PL238793B1 - Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą - Google Patents

Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą Download PDF

Info

Publication number
PL238793B1
PL238793B1 PL422855A PL42285517A PL238793B1 PL 238793 B1 PL238793 B1 PL 238793B1 PL 422855 A PL422855 A PL 422855A PL 42285517 A PL42285517 A PL 42285517A PL 238793 B1 PL238793 B1 PL 238793B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
mip
synephrine
layer
acid
template
Prior art date
Application number
PL422855A
Other languages
English (en)
Other versions
PL422855A1 (pl
Inventor
Patrycja Łach
Maciej Cieplak
Marta Sosnowska
Piyush S. Sharma
Raghu Chitta
Francis D'souza
Francis D’Souza
Włodzimierz Kutner
Original Assignee
Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk filed Critical Inst Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk
Priority to PL422855A priority Critical patent/PL238793B1/pl
Publication of PL422855A1 publication Critical patent/PL422855A1/pl
Publication of PL238793B1 publication Critical patent/PL238793B1/pl

Links

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest nowy monomer jako próbnik redoks stanowiący p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]-ferrocenobenzen i sposób jego wytwarzania, polegający na tym, że 4-ferrocenobenzaldehyd jako związek wyjściowy poddaje się reakcji z 2,2'-bitiofenem w glikolu etylenowym w obecności kwasu nadchorowego(VII), w atmosferze azotu i w temperaturze pomiędzy -100 a 100°C, korzystnie 60°C, z wytworzeniem p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]-ferrocenobenzenu. Ponadto zgłoszenie obejmuje polimer wdrukowany molekularnie (MIP), w postaci warstwy jako jednostki rozpoznającej selektywnego chemoczujnika do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów, uprzednio zastosowanych jako szablony, zwłaszcza p-synefryna, z wbudowanym próbnikiem redoks. Przedmiotem zgłoszenia jest także sposób wytwarzania molekularnie wydrukowanego polimeru (MIP-u), a także jego zastosowanie, w którym przedmiotowy polimer (MIP-u) występuje w postaci warstwy jako jednostki rozpoznającej wybrane anality, zwłaszcza p-synefrynę, w selektywnym chemoczujniku do elektrochemicznego ich wykrywania i/lub oznaczania, zarówno w syntetycznych jak i biologicznych próbkach pochodzenia ludzkiego i zwierzęcego, korzystnie w nieobecności zewnętrznego próbnika redoks w roztworze badanym.

