PL241082B1 - Urządzenie do aplikacji tabletek - Google Patents

Abstract

Pierwszym przedmiotem zgłoszenia jest urządzenie do aplikacji tabletek zbudowane z komory na tabletkę, części wylotowej zakończonej króćcem wylotowym, części wlotowej z króćcem wlotowym, pierścienia uszczelniającego, charakteryzujące się tym, że pomiędzy częścią wlotową (1), a komorą na tabletkę (2) znajduje się deflektor strumienia cieczy (5) z otworami (6), natomiast pomiędzy komorą na tabletkę (2), a częścią wylotową (7) znajduje się filtr (3), przy czym połączenie między częścią wlotową (1) a komorą (2) jest uszczelnione za pomocą pierścienia uszczelniającego (4). Przedmiotem zgłoszenia jest także zastosowanie urządzenia do aplikacji tabletek w terapii geriatrycznej i pediatrycznej oraz u pacjentów zaburzoną funkcją przełykania.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do aplikacji tabletek oraz minitabletek osobom z zaburzoną funkcją przełykania. Rozwiązanie dotyczy zarówno podawania do linii do żywienia dożołądkowego/dojelitowego lub za pomocą przezskórnej endoskopowej gastrostomii w przypadku chorych, u których żywienie nie jest możliwe drogą naturalną, jak i podania doustnego w przypadku np. dzieci i osób starszych. Rozwiązanie znajduje zastosowanie w dwóch obszarach opieki medycznej: w przypadku pacjentów żywionych przez przewód pokarmowy z pominięciem jamy ustnej i przełyku: w szpitalach, zakładach opiekuńczo-leczniczych, hospicjach itp. oraz w celu ułatwienia podawania leków dzieciom i osobom starszym w opiece domowej.

Dotychczasowa praktyka obejmuje dwie metody przygotowania zawiesin z tabletek. Pierwsza polega na kruszeniu tabletek w moździerzu przez osoby z personelu medycznego (pielęgniarki), zawieszeniu masy proszkowej w wodzie, kleiku lub tzw. zmiksowanej diecie kuchennej lub diecie przemysłowej, a następnie, po uprzednim przepłukaniu linii wodą, podaniu zawiesiny za pomocą dużej strzykawki. Po aplikacji wymagane jest powtórne płukanie strzykawki i linii kilkudziesięcioma centymetrami sześciennymi płynu. Taki tok postępowania wymaga użycia moździerza, pistla, naczynia, w którym dokonuje się zawieszenia i strzykawki. Jest to postępowanie wieloetapowe, wymagające wprowadzenia do układu pokarmowego min. 100 mL płynu. Istotne jest zachowanie odpowiedniej higieny podczas sporządzania. Opisana procedura jest pracochłonna i czasochłonna. Rozwiązaniem alternatywnym jest użycie specjalnych strzykawek z funkcją kruszenia tabletek (ang. pill crusher, crushing syringe). Taki sposób podania wymaga rozdrobnienia tabletek we wnętrzu strzykawki, zaaspirowania płynu do jej wnętrza, zawieszenia poprzez wstrząsanie i podania zawiesiny pacjentowi. Podobnie jak w pierwszej metodzie, konieczne jest płukanie linii przed oraz po podaniu leku.

