PL244460B1 - Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani - Google Patents

Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani Download PDF

Info

Publication number
PL244460B1
PL244460B1 PL427370A PL42737018A PL244460B1 PL 244460 B1 PL244460 B1 PL 244460B1 PL 427370 A PL427370 A PL 427370A PL 42737018 A PL42737018 A PL 42737018A PL 244460 B1 PL244460 B1 PL 244460B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
concentration
zinc
cancer
cadmium
blood
Prior art date
Application number
PL427370A
Other languages
English (en)
Other versions
PL427370A1 (pl
Inventor
Jakub Lubiński
Jan LUBIŃSKI
Jan Lubiński
Ewa Jaworowska
Róża Derkacz
Wojciech MARCINIAK
Wojciech Marciniak
Original Assignee
Pomorski Univ Medyczny W Szczecinie
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Pomorski Univ Medyczny W Szczecinie filed Critical Pomorski Univ Medyczny W Szczecinie
Priority to PL427370A priority Critical patent/PL244460B1/pl
Publication of PL427370A1 publication Critical patent/PL427370A1/pl
Publication of PL244460B1 publication Critical patent/PL244460B1/pl

Links

Classifications

    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N33/00Investigating or analysing materials by specific methods not covered by groups G01N1/00 - G01N31/00
    • G01N33/48Biological material, e.g. blood, urine; Haemocytometers
    • G01N33/50Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing
    • G01N33/84Chemical analysis of biological material, e.g. blood, urine; Testing involving biospecific ligand binding methods; Immunological testing involving inorganic compounds or pH
    • GPHYSICS
    • G01MEASURING; TESTING
    • G01NINVESTIGATING OR ANALYSING MATERIALS BY DETERMINING THEIR CHEMICAL OR PHYSICAL PROPERTIES
    • G01N2800/00Detection or diagnosis of diseases
    • G01N2800/70Mechanisms involved in disease identification
    • G01N2800/7023(Hyper)proliferation
    • G01N2800/7028Cancer

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Urology & Nephrology (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Analytical Chemistry (AREA)
  • Biotechnology (AREA)
  • Inorganic Chemistry (AREA)
  • Food Science & Technology (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Physics & Mathematics (AREA)
  • Cell Biology (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • General Physics & Mathematics (AREA)
  • Pathology (AREA)
  • Investigating Or Analysing Biological Materials (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani. Sposób ten charakteryzuje się tym, że w pobranym od pacjenta materiale biologicznym bada się stężenie cynku i/lub kadmu i porównuje ich poziom z wzorcem, przy czym obniżone ryzyko zgonu stwierdza się w przypadku stężenia cynku odpowiadającego stężeniu w surowicy wyższemu niż 580 µg/l, stężenia cynku odpowiadającego stężeniu we krwi wyższemu niż 5700 µg/l lub stężenia kadmu odpowiadającego stężeniu we krwi niższego od 0,80 µg/l.

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób oceny stanu zaawansowania choroby nowotworowej, a tym samym ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani. W medycynie znany jest szereg markerów do określania występowania i stopnia zaawansowania chorób nowotworowych. Jednym z czynników odpowiedzialnych za funkcjonowanie narządów całego organizmu są mikroelementy, czyli pierwiastki śladowe, na które zapotrzebowanie w organizmie człowieka jest mniejsze niż 100 mg/dobę. Należą do nich m. in. żelazo, cynk, miedź, molibden, mangan, bor, fluor, jod, kobalt, chrom i selen. Wchodzą one bowiem w skład niektórych enzymów, płynów ustrojowych, związków oraz są budulcem tkanek. Regulują funkcje narządów i całego organizmu. Ich nadmiar, jak i niedobór, może powodować zaburzenia fizjologiczne i być przyczyną wielu chorób, w tym nowotworów.
Cynk jest niezbędnym dla zdrowia mikroelementem będącym składnikiem ok. 300 enzymów (m. in. adhydrazy węglowej, dehydrogenazy jabłczanowej, mleczanowej oraz alkoholowej) [1]. Jest również składnikiem tzw. palców cynkowych - domen białkowych występujących w białkach wiążących DNA. Cynk spełnia rolę ochronną przed wolnymi rodnikami, między innymi wchodząc w skład dysmutazy ponadtlenkowej (SOD). Bierze udział w procesach immunologicznych, warunkując prawidłową funkcję skóry oraz błon śluzowych, w magazynowaniu i wydzielaniu insuliny z trzustki, utrzymując równowagę jonową innych mikroelementów w tym selenu, magnezu i miedzi. Niedobór cynku może powodować m. in. nieprawidłowe gojenie ran, obniżenie płodności czy problemy ze wzrokiem [2]. Może on spełniać funkcję detoksykacyjną w stosunku do metali ciężkich. Zaobserwowano, że poziom cynku ulega zmianom w komórkach nowotworowych. Prawidłowe komórki nabłonkowe prostaty akumulują cynk, zaś w komórkach rakowych poziom tego pierwiastka jest znacznie niższy [3]. Uważa się, że cynk ma działanie przeciwnowotworowe - hamujące wzrost komórek nowotworowych i aktywujące apoptozę. Znane są badania oceniające związek między stężeniem cynku a ryzyk iem raka, jednak ich wyniki nie są jednoznaczne. Wykazano, że niski poziom cynku wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka pęcherza, piersi, przełyku, żołądka, płuc, krtani, nosogardła i skóry [4, 5, 6]. Osoby, których dieta jest bogata w cynk, wykazują niższe ryzyko raka płuc niż osoby stosujące dietę ubogo cynkową [7]. Również ryzyko raka jelita grubego i odbytu jest niższe przy stosowaniu diety bogato cynkowej [8]. Natomiast, suplementacja cynkiem w bardzo wysokich dawkach odnosi odwrotny efekt, znacząco zwiększając ryzyko wystąpienia raka prostaty [9]. W przypadku raka krtani wykazano mniejsze w stosunku do grupy kontrolnej stężenie cynku we włosach i paznokciach [10]. Przegląd literatury pokazuje, że nie przeprowadzano dotąd badań nad wpływem stężenia cynku we krwi i surowicy na rokowanie w chorobach nowotworowych, a potencjalne zastosowanie cynku w leczeniu tych chorób pozostaje nadal niejasne [11, 12].