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest molekularnie wdrukowany polimer (ang. molecularly imprinted polymer, MIP) z wbudowanym kowalencyjnie próbnikiem redoks, selektywny chemoczujnik do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wdrukowanego molekularnie jako jednostką rozpoznającą oraz nowy monomer stanowiący p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen i sposób wytwarzania tego monomeru.
MlP-y stanowią znakomity przykład inteligentnych materiałów naśladujących rozpoznawanie biologiczne. Znalazły one zastosowanie, m.in. do budowy chemoczujników, w postaci selektywnych warstw rozpoznających (Cieplak, M.; Kutner, W., Artificial biosensors: How can molecular imprinting mimic biorecognition? Trends Biotechnol. 2016, 34, 922-941.). Chemoczujniki z tymi warstwami wykazują parametry analityczne (czułość, selektywność, dolna granica wykrywalności, itd.) niewiele ustępujące biosensorom, ale przewyższają te drugie pod względem łatwości wykonania i kosztów wytwarzania oraz trwałości i odporności na warunki zewnętrzne, takie jak podwyższona temperatura, kwasowe lub zasadowe środowisko, czy też obecność rozpuszczalników organicznych.
W przypadku elektrochemicznego oznaczania analitów, które są elektronieaktywne, stosuje się zewnętrzny względem MlP-u, tj. rozpuszczony w roztworze badanym, próbnik redoks, np., heksacyjanożelazian(ll) potasu. Najprawdopodobniej wiązanie cząsteczek analitu wewnątrz warstwy MIP-u powoduje pęcznienie tego polimeru i przez to zamyka pory w polimerze (Yoshimi, Y.; Narimatsu, A.; Nakayama, K.; Sekine, S.; Hattori, K.; Sakai, K., Development of an enzyme-free glucose sensor using the gate effect of a molecularly imprinted polymer. J. Artif. Organs 2009,12, 264-270). W wyniku tego pęcznienia dyfuzja próbnika redoks przez warstwę MIP-u do powierzchni elektrody jest utrudniona, co prowadzi do obniżenia faradajowskiego prądu tego próbnika. Jednakże w przypadku elektrod pokrytych warstwami przewodzących MlP-ów proponowany mechanizm zdaje się być niewłaściwy, np. widma elektrochemicznej spektroskopii impedancyjnej (ang. electrochemical impedance spectroscopy, EIS) zarejestrowane w trakcie naszych poprzednich badań wskazują, że wiązanie cząsteczek analitu we wdrukowanym politiofenie wcale nie blokuje dyfuzji cząsteczek próbnika redoks do powierzchni elektrody, a zmienia opór przeniesienia ładunku w reakcji elektrodowej (Cieplak, M.; Szwabinska, K.; Sosnowska, M.; Bikram, K. C. C; Borowicz, P.; Noworyta, K.; D'Souza, F.; Kutner, W., Selective electrochemical sensing of human serum albumin by semi-covalent molecular imprinting. Biosens. Bioelectron. 2015, 74, 960-966 oraz Huynh, T. P.; Bikram, K. C. C; Lisowski, W.; D'Souza, F.; Kutner, W., Molecularly imprinted polymer of bis (2,2'-bithienyl)methanes for selective determination of adrenaline. Bioelectrochemistry 2013, 93, 37-45).
Na tej podstawie można wywnioskować, iż możliwe jest kowalencyjne unieruchomienie próbnika redoks wewnątrz warstwy MIP. Umożliwiłoby to prowadzenie pomiarów bez konieczności dodawania próbnika redoks do roztworu badanego, co znacznie ułatwiałoby przygotowanie próbek do oznaczeń.
Jak do tej pory podjęto próby unieruchomienia próbnika redoks, ferrocenu, wewnątrz molekularnie wdrukowanych polimerów akrylowych za pomocą polimeryzacji wolnorodnikowej przez dodanie do mieszaniny polimeryzacyjnej monomerów zawierających ferrocen (Mazzotta, E.; Turco, A.; Chianella, I.; Guerreiro, A.; Piletsky, S. A.; Malitesta, C., Solid-phase synthesis of electroactive nanoparticles of molecularly imprinted polymers. A novel platform for indirect electrochemical sensing applications. Sens. Actuators B-Chem. 2016, 229, 174-180 oraz Udomsap, D.; Branger, C.; Culioli, G.; Dollet, P.; Brisset, H., A versatile electrochemical sensing receptor based on a molecularly imprinted polymer. Chem. Commun. 2014, 50, 7488-7491). Polimery te były usieciowane za pomocą dimetakrylanu glikolu etylenowego (ang. ethylene glycol dimethacrylate, EGDMA) a skop olimeryzowane pochodne ferrocenu stanowił winyloferrocen (Mazzotta, E.; Turco, A.; Chianella, I.; Guerreiro, A.; Piletsky, S. A.; Malitesta, C., Solid-phase synthesis of electroactive nanoparticles of molecularly imprinted polymers. A novel platform for indirect electrochemical sensing applications. Sens. Actuators B-Chem. 2016, 229, 174-180 oraz Udomsap, D.; Branger, C.; Culioli, G.; Dollet, P.; Brisset, H., A versatile electrochemical sensing receptor based on a molecularly imprinted polymer. Chem. Commun. 2014, 50, 7488-7491) lub metakrylan ferrocenometylu (Mazzotta, E.; Turco, A.; Chianella, I.; Guerreiro, A.; Piletsky, S. A.; Malitesta, C., Solid-phase synthesis of electroactive nanoparticles of molecularly imprinted polymers. A novel platform for indirect electrochemical sensing applications. Sens. Actuators B-Chem. 2016, 229, 174-180). Polimery te, w postaci mikro- lub nanocząstek, były przygotowane za pomocą polimeryzacji wolnorodnikowej. Następnie te mikro-/nanocząstki zostały osadzone na powierzchni elektrod z węgla szklistego (Mazzotta, E.; Turco, A.; Chianella, I.; Guerreiro,
PL 238 793 B1
A.; Piletsky, S. A.; Malitesta, C., Solid-phase synthesis of electroactive nanoparticles of molecularly imprinted polymers. A novel platform for indirect electrochemical sensing applications. Sens. Actuators B-Chem. 2016, 229, 174-180) lub wewnątrz elektrody z pasty węglowej (Udomsap, D.; Branger, C.; Culioli, G.; Dollet, P.; Brisset, H., A versatile electrochemical sensing receptor based on a molecularly imprinted polymer. Chem. Commun. 2014, 50, 7488-7491). W żadnym z tych przypadków mechanizm działania czujników nie został dokładnie wyjaśniony. Autorzy spekulują, że zmiana prądu utlenienia ferrocenu może wynikać z tworzenia kompleksu ferrocen-analit lub z blokowania dyfuzji przeciwjonów, ale żaden z tych mechanizmów nie został potwierdzony. Można także przypuszczać, że obserwowane jest utlenienie tylko tych grup ferrocenowych, które znajdują się w bezpośrednim kontakcie z powierzchnią elektrody. Prawdopodobnie jest to przyczyną niezadawalających parametrów analitycznych tych czujników.
Celem obecnego wynalazku jest sposób syntezy i osadzania na powierzchni elektrody, za pomocą elektropolimeryzacji w warunkach potencjodynamicznych, MlP-u selektywnego względem wybranych analitów oraz zastosowanie tak pokrytej elektrody do selektywnego elektrochemicznego ich oznaczania. Przykładowym szablonem/analitem wybranym do zilustrowania działania wynalazku jest p- synefryna. Polimer molekularnie wdrukowany za pomocą p- synefryny i wykorzystujący go selektywny chemoczujnik są przedmiotem poprzedniego wynalazku o nr P.422854.
Obecny wynalazek obejmuje nowy monomer jako próbnik redoks stanowiący p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]-ferrocenobenzen.
Wynalazek ponadto obejmuje sposób wytwarzania p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu określonego powyżej, charakteryzujący się tym, że 4-ferrocenobenzaldehyd jako związek wyjściowy poddaje się reakcji z 2,2'-bitiofenem w glikolu etylenowym w obecności kwasu nadchorowego(VII), w atmosferze azotu i w temperaturze pomiędzy -100 a 100°C, korzystnie 60°C, z wytworzeniem p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu, Etap (c).
Korzystnie, w tym sposobie, najpierw wytwarza się 4-ferronobenzaldehyd w sposób, który obejmuje dwa następujące etapy:
