PL239574B1 - Sposób wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego i urządzenie do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, prowadzony w urządzeniu skręcającym polegający na tym, że rozwłóknioną taśmę polipropylenową prowadzi się w stanie napiętym przez wały skręcające pierwszego i drugiego skrętu, gdzie zostaje śrubowo skręcona tworząc sznurek, który przewija się przez wałki, czynny i bierny bloczka wyciągowego, a następnie w zespole zwijającym formuje się go w samoistny kłębek o konstrukcji krzyżowej zwany nawojem, przy czym sznurek przemieszcza się ze stałą prędkością liniową i jest przez cały czas w stanie napiętym, charakteryzuje się tym, że skręt (Z) sznurka (13) wykonuje się przy zmiennym stosunku prędkości obrotowej wałów skręcających (9, 19) i trwale, związanego z wałem skręcającym (19) drugiego skrętu koła zębatego pasowego (6), połączonego z kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej o dwóch stopniach swobody pasem zębatym (8), do prędkości obrotowej wałka czynnego (4) bloczka wyciągowego, połączonego trwale z kołem centralnym (2) przekładni różnicowej pasowej i poprzez układ kół satelitarnych (3) z kołem jarzmowym (1), przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym (19) drugiego skrętu, a kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej. Urządzenie do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego zawierające zespół wydawania taśmy, układ hamowania sznurka, zespół skręcania sznurka, zespół bloczka wyciągowego w postaci dwóch wałków czynnego i biernego oraz zespół zwijania sznurka w nawój, charakteryzuje się tym, że ma przekładnię różnicową pasową o dwóch stopniach swobody, zintegrowaną z zespołem bloczka wyciągowego i wałem skręcającym (19) drugiego skrętu w taki sposób, że koło zębate pasowe (6), trwale złączone z wałem skręcającym (19) drugiego skrętu, jest połączone pasem zębatym (8) z kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej, zaś wałek czynny (4) bloczka wyciągowego jest trwale połączony z kołem centralnym (2) tej przekładni.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego i urządzenie do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, przeznaczonego dla rolnictwa do stosowania w wielkogabarytowych prasach belujących.

W znanych sposobach wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego rozwłókniona na wąskie pasma polipropylenowa taśma, w trakcie przeprowadzania w stanie napiętym przez kolejne zespoły urządzenia skręcającego, zostaje śrubowo skręcona tworząc sznurek, uformowany w zespole zwijającym urządzenia w samoistny kłębek o konstrukcji krzyżowej, zwany również nawojem, który posiada jednakową ilość skrętów w każdym metrze długości. I tak na przykład sznurek posiadający gramaturę 110 m/kg ma odpowiadającą mu liczbę skrętów w ilości 25 na jeden metr długości. W znanych sposobach wytwarzania sznurka, polipropylenowa taśma jest śrubowo skręcona w sznurek przez zespół skręcający przy stałym stosunku prędkości obrotowej wałów skręcających do prędkości obrotowej wałków wyciągowych, czynnego i biernego zwanych bloczkiem, które dla wyrównania i utrwalenia skrętu są wielokrotnie opasane. Sznurek przewijany jest ze stałą zadaną prędkością liniową i w stanie gotowym, uformowany w nawój posiada, przed jego użyciem w maszynie belującej, jednakową liczbę skrętów przypadających na jeden metr sznurka, w każdym odcinku nawoju.

Znane są urządzenia do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, które zawierają zespół wydawania taśmy polipropylenowej i hamowania sznurka, zespół skręcania sznurka, zespół bloczka wyciągowego oraz zespół zwijania gotowego sznurka w nawój. Zespół bloczka wyciągowego stanowią dwa równoległe, wielorowkowe wałki, czynny i bierny, które służą do przeciągania sznurka przez cały układ formujący jego cechy, a we współpracy z usytuowanym w początkowej części urządzenia zespołem wydawania i hamowania, służą do utrzymywania go podczas całego procesu w stanie napiętym i do nadania mu pożądanej jednakowej liczby skrętów przypadającej na 1 metr sznurka w każdym odcinku nawoju, nadanych przez odpowiedni, stały stosunek prędkości kątowej wałków skręcających do prędkości kątowej czynnego wałka wyciągowego bloczka.

