PL244055B1 - Łącznik wtykowy do łączenia końcówek profili okiennych - Google Patents

Abstract

Łącznik wtykowy (1) do łączenia końcówek profili okiennych ma postać metalowej wzdłużnej kształtki w przekroju poprzecznym o kształcie zbliżonym do litery U, w której wyróżnić można ściankę dolną (2) i przyległe do tej ścianki dolnej (2) wzdłuż jej krawędzi bocznych ścianki boczne (3). Łącznik (1) po każdej stronie środkowej osi ma na ściankach bocznych (3) skierowane w kierunku osi środkowej łącznika (1) noski oporowe (4), a także zawiera co najmniej jeden ogranicznik środkowy (5). Promień (R1, R2, R3, R4) części roboczej wykroju każdego kolejnego noska oporowego (4) na danej ściance bocznej (3) zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika (1) do osi środkowej łącznika (1), przy czym wierzchołki części roboczych nosków oporowych (4) po ich odgięciu do pozycji roboczej są usytuowane na tej samej wysokości w odniesieniu do ścianki dolnej (2). Korzystnie zachowana jest jednakowa sztywność wszystkich nosków oporowych (4), a ponadto wierzchołki części roboczych nosków oporowych (4) wystają na zewnątrz na taką samą odległość w odniesieniu do osi wzdłużnej łącznika (1).

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik wtykowy do łączenia końcówek profili okiennych, w szczególności profili wydrążonych ram rozpórek izolacyjnych szyb szklanych.

Z opisu PL 205223 B1 znany jest łącznik wtykowy dla profili wydrążonych, zwłaszcza dla ram rozpórek lub profili szczebelkowych izolacyjnych szyb szklanych, który ma korpus w postaci kształtki o przekroju zbliżonym do litery U. W korpusie wyróżnić można ściankę dolną, nazywaną inaczej ścianką środkową, oraz dwie przyległe do niej ścianki boczne z kilkoma bocznymi elementami zatrzymującymi, w postaci nosków oporowych, usytuowanymi jeden za drugim, w kierunku wprowadzania profili wydrążonych. Co najmniej część nosków oporowych na obu ściankach bocznych jest usytuowana poprzecznie do kierunku wprowadzania z przesunięciem, z wzajemnym odstępem.

Z kolei opis wzoru użytkowego PL 65674 Y1 ujawnia łącznik prosty do szyb zespolonych w kształcie litery U składający się ze ściany środkowej oraz dwóch ścian bocznych, zawierający w płaszczyźnie ścian bocznych sprężyste zaczepy klinowe oraz środkowe zaczepy zderzakowe wygięte poza płaszczyznę ścian bocznych. Wygięcia poza płaszczyznę ścian bocznych sprężystych zaczepów klinowych i środkowych zaczepów zderzakowych są różne i zwiększają się w każdym następnym sprężystym zaczepie klinowym usytuowanym bliżej osi środkowej, przy czym największe wygięcie poza płaszczyznę ściany bocznej posiadają środkowe zaczepy zderzakowe. Długość sprężystego zaczepu klinowego położonego najbliżej powierzchni czołowej jest większa od długości pozostałych sprężystych zaczepów klinowych. Pod pojęciem osi środkowej w opisie tym rozumie się prostą prostopadłą do osi wzdłużnej łącznika, przechodzącą przez połowę jej długości.

Ponadto EP 2 281 994 T3 ujawnia łącznik wtykowy do wydrążonych profili ramek dystansujących lub szprosów do szyb ze szkła izolacyjnego. Łącznik ten ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery U z mostkiem środkowym i mostkami bocznymi, przy których jest umieszczony ogranicznik wsuwania i jeden lub kilka elastycznych, sprężynujących elementów przytrzymujących. Obok ogranicznika wsuwania przy mostku bocznym jest umieszczony element przytrzymujący o wyższej sztywności niż pozostały lub pozostałe elastyczne, sprężynujące elementy przytrzymujące.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji łącznika wtykowego, który zapewni pewne i skuteczne osadzenie łącznika w rynnie profilu.

