Politechnika Krakowska Im Tadeusza Kosciuszki
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Krakowska Im Tadeusza Kosciuszki filed Critical Politechnika Krakowska Im Tadeusza Kosciuszki
Priority to PL413130A priority Critical patent/PL237864B1/pl
Publication of PL413130A1 publication Critical patent/PL413130A1/pl
Publication of PL237864B1 publication Critical patent/PL237864B1/pl

Links

Landscapes

  • Compounds Of Alkaline-Earth Elements, Aluminum Or Rare-Earth Metals (AREA)

Abstract

Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej, obejmujący strącanie wodorotlenku magnezu z użyciem wodnych roztworów nieorganicznych soli magnezu i wodorotlenków metali alkalicznych, charakteryzuje się tym, że strącony osad wodorotlenku magnezu, oddzielony od poreakcyjnej fazy ciekłej, przemywa się wodnym roztworem amoniaku o stężeniu 1 - 10% mas., w ilości 1 - 1,5 dm3 na 1 kg wodorotlenku magnezu w zawiesinie, aż do ustąpienia jonów charakterystycznych dla użytych substratów oraz ewentualnych produktów ubocznych powstających w toku syntezy wodorotlenku magnezu, po czym dokonuje rozdziału mieszaniny, korzystnie poprzez sedymentację grawitacyjną, a następnie osad płucze acetonem, w ilości 10 - 25 dm3 acetonu, a korzystnie 20 dm3, na 1 kg wodorotlenku magnezu w zawiesinie i dokonuje rozdziału mieszaniny, korzystnie poprzez sedymentację w temperaturze -30 do -20°C, najkorzystniej -22°C, przy czym proces płukania acetonem i sedymentacji powtarza się 2 do 6 razy, korzystnie 3 razy, a następnie tak uzyskany osad suszy dwuetapowo, przy czym wstępny etap suszenia prowadzi się w zakresie temperatur 50 - 80 °C, korzystnie 60°C, aż do odparowania acetonu oraz usunięcia resztek amoniaku zawartego w osadzie wodorotlenku magnezu, który następnie poddaje się suszeniu zasadniczemu w zakresie temperatur 110 - 160°C, najkorzystniej 150°C, aż do całkowitej utraty wilgoci w suszonym produkcie.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej metodą strąceniową w środowisku wodnym.
Jednym z potencjalnych kierunków zastosowania wodorotlenku magnezu jest przemysł tworzyw sztucznych. Związek ten spełniając odpowiednie wymagania może być stosowany jako antypiren (dodatek uniepalniający) do tworzyw sztucznych.
Głównymi wymaganiami stawianymi nieorganicznym uniepalniaczom, wtym wodorotlenkowi magnezu, jest wysoka czystość oraz silne rozdrobnienie. Silnie rozdrobnienie ułatwia wprowadzenie wodorotlenku magnezu do matrycy polimerowej na etapie przetwórstwa tworzyw. Wysoka czystość obniża ryzyko wystąpienia dodatkowych procesów w czasie płonięcia materiału polimerowego. Czystość otrzymywanego wodorotlenku magnezu zależy od zastosowanych surowców wyjściowych.
Zasada działania uniepalniacza opartego na wodorotlenku magnezu jest stosunkowo prosta. Wodorotlenek magnezu w temperaturze 300-320°C rozkłada się z wydzieleniem pary wodnej. Termiczny rozkład wodorotlenku magnezu przebiega według endotermicznej reakcji:
Mg(OH)2 MgO + H2Ot ΔΗ = 84,39 kJ/mol
Powstała para rozcieńcza gazy palne oraz blokuje do nich dostęp powietrza, co powoduje obniżenie temperatury płomienia. Poza tym powstający w czasie kalcynacji tlenek magnezu blokuje poprzez zwartą zgorzelinę dostęp powietrza do głębszych części materiału oraz rozprowadza ciepło po powierzchni.
Oba te procesy skutkują obniżeniem temperatury płonięcia bądź całkowitym zatrzymaniem tego procesu, co opisano w wielu doniesieniach literaturowych, m.in.: Sain M., Park S. H, Suhara F., Law S. “Flame retardant and mechanical properties ot natural fibre-PP composites containing magnesium hydroxide”, Polymer Degradation and Stability 83, 2004, 363-367 oraz Gao Y., Wang W., Su Y., Shen Q., Wang D. “Influence of magnesium sourse on the crystallization behaviors of magnesium hudroxide”, Journal of Crystal Growth 310, 2008, 3771-3778.