Podczas używania sznurka w maszynie belującej, wytworzonego znanym sposobem wytwarzania, pojawia się problem ze skrętami. Nawój sznurka, a zazwyczaj kilka ich wzajemnie połączonych, wstawiany jest do zasobników maszyny rolniczej w pozycji pionowej, a początek sznurka jest wywleczony ze środkowego otworu nawoju i przeprowadzony jest do aparatu wiążącego maszyny. Podczas wywlekania sznurka z nawoju, sznurek odkręca się w kierunku przeciwnym do kierunku skrętu nadanego mu przy skręcaniu. Zazwyczaj skręt nadany sznurkowi to skręt Z, tzw. prawy, w przeciwieństwie do skrętu S tzw. lewego. Odkręcanie sznurka jest zjawiskiem fizycznym, którego nie da się uniknąć w przyjętym sposobie korzystania z nawoju sznurka w maszynie rolniczej. Przekładając początek sznurka przez otwór nawoju na jego drugą stronę zachodzi zjawisko przeciwne, dokręcanie sznurka, co skutkuje jego splątaniem. Liczba „zgubionych” lub „dokręconych” skrętów zależna jest od aktualnej średnicy otworu nawoju, z którego wywlekany jest sznurek. Im większa średnica otworu, tym mniej „zgubionych” lub „dokręconych” skrętów. Jest przyjęte, że sznurek zawsze wywlekany jest w kierunku zmniejszenia liczby skrętów. Zjawisko gubienia lub dokręcania skrętów jest bardzo szkodliwe z punktu widzenia jakości wiązania materiału żniwnego. Powoduje słabą wytrzymałość sznurka w węźle oraz zakłócenie w pracy aparatu supłającego maszyny belującej. Wyeliminowanie tego zjawiska możliwe jest przez posadowienie nawoju na obrotowej platformie podążającej za wywlekanym sznurkiem z jednakową prędkością liniową. Rozwiązanie takie w maszynie rolniczej jest mało realne z uwagi na koszty takiej aplikacji w odniesieniu do skali problemu.

Celem wynalazku jest rozwiązanie tego problemu poprzez zmianę sposobu wytwarzania sznurka i zaprojektowanie urządzenia do realizacji tego sposobu.

Sposób wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego według wynalazku, prowadzony w urządzeniu skręcającym polegający na tym, że rozwłóknioną taśmę polipropylenową prowadzi się w stanie napiętym przez wały skręcające pierwszego i drugiego skrętu, gdzie zostaje śrubowo skręcona tworząc sznurek, który przewija się przez wałki, czynny i bierny bloczka wyciągowego, a następnie w zespole zwijającym formuje się go w samoistny kłębek o konstrukcji krzyżowej zwany nawojem, przy czym sznurek przemieszcza się ze stałą prędkością liniową i jest przez cały czas w stanie napiętym, charakteryzuje się tym, że skręt sznurka wykonuje się przy zmiennym stosunku prędkości obrotowej wałów skręcających i trwale związanego z wałem skręcającym drugiego skrętu koła zębatego pasowego, połączonego z kołem jarzmowym przekładni różnicowej pasowej o dwóch stopniach swobody pasem zębatym, do prędkości obrotowej wałka czynnego bloczka wyciągowego, połączonego

PL 239 574 B1 trwale z kołem centralnym przekładni różnicowej pasowej i poprzez układ kół satelitarnych z kołem jarzmowym, przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym drugiego skrętu, a kołem jarzmowym przekładni różnicowej pasowej.

Korzystnie jest, gdy zmienny stosunek prędkości obrotowej wałów skręcających do prędkości obrotowej wałka czynnego bloczka wyciągowego i zadaną liczbę skrętów na jeden metr długości sznurka dla poszczególnych warstw zwijanego nawoju uzyskuje się poprzez sekwencyjne obniżanie obrotów wałów skręcających interwałem wyznaczonym przez wysokość nawoju przy stałej prędkości liniowej przemieszczającego się sznurka od zespołu wydającego i hamowania poprzez bloczek wyciągowy zintegrowany z przekładnią różnicową pasową do zespołu zwijania przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym drugiego skrętu, a kołem jarzmowym przekładni różnicowej pasowej.