Ze stanu techniki znane są rozwiązania do podawania leku przez porty dostępowe. W dokumencie US4886514 ujawniono napędzany elektrochemicznie dozownik leków do dozowania leku z kontrolowaną szybkością. Dozownik leków zawiera elektrochemiczną pompę, która pompuje elektrochemicznie aktywny płyn z pierwszego przedziału przez membranę do przedziału ze skalą. Gdy płyn wchodzi do drugiego przedziału, wywiera nacisk na przeponę oddzielającą drugi przedział od komory zawierającej lek do podania. Wraz ze wzrostem ciśnienia lek jest wypychany przez dyszę wylotową. Szybkość pompowania jest określona przez wielkość prądu elektrycznego przyłożonego do pompy, a przez zmianę szybkości pompowania w odniesieniu do szybkości dyfuzji można zastosować dowolne tempo podawania rozmaitych leków. Urządzenie wymaga dodatkowego zasilania zewnętrznego i ma złożoną konstrukcję. Z amerykańskiego zgłoszenia patentowego US4515585 jest znany układ do podawania biorcy substancji czynnej. Układ obejmuje pierwotny pojemnik z płynem medycznym, komorę kroplową połączoną z pojemnikiem z płynem medycznym, komorę zawierającą formulację z substancją czynną oraz mechanizm dozujący, drugi pojemnik z płynem, drugą komorę kroplową, drugą komorę z formulacją zawierającą substancję czynną oraz dozownik i wspólną rurkę łączącą ciecze z pierwszego i drugiego pojemnika z portem. Formulacja, zawierająca substancję czynną, jest umieszczana (zamykana) w dwuelementowej komorze, mającej wejście i wyjście. Komora jest umieszczana poniżej pojemnika z płynem. Grawitacyjny i laminarny przepływ płynu powoduje wymywanie substancji z komory i przemieszczanie jej w kierunku portu. Formulacja z substancją czynną wymaga specjalnej postaci umożliwiającej jej wymycie. Konstrukcja komory nie umożliwia podawania całych tabletek, przez co konieczne jest kruszenie tabletek przed umieszczeniem ich w komorze. Z innego zgłoszenia patentowego, US4695272, znane jest urządzenie do uwalniania leku podawanego pozajelitowego. Urządzenie zawiera komorę mającą wlot dla cieczy podawanej pacjentowi drogą pozajelitową, przestrzeń rozpuszczania leku w komorze głównej urządzenia, przez którą przepływa ciecz, wylot dla wspomnianej cieczy oraz ruchome komory, osadzone powyżej poziomu cieczy do podawania leku do komory z cieczą do rozpuszczania leku. Lek ma postać granulek, peletek, proszku lub tabletek. W dolnej części komory głównej, na wyjściu z niej, znajduje się filtr cząstek stałych. Przepływ cieczy przez urządzenie jest grawitacyjny, a lek musi się rozpuszczać w cieczy, co stanowi poważną niedogodność użytkową i ograniczenie stosowalności urządzenia. W międzynarodowym zgłoszeniu PCT WO2013114111A1 zostało ujawnione urządzenie do aplikacji tabletek zbudowane z pojemnika do przechowywania tabletek, komory na tabletkę, części wylotowej zakończonej ustnikiem oraz połączonego z nią rezerwuaru na płyn. Pomiędzy zasobnikiem płynu a komorą na tabletkę znajduje się kratka, natomiast pomiędzy komorą na tabletkę a częścią wylotową znajduje się deflektor strumienia cieczy. Urządzenie to ma zastosowanie do ułatwienia połknięcia podawanej doustnie tabletki.

Stan techniki oraz dotychczasowa praktyka pokazują, że konieczne jest urządzenie do podawania leku w postaci zawiesiny bez konieczności jego wcześniejszego kruszenia, co może powodować

PL 241 082 B1 dodatkowe straty efektywnej dawki, bez konieczności stosowania rozpuszczalnych postaci leku. Sposób podawania leku za pomocą takiego urządzenia powinien wymagać także małych ilości cieczy do wytworzenia zawiesiny, powinien być szybki i efektywny, przy minimalnych stratach substancji czynnej. Ponadto urządzenie powinno odznaczać się prostotą. Niespodziewanie powyższe problemy rozwiązał prezentowany wynalazek.

Pierwszym przedmiotem wynalazku jest urządzenie do aplikacji tabletek zbudowane z komory na tabletkę, części wylotowej zakończonej króćcem wylotowym, części wlotowej z króćcem wlotowym, pierścienia uszczelniającego, charakteryzujące się tym, że pomiędzy częścią wlotową a komorą na tabletkę znajduje się deflektor strumienia cieczy z otworami, przy czym otwory są otworami przelotowymi, które stanowią dysze lub szczeliny skierowane ukośnie od części wlotowej w stronę komory tabletki, przy czym otwory są rozmieszczone promieniowo w deflektorze strumienia cieczy, natomiast pomiędzy komorą na tabletkę a częścią wylotową znajduje się filtr, przy czym połączenie między częścią wlotową a komorą jest uszczelnione za pomocą pierścienia uszczelniającego, przy czym sumaryczne pole powierzchni otworów przelotowych w deflektorze strumienia cieczy jest większe niż powierzchnia otworu wylotowego z komory na tabletki.

Korzystnie deflektor strumienia cieczy ma kształt rozety, tarczy lub dyszy.

Korzystnie otwory są rozmieszczone obwodowo na deflektorze strumienia cieczy.

Korzystnie kształt deflektora strumienia cieczy jest dopasowany do kształtu komory na tabletkę i do kształtu części wlotowej z króćcem wlotowym.

Korzystnie część wlotowa jest połączona rozłącznie z częścią wylotową.

