PL243751B1 - Kolejowy izolator sekcyjny - Google Patents

Abstract

Kolejowy izolator sekcyjny, polega na tym, że zawiera zespół regulacji głównej A składający się z wspornika regulacyjnego A opierającej się na nim śruby regulacyjnej A (3) oraz otworu przelotowego pionowego z wkładką samogwintującą, zespół regulacji mimośrodowej B składający się ze śruby regulacyjna B (2) z kołnierzem mimośrodowym wraz z dopasowanym otworem na ślizgu przewodzącym (8) oraz zespół regulacji prowadnic C, składający się ze śruby regulacyjnej C (5) z uchwytem śruby, ze sworzniem zaopatrzonym w zawleczkę i wkrętem zabezpieczającym. Izolator, w obrębie przestrzeni między szczelinami izolacyjnymi może zawierać ślizg pomocniczy (7).

Description

Przedmiotem wynalazku jest kolejowy izolator sekcyjny przeznaczony do stosowania w sieciach trakcyjnych jedno- lub dwuprzewodowych, którego zadaniem jest elektryczna separacja odcinków kolejowej sieci trakcyjnej. Izolator sekcyjny montowany jest na sieci trakcyjnej, celem łago dnego przeprowadzania z przewodów jezdnych jednej sekcji sieci trakcyjnej na przewody jezdne następnej sekcji, ślizgacza pantografu z zamontowanymi nakładkami stykowymi.

Z opisu zgłoszeniowego P.430427 znany jest izolator zawierający dwie pary naprzemianległych prowadnic o zróżnicowanej długości, zwróconych ku sobie swobodnymi końcami, tworzących asymetrycznie usytuowane dwie szczeliny izolacyjne i dwa zespoły mocujące osadzone między prowadnicami z zamontowanym wewnątrz co najmniej jednym izolatorem cięgnowym i wieszakami. Prowadnice stanowiące parę składającą się z zestawu prowadnicy długiej i prowadnicy krótkiej, usytuowane są w jednej linii, równolegle do osi symetrii izolatora sekcyjnego i równolegle względem siebie lub przesunięte wzajemnie, natomiast między obu parami prowadnic jest centralnie osadzony co najmniej jeden element izolacyjny wykonany z materiału dielektrycznego, mocowany do każdej z tych prowadnic za pomocą dystansowego elementu mocującego. Dolna część elementu izolacyjnego jest usytuowana w jednej płaszczyźnie z dolnymi krawędziami prowadnic. Regulacja odbywa się płynnie poprzez przesunięcia prostopadłe prowadnic w stosunku do wzdłużnej osi izolatora sekcyjnego.

Z kolei opis wynalazku P.429028 ujawnia izolator sekcyjny charakteryzujący się tym, że odchylone są, na zewnątrz izolatora sekcyjnego, końcówki prowadnic długich, które tworzą z wzdłużną osią symetrii izolatora sekcyjnego kąt od 91 do 179° a końcówki prowadnic krótkich odchylone są w kierunku wzdłużnej osi symetrii izolatora sekcyjnego pod kątem od 1 do 89°, w stosunku do wzdłużnej osi symetrii izolatora sekcyjnego, przy czym między prowadnicami zamontowane są dwa zespoły mocujące, w których usytuowany jest co najmniej jeden izolator nośny. Końcówki prowadnic są względem siebie usytuowane równolegle, przy czym końcówki prowadnicy długiej i krótkiej z jednej strony izolatora sekcyjnego oraz końcówki prowadnicy długiej i krótkiej z drugiej strony izolatora sekcyjnego tworzą szczeliny izolacyjne, usytuowane ukośnie w stosunku do wzdłużnej osi symetrii izolatora sekcyjnego. Każda z prowadnic posiada co najmniej trzypunktową regulację, za pośrednictwem śrub regulacyjnych stanowiącą jednocześnie połączenie z korpusem izolatora sekcyjnego. Wynalazek ujawnia także regulację położenia izolatorów nośnych względem siebie w płaszczyźnie pionowej za pomocą przegubów regulacyjnych mimośrodowych.