(a) aminobenzonitryl poddaje się działaniu azotynu(lll) sodu w temperaturze pomiędzy -100 a 100°C, korzystnie 0°C, a następnie ferrocenu w obecności sproszkowanego metalu przejściowego jako katalizatora, korzystnie miedzi, w środowisku kwaśnym z wytworzeniem 4-ferrocenobenzonitrylu, potem (b) ten 4-ferrocenobenzonitryl poddaje się działaniu odczynnika redukującego, korzystnie DIBALH-u, i metanolu w bezwodnej i beztlenowej atmosferze z wytworzeniem 4-ferronobenzaldehydu.
Korzystnie, w tym sposobie, wykonuje się kolejno Etapy (a) i (b) opisane wyżej, po czym stosuje się powyższy Etap (c).
Wynalazek również obejmuje polimer wdrukowany molekularnie (MIP), w postaci warstwy jako jednostki rozpoznającej selektywnego chemoczujnika do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów, uprzednio zastosowanych jako szablony, zwłaszcza p- synefryna, z wbudowanym próbnikiem redoks, charakteryzujący się tym, że ten próbnik redoks jest wbudowany kowalencyjnie i pełni również rolę monomeru sieciującego a stanowi go skopolimeryzowany monomer funkcyjny posiadający w swojej strukturze podstawnik, który jest elektroaktywny, ale nie bierze udziału w polimeryzacji, najkorzystniej jest to p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen, a ponadto polimer ten zawiera lipofilowy przeciwjon wbudowany albo uwięziony wewnątrz tego polimeru, dostarczany przez sól metali alkalicznych lub metali ziem alkalicznych, najkorzystniej Li, K, Na, Ca, Mg, z mocnymi kwasami organicznymi, wybranymi spośród kwasów sulfonowych, kwasu chromopropinowego i kwasów tiosulfonowych, przy czym monomer funkcyjny stanowi kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy.
Korzystnie, polimer według wynalazku, zawiera lipofilowy przeciwjon wbudowany poprzez uwięzienie wewnątrz tego polimeru, najkorzystniej dostarczany przez sól sodową kwasu chromopropinowego, która ulega unieruchomieniu w warstwie MIP-u podczas elektropolimeryzacji.
Korzystnie, polimer według wynalazku, zawiera lipofilowy przeciwjon wbudowany poprzez kopolimeryzację wewnątrz warstwy MIP-u podczas jej osadzania za pomocą elektropolimeryzacji, dostarczany najkorzystniej przez sól sodową kwasu tiofeno-2-metylo-sulfonowego.
Wynalazek ponadto obejmuje sposób wytwarzania molekularnie wdrukowanego polimeru (MIP-u) rozpoznającego wybrane anality, zwłaszcza p-synefrynę, metodą wdrukowania molekularnego, w postaci warstwy z wbudowanym próbnikiem redoks i przeciwjonem, w warunkach potencjodynamicznych lub potencjostatycznych, charakteryzujący się tym, że obejmuje następujące etapy, w których
PL 238 793 B1 (a) otrzymuje się warstwę MIP-u z użyciem roztworu do elektropolimeryzacji zawierającego wybrany analit jako związek pełniący rolę szablonu, kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy jako monomer funkcyjny zdolny do kompleksowania tegoż szablonu oraz związek pełniący rolę zarówno monomeru sieciującego jak i wewnętrznego próbnika redoks, oraz lipofilowy przeciwjon, który dostarczany jest przez sól metali alkalicznych lub sól metali ziem alkalicznych, najkorzystniej Li, K, Na, Ca, Mg, z mocnymi kwasami organicznymi, wybranymi spośród kwasów sulfonowych, kwasu chromopropinowego i kwasów tiosulfonowych, w rozpuszczalniku aprotycznym, korzystnie acetonitrylu, w obecności elektrolitu podstawowego, korzystnie chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego, przy czym roztwór do elektropolimeryzacji zawiera szablon, monomer funkcyjny, monomer sieciujący/wewnętrzny próbnik redoks i lipofilowy przeciwjon o stosunku molowym w zakresie od 1 : 1:1: 1 do 1 : 5 : 30 : 30; roztwór ten jest 0,1 M względem chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego (elektrolitu podstawowego), (b) warstwy MIP-u osadza się na powierzchni elektrod, korzystnie platynowych elektrod dyskowych, za pomocą elektropolimeryzacji w warunkach potencjodynamicznych, w zakresie potencjałów od -2,0 do 2,0 V vs Ag/AgCI, korzystnie od 0 do 1,30 V vs Ag/AgCI, z szybkością zmian potencjału od 5 do 1000 mV/s, korzystnie 50 mV/s, lub potencjostatycznych w zakresie potencjałów od -2,0 do 2,0 V vs Ag/AgCI, z wytworzeniem warstwy MIP-u z wdrukowanym molekularnie szablonem, a następnie (c) szablon ten usuwa się z osadzonej warstwy MIP-u poprzez ekstrakcję w 0,1 M NaOH i otrzymuje warstwę MIP-u selektywnego względem wybranego analitu.
Korzystnie, w sposobie według wynalazku, jako szablon, stanowiący analit, stosuje się składnik do wykrywania i/lub oznaczania w analizowanej próbce wybrany spośród atomów pierwiastka chemicznego, cząsteczek związków, jonów, rodników, najkorzystniej stosuje się p- synefrynę.
Korzystnie, w sposobie według wynalazku, w Etapie (a) stosuje się p- synefrynę jako szablon (jako szablon uprzednio służy sam analit), kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy jako monomer funkcyjny zdolny do kompleksowania tegoż szablonu, p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen jako zarówno monomer sieciujący jak i wewnętrzny próbnik redoks.
Korzystnie, w sposobie według wynalazku w Etapie (a) stosuje się sól kwasu chromopropinowego albo sól kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego jako lipofilowy przeciwjon, najkorzystniej te sole to sole sodowe.
Korzystnie, w sposobie według wynalazku w Etapie (a) stosuje się roztwór do elektropolimeryzacji zawierający szablon, monomer funkcyjny, monomer sieciujący/wewnętrzny próbnik redoks i lipofilowy przeciwjon o stosunku molowym w zakresie od 1 : 3 :12,5 : 6,25 w przypadku soli sodowej kwasu chromopropinowego albo 1 : 3 : 10 : 10 w przypadku soli sodowej kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego.
Korzystnie, w sposobie według wynalazku, w Etapie (a) jako próbniki redoks stosuje się polipirydylowe kompleksy Ru, Fr, Ir, Os, Mo, Co, W, a najkorzystniej p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen.
Wynalazek obejmuje też zastosowanie molekularnie wdrukowanego polimeru (MIP-u), określonego wyżej, w postaci warstwy jako jednostki rozpoznającej wybrane anality, zwłaszcza p- synefrynę, w selektywnym chemoczujniku do elektrochemicznego ich wykrywania i/lub oznaczania, zarówno w syntetycznych jak i biologicznych próbkach pochodzenia ludzkiego i zwierzęcego.
Korzystnie, zastosowanie według wynalazku, pozwala na prowadzenie oznaczeń elektrochemicznych w nieobecności (tj. bez) zewnętrznego próbnika redoks w roztworze badanym, w obecności wewnętrznego lipofilowego przeciwjonu, który jest wbudowany w MIP kowalencyjnie lub fizycznie uwięziony wewnątrz tego MIP-u, określonego powyżej.
Wspomniany wyżej MIP został przygotowany w podobny sposób jak w poprzednim wynalazku z tą różnicą, że zamiast 2,3'-bitiofenu (monomeru sieciującego) zastosowano nowy, specjalnie w tym celu zaprojektowany monomer - p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen (Przykład 1). Monomer ten pełnił rolę zarówno monomeru sieciującego, za pomocą swojej części bisbitiofenowej, jak i wewnętrznego próbnika redoks, za pomocą swojego podstawnika ferrocenowego (Przykłady 2, 3 i 4). Monomer ten został zsyntetyzowany zgodnie z Przykładem 1. Tak zmodyfikowane elektrody zostały zastosowane do elektrochemicznych oznaczeń p-synefryny w nieobecności zewnętrznych próbników redoks (Przykłady 2, 3 i 4).
Wynalazek zostanie teraz bliżej przedstawiony w korzystnych przykładach wykonania, z odniesieniem do załączonych rysunków, na których:
PL 238 793 B1