Miedź jest pierwiastkiem z grupy metali przejściowych i to właśnie zdolność miedzi do przechodzenia między stanem utlenionym i zredukowanym wykorzystywana jest w układach biologicznych [13]. W większym stężeniu miedź jest dla organizmu toksyczna, głównie z powodu jej wysokiego potencjału oksydoredukcyjnego [14]. Z tego też powodu niezbędna jest w organizmie precyzyjna homeostaza tego pierwiastka [15]. Miedź pełni różne funkcje w strukturze białek. Jako katalizator dzięki zdolności do zmian stopnia utlenienia i redukcji występuje w stanie utlenionym (Cu2+) lub zredukowanym (Cu1+). Jony miedzi mogą uczestniczyć w szerokim spektrum interakcji z białkami, umożliwiając powstawanie złożonych struktur oraz pośredniczenie w skomplikowanych reakcjach biochemicznych. Miedź może także relokować inne metale, np. cynk, z ich miejsc ligandowych w metaloproteinach, co skutkuje nieprawidłową strukturą albo inhibicją aktywności enzymatycznej tych białek [16]. Miedź funkcjonuje głównie jako kluczowy kofaktor katalityczny w wielu enzymach i jest niezbędna dla prawidłowego przebiegu wielu procesów komórkowych, włączając w to oddychanie komórkowe, usuwanie wolnych rodników, syntezę tkanki łącznej, produkcję melaniny oraz syntezę neuroprzekaźników i neuropeptydów [17]. Zarówno niedobór jak i nadmiar miedzi mogą być szkodliwe dla organizmu. Nadmiar tego pierwiastka występuje rzadko i może wystąpić w wyniku zaburzeń o podłożu genetycznym [18]. Związek pomiędzy miedzią a nowotworami nie został do tej pory jednoznacznie wyjaśniony. Zdecydowana większość prac nie wykazała związku pomiędzy stężeniem miedzi a rakiem m. in. płuc, piersi i chłoniakami [19-29]. Natomiast u pacjentów z rakiem krtani stwierdzono obniżone stężenie miedzi w paznokciach [10]. Nie istnieją dane literaturowe oceniające wpływ stężenia miedzi na rokowania w chorobach nowotworowych.
Według klasyfikacji Międzynarodowej Agencji do Badań nad Rakiem IARC (International Agency for Cancer Research) arsen i jego związki zostały określone jako bezwzględne ludzkie karcynogeny - grupa 1 [30]. Różnorodność objawów klinicznych wywołanych inhalacją związkami arsenu lub jego spożyciem jest bardzo duża. W zależności od stężenia, czasu ekspozycji i drogi zaabsorbowania, skutki oddziaływania arsenu z tkankami są od stosunkowo niegroźnych, np. od hipopigmentacji, po zagrażające życiu nowotwory (według danych WHO). Narażenie na wysokie stężenie arsenu, w szczególności w wodzie pitnej, zwiększa ryzyko raka płuc, pęcherza, skóry, nerki, wątroby i trzustki [31-36]. Z drugiej strony jego metabolity wykorzystywane są w chemioterapii białaczek [37]. W przypadku raka krtani wykazano wzrost ryzyka zachorowania u pacjentów z wysokim stężeniem arsenu [38]. Nie istnieją dane literaturowe oceniające wpływ stężenia arsenu na rokowanie w chorobach nowotworowych.
Podobnie jak arsen, kadm i jego związki zostały określone jako bezwzględne ludzkie karcynogeny - grupa 1 [30]. Niekorzystne działanie kadmu i jego związków może prowadzić do chorób nerek, sercowo-naczyniowych, nadciśnienia, anemii, uszkodzeń wątroby, zaburzeń funkcjonowania narządów płciowych, zaburzeń układu immunologicznego, niedoborów żelaza, miedzi i cynku, a także rozwinięcia choroby nowotworowej [39]. Toksyczne działanie kadmu wynika z jego wpływu na wiele procesów: zaburzanie przepływu elektronów w łańcuchu oddechowym [40], wypieranie i zastępowanie innych metali w metaloenzymach oddziałujących na metabolizm białek, kwasów tłuszczowych, fosfolipidów, węglowodanów i kwasów nukleinowych [41,42], osłabianie działania mechanizmów antyoksydacyjnych [43], a także wchodzenie w reakcje z grupami tiolowymi białek enzymatycznych [44]. Karcynogenne działanie kadmu jest także konsekwencją wpływu na stres oksydacyjny. Kadm może bezpośrednio uszkadzać nici DNA, hamować naprawę DNA, wiązać się z zasadami kwasu nukleinowego, hamować syntezę glutationu oraz hamować metylację [45]. Liczne prace opisują zwiększone stężenia kadmu we krwi u osób, które zachorowały na nowotwór złośliwy prostaty, nerki, pęcherza moczowego, trzustki i piersi [46-55]. W przypadku raka krtani wykazano wzrost ryzyka zachorowania u pacjentów z wysokim stężeniem kadmu [38]. Wykazano związek pomiędzy stężeniem kadmu we krwi a ryzykiem wystąpienia przerzutów węzłowych w raku piersi [56].