Wyznacznikiem określającym palność materiału jest tzw. indeks tlenowy. Dodawanie wodorotlenku magnezu do wybranych materiałów polimerowych skutkuje podwyższeniem indeksu tlenowego do wartości normatywnej odpowiadającej tworzywom samogasnącym (PN-ISO 4589-2:1999).
Otrzymywanie wodorotlenku magnezu o strukturze wymaganej dla zastosowania go jako środka o obniżającego palność (antypirenu) metodą strąceniową jest stosunkowo proste, na co wskazano np. w pracach: Wang P., Li C., Gong H., Wang H., Liu J. „Morphology control and growth mechanism of magnesium hydroxide nanoparticles via a simple wet precipitation method”, Ceramics International, 37 (8), 2011, 3365-3370 oraz Xu H., Deng X., „Preparation and properties of superfine Mg(OH)2 flame retardant”, Transactions of Nonferrous Metals Society of China, 16(2), 2006, 488-492.
W literaturze patentowej również znajduje się szereg informacji o sposobach wytwarzania wodorotlenku magnezu w środowisku wodnym metodą strąceniową.
Przykładowo, w opisie patentowym KR 100413086 ujawniono sposób wytwarzania z wysoką wydajnością wodorotlenku magnezu o jednorodnym rozkładzie wielkości cząstek i o wysokiej dyspersji na drodze reakcji soli magnezu i roztworu alkalicznego. Wodorotlenek magnezu wytwarza się w następujących etapach: reakcji nadmiaru soli magnezu, takiej jak MgCb, MgSO4 lub Mg(NOs)2 z roztworem alkaliów, takich jak NH4OH, NaOH lub Ca(OH)2 w temperaturze 0-10°C przez 0,5 do 1 godz., przy pH 6,5-7,5 i stosunku molowym Mg / roztwór soli alkalicznej wynoszącym 1,05-1,1 : 2; przetrzymywania roztworu w temperaturze 160-180°C przez 1 godzinę, dla wytworzenia jednorodnych kryształów w formie sześciokątnych płytek Mg(OH)2; dodanie soli magnezu i roztworu alkalicznego do reagentów w 20-60°C, utrzymując pH 6,5-7,5 i kolejne przetrzymywanie w temperaturze 160-180°C w celu krystalizacji uformowanych cząstek w jednorodnej postaci. Otrzymany wodorotlenek magnezu ma cząstki wielkości 0,7-1 mikrometra wielkości i powierzchnię właściwą (BET) ok. 5 m2/g.
W opisie patentowym US 7553462 przedstawiono z kolei sposób produkcji nanocząstek wodorotlenku magnezu z użyciem polioli jako modyfikatora syntezy wodorotlenku magnezu z MgCb lub Mg(NOs)2 lub Mg(CH3COO)2 lub ich hydratów lub wodnych roztworów tych soli jako prekursorów magnezu i alkalicznych wodorotlenków metalu wybranego z grupy obejmującej NaOH, KOH, LiOH lub czwartorzędowych związków amoniowych (NR4OH, gdzie R oznacza CH3, C2H5, C3H7, C4H9) lub alkoholanów metali, obejmujący następujące etapy:
PL 237 864 B1
- rozpuszczanie prekursora Mg w wybranym poliolu, w celu wytworzenia pierwszego roztworu;
- wytworzenie drugiego roztworu w postaci wodnego roztworu wodorotlenku metalu alkalicznego zmieszanego z poliolem lub wodnego roztworu czwartorzędowego związku amoniowego zmieszanego z poliolem lub alkoholanów metali mieszanych z poliolem;
- dodanie pierwszego roztworu do drugiego roztworu w celu wytworzenia mieszaniny;
- mieszanie mieszaniny;
- ogrzanie mieszaniny w jednym lub w wielu etapach do temperatury pomiędzy 30°C a 300°C;
- chłodzenie do temperatury otoczenia zawiesiny zawierającej wytworzony produkt (wodorotlenek magnezu); i
- oddzielenie cząstek stałych z zawiesiny przy użyciu odpowiedniej metody rozdziału ciało stałe/ciecz.