Urządzenie do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, według wynalazku, zawierające zespół wydawania taśmy, układ hamowania sznurka, zespół skręcania sznurka, zespół bloczka wyciągowego w postaci dwóch wałków czynnego i biernego oraz zespół zwijania sznurka w nawój, charakteryzuje się tym, że ma przekładnię różnicową pasową o dwóch stopniach swobody, zintegrowaną z zespołem bloczka wyciągowego i wałem skręcającym drugiego skrętu w taki sposób, że koło zębate pasowe, trwale złączone z wałem skręcającym drugiego skrętu, jest połączone pasem zębatym z kołem jarzmowym przekładni różnicowej pasowej, zaś wałek czynny bloczka wyciągowego jest trwale połączony z kołem centralnym tej przekładni.

Korzystnie jest, gdy przekładnia różnicowa pasowa jest umieszczona na ścianie kołyski, zawieszonej współśrodkowo na końcach wałów skręcających, od strony wału skręcającego drugiego skrętu, którego koło zębate pasowe i koło jarzmowe przekładni różnicowej pasowej są połączone za pomocą pasa zębatego przy stałym przełożeniu między tymi kołami.

W urządzeniu według wynalazku korzystnie jest, gdy przekładnia różnicowa pasowa zawiera zespół kół zębatych pasowych i pasów zębatych, którego koło jarzmowe ma na płaszczyźnie czołowej poosiowo w równych odstępach od osi, obrotowo, umocowane koła satelitarne, a w tylnej płaszczyźnie koła jarzmowego, w wydrążonym wnętrzu, współosiowo, umieszczona jest obrotowo płytka, do której umocowane są osie rolek przechodzące przez podłużne otwory w ścianie koła jarzmowego na jego stronę czołową z umieszczonymi na niej kołami satelitarnymi, napinające odpowiednio pas zębaty opasujący koła satelitarne i koło centralne przekładni różnicowej pasowej połączone trwale z wałkiem czynnym bloczka, a całość osadzona jest obrotowo niezależnie, na wspólnej osi.

Sznurek wytworzony sposobem według wynalazku ma zmienną liczbę skrętów w zależności od średnicy nawoju. Im mniejsza średnica nawoju, tym więcej skrętów. Chcąc mieć na całej długości sznurka jednakową liczbę skrętów na jeden metr po wywleczeniu go z nawoju należy w trakcie skręcania i zwijania sznurka w nawój odejmować skręty, przez odpowiednie, znane sterowanie, wg przyjętego algorytmu, uwzględniającego średnicę nawoju i/lub liczbę nawiniętych metrów. Kontrolę liczby skrętów podczas skręcania i nawijania uzyskuje się przez kontrolę napędu bloczków aplikując zastosowanie przekładni różnicowej pasowej o dwóch stopniach swobody.

Przedmiot wynalazku został uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia cały schemat urządzenia do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego fig. 2 przedstawia schemat zespołu bloczka wyciągowego wraz ze schematem ideowym przekładni różnicowej pasowej w widoku z boku, fig. 3 przedstawia schematyczny widok czołowy bloczka wyciągowego wraz z opasaniem wałków, czynnego i biernego sznurkiem oraz schemat przekładni różnicowej pasowej, fig. 4 przedstawia rzeczywistą konstrukcję przekładni różnicowej pasowej zintegrowanej z bloczkiem wyciągowym.