Toksyczne działanie ołowiu dotyczy głównie jego wpływu na układ krwiotwórczy [57], obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy [58], przewód pokarmowy [59] oraz narządy miąższowe [60]. Toksyczność ołowiu objawia się wieloma mechanizmami działania. Prowadzi, między innymi do zmiany aktywności wielu enzymów oraz zaburzeń funkcji wolnych i strukturalnych białek w komórce [61 ]. Wiele badań sugeruje, że ważnym molekularnym mechanizmem toksyczności ołowiu jest jego udział w powstawaniu wolnych rodników tlenowych, które odgrywają dużą rolę w powstawaniu uszkodzeń wewnątrzkomórkowych oraz w patogenezie wielu schorzeń, w tym nowotworów złośliwych [45]. Według klasyfikacji karcynogenów IARC, ołów i jego związki należą do grupy 2a i 2b tj., potencjalnie karcynogennych. Wyniki badań asocjacyjnych pokazują związek stężenia ołowiu w organizmie z ryzykiem raka piersi i nerki [62, 63]. Nie istnieją dane literaturowe oceniające wpływ stężenia ołowiu na rokowanie w chorobach nowotworowych.
Zarówno elementarna rtęć, jej pary, jak i związki, są silnymi truciznami. Szkodliwe działanie rtęci jest bardzo trwałe, ponieważ związki rtęci łączą się z enzymami [64]. Rtęć wywiera negatywny wpływ na błonę komórkową, blokując jej przepuszczalność, powoduje zaburzenia syntezy białek oraz uszkadza mitochondria [65]. Rtęć negatywnie wpływa na układ nerwowy oddechowy, immunologiczny, powoduje uszkodzenia nerek i kości, wywołuje nadciśnienie oraz zaburza szlaki przekazywania sygnałów [66]. Związki rtęci wywołują działanie cytotoksyczne oparte w głównej mierze na zdolności rtęci do obniżania poziomu zredukowanego glutationu, generowania wolnych rodników, peroksydacji lipidów [45, 67]. Według IARC związki rtęci należą do grupy 2a i 3 klasyfikacji karcynogenów, tj. potencjalnie karcynogennych oraz o niepotwierdzonej karcynogenności. Dane literaturowe sugerują także, że rtęć może wywoływać uszkodzenia, cytogenetyczne takie jak zaburzenia liczby chromosomów, aberracje chromosomalne, wzrost liczby mikrojąder [45, 68]. Wyniki badań obserwacyjnych wykazały, że u osób narażonych na działanie rtęci występuje zwiększona zachorowalność na nowotwory płuc, nerki, mózgu, prostaty i wątroby [69-73]. Nie istnieją dane literaturowe oceniające wpływ stężenia rtęci na rokowanie w chorobach nowotworowych.
Udowodniono, że nowotwory do rozwoju potrzebują żelaza. Stwierdzono, że dostarczenie żelaza do komórek nowotworowych przyśpiesza ich wzrost. Stwierdzono też, że dieta bogata w żelazo może mieć związek z wyższym ryzykiem wystąpienia raka wątroby, żołądka, przełyku, jelita grubego [74-77]. Z drugiej strony wykazano, że u pacjentów z rakiem krtani stężenie żelaza w paznokciach było mniejs ze niż u osób zdrowych [10]. Istnieją prace pokazujące, że suplementacja żelaza poprawia rokowanie w chorobach nowotworowych [78, 79].
Badania, których celem było ustalenie ewentualnego wpływu stężeń metali na rozwój raka krtani, zwłaszcza ryzyko zgonu pacjenta, nieoczekiwanie pozwoliły ustalić, że w przypadku niektórych spośród badanych metali, tj. cynku i kadmu, występuje korelacja pomiędzy stężeniami tych metali a ryzykiem zgonu pacjenta cierpiącego na raka krtani.
Wynalazek pozwala na ustalenie ryzyka zgonu, a po stwierdzeniu u pacjenta niekorzystnego poziomu stężeń cynku lub kadmu, na podjęcie próby jego zmiany, np. poprzez celową suplementację preparatami cynku lub kadmu lub stosowanie odpowiedniej diety.
Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani według wynalazku obejmuje (a) określenie w pobranym od pacjenta materiale biologicznym stężenia cynku lub kadmu i (b) porównanie poziomu każdego z tych metali z wzorcem, przy czym poziom tych metali u chorego w stosunku do standardu wskazuje na ryzyko zgonu.
Obniżone ryzyko zgonu stwierdza się w przypadku:
- stężenia cynku odpowiadającemu stężeniu w surowicy wyższemu niż 580 μg/l,
- stężenia cynku odpowiadającemu stężeniu we krwi wyższemu niż 5700 μg/l lub
- stężenia kadmu odpowiadającemu stężeniu we krwi niższego od 0,80 μg/l.
Materiał biologiczny do oceny stężenia cynku lub kadmu u badanego pacjenta pobierany jest z dowolnej tkanki lub wydzieliny, korzystnie z krwi, surowicy, moczu, włosów lub paznokci.
Poziom kadmu lub cynku oznaczany jest metodą spektometrii masowej, tj. przez bezpośredni pomiar poziomu kadmu lub cynku albo pośrednio przez ocenę metabolitu kadmu lub cynku albo dowolnego metabolitu czy produktu genowego takiego jak białko lub RNA, którego stężenie jest skorelowane ze stężeniem w/w metali.