Z polskiego opisu patentowego PL 228 933 znany jest izolator sekcyjny sieci trakcyjnej charakteryzujący się tym, że między parami prowadnic usytuowany jest element izolacyjny z utwierdzonymi na jego końcówkach zaciskami prądowymi, z których każdy w sposób pośrednio z prowadnicami danej pary jest połączony elektrycznie za pomocą diody.

Z opisu patentu europejskiego PL/EP 2 640 598 znany jest izolator sekcyjny, którego płozy przewodzące oraz płozy izolacyjne na swoich końcówkach skierowanych ku sąsiedniej szynie prądowej mogą być regulowane odnośnie ich wysokości w stosunku do szyny prądowej za pomocą tulejek mimośrodowych. Płozy przewodzące dodatkowo mogą być regulowane odnośnie ich wysokości za pomocą umieszczonej pionowo w stosunku do płaszczyzny ślizgowej śruby, przy czym śruba oparta jest na przyporządkowanej szynie prądowej, która może być wkręcana do gwintowanego otworu na płozie przewodzącej i jest odsunięta w kierunku wzdłużnym szyny prądowej, w stosunku do tulejki mimośrodowej. Połączenie pomiędzy płozami przewodzącymi i przyporządkowanymi płozami izolacyjnymi umieszczona jest dalsza tulejka mimośrodowa dla odpowiedniej regulacji wysokości. Śruba jest łącznikiem mechanicznym, natomiast tulejka pełni funkcję regulacyjną.

Opis europejskiego patentu PL/EP 2 805 847 ujawnia urządzenie, którego ślizgacze izolujące są przymocowane do profili izolujących i są ustawione pod kątem ostrym do wzdłużnej osi środkowej. Ślizgacze przewodzące jednym końcem są połączone elektrycznie i mechanicznie z przyporządkowaną szyną prądową, a swoim drugim końcem z przyporządkowaną rampą. Począwszy od przyporządkowanej szyny prądowej biegną na pierwszym odcinku w kierunku wzdłużnym szyn prądowych, a na drugim odcinku biegną ukośnie na zewnątrz, a ich wolny koniec jest połączony z pierwszym wolnym końcem przyporządkowanej rampy, zaś drugi koniec rampy jest połączony z przyporządkowaną szyną prądową. Konstrukcja wymusza zastosowanie trzech ślizgów (punktów podparcia pantografu) w tym jednego izolacyjnego, który pełni istotną rolę w procesie przejazdu pociągu, brak tego elementu powodowałby kołysanie się izolatora względem osi podłużnej.

W przedstawionych w stanie techniki konstrukcjach izolatorów sekcyjnych występuje zjawisko udarów na styku nakładka stykowa - przewód jezdny sieci trakcyjnej, powodujących odkształcenia (wyszczerbienia) na końcach prowadnic oraz wypalenia wskutek uplastycznienia materiału ze względu na działania łuku elektrycznego. Powyższe niedogodności również prowadzą do uszkodzeń węglowych nakładek stykowych zabudowanych w ślizgaczach będących elementami składowymi (konstrukcyjnymi) pantografów w pojazdach trakcyjnych.

Wadą znanych i opisanych rozwiązań jest ich duża masa, a także niska wytrzymałość mechaniczna. Dodatkową wadą znanych rozwiązań jest to, iż montaż bezpośrednio na sieci wymaga stosowania skomplikowanych urządzeń naprężających.

Celem wynalazku jest opracowanie izolatora sekcyjnego eliminującego przedstawione niedogodności znanych izolatorów sekcyjnych a zwłaszcza wyeliminowanie udarów oraz zapewnienie płynności przemieszczania się pantografu pojazdu trakcyjnego przemieszczającego się w obszarze pracy izolatora sekcyjnego.

