PL241522B1 - Zespół mocujący izolację do muru - Google Patents

Abstract

Zespół mocujący izolację do muru, utworzony z kołka i kotwy, przy czym kołek utworzony jest z tulei zakończonej z jednej strony rozpieraną strefą natomiast z drugiej strony kołową tarczą, a kotwa jest dwuczęściowa i jest utworzona z rozpierającego elementu i pobijaka. Zespół, charakteryzuje się tym, że kołek (1) jest utworzony co najmniej z trzech stref, korzystnie z czterech stref, idąc od strony tarczy (3), ze strefy prowadzącej (4), następnie strefy pośredniej (5), strefy kompresji (6) i strefy rozpierającej (7).

Description

PL 241 522 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół mocujący izolację do muru na elementach budowlanych.

Znany jest z Europejskiego Patentu PL/EP 1693530 T5 wieloczęściowy element przytrzymujący dla materiału izolacyjnego. Element przytrzymujący do materiału izolacyjnego służący do przymocowania płyt izolacyjnych na podłożu nośnym, z trzpieniem mocującym w postaci tulei przechodzącym przez płytę izolacyjną, na którego końcu jest uformowany talerzyk mocujący zachodzący od góry na stronę zewnętrzną płyty izolacyjnej i z dwuczęściową kotwą wprowadzaną w trzpień mocujący, która ma kotew, przedłużenie kotwy i złącze, które łączy przedłużenie kotwy z kotwą. Złącze łączy przedłużenie kotwy z kotwą za pomocą połączenia zamknięciem kształtowym w sposób wytrzymały na rozciąganie i uniemożliwiający obrót i że przedłużenie kotwy jest łączone z kotwą zamknięciem kształtowym za pomocą złącza przez przemieszczenie w kierunku poprzecznym do kotwy.

Z opisu PL209555B1 znany jest element mocujący do mocowania płyt z materiału izolacyjnego do podłoża za pomocą korpusu kołka rozpieralnego w podłożu przez trzpień rozprężny. Korpus ma drążony trzpień, na którego jednym końcu wzdłużnym znajduje się płyta dociskowa, a na przeciwległym końcu wzdłużnym znajduje się tuleja rozprężna, przy czym trzpień rozprężny ma obszar rozprężania do promieniowania rozszerzania tulei rozprężnej oraz obszar prowadzący współpracujący z drążonym trzpieniem i wyposażony przynajmniej częściowo w żebra przebiegające w kierunku wzdłużnym. Wewnętrzny zarys drążonego trzpienia przynajmniej częściowo jest komplementarny do zarysu zewnętrznego obszaru prowadzącego. Obszar rozprężania trzpienia rozprężnego, na końcu znajdującym się od strony kierunku osadzania, ma element czołowy, który przynajmniej częściowo wystaje promieniowo ponad pozostały obszar rozprężania graniczący z nim bezpośrednio.

Zespół mocujący izolację do muru, według wynalazku jest utworzony z kołka i kotwy, przy czym kołek utworzony jest z wielostrefowej tulei zakończonej z jednej strony rozpieraną strefą natomiast z drugiej strony kołową tarczą, a kotwa jest dwuczęściowa i jest utworzona z rozpierającego elementu i pobijaka. Zespół charakteryzuje się tym, że kołek ma tarczę z wklęśnięciami i wypukłościami od zewnętrznej strony i jest utworzony co najmniej z trzech stref, korzystnie z czterech stref, idąc od strony tarczy: strefy prowadzącej, która zawiera wewnątrz 3 do 8 wzdłużnych żeber o wewnętrznej średnicy D1 równej 1,0-1,4d średnicy rozpierającego elementu, strefy pośredniej, strefy kompresji utworzonej z poprzecznych symetrycznych wyżłobień zmniejszających zewnętrzną średnicę, strefy rozpierającej, przy czym strefa prowadząca i strefa pośrednia są połączone łukowo wygiętymi żebrami, których ilość wynosi od 2 do 6.

Zespół mocujący izolację do muru, według wynalazku, charakteryzuje się prostą budową a jednocześnie funkcjonalnością. Zastosowanie zespołu do mocowania izolacji do muru powoduje nie tylko trwałe jej zamocowanie ale dodatkową zaletą tego mocowania jest to, iż jest to łatwe zamocowanie. Po wywierceniu otworu i włożeniu w otwór kołka wsuwa się do niego rozpierający element. Następnie poprzez uderzenia młotkiem przesuwa się rozpierający element do końca kołka powodując jego zakotwienie w elemencie budowlanym. Podział kołka na poszczególne strefy umożliwia bardzo trwały i precyzyjny montaż kołka. Dzięki umieszczeniu wzdłużnych żeber w części prowadzącej wsuwanie elementu rozpierającego oraz pobijaka z tworzywa sztucznego jest bardzo łatwe i precyzyjne. Odpowiedni stosunek średnicy wzdłużnych żeber do średnicy rozpierającego elementu umożliwia centralne wsuwanie rozpierającego elementu, a zarazem trwałe nie podlegające zmianom po montażu zabezpieczenie kołka przed mostkami cieplnymi, przez który ciepło mogłoby przechodzić na zewnątrz izolacji ściany poprzez stabilne unieruchomienie pobijaka. Połączenie strefy prowadzącej i strefy pośredniej łukowo wygiętymi żebrami powoduje wzmocnienie tulei w miejscu styku pobijaka z rozpierającym elementem oraz przeciwdziała pękaniu tulei podczas montażu kołka. Utworzenie poprzecznych symetrycznych wyżłobień zmniejszających średnicę rozpierającego elementu umożliwia łatwe ściskanie kołka i zagłębienie się elementu rozpierającego dzięki czemu następuje szybki montaż. Wyposażenie tarczy kołka od zewnętrznej strony we wklęśnięcia i wypukłości powoduje zwiększenie przyczepności zewnętrznej warstwy wykończeniowej do tarczy kołka, a zarazem zwiększa trwałość tej warstwy jako elementu wykończeniowego. Poprzez wsunięciu rozpierającego elementu umieszcza się w kołku pobijak, który poprzez uderzenia młotkiem przesuwa rozpierający element do końca kołka powodując jego zakotwienie w elemencie budowlanym. Po wykonaniu montażu zarówno element rozpierający jak i pobijak pozostają wewnątrz kołka przez co jest to dodatkowy element izolacyjny zapobiegający przenikaniu ciepła.