Szczegółowy opis przykładów realizacji wynalazku oraz badań, które doprowadziły do jego uzyskania, został podany poniżej.
Poniżej opisano przykłady realizacji wynalazku oraz wyniki, które leżą u podstaw sposobu według wynalazku.
Protokół badań
Podstawowe założenie metodologiczne
Celem badania była prospektywna ocena wyników leczenia pacjentów z rakiem krtani w zależności od stężeń wybranych metali we krwi i surowicy. Wyniki leczenia oceniono na podstawie liczby zgonów, jakie wystąpiły w okresie obserwacji prospektywnej.
Badane grupy pacjentów:
1) 315 pacjentów leczonych operacyjnie w okresie od lipca 2009 r. do lutego 2017 r. z powodu raka płaskonabłonkowego krtani, od których przed rozpoczęciem leczenia pobrano krew celem oceny stężeń miedzi, cynku i żelaza w surowicy. W grupie tej znajdowało się 266 mężczyzn (84,4%) oraz 49 kobiet (15,6%). Średni wiek zachorowania wynosił 61,1 lat (min. - 41, max. - 86). Stopień zaawansowania klinicznego rozkładał się następująco: stage I - 72 chorych (22,8%), stage 2 - 42 (13,3%), stage 3 - 70 (22,2%), stage 4 - 131 (41,6%). Paczkolata wynosiły średnio 37,11 (min. - 0, max. - 150). Chemioterapii poddanych było 32 chorych (10,1%), radioterapii 142 chorych (45,1%).
2) 184 pacjentów leczonych operacyjnie w okresie od stycznia 2012 r. do lutego 2017 r. z powodu raka płaskonabłonkowego krtani, od których przed rozpoczęciem leczenia pobrano krew celem oceny stężeń poziomu miedzi, cynku, arsenu, kadmu, rtęci i ołowiu we krwi. W grupie tej znajdowało się mężczyzn 152 (82,6%) oraz 32 kobiety (17,4%). Średni wiek zachorowania wynosił lat 62,7 lat (min. - 45, max. - 86). Stopień zaawansowania klinicznego rozkładał się następująco: stage I - 35 chorych (19,0%), stage 2 - 20 (10,9%), stage 3 - 40 (21,7%), stage 4 - 89 (48,3%). Paczkolata wynosiły średnio 36,6 (min. - 0, max. - 150). Chemioterapii poddanych było 23 chorych (12,5%), radioterapii chorych 102 (55,4%).
W obu grupach znajdowali się tożsami pacjenci, a różnica w liczebności grup wynikała z faktu, że krew pełną zabezpieczano od chorych przed leczeniem od 2012 roku, natomiast surowicę od 2009 roku.
Pacjenci włączani do badania stanowili kolejne nieselektywne przypadki raków krtani. Grupy badane stanowiły ponad 70% wszystkich pacjentów operowanych w Klinice Otolaryngologii Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie z powodu raka krtani w poszczególnych okresach.
Od wszystkich chorych zebrano informacje kliniczne dotyczące: wieku zachorowania, płci, stopnia zaawansowania klinicznego (stage), radioterapii, chemioterapii i paczkolat.
Materiał biologiczny
Krew żylna została pobrana od pacjentów po postawieniu rozpoznania raka, ale przed rozpoczęciem leczenia. Krew pobierano na czczo. Zabezpieczono: 1) krew pełną; 2) surowicę, którą oddzielano
PL 244460 Β1 w ciągu 30 do 120 min od pobrania. Do momentu wykonania pomiarów materiał przechowywano w-80°C.
Okres przeżycia i liczba zgonów
W listopadzie 2017 r. zebrano informację o zgonach w okresie obserwacji prospektywnej, którą uzyskano z Departamentu Ewidencji Państwowych Ministerstwa Cyfryzacji.
Liczba zgonów wynosiła:
W grupie 1 - 120 (38,1% grupy badanej)
W grupie 2-57 (30,1% grupy badanej)
Średni okres przeżycia dla zmarłych wynosił:
W grupie 1 - 26,05 miesięcy (min. - 2 , max. - 96)
W grupie 2 - 15,2 miesięcy (min. - 2, max. - 42)
Okres obserwacji
Średni okres obserwacji dla osób żyjących wynosił:
W grupie 1 - 62,2 miesięcy (min. - 10, max. -101)
W grupie 2 - 38,4 miesięcy (min. - 10, max. - 71)
Metoda oznaczania zawartości Cu, Zn i Fe w surowicy (grupa 1) oraz As, Cd, Pb, Hg, Cu i Zn we krwi pełnej (grupa 2)
Do określenia zawartości wskazanych metali wykorzystana została technika spektrometrii masowej ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej, która to technika pozwala oznaczyć poziom cynku lub kadmu u badanego pacjenta przez wykonanie bezpośredniego pomiaru w/w metali albo pośrednio przez ocenę metabolitu kadmu lub cynku albo dowolnego metabolitu czy produktu genowego takiego jak białko lub RNA, którego stężenie jest skorelowane ze stężeniem w/w metali. Do wykonania pomiaru wykorzystano spektrometr mas ELAN DRC-e (PerkinElmer) oraz NexlON 350D (PerkinElmer). Wykorzystanie ICP-MS pozwala uzyskać limity detekcji < 0,1 pg/l.
Statystyka
Grupy badane podzielono na trzy równoliczne podgrupy (tercyle) w zależności od stężeń poszczególnych metali.