Urządzenie według wynalazku składa się z zespołu wydawania taśmy 18 usytuowanego w początkowej części, zespołu hamowania 17, zespołu skręcania sznurka przez wały skręcające pierwszego i drugiego skrętu 9 i 19, wałków wyciągowych, czynnego 4 i biernego 5 tworzących zespół bloczka, zespołu zwijania sznurka w nawój zawierającego wrzeciono 16 o średnicy Q i krzywkę ślimakową 15 oraz z przekładni różnicowej pasowej o dwóch stopniach swobody zintegrowanej z zespołem bloczka wyciągowego i wałem skręcającym 19 drugiego skrętu w taki sposób, że koło zębate pasowe 6 trwale złączone jest z wałem skręcającym 19 drugiego skrętu i jest połączone pasem zębatym 8 z kołem jarzmowym 1 przekładni różnicowej pasowej, zaś wałek czynny 4 bloczka wyciągowego jest trwale połączony z kołem centralnym 2 tej przekładni. Przekładnia różnicowa pasowa jest umieszczona na ścianie kołyski 10 od strony wału skręcającego 19 drugiego skrętu, którego koło zębate pasowe 6 i koło jarzmowe 1 przekładni różnicowej są połączone za pomocą paska zębatego 8 przy stałym przełożeniu między tymi kołami 1, 6. Przekładnia różnicowa pasowa zastosowana w wynalazku zawie

PL 239 574 B1 ra zespół kół zębatych pasowych i pasów zębatych, którego koło jarzmowe 1, ma na płaszczyźnie czołowej, poosiowo w równych odstępach od osi, obrotowo, umocowane koła satelitarne 3, a w tylnej płaszczyźnie koła jarzmowego 1, w wydrążonym wnętrzu, współosiowo, umieszczona jest obrotowo płytka 12, do której umocowane są osie rolek 11 przechodzące przez podłużne otwory w ścianie koła jarzmowego 1 na jego stronę czołową z umieszczonymi na niej kołami satelitarnymi 3, napinające odpowiednio pas zębaty 7 opasujący koła satelitarne 3 i koło centralne 2 przekładni połączone trwale z wałkiem czynnym 4 bloczka, a całość osadzona jest obrotowo, niezależnie na wspólnej osi 21. Zespół wałków wyciągowych, zespół zwijania sznurka oraz przekładnia różnicowa pasowa umieszczone są w kołysce 10 zawieszonej współśrodkowo na końcówkach wałów skręcających 9 i 19.

Osie koła centralnego 2 i jarzmowego 1 przekładni różnicowej pasowej leżą w jednej linii, zaś stały moment napędowy z zespołu nawijania z prędkością liniową V przekazywany jest przez sznurek 13 na bloczek czynny 4 z jednej strony, a z pomocą koła zębatego 6 osadzonego trwale na wale skręcającym 19 drugiego skrętu, poprzez pas zębaty 8 opasujący je i koło jarzmowe 1, na koło jarzmowe 1 i za pomocą kół satelitarnych 3 poprzez pas zębaty 7 opasujący je i koło centralne 2, na koło centralne 2 z drugiej strony. W początkowej fazie skręcania prędkość kątowa (ωι) koła jarzmowego 1 jest najwyższa, a koła centralnego 2 taka sama jak koła jarzmowego 1, przy stałym przełożeniu pomiędzy kołami jarzmowym 1 i zębatym pasowym 6 osadzonym trwale na wale skręcającym 19 drugiego skrętu, tak dobranym, że prędkość kątowa (ω2) koła centralnego 2 jest równa prędkości kątowej (ω1) koła jarzmowego 1, a prędkość kątowa (ω3) kół satelitarnych 3 równa jest zero. Z chwilą gdy koło jarzmowe 1 zmniejszy swoją wartość prędkości kątowej (ω1), przez zmianę prędkości (n) wału skręcającego 19 drugiego skrętu, konieczną dla uzyskania mniejszej liczby skrętów Z w kolejnej warstwie nawoju, według ustalonego algorytmu sterującego silnikiem wałów głównych skręcających 9 i 19 w znany sposób, równowaga zostanie naruszona i koła satelitarne 3 oprócz wirowania wraz z kołem jarzmowym 1 z prędkością równą prędkości (ω1) koła jarzmowego pomniejszonej o prędkość (ω2) koła centralnego 2, zostaną wprawione w ruch obrotowy (ω3) wokół własnych osi, wyrównując różnicę prędkości kątowej, wyznaczonej dla określonej liczby skrętów Z wartością prędkości liniowej V utrzymywanej jako stała, pomiędzy układem wydawania 18 i hamowania 17, a zespołem nawijania składającym się z wrzeciona 16 i krzywki ślimakowej nawrotnej 15. W rezultacie w wyniku zastosowania wynalazku otrzymuje się samonośny nawój krzyżowy 14, w którym każda warstwa nawiniętego sznurka 13, posiada odpowiednio inną liczbę skrętów Z na metr bieżący sznurka i wywlekając początek sznurka 13 ze skrętem Z z wewnętrznego otworu nawoju 14, zwłaszcza w rolniczej maszynie belującej, uzyskuje się zawsze jednakową liczbę skrętów w metrze bieżącym sznurka w dowolnej wyciągniętej jego długości.