W korzystnej realizacji wynalazku komora na tabletkę jest wykonana z przezroczystego materiału, w celu oceny wizualnej kontroli rozpadu tabletki i przepłukania komory.

Korzystnie króciec wylotowy w części wylotowej jest położony mimośrodowo względem osi długiej urządzenia do aplikacji tabletek.

W innej korzystnej realizacji króciec wylotowy położony jest w osi długiej urządzenia do aplikacji tabletek.

Korzystnie komora do aplikacji tabletek ma średnicę wewnętrzną od 3 mm do 15 mm.

Urządzenie wg wynalazku stosuje się z minitabletkami lub tabletkami, które ulegają rozpadowi w jamie ustnej (ang. MODTs - Mini Orodispersible Tablets, ODTs - Orodispersible Tablets, FDTs Fast Dispersible Tablets). Jest to postać leku stosowana zwłaszcza u pacjentów geriatrycznych z upośledzoną funkcją przełykania. W założeniu tabletka taka rozpada się w ślinie i jest połykana w formie zawiesiny nawet bez popijania, według

W rozwiązaniu według wynalazku zostaje wykorzystana zdolność do szybkiego rozpadu i możliwość wprowadzenia stałej postaci w formie zawiesiny przez sztuczny dostęp odżywczy realizowany przez zgłębnik dożołądkowy, dwunastniczy lub dojelitowy, lub przezskórną endoskopową gastrostomię (PEG). Powyższe procedury żywieniowe stosowane są zwykle w zakładach opieki długoterminowej, jednak możliwa jest też bezpośrednia aplikacja doustna u pacjentów pediatrycznych i geriatrycznych w warunkach domowych.

Bardzo szybki rozpad tabletki osiągany jest w wyniku użycia formulacji o odpowiednim składzie jakościowym i ilościowym oraz użycia odpowiedniej metody sporządzania. Skład formulacji uwzględnia substancje należące do grupy substancji rozsadzających (zwłaszcza tzw. superdezintegrantów) oraz do grupy tzw. złożonych substancji pomocniczych. Do sporządzenia ODT używane są zwykle metody liofilizacji, wytłaczania i tabletkowania. Ze względu na względną prostotę i łatwość zastosowania w skali przemysłowej oraz dobre parametry otrzymywanych tabletek, w rozwiązaniu zastosowano metodę tabletkowania.

Podawanie tabletek za pomocą urządzenia do aplikacji tabletek opisanych powyżej jest możliwe dzięki wytworzeniu w komorze z tabletką intensywnego przepływu zawirowanej cieczy.

Otrzymane wyniki potwierdzają bardzo krótkie czasy rozpadu opracowanych minitabletek i tabletek, oraz możliwość łatwego ich wprowadzenia przez sztuczny dostęp odżywczy. Oceny dokonano na podstawie badań metodą farmakopealną, w aparacie własnej konstrukcji oraz z zastosowaniem urządzenia według wynalazku.

Rozwiązanie według wynalazku posiada szereg zalet. Jego stosowanie powoduje całkowite wyeliminowanie etapu rozdrabniania tabletek. Nie ma także konieczności przepłukiwania strzykawki. Przeprowadzenie procesu zawieszenia leku i podania przebiega w układzie zamkniętym. Ponadto jest możliwość zmniejszenia objętości cieczy niezbędnej do prawidłowego podania leku. Istotne jest zmniejszenie praco- i czasochłonności. Dodatkowo podczas aplikacji możliwa jest wizualna kontrola postępu i punktu końcowego procesu. Zaletą jest również to, że metoda nie wymaga wykorzystywania specjalnego

PL 241 082 Β1 sprzętu i może być zastosowana przez niewykwalifikowanego opiekuna pacjenta jedynie po zapoznaniu się z instrukcją obsługi.

Przykłady realizacji wynalazku zobrazowano na rysunku, na którym na Fig. 1 przedstawiono urządzenia do podawania, z komorą o dużej średnicy, z króćcem wylotowym typu Luer (7a) umieszczonym mimośrodowo, na Fig. 2 przedstawiono urządzenie z komorą o małej średnicy i z króćcem wylotowym typu ENFit™, na Fig. 3 przedstawiono urządzenie z komorą o małej średnicy do podawania i z króćcem typu Luer (7a) w osi urządzenia, na Fig. 4 przedstawiono przekrój poprzeczny urządzenia do podawania tabletek, na Fig. 5 przedstawiono rzut deflektora strumienia cieczy (5) z otworami (6) oraz różne kształty deflektora strumienia cieczy (5).