Wykonano dwa typy analiz statystycznych. Regresje logistyczne dla oceny jak poszczególne zmienne niezależne (czynniki) wpływają na ryzyko wystąpienia zgonu oraz regresje typu cox'a dla oceny jak poszczególne zmienne niezależne (czynniki) wpływają na czas przeżycia od momentu diagnozy z uwzględnieniem korekty na fakt wystąpienia zgonu lub jego brak.
Przeprowadzono analizy jednoczynnikowe oraz wieloczynnikowe z uwzględnieniem wpływu wieku, płci, stadium zaawansowania klinicznego, chemioterapii, radioterapii i paczkolat.
Za wyniki istotne statystycznie uznano p value < 0,05.
Wyniki
Stężenie cynku w surowicy (Grupa I)
Średnie stężenie cynku w surowicy wynosiło 642,15 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 1. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 2. Analiza jednoczynnikowa pokazała istotnie statystyczne zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów z najniższym stężeniem cynku (tercyl A) w porównaniu z pacjentami o stężeniu najwyższym (tercyl C): OR-2,45, HR-2,26, p < 0,01 (Tabela 3). Analiza wieloczynnikowa potwierdziła te wyniki: OR - 2,04; p - 0,029; HR - 2,02; p < 0,01 (Tabela 4).
Tabela 1
Zakres stężeń cynku w surowicy w poszczególnych tercylach pacjentów
Zn A 357.76 - 580.38
Zn B 584.46 - 688.89
Zn C 688.94 - 1317.87
PL 244460 Β1
Tabela 2
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia cynku w surowicy
zmarli żyjący
Zn A 52 52
ZnB 37 7
ZnC 31 76
Tabela 3
Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem cynku w surowicy a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,5%-97,5%) p-vaiue
Zn A 2.452 1.397-4.359 <0.01
Zn B 1.354 0.759 - 2.426 0.305
Zn C 1.0 - -
Regresja CoxEa
Cecha HR O (2,5%-97,5%) p-vslue
Zn A 2.266 1.449 -3.542 <0.01
ZnE 1.337 0.829 - 2.155 0.233
Zn C 1.0 - -
Tabela 4 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem cynku w surowicy a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Ci (2,5% - 97,5%) p-value
Zn A 2.038 1.08 - 3.89 0.029
B 1.332 0.698-2.553 0.385
C 1.0 - -
Płeć K 1.0 - -
M 0.73 0.354-1.51 0.393
Stopień zs awansowa ni a 1 1.0 - -
2 2.11 0.769-5.826 0.144
3 2.3 0.935 - 5.912 O.D75
4 10.29B 4.111 -27.709 <0.01
Chemioterapia Radioterapia Tak 0.54 0.224-1.28 0.164
Nie Tak 1.0 1,064 0.53 - 2,097 0.86
Nie 1.0 - -
Paczkdata 1.011 0.997 -1..026 0.113
Wiek zachorowania <60 1.0 - -
>60 1.484 0.86-2.534 0.159
PL 244460 Β1
Regresja Coxfa
Cecha HR Ci (2,5%-97,5%) p-value
Zn A 2.027 1.28-3.211 <0.01
B 1.363 0.841-2.21 0.209
C 1.0 - -
Płeć K 1.0 - -
M 0.415·- 1.13 0.139
Stopień zaawansowania 1 - -
2 2.106 0.864 - 5.132 0.1C1
3 2.178 0.9% - 4.765 0.051
4 6.512 3.034 -13.979 <0.01
Chemioterapia Tak 0.676 0.368 - 1.245 0.209
Nie 1.0 - -
Radioterapia Tak 1.224 0.76-1,971 0.405
Nie 1.0 - -
Paczko! ata 1.012 1.001-1.022 0.032
Wiek zachorowania <60 1.0 - -
>60 1.389 0.943-2.046 0.096
Stężenie cynku we krwi (Grupa 2)
Średnie stężenie cynku we krwi wynosiło 6161,71 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 5. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 6. Analiza jednoczynnikowa pokazała istotnie statystyczne zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów z najniższym stężeniem cynku (tercyl A) w porównaniu z pacjentami o stężeniu średnim (tercyl B): OR - 3,87, HR - 3,02, p < 0,01 (Tabela 7). Analiza wieloczynnikowa potwierdziła te wyniki: OR-3,15; p - 0,01; HR-2,58; p < 0,01 (Tabela 8).
Tabela 5
Zakres stężeń cynku we krwi w poszczególnych tercylach pacjentów
ZiFA 364913 - 57ΪΪ16
Zn B 5716.08 - 6515.41 ZuC 6525.17 - 9012
Tabela 6
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia cynku we krwi
zmarli żyjący
Zn A 30 31.