Ze zgłoszenia patentowego PL 394277(A1) znany jest sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokim stopniu zdyspergowania metodą strąceniową, z użyciem wybranych soli siarczanu(VI) magnezu, azotanu(V) magnezu, chlorku magnezu oraz wodorotlenku amonu, mającego zastosowanie m.in. jako materiał uniepalniający. Znany sposób polega na tym, że roztwór soli: siarczanu(VI) magnezu, azotanu(V) magnezu, chlorku magnezu o stężeniach 3-20%, korzystnie 5% dozowany jest z wodorotlenkiem amonu o stężeniu co najmniej 1,5% dla stechiometrycznego stosunku reagentów, bądź nadmiaru jednego z reagentów w zakresie 1,2-3, do układu wodnego, z szybkością dozowania 1-10, korzystnie 2,3 cm3/min., w temperaturze 20-80, korzystnie 60°C, a otrzymany produkt suszy się w temperaturze powyżej 160°C.
W zgłoszeniu patentowym PL 397985(A1) ujawniono z kolei sposób otrzymywania modyfikowanego wodorotlenku magnezu metodą strąceniową z użyciem soli magnezu i wodorotlenku amonu, z bezpośrednią funkcjonalizacją poli(glikolami etylenowymi), polegający na tym, że roztwór soli siarczanu(VI) magnezu lub azotanu(V) magnezu lub chlorku magnezu o stężeniu 3-20%, korzystnie 5% dozuje się z wodorotlenkiem amonu o stężeniu co najmniej 1,5% dla stechiometrycznego stosunku reagentów albo nadmiaru jednego z reagentów w zakresie 1,2-3 do układu wodnego z bezpośrednim dodatkiem modyfikatora, związku niejonowego z grupy poli(glikoli etylenowych) o średnich masach cząsteczkowych powyżej 200 oraz stężeniu 0,3-10, korzystnie 2%, z szybkością dozowania 1-10, korzystnie 2,3 cm3/min, w temperaturze 20-90, korzystnie 60°C, a otrzymany produkt suszy się w temperaturze poniżej 160°C.
Jednakże przy otrzymywaniu wodorotlenku magnezu o pożądanych cechach metodami strąceniowymi, największym i w niedostatecznym stopniu rozwiązanym problemem technicznym jest oddzielenie powstałego produktu od roztworu, często zawierającego produkty uboczne powstałe w czasie jego syntezy oraz etap suszenia produktu.
Niedokładne usunięcie produktów ubocznych powstałych na etapie otrzymywania wodorotlenku magnezu powoduje, iż w czasie suszenia otrzymany osad (mający postać pulpy) ulega zlepieniu. Skutkiem tego będący produktem finalnym wodorotlenek magnezu charakteryzuje stosunkowo niską powierzchnią właściwą i nieregularne uziarnienie.
W praktyce przemysłowej ważne jest aby wodorotlenek magnezu stosowany jako dodatek uniepalniający (antypiren) charakteryzował się stosunkowo stałym składem chemicznym (wysoką i praktycznie stałą zawartością wodorotlenku magnezu) oraz stabilnością uziarnienia przy jednoczesnym silnym stopniu rozdrobnienia. Rozwinięcie powierzchni ziaren wodorotlenku magnezu, a przy tym zmniejszenie wielkości ziarna zwiększa możliwość użycia go jako dodatku uniepalniającego. Dlatego w przemysłowych zastosowaniach jako korzystną wyjściową wielkość ziarna - konglomeratu wodorotlenku magnezu przyjmuje się wielkość około 100 nm, co odpowiada powierzchni właściwej około 120 m2/g.
Problem otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej oraz stałym uziarnieniu wymógł poszukiwanie takiej metody otrzymywania produktu syntezowanego metodami hydrolitycznymi (strąceniowymi), aby po operacjach przemywania i suszenia strąconego wodorotlenku magnezu można było otrzymać produkt o maksymalnie rozwiniętej powierzchni właściwej i korzystnie stałym uziarnieniu.
Rozwiązanie postawionego zagadnienia technicznego okazało się możliwe dzięki opracowaniu przedstawiono poniżej sposobu.