Fig. 1 przedstawia ogólny schemat działania elektrochemicznego czujnika z elektrodą pokrytą warstwą rozpoznającą MIP-u z zastosowaniem (a) zewnętrznego i (b) wewnętrznego próbnika redoks oraz (c) analityczny sygnał DPV,
Fig. 2 przedstawia wzory strukturalne (a) p-synefryny, (b) kwasu 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowego, (c) p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu, (d) soli sodowej kwasu chromopropinowego, (e) soli sodowej kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego i (f) proponowana struktura kompleksu p-synefryny z trzema cząsteczkami kwasu 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowego (taka sama jak w wynalazku nr P.422854),
Fig. 3 przedstawia krzywe potencjodynamiczne zarejestrowane podczas osadzania warstw MIP-ów; skład roztworów do polimeryzacji był następujący (a, c) 10 μM p- synefryna, (b) 20 μM p- synefryna, (a, c) 30 μM kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy, (b) 60 μM kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy, (a, c) 100 μM p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen, (b) 250 μM p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen,(b) 125 μM sól sodowa kwasu chromopropinowego, (c) 100 μM sól sodowa kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego i (a-c) 100 mM chloran(VII) tetrabutyloamoniowy (elektrolit podstawowy) w aceto-nitrylu; w każdym przypadku, w czasie osadzania wykonano pięć cykli prądowo-potencjałowych w zakresie od 0 do 1,30 V vs Ag/AgCI z szybkością zmiany potencjału 50 mV/s,
Fig. 4 przedstawia zmiany prądu DPV zarejestrowanego za pomocą platynowej elektrody dyskowej, w roztworze PBS (pH = 7,4), pokrytej warstwą MIP-u przygotowaną zgodnie z Przykładem 2, (1) przed ekstrakcją p-synefryny oraz po (2) 20, (3) 40, (4) 60 i (5) 80 min ekstrakcji w 0,1 M NaOH,
Fig. 5 przedstawia (a) zmiany prądu DPV zarejestrowanego za pomocą platynowej elektrody dyskowej, pokrytej warstwą MIP-u przygotowaną zgodnie z Przykładem 2, (1) po ekstrakcji p-synefryny 0,1 M NaOH, a następnie w obecności p-synefryny o stężeniu (2) 0,10, (3) 0,29, (4) 0,48, (5) 0,74 i (6) 0,99 μM oraz (b) krzywe kalibracyjne DPV skonstruowane na podstawie tych danych; pomiary były przeprowadzone z zastosowaniem roztworu PBS (pH = 7,4) w obecności w roztworze badanym soli anionu lipofilowego, NH4SCN, o stężeniu 0,1 M,
Fig. 6 przedstawia (a) zmiany prądu DPV zarejestrowanego za pomocą platynowej elektrody dyskowej, pokrytej warstwą MIP-u przygotowaną zgodnie z Przykładem 3, (1) po ekstrakcji p- synefryny 0,1 M NaOH, a następnie w obecności p- synefryny o stężeniu (2) 10, (3) 29, (4) 48, (5) 74 i (6) 99 nM oraz (b) krzywa kalibracyjna DPV skonstruowana na podstawie tych danych; pomiary były przeprowadzone z zastosowaniem roztworu PBS (pH = 7,4) w nieobecności w roztworze badanym ani, zewnętrznego próbnika redoks, ani lipofilowych przeciwjonów,
Fig. 7 przedstawia (a) zmiany prądu DPV zarejestrowanego za pomocą platynowej elektrody dyskowej, pokrytej warstwą MIP-u przygotowaną zgodnie z Przykładem 4, (1) po ekstrakcji p- synefryny 0,1 M NaOH, a następnie w obecności p- synefryny o stężeniu (2) 10, (3) 29, (4) 48, (5) 74 i (6) 99 nM oraz (b) krzywa kalibracyjna DPV skonstruowana na podstawie tych danych; pomiary były prowadzone z zastosowaniem roztworu PBS (pH = 7,4) w nieobecności zewnętrznego próbnika redoks,
Fig. 8 przedstawia (a) zmiany prądu DPV zarejestrowanego za pomocą platynowej elektrody dyskowej, pokrytej warstwą MIP-u przygotowaną w taki sam sposób jak sposób opisany w wynalazku nr P.422854, (1) po ekstrakcji p- synefryny za pomocą 0,1 M NaOH, a następnie w obecności p-synefryny o stężeniu (2) 0,10, (3) 0,29, (4) 0,48, (5) 0,74 i (6) 0,99 μM i (b) krzywa kalibracyjna DPV skonstruowana na podstawie tych danych; pomiary byty prowadzone z zastosowaniem 100 mM Ru(NH3)sCh jako zewnętrznego próbnika redoks.
Korzystne przykłady wykonania wynalazku
Aby osiągnąć cel niniejszego wynalazku, w poniższych przykładach wykonania zrealizowano następujące zadania badawcze.
- Zsyntetyzowano nowy bisbitiofenowy monomer sieciujący, który w swojej strukturze zawierał podstawnik ferrocenowy (Przykład 1).
- Przygotowano warstwy MIP-ów za pomocą elektropolimeryzacji potencjodynamicznej (Przykłady 2, 3 i 4).
PL 238 793 B1
- Wytworzono chemosensory do selektywnego oznaczania p- synefryny i wyznaczono ich parametry analityczne prowadząc pomiary w nieobecności zewnętrznego względem MIP-u, tj. w roztworze badanym, próbnika redoks.
W większości dotychczasowych elektrochemicznych metodach oznaczania substancji elektronieaktywnych z zastosowaniem elektrod pokrytych warstwami MIP-u do roztworu badanego dodaje się odpowiednią substancję elektroaktywną, tzw. próbnik redoks. Następnie mierzy się zmianę prądu faradajowskiego tegoż próbnika spowodowaną wiązaniem analitu wewnątrz warstwy MIP (metoda opisana w wynalazku nr P.422854). Osadzenie warstw MIP-ów z wbudowanym próbnikiem redoks pozwoliło na prowadzenie pomiarów bez konieczności dodawania próbnika redoks do roztworów badanych (Przykłady 2, 3 i 4).
Zgodnie z niniejszym wynalazkiem, można stosować ogólnie znane próbniki redoks, np. polipirydylowe kompleksy Ru, Fr, Ir, Os, Mo, Co, takie jak np. znane z pracy Bard A. J.; Faulkner L. R., Electrochemical Methods - Fundamentals and Applications. Wiley, 2000. Ponadto w przypadku niniejszego wynalazku zaproponowano nowozsyntetyzowany próbnik redoks, zdefiniowany w zastrz. 1, który stanowi jeden z proponowanych kandydatów w realizacji obecnego wynalazku.
Odczynniki i reagenty
Wszystkie zastosowane odczynniki chemiczne i rozpuszczalniki zakupiono w Sigma-Aldrich, z wyjątkiem kwasu 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowego zakupionego w firmie Enamine.
Procedury
P r z y k ł a d 1
Synteza p-[b/s(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu, tj. monomeru funkcyjnego z zbudowanym próbnikiem redoks
Pierwsze dwa etapy ścieżki syntetycznej p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu są znane z pracy: Benjamin J. Coe, Christopher J. Jones and Jon. A. McCleverty; J. Organometai Chem. 1994, 464, 225-232. Natomiast trzeci etap jest modyfikacją procedury stosowanej we wcześniejszych syntezach monomerów bisbitienylometanowych, tj. warunki reakcji są takie same jak w poprzednich pracach, ale substrat jest inny.
Etap 1. Otrzymywanie 4-ferrocenobenzonitrylu
Roztwór azotynu(lll) sodu (964,62 mg, 13,98 mmol) w 5 mL wody schłodzonej do ~0°C powoli wkroplono do intensywnie mieszanego roztworu 4-aminobenzonitrylu (1,524 g, 12,901 mmol) w 25 mL roztworu wody i stężonego kwasu solnego o stosunku objętościowym 1:1. Tak przygotowany roztwór był mieszany przez 30 min w ~0°C w celu wygenerowania soli diazoniowej. Jednocześnie ferrocen (4 g, 21,5 mmol) rozpuszczono w 27 mL stężonego kwasu siarkowego. Po dwóch godzinach mieszania roztwór ten został wylany na 100 mL wody z lodem. Następnie dodano sproszkowaną miedź (1,055 g, 16,60 mmol), po czym wkroplono ww. roztwór soli diazoniowej. Mieszanina reakcyjna była intensywnie mieszana przez noc. Następnie dodany został kwas askorbinowy (5,302 g, 54,06 mmol). Warstwa organiczna została wyekstrahowana dichlorometanem, następnie wysuszona nad siarczanem sodu, po czym odsączona i odparowana. Otrzymany surowy produkt, 4-ferrocenobenzonitryl, został oczyszczony chromatograficznie na kolumnie preparatywnej wypełnionej silikażelem. Jako eluent zastosowano roztwór rozpuszczalników, dichlorometanu i heksanu, o stosunku objętościowym 60:40. Po oczyszczeniu otrzymano 1,543 g 4-ferrocenobenzonitrylu z wydajnością 25%.