Przykład 1. Budowa urządzenia

Urządzenie składa się z komory na tabletkę (2), części wylotowej (7) zakończonej króćcem wylotowym (7a), części wlotowej (1) z króćcem wlotowym (1a), pierścienia uszczelniającego (4) typu o-ring (Fig. 1). Komora na tabletki może mieć różne rozmiary w zależności od rozmiaru stosowanej tabletki, tj. jej średnica wewnętrzna może być w zakresie od 3 mm do 15 mm. Część wlotową (1) z króćcem wlotowym (1a) stanowi zamknięcie z króćcem typu Luer-Lock, niezależnie od rozmiaru komory na tabletki (2; Fig. 1, Fig. 2, Fig. 3). Natomiast króciec wylotowy może być króćcem typu Luer lub Luer-Lock (Fig. 1, Fig. 3) albo króćcem typu ENFit™ (Fig. 2). Część wlotowa (1) z króćcem wlotowym (1 a) jest połączona z komorą na tabletki (2) poprzez wciśnięcie jednego elementu w drugi. Na Fig. 1 zaprezentowano pierwszą możliwość, tj. komora (2) jest wciśnięta w część wlotową (1) z króćcem wlotowym (1a). Natomiast Fig. 2 i Fig. 3 przedstawiają sytuację odwrotną, gdzie część wlotowa (1) z króćcem wlotowym (1 a) i część wylotowa (7) z króćcem wylotowym (7a) są wciśnięte w komorę na tabletki (2). Połączenia wszystkich elementów są dodatkowo uszczelnione o-ringami (4). Komora na tabletki jest wykonana z przezroczystego materiału. Króćcem wylotowym może także być króciec specjalizowany typu ENFit™. Pomiędzy komorą (2) a częścią wlotową (1) z króćcem wlotowym (1 a) znajduje się deflektor strumienia cieczy (5), stanowiący element powodujący wirowy przepływ cieczy przez komorę (2), oraz filtr (3). W deflektorze strumienia cieczy (5), o możliwych kształtach przedstawionych na Fig. 6, znajdują się otwory w postaci otworów przelotowych (6) albo otworów wylotowych typu dysz (6a, Fig. 6). Sumaryczne pole powierzchni otworów w elemencie zawirowującym (5) jest większe niż powierzchnia otworu wylotowego, w celu wywołania lekkiego nadciśnienia, co ułatwia zwilżanie tabletki i penetrację cieczy do jej wnętrza przez sieć kapilar.

Wszystkie części składowe urządzenia są tak zaprojektowane, aby osiągnąć dwa równorzędne efekty:

• maksymalne przyspieszenie rozpadu tabletki, • całkowite wypłukanie powstałej zawiesiny przy użyciu jak najmniejszej ilości rozpuszczalnika, przy czym objętość strzykawki powinna wystarczyć do aplikacji i przepłukania linii. Przy tym pojemność strzykawki 20 lub 50 (60) mL powinna wystarczyć na czas aplikacji minitabletek i tabletek, odpowiednio.

Przykład 2. Badania czasu rozpadu tabletek

Tabela 1

Kompozycja składów tabletek/minitabletek użytych w badaniach

Składnik	zawartość % wagowa	zawartość % wagowa
Substancja lecznicza łatwo rozpuszczalna	40,58	-
Substancja lecznicza praktycznie nierozpuszczalna	-	40,58
Złożona substancja pomocnicza do tabletek ODT	28,49	28,49
Krzemionkowana celuloza mikrokrystaliczna	28,49	28,49
Sodu stearylofumaran	2,44	2,44

PL 241 082 Β1

Tabela 2

Wyniki przeprowadzonych badań

Rodzaj tabletek Rodzaj Postać leku urządzenia Rozpuszczalność API do aplikacji	Czas usunięcia zawiesiny w linii podłączonej do urządzenia w warunkach aplikacji
Tabletki ODT lub minitabletki ODT	urządzenie do minitabletek
		minitabletki z substancją łatwo rozpuszczalną w wodzie	6-8 s
	minitabletki z substancją praktycznie nierozpuszczalną	6-9 s
urządzenie do tabletek
	tabletki z substancją łatwo rozpuszczalną w wodzie	13-16 s
	minitabletki z substancją łatwo rozpuszczalną	5-lOs
Niepowlekane tabletki niebędące tabletkami ODT	urządzenie do tabletek
Polopiryna* S 300 mg		tabletki z substancją trudno rozpuszczalną	12-16 s
Aspirin® Bayer 500 mg		tabletki z substancją trudno rozpuszczalną	10-14 S

Czas usunięcia zawiesiny oznacza czas niezbędny do wypłukania wszystkich produktów rozpadu lub rozpuszczania tabletek z rurki podłączonej do urządzenia (metoda turbidymetryczna). Warunki: przepływ zmienny w zakresie 60-240 mL/min, tłoczenie za pomocą strzykawki o poj. 60 mL.