Zn B 12 43
Zn C 15 48
Tabela 7 Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem cynku we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,5% - 97,5%] p-value
Zn A 3.871 1.761-8.937 <0.01
Zn B 1.0 - -
ZnC 1.25 0.531-2.993 0.61
Regresja Cox'a
Cecha HR Cl (2.5% - 97,5%) p-value
Zn A 3.021 1.545 - 5.908 <0.01
Zn B 1.0 - -
ZnC 1.162 0.544 -2.484 0.698
PL 244460 Β1
Tabela 8 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem cynku we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,5% - 97,5%) p-vaiue
Zn A 3.152 1.337 -7.748 0.01
B 1.0 - -
C 1.382 0.54? -3 S85 0.5
Pleć K 1.0 -
M 0.667 0.253 -1.786 0.413
Stopsen zaawansowania 1 1.0 - -
2 1.243 0.14S -8.497 0.824
3 4.114 0.931-22.453 0.074
4 13.391 3.26-71.758 <0.01
Chemictera pi a Nie 1.0 - -
Tak 0.826 0.269 -2.46 0.732
Radioterapia Nie 1.0 - -
Tak 0.664 0.256-1.694 0.393
Paczkoiata 1.005 0.984 -1.024 0.642
Wiek <60 1.0 - -
>60 2.573 1.197-5.742 0,018
Regresja Cax'a
Cecha HR Cl (2,5%-97,5%) p-value
Zn A 2.587 1.304-5.133 <0.01
s 1.0 - -
c 1.362 0.632 -2.935 0.431
Płeć K 1.0 - -
M 0.749 0.355 -1.579 0.448
Stopień zaawansowania 1 - -
2 1.087 0.181 -6.523 0.927
3 3.801 0.984-14.678 0.053
4 11.399 3,116-41.699 <0.01
Chemioterapia Nie 1.0 - -
Tak 0.765 0.333-1.757 0.528
Radioterapia Nie 1.0 - -
Tak 0.6S 0.346-1.339 0.265
Paczkoiata 1.005 0.989-1.02 0.559
Wiek <60 1.0 -
>60 2.44 1.324 -4.495 <0.01
Stężenie miedzi w surowicy (Grupa 1)
Średnie stężenie miedzi w surowicy wynosiło 1111,07 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 9. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 10. Analiza jednoczynnikowa pokazała istotnie statystyczne zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów z najwyższym stężeniem miedzi (tercyl C) w porównaniu z pacjentami o stężeniu najniższym (tercyl A): OR - 2,31, HR - 2,04, p < 0,01 (Tabela 11). Analiza wieloczynnikowa nie potwierdziła jednak takiej zależności (Tabela 12).
Tabela 9
Zakres stężeń miedzi w surowicy w poszczególnych tercylach pacjentów
Cu A 435.96 - 960.09
Cu B 963.87 - 1189.37
Cu C 1194.15 - 2794.91
PL 244460 Β1
Tabela 10
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia miedzi w surowicy
zmarli żyjący
Cu A 31 73
CuB 36 68
Cii C 53 54
Tabela 11 Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem miedzi w surowicy a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,S%-97,S%) p-wakee
Cu A 1.0 - -
Cu B 1.247 0.697 - 2.241 0.458
Cu C 2.311 1.32 - 4.101 <0.01
Regresja Cox'a
Cecha HR Cl (2,5% -97,5%) p-value
Cu A 1.0 - -
Cu B 1.19 0.736 - 1.926 0.478
Cu C 2.041 1.309 - 3.182 <0.01
Tabela 12 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem miedzi w surowicy a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja legistycsna
Cecha OS Ci (2,5%-97.5%) p-vaiue
Cu A 1.0 - -
B 1.023 0.532 -1,966 0.945
C 1.224 0.637 -2.340 0.542
Pteć K 1.0 - -
0.809 0.395 -1.667 0.563
Stopiefi zaawansowania 1 1,0 - -
2 1.937 0.71-5.305 0.193
3 2.449 0.996- 6.301 0.055
ΰ 10.263 4.036-27.966 <0.01
Chemioterapia Radioterapia Nie 1.0
Tak Tak 0.546 1.081 0.228 -1.282 0.542 -2.12 0.167 0.823
Nie 1.0
Paczkoiata 3.012 0.998 -1.026 0.1
Wiek <60 1.0
>50 3433 0.B3&- 2,476 0.193
Regresja Cajfa
Cecha HR €1(2,5^-97.5%) p-value
Cu A LO -
0 1.015 0.621- 1.6S1 0.951
0 1.212 0.764- 1.924 0.4X4
Pfeć K ŁO
M 0.752 0.476- i. 305 0.354
Stopieił zaawansowania 1 10 - -
2 3.868 0.772 - 4.518 0.165
3 2.246 1021-4.839 0.044
4 6.619 3*039- 14.413 <0.01
Chemioterapia Tak 0.672 0.365 - 1.236 0.201
Nie 1.0 -
Radioterapia Tsk 1.376 0.722-1-915 0.515
Nie Ϊ.0 -
Paczkctata 1.012 3.001 - 1.023 0.025
Wiek zachorowania <50 10 - -
>60 1.317 0.896 - Ϊ.935 0.162
Stężenie miedzi we krwi (Grupa 2)
Średnie stężenie miedzi we krwi wynosiło 1049,01 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 13. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach
PL 244460 Β1 pokazuje tabela 14. Analizy jedno- oraz wieloczynnikowe nie wykazały zależności pomiędzy stężeniem miedzi we krwi a przeżyciem (Tabela 15 i 16).