1 H NMR (CHCIe-d): Δδ (w ppm) 7,57-7,50 (m, 4H, fenyl H), 4,70 (t, 2H, ferrocen H), 4,43 (t, 2H, ferrocen H ), 4,05 (s, 5H, ferrocen H).
Etap 2. Otrzymywanie 4-ferrocenobenzaldehydu
Przez roztwór 4-ferrocenobenzonitrylu (1,0 g, 3,5 mmol) w 50 mL bezwodnego toluenu przez 15 min przepuszczano argon. Następnie wkroplono 3,85 mL 1,0 M wodorku diizobutyloglinu (ang. diisoammonium hydride, DIBALH) w dichlorometanie. Po dwóch godzinach mieszania dodano 8 mL metanolu. Po kolejnych 10 godzinach mieszania wkroplono 20 mL mieszaniny kwasu siarkowego i wody o stosunku objętościowym 1 : 3. Warstwę organiczną wyekstrahowano dichlorometanem, następnie wysuszono nad siarczanem sodu, po czym odsączono i w końcu odparowano. Otrzymany surowy produkt, 4-ferrocenobenzaldehyd, oczyszczono chromatograficznie na kolumnie preparatywnej wypełnionej silikażelem. Jako eluent zastosowano roztwór rozpuszczalników, dichlorometanu i heksanu, o stosunku objętościowym 80 : 20. Po oczyszczaniu otrzymano 0,61 g 4-ferrocenobenzaldehydu z wydajnością 60%.
1 H NMR (CHCI3-d): Δδ (w ppm) 9,97 (s, 1H, CHO), 7,79 (d, 2H, fenyl H), 7,59 (d, 2H, fenyl H), 4,74 (t, 2H, ferrocen H), 4,43 (t, 2H, ferrocen H), 4,05 (s, 5H, ferrocen H).
PL 238 793 B1
Etap 3. Otrzymywanie p-[b/s(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu
Roztwór 4-ferrocenobenzaldehydu (349,62 mg, 1,205 mmol) i 2,2'-bitiofenu (400 mg, 2,41 mmol) w 40 mL glikolu etylenowego mieszano przez 20 min w atmosferze azotu. Po dodaniu 6 mL HCIO4 (60%) mieszaninę reakcyjną mieszano przez kolejne 16 godz. w 60°C. Następnie ochłodzono ją do temperatury pokojowej, po czym odfiltrowano a zebrany osad przemyto dichlorometanem. Połączone przesącze przemyto nasyconym roztworem węglanu sodu a następnie wodą. Warstwę organiczną wyekstrahowano dichlorometanem, następnie wysuszono nad siarczanem sodu, po czym odsączono i w końcu odparowano. Otrzymany surowy produkt, p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen, oczyszczono chromatograficznie na kolumnie preparatywnej wypełnionej silikażelem. Jako eluent zastosowano mieszaninę rozpuszczalników, chloroformu i heksanu, o stosunku objętościowym 90 : 10. Po oczyszczaniu otrzymano 270 mg p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu z wydajnością 37%.
1H NMR (CHCI3-d): Δδ (w ppm) 7,45 (d, 2H, fenyl H), 7,27 (d, 2H, fenyl H), 7,19-7,16 (dd, 2H, bitiofen H), 7,12-7,09 (dd, 2H, bitiofen H), 7,03 (d, 2H, bitiofen H), 6,99-6,96 (m, 2H, bitiofen H), 6,80-6,77 (dd, 2H, bitiofen H), 5,74 (s, 1H, -CH-), 4,63 (t, 2H, ferrocen H), 4,31 (t, 2H, ferrocen H), 4,06-4,03 (m, 5H, ferrocen H); UV-vis w toluenie, λmax (nm): 445,5; FAB mass (m/e): obliczona, 604,66; zmierzona, [M+] 604,0.
P r z y k ł a d 2
Przygotowanie i osadzanie na powierzchni elektrody molekularnie wdrukowanego polimeru (MIP-u) z wbudowanym próbnikiem redoks oraz jego zastosowanie do pośredniego oznaczania p-synefryny w warunkach stacjonarnych za pomocą różnicowej woltamperometrii pulsowej (DPV), bez dodatku zewnętrznego próbnika redoks, w obecności w roztworze NH4SCN, soli lipofilowego przeciwjonu (SCN-)
Warstwy MIP-u przygotowano i osadzono na platynowych elektrodach dyskowych o średnicy 1 mm za pomocą elektropolimeryzacji w warunkach potencjodynamicznych, w zakresie potencjałów od 0 do 1,30 V vs Ag/AgCI. W tym celu wykonano 5 cykli prądowo-potencjałowych z szybkością zmiany potencjału 50 mV/s. Zarejestrowane w trakcie elektropolimeryzacji zależności prądu od potencjału przedstawione są na Fig. 3a. Acetonitrylowy roztwór do elektropolimeryzacji był 10 μM względem p-synefryny (szablonu), 30 μM względem kwasu 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowego (monomeru funkcyjnego), 100 μM względem p-bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metyloferrocenbenzenu (pełniącego podwójną funkcję, tj. monomeru sieciującego i wewnętrznego próbnika redoks) i 0,1 M względem chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego (elektrolitu podstawowego). Podczas osadzania warstwy widoczne były wyraźne piki prądu anodowego i katodowego odpowiadające odwracalnemu, odpowiednio, utlenianiu i redukcji podstawnika ferrocenowego przy, odpowiednio, 500 i 415 mV vs Ag/AgCI. Obydwa piki rosły w kolejnych potencjałowych cyklach elektropolimeryzacyjnego osadzania. Świadczy to o tym, iż ferrocen trwale wbudowywał się w warstwę MIP-u.
Po elektropolimeryzacji, z warstwy MIP-u usunięto szablon (p- synefrynę). W tym celu elektrodę pokrytą warstwą MIP-u zanurzono na 60 min w 0,1 M NaOH, w temperaturze pokojowej, (20 ± 1) °C (Fig. 4). ‘
W celu zarejestrowania widm XPS i PM-IRRAS oraz wykonania zdjęć AFM, warstwę MIP-u osadzono na złoconych płytkach szklanych w sposób opisany powyżej.
Pomiary DPV wykonano w temperaturze pokojowej, (20 ± 1) °C, z zastosowaniem elektrochemicznego szklanego trójszyjnego mininaczynka, w kształcie litery V, o pojemności ~2,0 mL. Pomiary przeprowadzono w obecności w roztworze lipofilowego przeciwjonu, 0,1 M NH4SCN, w PBS (pH = 7,4).
W pomiarach DPV, potencjał zmieniano w zakresie od 0 do 1,0 V vs Ag/AgCI co 5 mV. Amplituda 50-ms pulsów potencjału wynosiła 25 mV.
Po zakończonym pomiarze, elektrodę zanurzano w 0,1 M NaOH na 20 do 60 min, w temperaturze pokojowej, (20 ± 1) °C, w celu tak dokładnego wyekstrahowania analitu, aby mierzony sygnał DPV osiągnął stałą maksymalną wartość wynoszącą ~6 μA.
Tak przygotowaną elektrodę zastosowano do oznaczania p-synefryny w roztworze PBS (pH = 7,4), w nieobecności zewnętrznego próbnika redoks. Niestety, w zakresie potencjałów od 0 do 0,70 V w tych warunkach faradajowskiego prądu utleniania ferrocenu w ogóle nie było (dane niepokazane). Prawdopodobnie pochodzące z PBS jony fosforanowe są zbyt hydrofilowe, aby dyfundować do wnętrza silnie lipofilowej warstwy MIP-u w celu zobojętnienia dodatniego ładunku elektrycznego generowanego na podstawnikach ferrocenowych podczas ich utleniania. Dlatego utlenianie to nie było możliwe. Aby umożliwić to utlenianie, do roztworu badanego p- synefryny dodaliśmy rodanek amonu.
PL 238 793 B1
Jony rodankowe okazały się wystarczająco lipofilowe, aby dyfundować w głąb MIP-u i działać jako przeciwjony powstających w wyniku elektroutleniania kationów ferrocenowych. Potwierdzeniem tej hipotezy było pojawienie się co prawda szerokiego, ale wyraźnego piku utleniania ferrocenu przy potencjale ~660 mV vs Ag/AgCI w obecności rodanku amonu w roztworze.
W pomiarach DPV względna zmiana prąd piku utleniania ferrocenu była proporcjonalna do stężenia p- synefryny w roztworze badanym w zakresie od 0,10 do 0,99 μM (Fig. 5) a równanie regresji liniowej opisujące tę zależność ma postać (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o = 2,08 x 10-1 + 3,72 x 10-4 c/nM, gdzie c oznacza stężenie p-synefryny w roztworze, (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o to względna zmiana prądu piku DPV dla wyekstrahowanej warstwy MIP-u a Idpv,o i Idpv,s to prąd piku, odpowiednio, w nieobecności i obecności analitu lub substancji przeszkadzającej. Przy stosunku sygnału do szumu, S/N = 3, współczynnik korelacji wynosił 0,895, a granica detekcji (ang. limit of detection, LOD) wynosiła 2,26 nM p-synefryny.