Sposób według wynalazku bliżej objaśniono w przykładzie wykonania sznurka o masie liniowej 110 m/kg oraz „użytkowej” liczbie skrętów równej 25 skrętów na 1 metr sznurka. Przez użytkową liczbę skrętów należy rozumieć liczbę skrętów jaką otrzyma sznurek na długości jednego metra, po wywleczeniu go zwłaszcza w maszynie belującej, z otworu przelotowego znajdującego się w środku nawoju.

Sposób wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, prowadzony w urządzeniu skręcającym polega na tym, że rozwłóknioną taśmę polipropylenową prowadzi się w stanie napiętym przez wały skręcające 9, 19 pierwszego i drugiego skrętu, gdzie zostaje śrubowo skręcona tworząc sznurek 13, który przewija się przez wałki, czynny 4 i bierny 5 bloczka wyciągowego, a następnie w zespole zwijającym formuje się go w samoistny kłębek o konstrukcji krzyżowej zwany nawojem 14. W czasie całego procesu wytwarzania sznurek jest w stanie napiętym i przemieszcza się ze stałą prędkością liniową V. Skręt Z sznurka 13 wykonuje się przy zmiennym stosunku prędkości obrotowej wałów skręcających 9, 19 i trwale związanego z wałem skręcającym 19 drugiego skrętu koła zębatego pasowego 6, połączonego z kołem jarzmowym 1 przekładni różnicowej pasowej o dwóch stopniach swobody pasem zębatym 8, do prędkości obrotowej wałka czynnego 4 bloczka wyciągowego, połączonego trwale z kołem centralnym 2 przekładni różnicowej pasowej i poprzez układ kół satelitarnych 3 z kołem jarzmowym 1, przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym 19 drugiego skrętu, a kołem jarzmowym 1. Zmienny stosunek prędkości obrotowej wałów skręcających 9, 19 do prędkości obrotowej wałka czynnego 4 bloczka wyciągowego i zadaną liczbę skrętów Z na jeden metr długości sznurka 13 dla poszczególnych warstw zwijanego nawoju 14 uzyskuje się poprzez sekwencyjne obniżanie obrotów wałów skręcających 9, 19 interwałem wyznaczony m przez wysokość h nawoju 14 przy stałej prędkości liniowej przemieszczającego się sznurka 13 od zespołu wydającego i hamowania poprzez bloczek wyciągowy zintegrowany z przekładnią różnicową do zespołu

PL 239 574 B1 zwijania przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym 19 drugiego skrętu, a kołem jarzmowym 1 przekładni różnicowej pasowej.