Tabela 13
Zakres stężeń miedzi we krwi w poszczególnych tercylach pacjentów
Cu A 546.41 - 939.83
Cu B 941.4 - 1120.69
Cu C 1124.17 1547.()1
Tabela 14
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia miedzi we krwi
zmarli ^jący
Cu A 14 47
Cu 8 21 39
Cu C 22 41
Tabela 15 Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem miedzi we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR a (2,5% - 97,5%) p-value
Cu A 1.0 - -
Cu B 1.806 0.82 4.383 0.146
Cu C 1.801 0.824 - 4.038 0.144
Regresja Co/a
Cecha HR Ci (2,5% -97,5%) p-walne
Cu A 1.0 - -
Cu B 1.86 0.95-3.67 0.07
Cu C 1.70 0.87 3.33 0.12
Tabela 16 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem miedzi we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cechs OR C? (2,5^-97,5%) pcalue
Cu A 1.0 -
δ 2.017 0.408-2.536 0.972
C 1.026 0.41 -2.574 0.956
Piec K 1.0 - -
M 0.77 0.3-2.024 0.583
Stopi oh zaawansowania Chemioterapia 1 1.0 - -
2 1.116 0.131-7.729 0.912
3 1.353 1.017-25.239 0.058
4 Tak Ί5Λ7 0.837 3.7Q2 - 87,746 0.283-2.399 <0.01 0.742
hie 1.0
Radioterapia Tak 0.614 0.243 -1.517 0.293
Nie 1.0 - -
Paczko! arta 1.004 0.584-1.023 a 713
Wiek zachorowahia <&0 1.0
>50 2.587 1.224-5.681 0.035
PL 244460 Β1
Regresja Coxca
Ceiha HR Ci (2,5%- 97,5%) p-value
Cu A 1.0 - -
B Ł322 0.662-2. &41 0.429
C 1Ό64 0.534 -2.118 0.86
Piec K LO - -
M 0.847 0.4DS -1.762 0.659
Stopień zsawsnscwania 1 10 - -
2 0.578 0.16-5.969 0.98
3 4.066 1.028-16.08S 0.0ł6
4 12,541 3.337 -47.13 <002
Chemioterapia Nie- 10 -
Tak 0.806 0.353 -1.343 0.61
Radioterapia ΚΪΞ 1.0 -
Tak 0.658 0.336 -1.289 0.222
Paczkcrfata 1.007 0.992 -1.022 0,375
Wiek <60 1.0 - -
>60 2.449 1.331 -4.506 <0.01
Stężenie żelaza w surowicy (Grupa 1)
Średnie stężenie żelaza w surowicy wynosiło 929,54 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 17. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 18. Analiza jednoczynnikowa pokazała istotnie statystyczne zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów z najniższym stężeniem żelaza (tercyl A) w porównaniu z pacjentami o stężeniu najwyższym (tercyl C): OR - 2,32, HR - 2,28, p < 0,01 (Tabela 19). Analizy wieloczynnikowe nie potwierdziły jednak takiej zależności (Tabela 20).
Tabela 17
Zakres stężeń żelaza w surowicy w poszczególnych tercylach pacjentów
Fe A 209.06 697.35
Fe B 701.69 - 1004.27
Fe C 1016.9S - 3655.55
Tabela 18
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia żelaza w surowicy
zmarli Myjący
Fe A 54 50
Fe· B 32 72
FeC 34 73
Tabela 19 Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem żelaza w surowicy a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR C! (2,5% - 97,5%j p-value
Fe A 2.319 1.331 - 4.087 <D.O1
Fe B 0.954 0.532 -1.709 0.875
FeC LO - -
Regresja CoYa
Cecha HR Cl (2,5% - 97,5%) p-value
Fe A 2.279 1.478 - 3.514 <0.01
Fe B 0.969 0.597 - 1.571 3.398
FeC 1.0 - -
PL 244460 Β1
Tabela 20 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem żelaza w surowicy a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cł (2,5%-97,5%) p-yalue
Fe A 1.426 0.752 -2.704 0.275
β 0.756 0.391 -1.448 0.4
C 1.0
Piec K 1.0
M 0.811 0.394 -1.678 0.57
Stopień zaawansowania 1 1.0 - -
2 1.97 0.723-5.399 0.182
3 2.423 0.971 -6.312 0.062
4 10,046 3.942 27,405 <0.01
Chemioterapia Nie 1.0
Tak 0.557 0.233 -1.31 0.182
Radioterapie Pacz^ołata Nie 1.0 - -
Tak 1.097 1.012 0,546-2.167 0.998-1.026 0,792 0.1
Wek <60 3.0 -
>60 1.403 0.814 -2.435 0.224
Regresja Cox’a
HR Cl (2,5% - 97,5%) p-YdJue
Fe A 1.492 0.956 -2.S29 0.O7B
R 0.7R3 0.479· -1.279 0.329
C 1.0 -
Płeć K 1.0 -
IW 0.792 0.481 -1.302 0.357
1 1.0 - -
Stopień 2 1.863 0.769 -4,514 0,168
zaawansowania 3 2.191 0.995 4.827 0.051
A 6.03 2.766 -13.146 <0.01
Chemioterapia Tak 0.696 0.376 -1.286 0.247
Nie 1.0 . .
Radioterapia Tak 1.263 0.775 -2.06 0.348
Nie 1.0 -
Paczkoiata 1.012 1.001 -1.023 0.031
Wek zachofowarwa <60 1.0 -
>60 1.295 0.879 -1.909 0.191
Stężenie kadmu we krwi (Grupa 2)
Średnie stężenie kadmu w surowicy wynosiło 1,43 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 21. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 22. Analiza jednoczynnikowa pokazała istotnie statystyczne zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów ze średnim stężeniem kadmu (tercyl B) w porównaniu z pacjentami o stężeniu najniższym (tercyl A): OR - 2,59; p - 0,022; HR - 2,2, p - 0,02 (Tabela 23). Analiza wieloczynnikowa potwierdziła te wyniki: OR - 2,81; p - 0,039; HR - 2,14; p - 0,043 (Tabela 24).