P r z y k ł a d 3 przygotowanie i osadzanie na powierzchni elektrody molekularnie wdrukowanego polimeru (MIp-u) z wbudowanym próbnikiem redoks i uwięzionym wewnątrz polimeru lipofilowym przeciwjonem oraz zastosowanie tego MIp-u w pomiarach DPV w nieobecności w roztworze badanym zewnętrznego próbnika redoks i lipofilowych przeciwjonów
Konieczność dodania soli odpowiednich przeciwjonów do badanych próbek (Przykład 2) sprawia, że ich przygotowanie jest równie czasochłonne jak w przypadku pomiarów z zewnętrznym próbnikiem redoks. Dlatego wewnątrz MIP-u unieruchomiono odpowiednie przeciwjony przez uwięzienie w nim lipofilowego kwasu chromopropinowego (Fig. 3b).
W tym celu warstwy MIP-u przygotowano i osadzono na platynowych elektrodach dyskowych za pomocą elektropolimeryzacji w warunkach potencjodynamicznych, w zakresie potencjałów od 0 do 1,30 V vs Ag/AgCI. Wykonano 5 cykli prądowo-potencjałowych z szybkością zmiany potencjału 50 mV/s. Zarejestrowane w trakcie elektropolimeryzacji zależności prądu od potencjału przedstawione są na Figurze 3b. Acetonitrylowy roztwór do elektropolimeryzacji był 20 μM względem p- synefryny (szablonu), 60 μM względem kwasu 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowego (monomeru funkcyjnego), 250 μM względem p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu (pełniącego podwójną funkcję, tj. monomeru sieciującego i wewnętrznego próbnika redoks), 125 μM względem soli sodowej kwasu chromopropinowego (lipofilowego przeciwjonu, który został uwięziony w warstwie MIP-u) i 0,1 M względem chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego (elektrolitu podstawowego).
Ekstrakcję szablonu i pomiary DPV wykonano w analogiczny sposób jak w Przykładzie 2, ale w nieobecności NH4SCN w roztworach badanych.
W pomiarach DPV w roztworze PBS (pH = 7,4) pojawiły się co prawda szerokie, ale wyraźne prądowe piki utleniania ferrocenu przy potencjale ~450 mV vs Ag/AgCI. Względna zmiana prądu piku utleniania ferrocenu w obecności unieruchomionego wewnątrz MIP-u lipofilowego przeciwjonu, kwasu chromopropinowego, była proporcjonalna do stężenia p-synefryny w roztworze badanym w zakresie od 0,01 do 0,1 μM (Fig. 6) a równanie regresji liniowej opisujące tę zależność ma postać (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o = 2,10 x 10-1 + 3,92 x 10-3 c/nM, gdzie c oznacza stężenie p-synefryny w roztworze badanym, (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o - względną zmianę prądu piku DPV dla wyekstrahowanej a p- synefryny warstwy MIP-u a Idpv,o i Idpv,s to prąd piku, odpowiednio, w nieobecności i obecności analitu lub substancji przeszkadzającej w roztworze badanym. Przy stosunku sygnału do szumu, S/N = 3, współczynnik korelacji wynosił 0,808, a LOD = 1,04 nM p- synefryny.
P r z y k ł a d 4
Przygotowanie i osadzanie na powierzchni elektrody molekularnie wdrukowanego polimeru (MIP-u), z kowalencyjnie wbudowanym zarówno próbnikiem redoks jak i przeciwjonem, oraz jego zastosowanie w pomiarach DPV, w nieobecności zewnętrznego próbnika redoks i zewnętrznych przeciwjonów
Inny sposób unieruchomienia wewnątrz MIP-u odpowiednich przeciwjonów polega na ich kopolimeryzacji z kwasem tiofeno-2-metylosulfonowym (Fig. 3c). W tym celu warstwy MIP-u przygotowano i osadzono na platynowych elektrodach dyskowych za pomocą elektropolimeryzacji w warunkach potencjodynamicznych, w zakresie potencjałów od O do 1,30 V vs Ag/AgCI. Wykonano 5 cykli prądowo-potencjałowych z szybkością zmiany potencjału 50 mV/s. Zarejestrowane w trakcie elektropolimeryzacji zależności prądu od potencjału przedstawiono na Figurze 3c. Acetonitrylowy roztwór do elektropolimeryzacji był 10 μM względem p- synefryny (szablonu), 30 μM względem kwasu 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowego (monomeru funkcyjnego), 100 μM względem p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferro
PL 238 793 B1 cenobenzenu (pełniącego podwójną funkcję, tj. monomeru sieciującego i wewnętrznego próbnika redoks), 100 μM względem soli sodowej kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego (przeciwjonu zdolnego do elektropolimeryzacji) i 0,1 M względem chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego (elektrolitu podstawowego).
Szablon wyekstrahowano i pomiary DPV wykonano w analogiczny sposób jak w Przykładzie 3. Względna zmiana prądu piku utleniania podstawnika ferrocenowego w obecności unieruchomionego wewnątrz polimeru przeciwjonu, kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego, była proporcjonalna do stężenia p-synefryny w zakresie od 0,01 do 0,1 μM (Fig. 7). Równanie regresji liniowej opisujące tę zależność ma postać: (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o = 2,74 x 10-1 + 4,66 x 10-3 c/nM, gdzie c oznacza stężenie p-synefryny w roztworze, (Idpv,o - Idpv,s)/ Idpv,o to względna zmiana prądu piku DPV dla wyekstrahowanej z p- synefryny warstwy MIP-u a Idpv,o i I dpv,s to prąd piku, odpowiednio, w nieobecności i obecności w roztworze badanym analitu lub substancji przeszkadzającej. Przy stosunku sygnału do szumu, S/N = 3, współczynnik korelacji wynosił 0,908, a LOD = 1,7 nM p- synefryny.
P r z y k ł a d 5 (porównawczy)
Pośrednie oznaczanie p- synefryny w warunkach stacjonarnych za pomocą różnicowej woltamperometrii pulsowej, DPV, z dodatkiem zewnętrznego próbnika redoks, Ru(NH3)gCI3
W celu pośredniego oznaczenia elektronieaktywnych analitów za pomocą elektrochemicznych czujników MIP z wykorzystaniem „efektu bramkowania”, zazwyczaj do roztworów oznaczanych próbek dodaje się próbniki redoks. Aby zilustrować działanie tych czujników, elektrochemicznie oznaczyliśmy p- synefrynę z zastosowaniem czujnika wytworzonego zgodnie z poprzednim wynalazkiem, P.422854. W niniejszych badaniach do roztworu badanego dodaliśmy próbnik redoks. Był to RU(NH3)sCh o stężeniu 100 mM (Fig. 8). W pomiarach DPV, względna zmiana prądu piku utleniania tego próbnika była proporcjonalna do stężenia p- synefryny w zakresie od 0,1 do 1,0 pM (Fig. 8b). Równanie regresji liniowej opisujące tę zależność ma postać (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o = 8,305 x 10-2 + 5,34 x 10-4 c/nM, gdzie c oznacza stężenie p-synefryny w roztworze, (Idpv,o - Idpv,s)/Idpv,o to względna zmiana prądu piku DPV dla wyekstrahowanej z p- synefryny warstwy MIP a Idpv,o i Idpv,s to prąd piku, odpowiednio, w nieobecności i obecności w roztworze badanym analitu lub substancji przeszkadzającej. Przy stosunku sygnału do szumu, S/N = 3, współczynnik korelacji wynosił 0,894 a LOD = 61,8 nM p- synefryny.
Wnioski
Elektropolimeryzacja potencjodynamiczna okazała się bardzo dogodna do osadzania warstwy MIP-u z wdrukowanym szablonem, p- synefryną. Według niniejszego wynalazku, opracowano i wytworzono czujnik chemiczny z wbudowanym wewnątrz MIP-u próbnikiem redoks. Wykazano, że do prawidłowego działania tego czujnika niezbędna jest obecność przeciwjonów (anionów) zdolnych do zobojętnienia dodatniego ładunku elektrycznego powstającego podczas elektroutleniania podstawników ferrocenowych. Dlatego wytworzono dwa chemoczujniki z warstwami MIP-u z wbudowanym próbnikiem redoks i wbudowanymi na dwa różne sposoby przeciwjonami, tj. wbudowanymi albo przez fizyczne pułapkowanie soli dużego lipofilowego przeciwjonu wewnątrz MIP-u (Przykład 3), albo za pomocą kopolimeryzacji soli takiego przeciwjonu z monomerem funkcyjnym i sieciującym (Przykład 4).
Podziękowania
Niniejsza praca została częściowo sfinansowana ze środków Narodowego Centrum Nauki (Grant NCN nr 2014/15/B/NZ7/01011 dla W.K.).