Claims (1)

1. PL 241 522 B1

   Zespół mocujący izolację do muru, według wynalazku, jest bliżej objaśniony w przykładach wykonania oraz na rysunkach, na których fig. 1 przedstawia kołek w widoku z boku, fig. 2 stanowi wzdłużny przekrój przez kołek z umieszczoną wewnątrz kotwą, fig. 3 stanowi wzdłużny przekrój przez kołek bez kotwy, fig. 4 ukazuje przekrój poprzeczny przez kołek w strefie prowadzącej, zaś fig. 5 ukazuje kołek w przekroju poprzecznym przez strefę kompresji fig.6 przedstawia kołową tarczą z przodu zaś fig. 7 ukazuje szczegóły z kołowej tarczy.

   Jak przedstawiono na fig. 1 - fig.7 zespół mocujący izolację do m uru, utworzony jest z kołka 1 i kotwy 2, przy czym kołek 1 jest utworzony z czterech stref, patrząc od strony tarczy 3 ze strefy prowadzącej 4, następnie strefy pośredniej 5, strefy kompresji 6 i strefy rozpierającej 7. Kotwa 2 jest dwuczęściowa i jest utworzona z rozpierającego elementu 8 o średnicy d i pobijaka 9. Strefa prowadząca 4 ma wewnątrz wzdłużne żebra 10, o wewnętrznej średnicy D1. Dla przedstawionego przykładu wzdłużne żebra mają średnicę wewnętrzną D1, średnicę rozpierającego elementu d. Strefa kompresji 6 jest utworzona z poprzecznych symetrycznych wyżłobień 11 zmniejszających zewnętrzną średnicę rozpierającego elementu ze średnicy D2 na D3. Strefa prowadząca 4 i strefa pośrednia 5 są połączone łukowo wygiętymi żebrami 12. Tarcza 3 kołka 1 ma od zewnętrznej strony wklęśnięcia 13 i wypukłości 14.

   Zespół mocujący izolację do muru, utworzony z kołka i kotwy jest przewidziany do przymocowania płyt izolacyjnych do podłoża na przykład na elewacji budynku, w szczególności poprzez głębokie zakotwienie kołka w materiale izolacyjnym. Po wywierceniu otworu odpowiedniej średnicy i głębokości w płycie izolacyjnej oraz elemencie budowlanym, w przygotowany otwór wkłada się kołek, a następnie wsuwa się do niego rozpierający element. W przedstawionym i opisanym przykładzie wykonania rozpierający element jest wykonany z metalu, ale może być też wykonany z innych materiałów. Po wsunięciu rozpierającego elementu umieszcza się w kołku pobijak, który poprzez uderzenia młotkiem przesuwa rozpierający element do końca kołka powodując jego zakotwienie w elemencie budowlanym. Po zlicowaniu się pobijaka z zewnętrzną powierzchnią tarczy jak przedstawiono na Fig. 3 można zakończyć uderzanie. Następnie po zamontowaniu kołka, który jest zlicowany z zewnętrzną powierzchnią materiału izolacyjnego można nałożyć warstwę wykończeniową, która będzie przylegała do zewnętrznej powierzchni talerza dociskowego.

   Zastrzeżenie patentowe

   1. Zespół mocujący izolację do muru, utworzony z kołka i kotwy, przy czym kołek utworzony jest z wielostrefowej tulei zakończonej z jednej strony rozpieraną strefą natomiast z drugiej strony kołową tarczą, a kotwa jest dwuczęściowa i jest utworzona z rozpierającego elementu i pobijaka, znamienny tym, że kołek (1) ma tarczę (3) z wklęśnięciami (13) i wypukłościami (14) od zewnętrznej strony i jest utworzony co najmniej z trzech stref, korzystnie z czterech stref, idąc od strony tarczy (3):

   - strefy prowadzącej (4), która zawiera wewnątrz 3 do 8 wzdłużnych żeber (10) o wewnętrznej średnicy D1 równej 1,0-1,4d średnicy rozpierającego elementu (8),

   - strefy pośredniej (5),

   - strefy kompresji (6) utworzonej z poprzecznych symetrycznych wyżłobień (11) zmniejszających zewnętrzną średnicę,

   - strefy rozpierającej (7),

   - przy czym strefa prowadząca (4) i strefa pośrednia (5) są połączone łukowo wygiętymi żebrami (12), których ilość wynosi od 2 do 6