Wynalazek dotyczy łącznika wtykowego do łączenia końcówek profili okiennych, w postaci wzdłużnej kształtki w przekroju poprzecznym o kształcie zbliżonym do litery U, ze ścianką dolną i przyległymi do tej ścianki dolnej wzdłuż jej krawędzi bocznych ściankami bocznymi, przy czym łącznik po każdej stronie środkowej osi ma na ściankach bocznych skierowane w kierunku osi środkowej łącznika noski oporowe, a także zawiera co najmniej jeden ogranicznik środkowy. Istota wynalazku polega na tym, że promień wykroju części roboczej każdego kolejnego noska oporowego na danej ściance bocznej zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika do osi środkowej łącznika, zaś wierzchołki części roboczej nosków oporowych po ich odgięciu do pozycji roboczej są usytuowane na tej samej wysokości w odniesieniu do ścianki dolnej.

Korzystnie zachowana jest jednakowa sztywność wszystkich nosków oporowych, co zapewnia równomierne działanie wszystkich nosków oporowych, eliminując niepożądaną deformację ścianek bocznych łącznika.

Równie korzystnym jest, gdy noski oporowe wystają na zewnątrz łącznika na taką samą odległość w odniesieniu do osi wzdłużnej łącznika, dzięki czemu również zapewnione jest równomierne działanie wszystkich nosków oporowych.

Ponadto celowym jest, gdy wysokość ścianki bocznej w obszarze wcięcia przed kolejnym noskiem oporowym na danej ściance bocznej zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika do osi środkowej łącznika, dzięki czemu łącznik tworzy konstrukcję belki o zasadniczo stałej wytrzymałości na zginanie.

Dodatkową korzyść osiąga się, gdy głębokość wcięć przed noskami oporowymi rozumiana jako odległość w rzucie na płaszczyznę wyznaczoną przez ściankę dolną łącznika pomiędzy wierzchołkiem noska po jego odgięciu a dnem wcięcia dla nosków oporowych usytuowanych najbliżej końca łącznika i najbliżej osi środkowej danej ścianki bocznej jest największa. Taka konstrukcja zapewnia możliwość regulowania sztywnością nosków oporowych, aby skrajne noski oporowe miały taką samą sztywność jak noski oporowe usytuowane pomiędzy nimi.

W najkorzystniejszym wykonaniu na każdej krawędzi bocznej w obszarze od końca łącznika do osi środkowej znajdują się cztery noski o jednakowej sztywności.

Ponadto pożądanym jest, gdy w ściance dolnej wykonane jest jedno wzdłużne wytłoczenie środkowe, oraz dwa wzdłużne wytłoczenia boczne, usytuowane z każdej strony wytłoczenia środkowego, przy czym dno wytłoczenia środkowego usytuowane jest niżej niż dno wytłoczeń bocznych.

Wówczas najlepiej jest, gdy wytłoczenie środkowe jest głębsze niż wytłoczenia boczne.

Ponadto zasadnym jest, gdy długość wytłoczeń bocznych jest większa niż długość wytłoczenia środkowego.

W kolejnym korzystnym wykonaniu noski oporowe usytuowane na ściankach bocznych znajdują się na długości wzdłużnych wytłoczeń bocznych.

Łącznik wtykowy według wynalazku dzięki zróżnicowaniu promienia wykroju nosków oporowych pozwala na to, że każdy kolejny nosek oporowy w trakcie montażu łącznika tworzy szerszą rysę niż nosek wcześniejszy, przez co ogranicza się, a nawet eliminuje efekt poślizgu w rysie w trakcie montażu łącznika. Dzięki temu uzyskuje się pewniejsze i trwalsze osadzenia łącznika w profilu. Skutek klinowania jest pewniejszy, gdyż kolejny nosek oporowy z większym promieniem usytuowany na tej samej wysokości wcina się w krawędzie rysy wykonanej przez wcześniejszy nosek oporowy. Zasadniczo jednakowa sztywność nosków oporowych skutkuje tym, że wszystkie noski oporowe pracują równomiernie i nie osłabiają tym samym działania innych sąsiednich nosków. Jednakową sztywność nosków oporowych przy zróżnicowanych promieniach wykroju uzyskuje się poprzez zróżnicowanie wysokości ścianek bocznych w obszarze wcięcia przed kolejnym noskiem oporowym oraz zróżnicowanie głębokości wcięć przed noskami oporowymi. Dzięki temu noski oporowe pracują równomiernie, bez osłabienia działania sąsiednich nosków. Ponadto najlepiej jest, gdy noski oporowe wystają na taką samą odległość w odniesieniu do osi wzdłużnej łącznika. Dodatkowo zastosowanie wytłoczeń o zróżnicowanej długości i zróżnicowanym wysokościowo położeniu dna, w szczególności wytłoczeń o różnej głębokości skutkuje tym, że uzyskuje się znacznie większą tolerancję w zakresie wysokości łącznika. Ponadto korzystne usytuowanie nosków oporowych na długości wzdłużnych wytłoczeń bocznych ułatwia montaż łącznika w profilach.