PL 237 864 B1
Zgodnie z wynalazkiem, sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej, obejmujący strącanie wodorotlenku magnezu z użyciem wodnych roztworów nieorganicznych soli magnezu, zwłaszcza siarczanu, chlorku lub azotanu i wodorotlenków metali alkalicznych, zwłaszcza sodu lub potasu, oddzielanie strąconej fazy stałej od poreakcyjnej fazy ciekłej oraz przemywanie i suszenie osadu wodorotlenku magnezu, polega na tym, że osad strąconego wodorotlenku magnezu, oddzielony od poreakcyjnej fazy ciekłej, przemywa się wodnym roztworem amoniaku o stężeniu 1-10% mas., w ilości 1-1,5 dm3 na 1 kg wodorotlenku magnezu w zawiesinie, aż do ustąpienia jonów charakterystycznych dla użytych substratów (najczęściej siarczanowych, chlorkowych lub azotanowych, zależnie od wyjściowej soli magnezu) oraz ewentualnych produktów ubocznych, powstających w toku syntezy wodorotlenku magnezu wskutek obecności zanieczyszczeń technicznych w użytych substratach, po czym dokonuje rozdziału mieszaniny, korzystnie poprzez sedymentację grawitacyjną. Następnie osad płucze się acetonem, w ilości 10-25 dm3 acetonu, a korzystnie 20 dm3, na 1 kg wodorotlenku magnezu w zawiesinie i dokonuje rozdziału mieszaniny, korzystnie poprzez sedymentację w temperaturze -30 do -20°C, korzystnie -22°C, przy czym proces płukania acetonem i sedymentacji powtarza się 2 do 6 razy, a korzystnie 3 razy.
Następnie tak uzyskany osad suszy dwuetapowo, przy czym wstępny etap suszenia prowadzi się w zakresie temperatur 50-80°C, korzystnie 60°C, aż do odparowania acetonu oraz usunięcia resztek amoniaku zawartego w osadzie wodorotlenku magnezu, który następnie poddaje się suszeniu zasadniczemu w zakresie temperatur 110-160°C, najkorzystniej 150°C, aż do całkowitej utraty wilgoci w suszonym produkcie (suszenie prowadzi się aż do uzyskania stałej masy produktu).
Korzystne jest, aby przed rozpoczęciem procesu suszenia poddać osad filtracji próżniowej po ostatniej sedymentacji.
Korzystnie, do wytworzenia wodorotlenku magnezu w środowisku wodnym używa się rozpuszczalnej w wodzie nieorganicznej soli magnezu, korzystnie siarczanu (VI) magnezu jako źródła jonów magnezu i wodorotlenku sodu jako czynnika strącającego, w zakresie stężeń obu reagentów 0,75-2,0 mol/dm3, przy stechiometrycznym nadmiarze czynnika strącającego 5-15%, a korzystnie 10%.
Wodorotlenek magnezu otrzymany sposobem według wynalazku charakteryzuje się wysoką sypkością oraz wysoką powierzchnią właściwą i odpornością na zbrylanie.
Powierzchnia właściwa tak otrzymanego wodorotlenku magnezu jest wyższa nawet o 150% niż w przypadku prób otrzymanych w analogicznych warunkach strącania, lecz bez zastosowania dalszyc h etapów opisanej powyżej metody.
Ponadto, z otrzymanych w czasie przemywania roztworów istnieje możliwość odzyskania produktów ubocznych reakcji syntezy wodorotlenku magnezu (siarczanów, chlorków, azotanów, zależnie od zastosowanych soli magnezowych), które można wykorzystać np. w rolnictwie oraz amoniaku i acetonu, które ponownie można zawrócić do procesu.
Wynalazek w kilku przykładach realizacji, został objaśniony szczegółowo poniżej.
P r z y k ł a d 1 (porównawczy)
Wodorotlenek magnezu otrzymywano z wykorzystaniem roztworów siarczanu(VI) magnezu, a jako czynnik strącający zastosowano wodny roztwór wodorotlenku sodu. Proces syntezy wodorotlenku magnezu prowadzono poprzez wprowadzenie roztworu wodorotlenku sodu z stałym natężeniem przepływu (10 cm3/min) do wcześniej odmierzonego roztworu siarczanu(VI) magnezu. Stężenia użytych reagentów zestawiono poniżej w tabeli 1.