Kolejowy izolator sekcyjny, zawierający izolator nośny wyposażony w okucia mocujące, obustronnie zamocowany w dwóch asymetrycznych konstrukcjach nośnych, posiadających lewy profilowany zespół prowadnic i prawy zespół prowadnic, przy czym każdy składa się z pary ślizgów zakończonych wydmuchowymi rożkami skierowanymi ku górze oraz zawierający co najmniej jedną parę zacisków prądowych i elementy złączne takie jak śruby, nakrętki, podkładki, zawleczki i sworznie, charakteryzuje się tym, że każda konstrukcja nośna zawiera korpus główny (1), zaopatrzony we wspornik regulacyjny A (17), na którym opiera się wyprofilowany koniec okucia (6) izolatora nośnego (4), zawierający przelotowy otwór pionowy z wkładką samogwintującą (16), zaopatrzony w śrubę regulacyjną A (3). Układ wspornika regulacyjnego A (17), opierającej się na nim śruby regulacyjnej A (3) oraz otwór przelotowy pionowy z wkładką samogwintującą (16) stanowią zespół regulacji głównej A izolatora nośnego, który służy do wymuszenia uniesienia przewodów jezdnych pod izolatorem nośnym (4). Izolator trakcyjny nośny (4) ma pręt nośny przewężony w środkowej części, otoczony izolacją i zaprasowany na obu zakończeniach w okuciu stałym (6). Okucia (6) są tak wyprofilowane aby pasowały do korpusu głównego (1) izolatora sekcyjnego. W każdym okuciu (6) znajduje się przelotowy otwór poziomy (25), który służy do mocowania w sposób przegubowy, izolatora nośnego (4) do korpusu głównego (1) za pomocą trzpienia głównego (10). Korpus główny (1) na swoich przeciwległych końcach jest zaopatrzony w co najmniej jedną parą zacisków prądowych (12). Koniec korpusu głównego (1), zbieżny z końcem nośnej konstrukcji, poprzez złącze elektryczne (9) połączony jest z parą ślizgów (8) w każdym zespole prowadnic. Łączenie to zrealizowane jest za pomocą śruby regulacyjnej B (2) z kołnierzem mimośrodowym znajdującym się w dopasowanym otworze znajdującym się na końcu ślizgu przewodzącego (8). Specjalna konstrukcja śruby regulacyjnej B (2) z kołnierzem mimośrodowym wraz z dopasowanym otworem na ślizgu przewodzącym (8) stanowią zespół regulacji mimośrodowej B, który służy do ustawienia wysokości ślizgów przewodzących (8) względem przewodów jezdnych na początku izolatora sekcyjnego. Korpus główny (1) zaopatrzony jest w rozwidlony podciąg (14), z uchami (13) na końcach ramion. Do okucia (6) izolatora nośnego (4) w miejscu łączenia z prętem nośnym zamocowany jest wspornik regulacyjny C (18), z pionowym otworem na obu końcach, w którym znajduje się śruba regulacyjna C (5) z uchwytem śruby (19), ze sworzniem (21) zaopatrzonym w zawleczkę (22) i wkrętem zabezpieczającym (20), które to stanowią zespół regulacji prowadnic C, służący do wypoziomowania prowadnic prawej i lewej strony. Dzięki tej regulacji uzyskuje się równą powierzchnię dla nakładki jezdnej pociągu. W celu ułatwienia przejścia nakładki jezdnej pociągu, izolator sekcyjny zawiera co najmniej jeden ślizg pomocniczy (7), usytuowany w obrębie przestrzeni między szczelinami izolacyjnymi (24), który może być wykonany z różnego rodzaju wytrzymałych materiałów.

Wszystkie trzy regulacje A, B i C są symetryczne i występują po lewej i prawej jego stronie izolatora sekcyjnego, będącego przedmiotem wynalazku.

Korzystnym wariantem izolatora sekcyjnego jest izolator ze ślizgami pomocniczymi (7) na końcu ślizgu przewodzącego każdej sekcji, korzystnie na ślizgach długich. Ten wariant pokazany jest na fig. 1-5.