Sznurek 13 o skręcie Z wykonuje się z odpowiednio ukształtowanej taśmy polipropylenowej o gramaturze 110 m/kg, poprzez jej poprzeczne zwinięcie i skręcenie na wale skręcającym 9 pierwszego skrętu w trakcie, którego taśma rozwłóknia się na cienkie pasma, otrzymując pierwszy skręt Z. Wał skręcający 19 drugiego skrętu nadaje tak wstępnie uformowanemu sznurkowi 13 drugi skręt i sznurek 13 ciągniony jest przez wielokrotne opasanie zespołu wielorowkowych równoległych wałków bloczka wyciągowego, czynnego 4, o średnicy 75 mm i biernego 5, po czym podawany jest na krzywkę ślimakową nawrotną 15 rozprowadzającą go na wrzecionie 16, o średnicy Q równej 60 mm, zespołu nawijającego ze stałą nastawioną prędkością liniową 150 m/min. W praktyce oznacza to, że urządzenie do wytwarzania sznurka podczas jednego obrotu wałów skręcających 9, 19, nadaje taśmie polipropylenowej dwa skręty Z w określonym czasie. Dla przyjętej prędkości liniowej V równej 150 m/min, ustalonej w początkowym stadium skręcania stosunkiem prędkości kątowych (ωι) (ωζ) koła jarzmowego 1 i koła centralnego 2 przekładni różnicowej pasowej równym jeden oraz liczbie skrętów 28,29 na jeden metr zwiniętego zwoju sznurka w pierwszą warstwę nawoju otrzyma się (2n) równe 4249,5 obrotów na minutę, jako sumę obrotów wałów skręcających 9, 19, najwyższą dla pierwszej warstwy zwijanego sznurka, a obroty wałka czynnego 4 wyciągowego o średnicy 75 mm, przy stałym przełożeniu koła jarzmowego 1 i koła zębatego pasowego 6 trwale osadzonego na wale skręcającym drugiego skrętu równym 3,3 wyniosą 636,67 obrotów na minutę i są stałe w całym procesie skręcania. Podczas nawijania pierwszej warstwy zwojów sznurka na wrzecionie 16 dla tak wyliczonych wielkości, stosunek prędkości kątowych (ωι) do (ωζ) kół jarzmowego 1 i centralnego 2 oraz odpowiednio wałka czynnego 4 bloczka jest stały i wynosi jeden. Uwzględniając właściwości nawoju 14, druga warstwa sznurka ma średnicę 60 mm powiększoną o grubość sznurka d, zatem odpowiednia liczba skrętów na metr dla tej warstwy wynosi 28,15 a więc przy zadanej prędkości liniowej 150 m/min koniecznym jest zmniejszenie liczby obrotów wałów skręcających w czasie zwijania drugiej warstwy zwojów sznurka 13 przez okres czasu wyznaczony wysokością h nawoju. Tym samym obroty koła jarzmowego 1 przekładni różnicowej pasowej, napędzanego wałem skręcającym 19 drugiego skrętu przy pomocy koła zębatego 6 trwałe na nim osadzonego i pasa zębatego 8 okalającego to koło i koło jarzmowe 1 ze stałym przełożeniem, zmienią się o tę samą wielkość. Zatem prędkości kątowe (ωι) koła jarzmowego 1 i (ωζ) koła centralnego 2 przekładni różnicowej pasowej różnią się od prędkości kątowej dla pierwszej warstwy nawoju, a różnica prędkości przenoszona jest na koła satelitarne 3 wirujące wraz z kołem jarzmowym 1 i wokół własnych osi, przenosząc przy pomocy okalającego je pasa zębatego 7 niezmienne obroty na koło centralne 2 przekładni trwale połączone z wałkiem czynnym 4 bloczka wyciągowego. Kolejna warstwa zwojów sznurka 13 otrzyma 28,01 skrętów na metr, a wraz ze wzrostem liczby warstw sznurek 13 w każdej z nich otrzyma coraz mniejszą liczbę skrętów w jednym metrze aż w ostatniej warstwie określonej średnicą D i wysokością h wyniesie 26,08 skrętów na metr.

W procesie wytwarzania sznurka według wynalazku, sznurek znajduje się w stanie napiętym, co uzyskuje się w zespole jego podawania 18 i hamowania 17, w początkowych stadiach formowania, wyciągania i zwijania w stadiach końcowych, aż do uzyskania końcowej postaci handlowej w formie samonośnego krzyżowo zwiniętego nawoju 14, składającego się z warstw zwojów sznurka 13 o jednakowej dla danej warstwy liczbie skrętów Z na jeden metr sznurka, malejących w każdej warstwie zwojów sznurka 13 wraz ze wzrostem średnicy nawoju aż do jego najmniejszej liczby dla maksymalnej średnicy (D), sterując w sposób ciągły silnikiem wałów skręcających 9, 19 według ustalonego algorytmu uwzględniającego cechy geometryczne nawoju, masę liniową sznurka i związaną z nią konstrukcyjnie, według odpowiednich norm ISO, liczbą skrętów użytkowych przypadających na jeden metr.