Proces prowadzono w temperaturze otoczenia z nadmiarem czynnika strącającego 10% względem stechiometrii reakcji, przy intensywnym mieszaniu mieszaniny reakcyjnej. Otrzymany osad wodorotlenku magnezu oddzielano przez sedymentacje grawitacyjną i przemywano wodą dejonizowaną o temperaturze 50-70°C, a następnie suszono w temperaturze 105-115°C do stałej masy. Próbki sypkie wodorotlenku magnezu analizowano celem określenia powierzchni właściwej (wielkość tą oznaczono metodą BET - izoterma Brunauera, Emmetta, Tellera). Część próbek w czasie suszenia ulegało jednak zbryleniu, co uniemożliwiało przeprowadzenie w/w analizy we wszystkich przypadkach. W tabeli 1 zestawiono wartość stężeń stosowanych reagentów oraz powierzchnię właściwą otrzymanego wodorotlenku magnezu.
PL 237 864 Β1
Tabela 1. Powierzchnia właściwa otrzymanego wodorotlenku magnezu w zależności od stężenia zastosowanych reagentów
Lp. Stężenia reagentów [mol/dmJ] Powierzchnia właściwa Mg(OH)2 [m2/g]
MgSO4 NaOH
1 2,0 0,5 Próbka zbyt zbrylona
2 0,8 0,5 64,42
3 0,6 0,4 Próbka zbyt zbrylona
4 0,2 0,4 115,20
Przykład 2
Zsyntezowano wodorotlenek magnezu jak opisano w przykładzie 1, z tym że bezpośrednio po zakończeniu procesu strącania z roztworu po reakcyjnego zastosowano dwukrotne przemywanie wodnym roztworem amoniaku o stężeniu 5% mas., w ilości 1 g na 1 g osadu, a następnie trzykrotne przemywanie acetonem, w ilości 1 g/0,5 g osadu oraz sedymentację dobową w temperaturze -25°C. Otrzymany po przemywaniu acetonem osad filtrowano i suszono, początkowo w temperaturze 50°C przez dwie godziny, następnie w temperaturze 130°C do stałej masy (około 3 godziny). We wszystkich przypadkach otrzymany wodorotlenek magnezu charakteryzował się wysoką sypkością. Otrzymane osady analizowano celem wyznaczenia powierzchni właściwej przy zastosowaniu metody porównawczej Blaine'a. Jako wzorce przy tej metodzie stosowano próbki wodorotlenku magnezu, których powierzchnia właściwa została wyznaczona metodą BET (metoda bezwzględna). Ze względu na zastosowanie dodatkowych reagentów do obróbki osadu (wody amoniakalnej, acetonu) określono także czystość otrzymanego produktu poprzez oznaczenie zawartości magnezu w otrzymanym osadzie. Wyniki zestawiono w tabeli 2.
Tabela 2. Powierzchnia właściwa i zawartość magnezu otrzymanego wodorotlenku magnezu w zależności od stężenia zastosowanych reagentów
Lp. Stężenia reagentów [mol/dm3] Powierzchnia właściwa Mg(OH)2 [m2/g] Zawartość Mg w Mg(OH)2 [%mas.]*
MgSO4 NaOH
1 2,0 0,5 57 41,65
2 0,8 0,5 66 41,65
3 0,6 0,4 119 41,67
4 0,2 0,4 169 41,46
*Hipotetyczna zawartość magnezu w Mg(OH)2 wynosi 41,675%mas.
Stwierdzono, że zastosowanie metody opracowanej według wynalazku eliminuje ryzyko zlepiania się drobin wodorotlenku magnezu. Otrzymany produkt charakteryzował się wysoką sypkością niezależnie od stężenia wyjściowego roztworu soli magnezu czy zasady. Otrzymane osady cechowała także wyższa powierzchnia właściwa niż w przypadku próbek otrzymanych w znany sposób wg przykładu 1 oraz wysoka czystość 99,94-99,99% mas.
Przykład 3
Otrzymywano wodorotlenek magnezu z siarczanu(VI) magnezu w zakresie stężeń 0,75-2,0 mol MgSO4/dm3 (zmienianych co 0,25 mol/dm3) z zastosowaniem wodorotlenku sodu jako czynnika strącającego w zakresie stężeń zmienianych jak roztworów siarczanu(VI) magnezu. Ilość reagentów była dobrana tak aby otrzymać jednorazowo 10 g wodorotlenku magnezu. Syntezę wodorotlenku magnezu prowadzono w temperaturze otoczenia przy intensywnym mieszaniu mieszaniny reakcyjnej. Wprowadzanie reagentów, oddzielanie osadu po zakończeniu reakcji, płukanie produktu reakcji wodnym roztworem amoniaku, oddzielenie fazy stałej, płukanie acetonem i oddzielanie osadu wodorotlenku magnezu odbywało się analogicznie jak w przykładzie 2. Otrzymany wodorotlenek magnezu suszono dwuetapowo jak w przykładzie 2. Wszystkie próbki otrzymano w stanie sypkim. Powierzchnia właściwa tak otrzymanego wodorotlenku magnezu zawierała się w szerokim przedziale 116-605 m2/g w zależności od stężenia wybranych reagentów, co przedstawiono w tabeli 3.