Claims (15)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Nowy monomer jako próbnik redoks stanowiący p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen.
  2. 2. Sposób wytwarzania p-[bis(2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu określonego w zastrz. 1, znamienny tym, że 4-ferrocenobenzaldehyd jako związek wyjściowy poddaje się reakcji z 2,2'-bitiofenem w glikolu etylenowym w obecności kwasu nadchorowego(VII), w atmosferze azotu i w temperaturze pomiędzy -100 a 100°C, korzystnie 60°C, z wytworzeniem p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzenu.
  3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że najpierw ewentualnie wytwarza się 4-ferronobenzaldehyd w sposób, który obejmuje dwa następujące etapy:
    (a) aminobenzonitryl poddaje się działaniu azotynu(lll) sodu w temperaturze pomiędzy -100 a 100°C, korzystnie 0°C, a następnie ferrocenu w obecności sproszkowanego metalu
    PL 238 793 B1 przejściowego jako katalizatora, korzystnie miedzi, w środowisku kwaśnym z wytworzeniem 4-ferrocenobenzonitrylu, potem (b) ten 4-ferrocenobenzonitryl poddaje się działaniu odczynnika redukującego, korzystnie DIBALH-u, i metanolu w bezwodnej i beztlenowej atmosferze z wytworzeniem 4-ferronobenzaldehydu.
  4. 4. Sposób według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że wykonuje się kolejno Etapy (a) i (b) według zastrz. 3, po czym stosuje się Etap (c) według zastrz. 2.
  5. 5. Polimer wdrukowany molekularnie (MIP), w postaci warstwy jako jednostki rozpoznającej selektywnego chemoczujnika do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów, uprzednio zastosowanych jako szablony, zwłaszcza p-synefryna, z wbudowanym próbnikiem redoks, znamienny tym, że ten próbnik redoks jest wbudowany kowalencyjnie i pełni również rolę monomeru sieciującego a stanowi go skopolimeryzowany monomer funkcyjny posiadający w swojej strukturze podstawnik, który jest elektroaktywny, ale nie bierze udziału w polimeryzacji, najkorzystniej jest to p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen, a ponadto polimer ten zawiera lipofilowy przeciwjon wbudowany albo uwięziony wewnątrz tego polimeru, dostarczany przez sól metali alkalicznych lub metali ziem alkalicznych, najkorzystniej Li, K, Na, Ca, Mg, z mocnymi kwasami organicznymi, wybranymi spośród kwasów sulfonowych, kwasu chromopropinowego i kwasów tiosulfonowych, przy czym monomer funkcyjny stanowi kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy.
  6. 6. Polimer według zastrz. 5, znamienny tym, że zawiera lipofilowy przeciwjon wbudowany poprzez uwięzienie wewnątrz tego polimeru, najkorzystniej dostarczany przez sól sodową kwasu chromopropinowego, która ulega unieruchomieniu w warstwie MIP-u podczas elektropolimeryzacji.
  7. 7. Polimer według zastrz. 5, znamienny tym, że zawiera lipofilowy przeciwjon wbudowany poprzez kopolimeryzację wewnątrz warstwy MIP-u podczas jej osadzania za pomocą elektropolimeryzacji, dostarczany najkorzystniej przez sól sodową kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego.
  8. 8. Sposób wytwarzania molekularnie wdrukowanego polimeru (MIP-u) rozpoznającego wybrane anality, zwłaszcza p- synefrynę, metodą wdrukowania molekularnego, w postaci warstwy z wbudowanym próbnikiem redoks i przeciwjonem, w warunkach potencjodynamicznych lub potencjostatycznych, znamienny tym, że obejmuje następujące etapy, w których (a) otrzymuje się warstwę MIP-u z użyciem roztworu do elektropolimeryzacji zawierającego wybrany analit jako związek pełniący rolę szablonu, kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy jako monomer funkcyjny zdolny do kompleksowania tegoż szablonu oraz związek pełniący rolę zarówno monomeru sieciującego jak i wewnętrznego próbnika redoks, oraz lipofilowy przeciwjon, który dostarczany jest przez sól metali alkalicznych lub sól metali ziem alkalicznych, najkorzystniej Li, K, Na, Ca, Mg, z mocnymi kwasami organicznymi, wybranymi spośród kwasów sulfonowych, kwasu chromopropinowego i kwasów tiosulfonowych, w rozpuszczalniku aprotycznym, korzystnie acetonitrylu, w obecności elektrolitu podstawowego, korzystnie chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego, przy czym roztwór do elektropolimeryzacji zawiera szablon, monomer funkcyjny, monomer sieciujący/wewnętrzny próbnik redoks i lipofilowy przeciwjon o stosunku molowym w zakresie od 1 : 1 : 1 : 1 do 1 : 5 : 30 : 30; roztwór ten jest 0,1 M względem chloranu(VII) tetrabutyloamoniowego (elektrolitu podstawowego), (b) warstwy MIP-u osadza się na powierzchni elektrod, korzystnie platynowych elektrod dyskowych, za pomocą elektropolimeryzacji w warunkach potencjodynamicznych, w zakresie potencjałów od -2,0 do 2,0 V vs Ag/AgCI, korzystnie od 0 do 1,30 V vs Ag/AgCI, z szybkością zmian potencjału od 5 do 1000 mV/s, korzystnie 50 mV/s, lub potencjostatycznych w zakresie potencjałów od -2,0 do 2,0 V vs Ag/AgCI, z wytworzeniem warstwy MIP-u z wdrukowanym molekularnie szablonem, a następnie (c) szablon ten usuwa się z osadzonej warstwy MIP-u poprzez ekstrakcję w 0,1 M NaOH i otrzymuje warstwę MIP-u selektywnego względem wybranego analitu.
  9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że jako szablon, stanowiący analit, stosuje się składnik do wykrywania i/lub oznaczania w analizowanej próbce wybrany spośród atomów pierwiastka chemicznego, cząsteczek związków, jonów, rodników, najkorzystniej stosuje się p-synefrynę.
    PL 238 793 B1
  10. 10. Sposób według zastrz. 8 albo 9, znamienny tym, że w Etapie (a) stosuje się p-synefrynę jako szablon (jako szablon uprzednio służy sam analit), kwas 2,2'-bitiofeno-5-karboksylowy jako monomer funkcyjny zdolny do kompleksowania tegoż szablonu, p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen jako zarówno monomer sieciujący jak i wewnętrzny próbnik redoks.
  11. 11. Sposób według dowolnego spośród zastrz. 8-10, znamienny tym, że w Etapie (a) stosuje się sól kwasu chromopropinowego albo sól kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego jako lipofilowy przeciwjon, najkorzystniej te sole to sole sodowe.
  12. 12. Sposób według dowolnego spośród zastrz. 8-11, znamienny tym, że w Etapie (a) stosuje się roztwór do elektropolimeryzacji zawierający szablon, monomer funkcyjny, monomer sieciujący/wewnętrzny próbnik redoks i lipofilowy przeciwjon o stosunku molowym w zakresie od 1 : 3 : 12,5 : 6,25 w przypadku soli sodowej kwasu chromopropinowego albo 1 : 3 :10 :10 w przypadku soli sodowej kwasu tiofeno-2-metylosulfonowego.
  13. 13. Sposób według dowolnego spośród zastrz. 8-12, znamienny tym, że w Etapie (a) jako próbniki redoks stosuje się polipirydylowe kompleksy Ru, Fr, Ir, Os, Mo, Co, W, a najkorzystniej p-[ bis (2,2'-bitieno-5-ylo)metylo]ferrocenobenzen.
  14. 14. Zastosowanie molekularnie wdrukowanego polimeru (MIP-u), określonego w zastrz. 5, w postaci warstwy jako jednostki rozpoznającej wybrane anality, zwłaszcza p- synefrynę, w selektywnym chemoczujniku do elektrochemicznego ich wykrywania i/lub oznaczania, zarówno w syntetycznych jak i biologicznych próbkach pochodzenia ludzkiego i zwierzęcego.
  15. 15. Zastosowanie według zastrz. 13, znamienne tym, że pozwala na prowadzenie oznaczeń elektrochemicznych w nieobecności zewnętrznego próbnika redoks w roztworze badanym, w obecności wewnętrznego lipofilowego przeciwjonu, który jest wbudowany w MIP kowalencyjnie lub fizycznie uwięziony wewnątrz tego MIP-u, określonego w zastrz. 4.
PL422855A 2017-09-15 2017-09-15 Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą PL238793B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL422855A PL238793B1 (pl) 2017-09-15 2017-09-15 Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL422855A PL238793B1 (pl) 2017-09-15 2017-09-15 Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL422855A1 PL422855A1 (pl) 2019-03-25
PL238793B1 true PL238793B1 (pl) 2021-10-04