Dodatkowo korzystnie jest, gdy kształt ślizgu pomocniczego (7) przyjmuje w części roboczej postać zaokrąglonego elementu trapezowego skierowanego ku przestrzeni między szczelinami izolacyjnymi (24).

Kolejną odmianą wynalazku jest izolator sekcyjny (fig. 9-12) ze ślizgiem pomocniczym (7) w postaci ślizgu łączącego poprzecznego, zamocowanego do końców pary ślizgów przewodzących (8).

Komplet ślizgów składa się z dwóch takich samych ślizgów odwróconych o 180° (widok z góry) zapewniając bezprzerwowy dopływ energii do pociągu z minimalną szczeliną izolacyjną (24) wynoszącą 50 mm, zapewniając minimum dwa punkty podparcia dla pantografu.

Dodatkowo korzystnie jest, gdy kąt tego pochylenia ślizgu pomocniczego (7) do ślizgu przewodzącego (8) α wynosi od 15 do 60°.

Następnym przykładem wykonania wynalazku jest kolejowy izolator sekcyjny, gdzie ślizg pomocniczy (7) wzdłużny zamocowany jest do okucia (6) izolatora nośnego (4), na obu jego końcach i ma postać wydłużonego elementu, długością zbliżonego do tego izolatora. Podobnie jak mniejsze ślizgi pomocnicze (7), jest wykonany z nieprzewodzących materiałów o niskim współczynniku tarcia (fig. 13-15).

Korzystnie jest gdy podciąg (14) posiada zagięcie tworząc przekrój poprzeczny w kształcie litery L.

Izolator sekcyjny, według wynalazku zapewnia łatwość w montażu oraz płynny sposób jego regulacji, który odbywa się w łatwy sposób, poprzez obrót śrub o jednakowym rozmiarze, zatem przy użyciu tego samego narzędzia. Zaletą regulacji śrubami mimośrodowymi jest dodatkowo to, że w trakcie eksploatacji trakcji można dopasowywać położenie ślizgów przewodzących względem zużywanych przewodów jezdnych. Daje to możliwości uzyskania precyzyjnych nastaw elementów izolatora względem współpracujących z nimi elementami roboczymi pojazdu. W odróżnieniu od rozwiązań mimośrodowych znanych ze stanu techniki znaczenie ma również położenie tej regulacji. Regulacja wstępna mimośrodem występuje przed pierwszym mocowaniem przewodu jezdnego. W większości przypadków producenci wykonują regulację w jednej osi (poprzecznej) z pierwszym mocowaniem przewodu.

Dodatkową zaletą izolatora według wynalazku, są jego znacznie mniejsze rozmiary w stosunku do rozwiązań ze stanu techniki rozmiary co zostało uzyskane, dzięki konstrukcji korpusu a także zastosowaniu łącznie trzech regulacji pozwala na ułatwia wykonanie izolatora oraz jego montaż co z kolei obniża koszty zastosowania izolatora w sieci trakcyjnej.