PL 237 864 Β1
Tabela 3. Zestawienie otrzymanych powierzchni właściwych Mg(OH)2 zależnie od stężenia stosowanych substratów
Stężenie NaOH [mol/dm3] Stężenie MgSOą [mol/dmJ]
0,75 1,00 1,25 1,50 1,75 2,00
0,75 115* 198 246 265 285 304
1,00 145* 244 270 299 317 356
1,25 199* 271 322 341 371 390
1,50 247* 311 362 392 431 444
1,75 299* 355 398 421 485 529
2,00 342* 402 446 473 541 609
* W próbach tych powierzchnię właściwą określono metodą BET, a w pozostałych metodą Blaine'a
Określono także czystość otrzymanego wodorotlenku magnezu (poprzez oznaczenie zawartości magnezu w próbie). Wszystkie próby zawierały się w przedziale 41,65-41,67% mas. Mg2+ co wskazuje, że opracowana metoda nie wpływa na czystość produktu końcowego.
Przykład 4 (porównawczy)
Otrzymywano wodorotlenek magnezu z roztworów wodnych siarczanu(VI) magnezu. Jako czynnik strącający zastosowano wodę amoniakalną o stężeniu NH3 25% mas. Zastosowanie wody amoniakalnej jako czynnika strącającego miało na celu wyeliminowanie jej z procesu przemywania osadu i suszenia. Proces syntezy wodorotlenku magnezu prowadzono w temperaturze otoczenia, stosując nadmiar czynnika strącającego wynoszący 10% względem ilości wynikającej ze stechiometrii. Osad po strąceniu poddawano przemywaniu wodą dejonizowaną bez dodatku wody amoniakalnej, gdyż amoniak wprowadzono do mieszaniny reakcyjnej już na etapie syntezy wodorotlenku magnezu. Przemyty wodą dejonizowaną osad wodorotlenku magnezu, suszono dwuetapowo tak jak opisano to w przykładzie 2. Wszystkie próbki otrzymanego wodorotlenku magnezu po wysuszeniu były sypkie. Wyznaczono powierzchnię właściwą otrzymanego produktu z zastosowaniem techniki BET. Stwierdzono, że powierzchnia właściwa otrzymanego wodorotlenku magnezu była znacznie niższa niż w przypadku prób otrzymanych z siarczan(VI) magnezu o tych samych stężeniach i przy zastosowaniu wodorotlenku sodu jako czynnika strącającego. Otrzymane wyniki zestawiono w tabeli 4.
Tabela 4. Powierzchnia właściwa otrzymanego wodorotlenku magnezu w zależności od stężenia zastosowanych reagentów
Lp. Stężenia reagentów Powierzchnia właściwa Mg(OH)2 [m2/g]
MgSO4 [mol/dmJl NH3 [% mas.]