W przykładowym rozwiązaniu urządzenia według wynalazku dostosowanego do produkcji sznurka o gramaturze 110 m/kg, średnicy wałka bloczka czynnego 4 równej 75 mm i skręcie Z równym 25 skrętów/metr, zmiennych w trakcie procesu wytwarzania sznurka 13, przy stałej prędkości liniowej V równej 150 m/min, przekładnia różnicowa pasowa zintegrowana jest z bloczkiem wyciągowym przytwierdzonym do ściany kołyski 10 od strony końcówki wału skręcającego 19 drugiego skrętu, na którym umieszczone jest trwale koło zębate pasowe 6 napędzające koło zębate jarzmowe 1 za pośrednictwem paska zębatego 8 okalającego je i koło jarzmowe 1, a wartość przełożenia między tymi kołami wynosi 3,3.

Przy stosowaniu sposobu wytwarzania sznurka według wynalazku, na urządzeniu według wynalazku, uzyskuje się wpływ na pożądaną zmianę liczby skrętów na jeden metr sznurka, przy stałej, zadanej prędkości liniowej zwijania sznurka w nawój, zmieniając liczbę obrotów wałów skręcających

PL 239 574 B1 znanymi sposobami sterowania silnikiem napędowym odpowiednio do zmiany średnicy warstwy nawoju tak, że przy początkowej średnicy warstwy nawoju obroty wałów skręcających są najwyższe i maleją odpowiednio wraz z rozpoczęciem kolejnej warstwy nawoju i są sekwencyjnie powtarzane z interwałem równym wysokości warstwy nawoju aż do osiągnięcia gotowego kłębka.

Sznurek wykonany sposobem według wynalazku, zwinięty w nawój, charakteryzuje się tym, że nawój w stanie gotowym posiada różną liczbę skrętów w każdej z warstw i odpowiednio w każdym metrze sznurka, a podczas wywlekania go z wnętrza nawoju w maszynie belującej, utrzymuje się w każdym metrze wyciągniętego sznurka ta sama pożądana liczba skrętów charakteryzująca dany sznurek, eliminując tym samym niekorzystny wpływ zjawiska znikania (gubienia) skrętów podczas jego użycia w maszynie belującej. Wyklucza to tym samym, w czasie użycia sznurka w maszynie belującej, charakterystyczną płaskość sznurka, niekorzystnie zakłócającą pracę aparatu wiążącego w maszynie belującej oraz wpływającą na jego słabą wytrzymałość w węźle.

Wobec takiego sposobu skręcania taśmy polipropylenowej w sznurek zwinięty w typowy samonośny, krzyżowy nawój, nabiera on niespotykanej cechy, która rozwiązuje prostym sposobem, problem nieuniknionego znikania (gubienia) jego skrętów, podczas wywlekania go z otworu mieszczącego się centralnie, przelotowo w nawoju, w sposób stosowany, zwłaszcza w rolniczych maszynach belujących, szczególnie, gdy maszyny wyposażone są w aparat wiążący węzły na tym sznurku, opasującym zbiór materiałów pożniwnych, np. słomy zbóż. Do aparatu wiążącego maszyny belującej podawany jest sznurek zawsze o jednakowej liczbie skrętów przypadających na jeden metr bieżący sznurka zapewniając tym samym doskonałą kontrolę nad jakością węzła, charakteryzującą się powtarzalną jego wysoką wytrzymałością zrywania oraz bezpośrednią wytrzymałością sznurka niezmienną na całej jego długości użytkowej. Cechy te przekładają się na niezawodny tryb pracy maszyny belującej, podwyższając jakość dokonywanych zbiorów, skracając wymiernie czas zaoszczędzony na rozsypanych belach słomy w wyniku wadliwego węzła i koszty napraw uszkodzonego aparatu wiążącego.