Konstrukcja izolatora eliminuje występowanie sił skręcających i zginających działających na kolejowy izolator sekcyjny. Zastosowanie ślizgów dodatkowych zmniejsza zużycie węglowych nakładek stykowych oraz zapewniona jest płynność przemieszczania się pantografu przez obszar izolatora sekcyjnego.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok poglądowy kolejowego izolatora sekcyjnego jednoprzewodowego w wariacie ze ślizgami pomocniczymi na końcach ślizgów przewodzących długich, fig. 2 przedstawia rzut z góry izolatora jak na fig. 1, fig. 3 przedstawia widok rozstrzelony jednej sekcji izolatora dla sieci dwuprzewodowej ze ślizgami pomocniczymi na końcach ślizgów przewodzących długich, fig. 4 przedstawia rzut z góry izolatora jak na fig. 3, fig. 5 to widok poglądowy izolatora jak na fig. 3 z zaznaczonymi szczegółami regulacji A, B, C, które szczegółowo przedstawione są kolejno na fig; 6a, 7a, 8a, zaś ich przekroje i różne ustawienia odpowiednio pokazane są na fig. 6b, 7b, 7c, 7d, 8b, fig. 9 to inne ułożenie elementów regulacyjnych regulacji C, fig. 9 przedstawia widok poglądowy izolatora dla sieci jednoprzewodowej ze ślizgami pomocniczymi łączącymi pary ślizgów przewodzących, fig. 10 to widok fragmentu izolatora z fig. 9 z widocznym mocowaniem ślizgów pomocniczych, fig. 11 przedstawia widok rozstrzelony jednej sekcji izolatora dla sieci dwuprzewodowej ze ślizgami pomocniczymi łączącymi pary ślizgów przewodzących, fig. 12 przedstawia widok z dołu izolatora jak na fig. 11, fig. 13 przedstawia widok rozstrzelony jednej sekcji izolatora dla sieci jednoprzewodowej ze ślizgiem pomocniczym mocowanym do okuć izolatora nośnego, fig. 14 widok z dołu izolatora dla sieci dwuprzewodowej ze ślizgiem pomocniczym mocowanym do okuć izolatora nośnego, fig. 15 to rzut z boku izolatora jak na fig. 14, fig. 16 to rzut izolatora nośnego z wybraniami na końcach okuć, natomiast fig. 17 przedstawia widok izolatora nośnego wraz z okuciami.

Przykład 1

Izolator sekcyjny według wynalazku dla sieci jednoprzewodowej, polegający na tym, że izo lator trakcyjny nośny (4) ma pręt nośny z włókna szklanego zespolonego żywicą, który jest przewężony w środkowej części. Pręt nośny otoczony jest izolacją w postaci silikonowej osłony i zaprasowany na obu zakończeniach w okuciu stałym (6). Okucia (6) są tak wyprofilowane aby pasowały do korpusu głównego (1) izolatora sekcyjnego. W każdym okuciu (6), znajduje się przelotowy otwór poziomy (25), który służy do mocowania w sposób przegubowy, izolatora nośnego (4) do korpusu głównego (1) za pomocą trzpienia głównego (10). Końcowy fragment okucia (6) jest wyprofilowany od dołu aby swobodnie opierał się na wsporniku regulacyjnym A (17) umieszczonym w korpusie głównym (1). W wyprofilowanym końcowym fragmencie okucia (6) znajduje się otwór przelotowy pionowy z umieszczoną w nim wkładką samogwintującą (16) z rowkiem i wkręconą śrubą regulacyjną A (3). Układ wspornika regulacyjnego A (17), opierającej się na nim śruby regulacyjnej A (3) oraz otwór przelotowy pionowy z wkładką samogwintującą (16) stanowią zespół regulacji głównej izolatora nośnego A, który służy do wymuszenia uniesienia przewodów jezdnych pod izolatorem nośnym (4). Jest to regulacja, która razem z symetrycznymi korpusami głównymi (1) i izolatorem nośnym (4) stanowi całość funkcjonalną izolatora sekcyjnego.

Korpus główny (1) na swoich przeciwległych końcach jest zaopatrzony w jedną parę zacisków prądowych (12). Koniec korpusu głównego (1), zbieżny z końcem nośnej konstrukcji, poprzez złącze elektryczne (9) połączony jest z parą ślizgów przewodzących (8) w każdej sekcji prowadnic. Łączenie to zrealizowane jest za pomocą śruby regulacyjnej B (2) z kołnierzem mimośrodowym znajdującym się w dopasowanym otworze znajdującym się na końcu ślizgu przewodzącego (8). Specjalna konstrukcja śruby regulacyjnej B (2) z kołnierzem mimośrodowym wraz z dopasowanym otworem na ślizgu przewodzącym (8), stanowią zespół regulacji mimośrodowej B, który służy do ustawienia wysokości prowadnic przewodzących względem przewodów jezdnych na początku izolatora sekcyjnego. Regulacja tymi śrubami (2) jest płynna w zakresie 4 mm.