Wynalazek został bliżej zobrazowany w poniższych przykładach wykonania i na załączonym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia łącznik w widoku perspektywicznym z góry, fig. 2 - łącznik w widoku z góry, fig. 3 - łącznik w widoku z boku, fig. 3A - bardziej szczegółowy fragment z fig. 3, fig. 4 - końcowy fragment łącznika w widoku z boku przed odgięciem nosków oporowych, fig. 5 - łącznik w widoku czołowym, fig. 6 - łącznik w innym wykonaniu w widoku z boku, fig. 7 - łącznik z fig. 6 w widoku z góry, fig. 8 - łącznik z fig. 6 w widoku czołowym, fig. 9 - łącznik z fig. 6 w widoku perspektywicznym od dołu, zaś fig. 10 - szczegółowy widok na ściankę boczną łącznika.

Wtykowy łącznik 1 do łączenia końcówek profili okiennych ma postać metalowej wzdłużnej kształtki w przekroju poprzecznym o kształcie zbliżonym do litery U. W łączniku 1 wyróżnić można ściankę dolną 2 oraz przyległe do tej ścianki dolnej 2 wzdłuż jej wzdłużnych krawędzi bocznych ściank i boczne 3. Po każdej stronie środkowej osi O łącznika 1 na ściankach bocznych 3 usytuowane są noski oporowe 4, skierowane w kierunku osi środkowej O łącznika 1. Pod pojęciem osi środkowej rozumie się, jak w stanie techniki, prostą prostopadłą do osi wzdłużnej łącznika, usytuowaną w połowie długości łącznika. W wykonaniu przedstawionym na fig. 1 do fig. 5 łącznik 1 ma ogranicznik środkowy w postaci zderzaków środkowych 5, rozmieszczonych w rejonie osi środkowej O na każdej ze ścianek bocznych 3. Ponadto w tym wykonaniu łącznik 1 zawiera na każdej ze ścianek bocznych 3 po obu stronach osi środkowej O po cztery noski oporowe 4, czyli w sumie szesnaście nosków oporowych 4. Ilość nosków oporowych 4 może się zmieniać w zależności od wykonania łącznika, przy czym minimalna ilość nosków dla działania łącznika wynosi dwa noski na każdej ze ścianek bocznych, po obu stronach osi środkowej.

Promień Ri, R2, R3, R4 wykroju części roboczej 4A każdego noska oporowego 4 na danej ściance bocznej 3 przed jego odgięciem zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika 1 do osi środkowej O łącznika 1. Przykładowo wartość tych promieni wynosi: Ri = 0,23 mm, R2 = 0,33 mm, R3 = 0,43 mm, R4 = 0,53 mm. W innym przykładzie Ri = 0,08 mm, R2 = 0,21 mm, R3 = 0,35 mm, R4 = 0,49 mm.

Przez część roboczą 4 A noska oporowego 4 rozumie się tą część noska oporowego 4, która ma kontakt ze ścianką boczą łączonego profilu, i która tworzy rysę w tym profilu bocznym.

W prezentowanym przykładzie wykonania wierzchołki 7 części roboczych 4A nosków oporowych 4 w pozycji roboczej, po odgięciu z pozycji wykroju, są usytuowane na tej samej wysokości w odniesieniu do ścianki dolnej 2. Jednocześnie wierzchołki 7 części roboczych 4A nosków oporowych 4 wystają na zewnątrz łącznika 1 na taką samą odległość w odniesieniu do osi wzdłużnej O1 łącznika 1. To jest najkorzystniejsza postać łącznika 1, niemniej w ramach wynalazku możliwe są również inne konfiguracje nosków oporowych.