Zastrzeżenia patentowe

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, prowadzony w urządzeniu skręcającym polegający na tym, że rozwłóknioną taśmę polipropylenową prowadzi się w stanie napiętym przez wały skręcające pierwszego i drugiego skrętu, gdzie zostaje śrubowo skręcona tworząc sznurek, który przewija się przez wałki, czynny i bierny bloczka wyciągowego, a następnie w zespole zwijającym formuje się go w samoistny kłębek o konstrukcji krzyżowej zwany nawojem, przy czym sznurek przemieszcza się ze stałą prędkością liniową i jest przez cały czas w stanie napiętym, znamienny tym, że skręt (Z) sznurka (13) wykonuje się przy zmiennym stosunku prędkości obrotowej wałów skręcających (9, 19) i trwale związanego z wałem skręcającym (19) drugiego skrętu koła zębatego pasowego (6), połączonego z kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej o dwóch stopniach swobody pasem zębatym (8), do prędkości obrotowej wałka czynnego (4) bloczka wyciągowego, połączonego trwale z kołem centralnym (2) przekładni różnicowej pasowej i poprzez układ kół satelitarnych (3) z kołem jarzmowym (1), przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym (19) drugiego skrętu, a kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zmienny stosunek prędkości obrotowej wałów skręcających (9, 19) do prędkości obrotowej wałka czynnego (4) bloczka wyciągowego i zadaną liczbę skrętów (Z) na jeden metr długości sznurka (13) dla poszczególnych warstw zwijanego nawoju (14) uzyskuje się poprzez sekwencyjne obniżanie obrotów wałów skręcających (9), (19) interwałem wyznaczonym przez wysokość (h) nawoju (14) przy stałej prędkości liniowej przemieszczającego się sznurka (13) od zespołu wydającego i hamowania poprzez bloczek wyciągowy zintegrowany z przekładnią różnicową do zespołu zwijania przy stałym przełożeniu pomiędzy wałem skręcającym (19) drugiego skrętu, a kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej.
3. 3. Urządzenie do wytwarzania sznurka, zwłaszcza polipropylenowego, zawierające zespół wydawania taśmy, układ hamowania sznurka, zespół skręcania sznurka, zespół bloczka wyciągowego w postaci dwóch wałków czynnego i biernego oraz zespół zwijania sznurka w nawój, znamienne tym, że ma przekładnię różnicową pasową o dwóch stopniach swobody, zintegrowaną z zespołem bloczka wyciągowego i wałem skręcającym (19) drugiego skrętu w taki

   PL 239 574 BI sposób, że koło zębate pasowe (6), trwale złączone z wałem skręcającym (19) drugiego skrętu, jest połączone pasem zębatym (8) z kołem jarzmowym (1) przekładni różnicowej pasowej, zaś wałek czynny (4) bloczka wyciągowego jest trwale połączony z kołem centralnym (2) tej przekładni.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że przekładnia różnicowa pasowa jest umieszczona na ścianie kołyski (10), zawieszonej współśrodkowo na końcach wałów skręcających (9, 19), od strony wału skręcającego (19) drugiego skrętu, którego koło zębate pasowe (6) i koło jarzmowe (1) przekładni różnicowej pasowej są połączone za pomocą pasa zębatego (8) przy stałym przełożeniu między tymi kołami (1, 6).
5. 5. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że przekładnia różnicowa pasowa zawiera zespół kół zębatych pasowych i pasów zębatych, którego koło jarzmowe (1) ma na płaszczyźnie czołowej poosiowo, w równych odstępach od osi, obrotowo, umocowane koła satelitarne (3), a w tylnej płaszczyźnie koła jarzmowego (1), w wydrążonym wnętrzu, współosiowo, umieszczona jest obrotowo płytka (12), do której umocowane są osie rolek (11) przechodzące przez podłużne otwory w ścianie koła jarzmowego (1) na jego stronę czołową z umieszczonymi na niej kołami satelitarnymi (3), napinające odpowiednio pas zębaty (7) opasujący koła satelitarne (3) i koło centralne (2) przekładni różnicowej pasowej, połączone trwale z wałkiem czynnym (4) bloczka, a całość osadzona jest obrotowo, niezależnie na wspólnej osi (21).