Korpus główny (1) zaopatrzony jest w rozwidlony podciąg (12), z uchami (13) na końcach ramion.

Do okucia (6) izolatora nośnego (4) w miejscu łączenia z prętem nośnym zamocowany jest wspornik regulacyjny C (18), z pionowym otworem na obu końcach, w którym znajduje się śruba regulacyjna C (5) z uchwytem śruby (19) blokowanym na ślizgu przewodzącym (8) sworzniem (21) zaopatrzonym w zawleczkę (22). Przed wysunięciem śruby regulacyjnej C (5) z gniazda uchwytu śruby (19) zabezpiecza wkręt (20). Stanowią one zespół regulacji prowadnic C, służący do wypoziomowania prowadnic prawej i lewej strony. Obrót śrubą regulacyjną C (5) blokowaną na ślizgu przewodzącym (8) i współpracującą z gwintem w pionowym otworze wspornika regulacyjnego C (18) powoduje opuszczanie lub podnoszenie ślizgu (8) względem izolatora nośnego (4). Dzięki tej regulacji uzyskuje się równą powierzchnię dla nakładki jezdnej pociągu. Na końcach wewnętrznych długich ślizgów przewodzących (8) zamocowane są połączeniem rozłącznym dodatkowo ślizgi pomocnicze z teflonu PTFE, który jest materiałem nieprzewodzącym o niskim współczynniku tarcia. Kształt ślizgu pomocniczego (7) przyjmuje w części roboczej postać zaokrąglonego elementu trapezowego skierowanego ku przestrzeni między szczelinami izolacyjnymi (24).

Zapobiegają one jednostronnemu „wpadnięciu” nakładki w szczelinę izolacyjną (24) i zapewniają płynny przejazd z jednego ślizgu przewodzącego (8) na drugi. Chronią przed uderzeniem nakładki jezdnej pantografu w czoło ślizgu przewodzącego (8). Dzięki przykręceniu ich do ślizgów przewodzących (8) śrubami, ślizgi pomocnicze (7) są wymiennie w łatwy i szybki sposób.

Przykład 2

Izolator jak w przykładzie 1, przy czym zawiera zaciski prądowe (12) dla dwóch rzędów przewodów. W wariancie dwuprzewodowym izolatora dwie pary zacisków prądowych (12), zamocowane są do korpusu głównego (1) za pośrednictwem blachy korpusu (23). Do niej także zamocowane jest złącze elektryczne (9) łączące korpus główny (1) ze ślizgiem przewodzącym (8) za pomocą trzpieni (15). Kolejno, do przedniej części korpusu głównego (1), trzpieniem głównym (10) zamocowana jest przednia cześć blachy korpusu (23). Między blachą korpusu (23) a korpusem głównym (1), zamocowane są na trzpieniach (15) pary uchwytów przewodu jezdnego (11).

Przykład 3

Izolator sekcyjny według wynalazku dla sieci jednoprzewodowej, polegający na tym, że na końcach wewnętrznych długich ślizgów przewodzących (8) zamocowane są za pomocą nitów ślizgi pomocnicze (7), łączące koniec wewnętrzny ślizgu przewodzącego (8) długiego z końcem wewnętrznym ślizgu przewodzącego (8) krótkiego, w tym samym zespole prowadnic. Kąt tego pochylenia ślizgu pomocniczego (7) do ślizgu przewodzącego (8) α wynosi 48° Dzięki zastosowanemu kształtowi ślizgu pomocniczego (7), zapobiega wpadnięciu nakładki pantografu w przestrzeń między szczelinami izolacyjnymi (24). Jest to wynikiem tego, że przestrzeń między szczelinami izolacyjnymi (24) podczas całego przejazdu pociągu jest usytuowana ukośnie względem osi konstrukcyjnej izolatora sekcyjnego według wynalazku. Przy szerokości szczeliny 55 mm ślizgi pomocnicze (7) zapewniają podczas przejazdu pociągu przez izolator sekcyjny minimum dwa punkty styku dla jednej nakładki jezdnej pantografu. Zapobiega to kołysaniu się izolatora i znacząco poprawia współpracę pomiędzy izolatorem sekcyjnym a nakładką jezdną pantografu. Ślizgi pomocnicze (7) wykonane są z tego samego materiału, co ślizgi przewodzące (8).