Generalnie na sztywność nosków oporowych wpływa wiele czynników, w tym między innymi poza ich kształtem wysokość ścianek bocznych 3 w obszarze wcięcia 6 przed danym noskiem oporowym 4 oraz głębokość tych wcięć 6. W prezentowanym przykładzie wykonania wysokość hi, h2, h3, h4 ścianki bocznej 3 w obszarze wcięcia 6 przed kolejnym noskiem oporowym 4 zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika 1 do osi środkowej O łącznika 1.

Ponadto głębokość li, I4 wcięć 6 przed noskami oporowymi 4 rozumiana jako odległość w rzucie na płaszczyznę wyznaczoną przez ściankę dolną 2 łącznika 1 pomiędzy wierzchołkiem 7 noska oporowego 4 po jego odgięciu a dnem 8 wcięcia 6 dla nosków oporowych 4 usytuowanych najbliżej koń ca łącznika 1 i najbliżej osi środkowej O danej ścianki bocznej 3 jest największa. Pod pojęciem dna 8 wcięcia 6 rozumie się punkt wcięcia 6 usytuowany najbliżej bliższego końca łącznika 1. W szczególności głębokość li, I4 tych skrajnych nosków oporowych 4 jest większa niż głębokość I2, I3 nosków oporowych 4 usytuowanych pośrodku. W szczególności głębokości I2 = I3. Głębokości li, I4 mogą być równe lub różne, ale korzystnie większe od głębokości I2, I3. Po odgięciu nosków oporowych 4 do ich pozycji roboczej zachowana jest jednakowa sztywność wszystkich nosków oporowych 4.

W ściance dolnej 2 wykonane jest jedno wzdłużne wytłoczenie środkowe 9, oraz usytuowane po jego bokach dwa wzdłużne wytłoczenia boczne 10. Dno 11 wytłoczenia środkowego 9 usytuowane jest niżej niż dno 12 wytłoczeń bocznych 10. Przykładowa odległość b rozumiana jako różnica w wysokości usytuowania dna 11 i dna 12 to 0,1 mm. W szczególności wytłoczenie środkowe 9 jest głębsze niż wytłoczenia boczne 10.

Jak pokazano szczegółowo na fig. 2 długość wytłoczeń bocznych 10 jest większa niż długość wytłoczenia środkowego 9, a wszystkie noski oporowe 4 usytuowane na ściankach bocznych 3 znajdują się na długości wzdłużnych wytłoczeń bocznych 10. W innych przykładach wykonania nie przedstawionych na rysunku, noski oporowe mogą być zlokalizowane poza długością wytłoczeń bocznych.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 6 do fig. 9 zastosowano inny ogranicznik środkowy - zamiast zderzaków środkowych 5 na ściankach bocznych 3 wykonano środkowy występ 5’.

Na fig. 10 przedstawiono widok z boku na fragment ścianki bocznej 3 łącznika 1, po odgięciu nosków oporowych 4 do ich pozycji roboczej. Jak widać, wszystkie wierzchołki 7 części roboczych 4A nosków oporowych 4 są usytuowane na prostej O2, na takiej samej wysokości w odniesieniu do ścianki dolnej 2 łącznika 1. Dla wzrastających wartości promieni R4 > R3 > R2 > R1 można zaobserwować zwiększającą się wartość cięciw czyli szerokości części roboczych 4A nosków oporowych 4: s4 > S3 > S2 > S1. Szerokość ta ma kontakt ze ścianką boczną profilu i przekłada się na szerokość rysy tworzonej w profiIu: e4 > e3 > e2 > e1. Dzięki takiej konstrukcji i takim zależnościom siła reakcji Z2, Z3, Z4 na wyciąganie siłą F są odpowiednio większe. Dzięki temu zapewniona jest wysoka jakość i skuteczność połączenia profili z wykorzystaniem łącznika 1.