Czas rozpadu minitabletek niezależnie od rozpuszczalności API użytej do ich sporządzenia jest w każdym przypadku krótszy niż 10 s - niezależnie od średnicy zastosowanego urządzenia do aplikacji. Należy zaznaczyć, że rzeczywisty czas rozpadu jest jeszcze krótszy niż obserwowany, gdyż detektor zlokalizowany jest na wężyku wylotowym ok. 60 cm za urządzeniem do aplikacji. Bardzo szybki rozpad minitabletek jest spowodowany stosunkowo dużą powierzchnią, właściwym doborem składu jakościo

PL 241 082 B1 wego i ilościowego formulacji oraz konstrukcją urządzenia do aplikacji gwarantującą odpowiednie warunki przepływu cieczy. Tak krótki czas rozpadu wymaga przetłoczenia do 20 mL cieczy i skutkuje całkowitym wypłukaniem substancji zawieszonej i rozpuszczonej z urządzenia do aplikacji. Nieco dłuższy czas rozpadu dla tabletek o średnicy 12 mm spowodowany jest zmniejszeniem stosunku pola powierzchni do objętości tabletki, jednak nie przekracza on 16 s, co odpowiada przepływowi ok. 40 mL cieczy. W celach porównawczych zbadano także wybrane preparaty komercyjne niewykazujące cech tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Preparaty Polopiryna® S 300 mg oraz Aspirin® Bayer 500 mg charakteryzuje krótki czas rozpadu i możliwość użycia w proponowanym systemie aplikacji.

Claims (9)

1. Urządzenie do aplikacji tabletek zbudowane z komory na tabletkę, części wylotowej zakończonej króćcem wylotowym, połączonej z nią części wlotowej z króćcem wlotowym oraz pierścienia uszczelniającego, znamienne tym, że pomiędzy częścią wlotową (1) a komorą na tabletkę (2) znajduje się deflektor strumienia cieczy (5) z otworami (6), przy czym otwory (6) są otworami przelotowymi, które stanowią dysze lub szczeliny skierowane ukośnie od części wlotowej (1) w stronę komory tabletki (2), przy czym otwory (6) są rozmieszczone promieniowo w deflektorze strumienia cieczy (5), natomiast pomiędzy komorą na tabletkę (2) a częścią wylotową (7) znajduje się filtr (3), przy czym połączenie między częścią wlotową (1) a komorą na tabletkę (2) jest uszczelnione za pomocą pierścienia uszczelniającego (4), przy czym sumaryczne pole powierzchni otworów przelotowych (6) w deflektorze strumienia cieczy (5) jest większe niż powierzchnia otworu wylotowego z komory na tabletki (2).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że deflektor strumienia cieczy (5) ma kształt rozety, tarczy lub dyszy.

3. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 2, znamienne tym, że otwory (6) są rozmieszczone obwodowo na deflektorze strumienia cieczy (5).

4. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 3, znamienne tym, że kształt deflektora strumienia cieczy (5) jest dopasowany do kształtu komory na tabletkę i do kształtu części wlotowej (1) z króćcem wlotowym (1a).

5. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 4 znamienne tym, że część wlotowa (1) jest połączona rozłącznie z częścią wylotową (7).

6. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 5, znamienne tym, że komora na tabletkę (2) jest wykonana z przezroczystego materiału, w celu oceny wizualnej kontroli rozpadu tabletki i przepłukania komory.

7. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 6, znamienne tym, że króciec wylotowy (7a) w części wylotowej (7) jest położony mimośrodowo względem długiej osi urządzenia do aplikacji tabletek.

8. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 7, znamienne tym, że króciec wylotowy (7a) położony jest w osi długiej urządzenia do aplikacji tabletek.

9. Urządzenie według któregokolwiek zastrz. od 1 do 8, znamienne tym, że komora do aplikacji tabletek (2) ma średnicę wewnętrzną od 3 mm do 15 mm.