Family

ID=65799943

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL422855A PL238793B1 (pl) 2017-09-15 2017-09-15 Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL238793B1 (pl)

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
EP4484960A3 (en) * 2023-06-26 2025-05-07 Yonsei University, University-Industry Foundation(UIF). Nanoscale molecularly imprinted polymer thin film for small molecule detection

Citations (2)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL409981A1 (pl) * 2014-11-03 2016-05-09 Instytut Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk Nowy przewodzący polimer bisbitiofenowy, wdrukowany molekularnie za pomocą neopteryny, i sposób jego przygotowania oraz zastosowanie tego polimeru jako warstwy rozpoznającej czujnika chemicznego do selektywnego wykrywania i/lub oznaczania neopteryny
PL409982A1 (pl) * 2014-11-03 2016-05-09 Instytut Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk Nowy przewodzący polimer bisbitiofenowy, wdrukowany molekularnie za pomocą białek, w tym ludzkiej albuminy, sposób jego przygotowania i jego zastosowanie

Patent Citations (2)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL409981A1 (pl) * 2014-11-03 2016-05-09 Instytut Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk Nowy przewodzący polimer bisbitiofenowy, wdrukowany molekularnie za pomocą neopteryny, i sposób jego przygotowania oraz zastosowanie tego polimeru jako warstwy rozpoznającej czujnika chemicznego do selektywnego wykrywania i/lub oznaczania neopteryny
PL409982A1 (pl) * 2014-11-03 2016-05-09 Instytut Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk Nowy przewodzący polimer bisbitiofenowy, wdrukowany molekularnie za pomocą białek, w tym ludzkiej albuminy, sposób jego przygotowania i jego zastosowanie

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
EP4484960A3 (en) * 2023-06-26 2025-05-07 Yonsei University, University-Industry Foundation(UIF). Nanoscale molecularly imprinted polymer thin film for small molecule detection

Also Published As

Publication number Publication date
PL422855A1 (pl) 2019-03-25

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Haddour et al. Electrogeneration of a poly (pyrrole)-NTA chelator film for a reversible oriented immobilization of histidine-tagged proteins
Alshawi et al. Voltammetric determination of Hg2+, Zn2+, and Pb2+ ions using a PEDOT/NTA-modified electrode
Qin et al. Plasticizer-free polymer containing a covalently immobilized Ca2+-selective ionophore for potentiometric and optical sensors
Li et al. Electrochemical sensing using boronic acids
Rahmanian et al. Electrochemical fabrication of ZnO-polyvinyl alcohol nanostructured hybrid film for application to urea biosensor
Maouche et al. Molecularly imprinted polypyrrole films: Some key parameters for electrochemical picomolar detection of dopamine
Zhang et al. Label-free electrochemical immunoassay for neuron specific enolase based on 3D macroporous reduced graphene oxide/polyaniline film
Wenjuan et al. Electrogenerated trisbipyridyl Ru (II)-/nitrilotriacetic-polypyrene copolymer for the easy fabrication of label-free photoelectrochemical immunosensor and aptasensor: Application to the determination of thrombin and anti-cholera toxinantibody
JP6889793B2 (ja) 被分析物を測定するための非酵素的電気化学センサ
Maouche et al. A surface acoustic wave sensor functionalized with a polypyrrole molecularly imprinted polymer for selective dopamine detection
Kurzątkowska et al. Calix [4] arene derivatives as dopamine hosts in electrochemical sensors
Lach et al. Self-reporting molecularly imprinted polymer with the covalently immobilized ferrocene redox probe for selective electrochemical sensing of p-synephrine
Prabhu et al. Synthesis and characterization of novel imine substituted phthalocyanine for sensing of L-cysteine
Chen et al. 3-mercaptopropylphosphonic acid modified gold electrode for electrochemical detection of dopamine
Gong et al. A novel electrosynthesized polymer applied to molecular imprinting technology
Huang et al. Assembly of N-hexadecyl-pyridinium-4-boronic acid hexafluorophosphate monolayer films with catechol sensing selectivity
Deng et al. Common materials, extraordinary behavior: an ultrasensitive and enantioselective strategy for D-tryptophan recognition based on electrochemical Au@ pL-cysteine chiral interface
Adeosun et al. Real time detection and monitoring of 2, 4-dinitrophenylhydrazine in industrial effluents and water bodies by electrochemical approach based on novel conductive polymeric composite
Prasad et al. Development of molecularly imprinted polymer nanoarrays of N-acryloyl-2-mercaptobenzamide on a silver electrode for ultratrace sensing of uracil and 5-fluorouracil
Bao et al. Poly (3, 4-ethylenedioxythiophene) bearing fluoro-containing phenylboronic acid for specific recognition of glucose
Cosnier et al. A permselective biotinylated polydicarbazole film for the fabrication of amperometric enzyme electrodes
PL238793B1 (pl) Polimer wydrukowany molekularnie z wbudowanym próbnikiem redoks i solą dostarczającą przeciwjony oraz selektywny czujnik chemiczny do elektrochemicznego oznaczania wybranych analitów z warstwą polimeru wydrukowanego molekularnie, jako jednostką rozpoznającą
Nasraoui et al. Flow electroanalytical system based on cyclam-modified graphite felt electrodes for lead detection
Gu et al. Catalytic amplification based on hole-transporting materials as efficient metal-free electrocatalysts for non-enzymatic glucose sensing
Garcia-Mutio et al. Controlled grafting of molecularly imprinted films on gold microelectrodes using a self-assembled thiol iniferter