Wykaz oznaczeń na rysunku:

- łącznik wtykowy

- ścianka dolna

- ścianki boczne

- noski oporowe

A - części robocze nosków oporowych

- zderzaki środkowe ’ - występ środkowy

- wcięcie

- wierzchołek części roboczej noska

- dno wcięcia

- wytłoczenie środkowe

- wytłoczenia boczne

- dno wytłoczenia środkowego

- dno wytłoczeń bocznych

O - oś środkowa

O1 - oś wzdłużna

O2 - prosta przechodząca przez wierzchołki części roboczych nosków oporowych

R1 ,..., R4 - promień wykroju części roboczej noska oporowego h1 ,..., h4 - wysokość ścianki bocznej

I1 ,^, I4 - głębokość wcięć si ,..., S4 - cięciwa części roboczej noska oporowego ei ,..., e4 - szerokość rysy tworzonej w profilu przez dany nosek oporowy

F - siła potrzebna do wyciągnięcia łącznika z profilu

Zi,..., Z4 - siłą reakcji na wyciąganie siłą F b - odległość pomiędzy poziomem dna 11 i dna 12

Claims (10)

1. Łącznik wtykowy do łączenia końcówek profili okiennych, w postaci metalowej wzdłużnej kształtki w przekroju poprzecznym o kształcie zbliżonym do litery U, ze ścianką dolną i przyległymi do tej ścianki dolnej wzdłuż jej krawędzi bocznych ściankami bocznymi, przy czym łącznik po każdej stronie środkowej osi ma na ściankach bocznych skierowane w kierunku osi środkowej łącznika noski oporowe, a także zawiera co najmniej jeden ogranicznik środkowy, znamienny tym, że promień (Ri, R2, R3, R4) wykroju części roboczej (4A) każdego kolejnego noska oporowego (4) na danej ściance bocznej (3) zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika (1) do osi środkowej (O) łącznika (1), przy czym wierzchołki (7) części roboczych (4A) nosków oporowych (4) po ich odgięciu do pozycji roboczej są usytuowane na tej samej wysokości w odniesieniu do ścianki dolnej (2).

2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że zachowana jest jednakowa sztywność wszystkich nosków oporowych (4).

3. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że wierzchołki (7) części roboczych (4A) nosków oporowych (4) wystają na zewnątrz na taką samą odległość w odniesieniu do osi wzdłużnej (O1) łącznika (1).

4. Łącznik według jednego z zastrz. 1-3, znamienny tym, że wysokość (hu, h2, h3, h4) ścianki bocznej (3) w obszarze wcięcia (6) przed kolejnym noskiem oporowym (4) na danej ściance bocznej (3) zwiększa się w kierunku od każdego końca łącznika (1) do osi środkowej (O) łącznika (i).

5. Łącznik według jednego z zastrz. 1-4, znamienny tym, że głębokość (Ii, k) wcięć (6) przed noskami oporowymi (4) rozumiana jako odległość w rzucie na płaszczyznę wyznaczoną przez ściankę dolną (2) łącznika (1) pomiędzy wierzchołkiem (7) noska oporowego (4) po jego odgięciu a dnem (8) wcięcia (6) dla nosków oporowych (4) usytuowanych najbliżej końca łącznika (1) i najbliżej osi środkowej (O) danej ścianki bocznej (3) jest największa.

6. Łącznik według jednego z zastrz. 1-5, znamienny tym, że na każdej krawędzi bocznej (3) w obszarze od końca łącznika (1) do osi środkowej (O) znajdują się cztery noski oporowe (4) o jednakowej sztywności.

7. Łącznik według jednego z zastrz. 1-6, znamienny tym, że w ściance dolnej (2) wykonane jest jedno wzdłużne wytłoczenie środkowe (9), oraz dwa wzdłużne wytłoczenia boczne (10), usytuowane z każdej strony wytłoczenia środkowego (9), przy czym dno (11) wytłoczenia środkowego (9) usytuowane jest niżej niż dno (12) wytłoczeń bocznych (10).

8. Łącznik według zastrz. 7, znamienny tym, że wytłoczenie środkowe (9) jest głębsze niż wytłoczenia boczne (10).

9. Łącznik według zastrz. 7 albo 8, znamienny tym, że długość wytłoczeń bocznych (10) jest większa niż długość wytłoczenia środkowego (9).

10. Łącznik według jednego z zastrz. 7-9, znamienny tym, że noski oporowe (4) usytuowane na ściankach bocznych (3) znajdują się na długości wzdłużnych wytłoczeń bocznych (10).