1 2,0 25 14,92
2 0,8 58,23
3 0,6 63,54
4 0,2 66,63
Zastrzeżenia patentowe

Claims (3)

1. Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej, obejmujący strącanie wodorotlenku magnezu z użyciem wodnych roztworów nieorganicznych soli magnezu, zwłaszcza siarczanu magnezu i wodorotlenków metali alkalicznych, zwłaszcza sodu lub potasu, oddzielanie strąconej fazy stałej od poreakcyjnej fazy ciekłej oraz przemywanie i suszenie osadu wodorotlenku magnezu, znamienny tym, że oddzielony od poreakcyjnej
PL 237 864 B1 fazy ciekłej osad strąconego wodorotlenku magnezu, przemywa się wodnym roztworem amoniaku o stężeniu 1-10% mas., w ilości 1-1,5 dm3 na 1 kg wodorotlenku magnezu w zawiesinie, aż do ustąpienia jonów charakterystycznych dla użytych substratów oraz ewentualnych produktów ubocznych powstających w toku syntezy wodorotlenku magnezu, po czym dokonuje rozdziału mieszaniny, poprzez sedymentację grawitacyjną, a następnie osad płucze acetonem, w ilości 10-25 dm3 acetonu, a korzystnie 20 dm3 na 1 kg wodorotlenku magnezu w zawiesinie i dokonuje rozdziału mieszaniny, poprzez sedymentację w temperaturze -30 do -20°C, najkorzystniej -22°C, przy czym proces płukania acetonem i sedymentacji powtarza się 2 do 6 razy, korzystnie 3 razy, a następnie tak spreparowany osad wodorotlenku magnezu suszy dwuetapowo, przy czym wstępny etap suszenia prowadzi się w zakresie temperatur 50-80°C, korzystnie 60°C, aż do odparowania acetonu oraz usunięcia resztek amoniaku zawartego w osadzie, po czym osad poddaje się etapowi suszenia zasadniczego w zakresie temperatur 110-160°C, najkorzystniej 150°C, aż do całkowitej utraty wilgoci w suszonym produkcie.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do wytworzenia zawiesiny wodorotlenku magnezu w środowisku wodnym używa się siarczanu(VI) magnezu i wodorotlenku sodu jako czynnika strącającego, w zakresie stężeń obu reagentów 0,75-2,0 mol/dm3, przy stechiometrycznym nadmiarze czynnika strącającego 5-15%, a korzystnie 0%.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed procesem suszenia osad wodorotlenku magnezu poddaje się filtracji próżniowej.
PL413130A 2015-07-14 2015-07-14 Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej PL237864B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL413130A PL237864B1 (pl) 2015-07-14 2015-07-14 Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL413130A PL237864B1 (pl) 2015-07-14 2015-07-14 Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL413130A1 PL413130A1 (pl) 2017-01-16
PL237864B1 true PL237864B1 (pl) 2021-06-14

Family

ID=57756474

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL413130A PL237864B1 (pl) 2015-07-14 2015-07-14 Sposób otrzymywania wodorotlenku magnezu o wysokiej powierzchni właściwej

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL237864B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL413130A1 (pl) 2017-01-16

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US3306700A (en) Method of lithium recovery
CN106660794B (zh) 用于生产磷酸钙反应物的方法、所获得的反应物以及其在纯化液体排出物中的用途
CA2939417C (en) Process for producing high grade hydromagnesite and magnesium oxide
US12110233B2 (en) Active high purity magnesium oxide and its production method
US10364156B2 (en) Process for producing high grade hydromagnesite and magnesium oxide
US9346683B2 (en) Carbonate radical-containing magnesium hydroxide particle and manufacturing method thereof
CZ280034B6 (cs) Způsob výroby zásaditých roztoků polyaluminiumchloridu, obsahujících sírany
KR101908297B1 (ko) 간수를 이용한 난연성 수산화마그네슘의 제조방법
KR101885843B1 (ko) 합성 하이드로마그네사이트 입자 및 그의 제조방법
WO2014131950A1 (en) Preparation of salt particles from precipitated calcium carbonate
EA038041B1 (ru) Способы получения композиций удобрений
CZ362799A3 (cs) Způsob výroby krystalického tetrahydrátu hexaboritanu vápenatého
KR100985186B1 (ko) 난연성 수산화마그네슘 제조방법
KR102082873B1 (ko) 고순도 수산화마그네슘의 제조방법
CA2926356C (en) Production of high strength hydrochloric acid from calcium chloride feed streams by crystallization
KR101440473B1 (ko) 판상 알루미나의 제조방법
JP4746853B2 (ja) 高純度の金属水酸化物、その精製方法および製造方法、これらの方法により得た水酸化物および酸化物、ならびに合成樹脂組成物および合成樹脂成形品
KR101300229B1 (ko) 고즙으로부터 수산화마그네슘을 제조하는 방법
US8524192B2 (en) Aluminum hydroxide gel particle and production method thereof
US3294485A (en) Process for producing magnesium hydroxide and a noncontaminated effluent solution
JP4887070B2 (ja) P,p’−オキシビス(ベンゼンスルホニルヒドラジド)の製造方法
JP2006335578A (ja) 葉片状二水石膏及びその製造方法
CN105924023B (zh) 一种使用低品位菱镁矿制备氧化镁原料和低粒径氢氧化镁的方法
CN117247600A (zh) 一种多孔性二烷基次膦酸铝颗粒物及其制备方法和应用
WO2009029279A2 (en) Chemical synthesis and method to manufacture alkaline metal-aluminum phosphates