Przykład 4

Izolator jak w przykładzie 3, przy czym zawiera zaciski prądowe (12) dla dwóch rzędów przewodów. W wariancie dwuprzewodowym izolatora dwie pary zacisków prądowych (12), zamocowane są do korpusu głównego (1) za pośrednictwem blachy korpusu (23). Do niej także zamocowane jest złącze elektryczne (9) łączące korpus główny (1) ze ślizgiem przewodzącym (8) za pomocą trzpieni (15). Kolejno, do przedniej części korpusu głównego (1), trzpieniem głównym (10) zamocowana jest przednia cześć blachy korpusu (23). Między blachą korpusu (23) a korpusem głównym (1), zamocowane są na trzpieniach (15) pary uchwytów przewodu jezdnego (11).

Przykład 5

Izolator sekcyjny według wynalazku dla sieci jednoprzewodowej, polegający na tym, że ślizg pomocniczy (7) umieszczony jest pod izolatorem nośnym. Przyjmuje postać podłużnego elementu o długości zbliżonej do izolatora nośnego (4) i jest zamocowany do jego okucia (6) na obu końcach izolatora nośnego (4). Wykonany jest z materiału nieprzewodzącego o niskim współczynniku tarcia, takiego jak teflon PTFE. Funkcja tego ślizgu pomocniczego (7) jest analogiczna jak ślizgów z przykładu 1.

Przykład 6

Izolator jak w przykładzie 5, przy czym zawiera zaciski prądowe (12) dla dwóch rzędów przewodów. W wariancie dwuprzewodowym izolatora dwie pary zacisków prądowych (12), zamocowane są do korpusu głównego (1) za pośrednictwem blachy korpusu (23). Do niej także zamocowane jest złącze elektryczne (9) łączące korpus główny (1) ze ślizgiem przewodzącym (8) za pomocą trzpieni (15). Kolejno, do przedniej części korpusu głównego (1), trzpieniem głównym (10) zamocowana jest przednia cześć blachy korpusu (23). Między blachą korpusu (23) a korpusem głównym (1), zamocowane są na trzpieniach (15) pary uchwytów przewodu jezdnego (11).

Wykaz oznaczeń

- korpus główny

- śruba regulacyjna B mimośrodowa

- śruba regulacyjna A

- izolator nośny

- śruba regulacyjna C

- okucie

- ślizg pomocniczy

- ślizg przewodzący

- złącze elektryczne

- trzpień główny

- uchwyt przewodu jezdnego

- zacisk prądowy

- ucho podciągu

- podciąg

- trzpień

- wkładka samogwintująca

- wspornik regulacyjny A

- wspornik regulacyjny C

- uchwyt śruby

- wkręt zabezpieczający

- sworzeń

- zawleczka

- blacha korpusu

- szczelina izolacyjna

- przelotowy otwór poziomy

Claims (8)

1. Kolejowy izolator sekcyjny, zawierający izolator nośny wyposażony w okucia mocujące, obustronnie zamocowany w dwóch asymetrycznych konstrukcjach nośnych, posiadających lewy profilowany zespół prowadnic i prawy zespół prowadnic, przy czym każdy zespół składa się z pary ślizgów zakończonych wydmuchowymi rożkami skierowanymi ku górze oraz zawierający co najmniej jedną parę zacisków prądowych i elementy złączne takie jak śruby, nakrętki, podkładki, zawleczki i sworznie, znamienny tym, że każda konstrukcja nośna zawiera korpus główny (1), zaopatrzony we wspornik regulacyjny A (17), na którym opiera się wyprofilowany koniec okucia (6) izolatora nośnego (4), zawierający przelotowy otwór pionowy z wkładką samogwintującą (16), zaopatrzony w śrubę regulacyjną A (3), przy czym układ wspornika regulacyjnego A (17), opierającej się na nim śruby regulacyjnej A (3) oraz otwór przelotowy pionowy z wkładką samogwintującą (16) stanowią zespół regulacji głównej A izolatora nośnego, zaś izolator nośny (4) ma pręt nośny przewężony w środkowej części, otoczony izolacją i zaprasowany na obu zakończeniach w okuciu stałym (6), w którym znajduje się przelotowy otwór poziomy (25), który służy do mocowania w sposób przegubowy, izolatora nośnego (4) do korpusu głównego (1) za pomocą trzpienia głównego (10), natomiast korpus główny (1) na swoich przeciwległych końcach jest zaopatrzony w co najmniej jedną parą zacisków prądowych (12), a koniec korpusu głównego (1), zbieżny z końcem nośnej konstrukcji, poprzez złącze elektryczne (9) połączony jest z parą ślizgów (8) w każdym zespole prowadnic za pomocą śruby regulacyjnej B (2) z kołnierzem mimośrodowym znajdującym się w dopasowanym otworze znajdującym się na końcu ślizgu przewodzącego (8), która to śruba z kołnierzem mimośrodowym wraz z dopasowanym otworem na ślizgu przewodzącym (8) stanowią zespół regulacji mimośrodowej B, dodatkowo korpus główny (1) zaopatrzony jest w rozwidlony podciąg (14), z uchami (13) na końcach ramion, zaś do okucia (6) izolatora nośnego (4) w miejscu łączenia z prętem nośnym zamocowany jest wspornik regulacyjny C (18), z pionowym otworem na obu końcach, w którym znajduje się śruba regulacyjna C (5) z uchwytem śruby (19), ze sworzniem (21) zaopatrzonym w zawleczkę (22) i wkrętem zabezpieczającym (20), które to stanowią zespół regulacji prowadnic C, natomiast w obrębie przestrzeni między szczelinami izolacyjnymi (24), usytuowany jest co najmniej jeden ślizg pomocniczy (7), który może być wykonany z różnego rodzaju wytrzymałych materiałów.

2. Kolejowy izolator sekcyjny, według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera ślizg pomocniczy (7).

3. Kolejowy izolator sekcyjny, według zastrz. 2, znamienny tym, że ślizg pomocniczy (7) znajduje się na końcu ślizgu przewodzącego każdej sekcji, korzystnie na ślizgu długim.

4. Kolejowy izolator sekcyjny, według zastrz. 3, znamienny tym, że kształt ślizgu pomocniczego (7) przyjmuje w części roboczej postać zaokrąglonego elementu trapezowego skierowanego ku przestrzeni między szczelinami izolacyjnymi (24).

5. Kolejowy izolator sekcyjny według zastrz. 2, znamienny tym, że ślizg pomocniczy (7) ma postać ślizgu łączącego poprzecznego i zamocowany do końców jest pary ślizgów przewodzących (8).

6. Kolejowy izolator sekcyjny według zastrz. 5, znamienny tym, że kąt pochylenia ślizgu pomocniczego (7) do ślizgu przewodzącego (8) α wynosi od 15 do 60°.

7. Kolejowy izolator sekcyjny, według zastrz. 2, znamienny tym, że ślizg pomocniczy (7) zamocowany jest do okucia (6) izolatora nośnego (4), na obu jego końcach i ma postać wydłużonego elementu, długością zbliżonego do tego izolatora.

8. Kolejowy izolator sekcyjny, według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że podciąg (14) posiada zagięcie tworząc przekrój poprzeczny w kształcie litery L