Tabela 21
Zakres stężeń kadmu we krwi w poszczególnych tercylach pacjentów
Cd A 0.18 - 0.82
Cd B 0.84 - 1,38
Cd C 1.39 - 6.37
Tabela 22
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia kadmu we krwi
zmarli WY
Cd A 12 48
Cd 8 24 37
Cd C 21 42
PL 244460 Β1
Tabela 23 Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem kadmu we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha CR Cl (2,5» - 97,5%) p-vaiue
Cd A 1.0 - -
Cd B 2.595 1.167 - 6.014 0.022
Cd C 2 0.391-4.654 0.098
Regresja Cox’a
Cecha HR Ci (2,5% - 97,5%) p-vaiue
Cd A 1.0 -
Cd B 2.20 1.10 - 4.41 0.02
Cd C 1.73 0.85 - 3.51 0.13
Tabela 24 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem kadmu we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl [2,5K- 57,5$Q p-walue
Cd A 1.0 -
B 2.816 1.074 7.751 0.039
C 2.172 0.8S -5.761 0.11
Pleć X 1.0 -
M 0.753 0.302 - 2.144 0.64
Stopień za awansowa nśa 1 1.0
2 □.869 0.102 6.001 O.8SZ
3 3.16 0.714 -17.285 0.147
4 12.317 3.038 -65.174 <0.01
Chemioterapa Nią 1.0 -
Tafc □.666 0.211-2.011 0.475
Radioterapia Nie 1.0 -
Tsfc a.6?i □ 271 -1.728 0.431
Paczko! ata 1.001 0.98 -1.021 0.947
Wiek to
>69 3.091 1.421*7.032 <0Λ1
Regresja CoK'a
Cecha HR Ci (2,5W- 97Λ%Ι p-wahe
Cd A 1.0 -
B 2.144 1.024 -4.488 0.043
C 1.729 0.813 -3.657 0.152
Pięć K 1.0 -
M 0.935 0.439 -1.992 0.8S1
Stopień za awansowa nia 1 1.0
2 0.865 0.143 5.248 0.875
3 3.209 0.817 -12.61 0.095
4 10.254 2.775 -37.888 <0,01
Chemioterapia Nie 1.0
Tak 0.67 0.284 -1.583 0.352
Radioterapia P&czkdsta Nie 1.0 -
Tai; □,731 1.005 0.372-1.43S 0.989-1.021 O,355_ 083
Wiek <60 1.0
800 2.612 1.421-4.804 <0.01
Stężenie arsenu we krwi (grupa 2)
Średnie stężenie arsenu w surowicy wynosiło 0,87 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 25. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 26. Analizy jedno- i wieloczynnikowe nie wykazały zależności pomiędzy stężeniem arsenu we krwi a przeżyciem (Tabela 27, 28).
PL 244460 Β1
Tabela 25
Zakres stężeń arsenu we krwi w poszczególnych tercylach pacjentów
WTa 0.38 -O56~
As B 0.57 -0.82
As C 0.84 -7.05
Tabela 26
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia arsenu we krwi
ima di żyjący
AsA 23 37
As B 14 47
As C 20 43
Tabela 27
Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem arsenu we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,5% - 97,5%) p-va!ue
AsA 2.087 0.955 -4.69 0.069
As B 1.0 - -
As C 1.561 0.707- 3.523 0.274
Regresja Coża
Cecha HR Cl (2,5%-97,5%) p-vaiue
AsA 1.64 0.85 - 3.20 0.14
As B 1.0 - -
AsC 1.42 0.72 - 2.82 0.31
Tabela 28 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem arsenu we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cechs 0R Cl 12,5¾ - 97.5%· pvalue
As A 2.'9G8 1.1-39 - 7.482 0.022
8 1.0 - -
C 2,192 0.886 - 5.845 0.085
Pięć K ŁO -
M 0.74 0.279-1.995 0.844
Stcpien za e ca nsowa ni a 1 W
2 ł.Ob 0.125-7.212
3 4.70-7 1.08- 25.575 0.049
4 20.196 4874-110.661 <0.01
Chemioterapia Nie 1.0 -
Tak 0.726 0.239 2.129 0.562
Radioterapia Nie -
Tak 0.563 0.218 -1.421 0.227
Paczko! ata Wiek 560 1.001 Ł0 0.981-1.021 0.886
>60 2.659 1.236 -5.961 0.014
PL 244460 Β1
Regresja Cgm'3
Cecha HR Ci (2.SS£ - $7,5%) p-vałue
As A 1.806 0.911-3.579 O.C9
3 1.0 - -
C 1.865 0.914 - 3.806 0.087
Piec K 1.0 - -
M 0.888 0.43 -1.831 0.747
Stopień zaawansowania 1 1-0
2 D.977 0.154-5.597 0.W4
3 4.357 1.13 - 16.806 0.033
4 14.294 3.892 - 52.489 <0.01
Chemsorerspia Nie 1.0
Tal: 0.733 0.319 - .1.587 0.465
Radscierapśa Me Taił KO 0.605 0.304-1.204 0.152
Pa czkał sta 1.005 0.989 - 1.021 0.528
Wiek <60 1.0 - -
>60 2.571 1.387 - 4.755 <0.01
Stężenie rtęci we krwi (grupa 2)
Średnie stężenie rtęci w surowicy wynosiło 0,99 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 29. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 30. Analiza jednoczynnikowa pokazała zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów ze średnim stężeniem rtęci (tercyl B) w porównaniu z pacjentami o stężeniu najwyższym (tercyl C) OR - 2,44, p - 0.029, HR - 2,09, p < 0,03 (Tabela 31). Wieloczynnikowe analizy nie potwierdziły jednak takiej zależności (Tabela 32).
Tabela 29
Zakres stężeń rtęci we krwi w poszczególnych tercylach pacjentów
Hg A 0.09 -0.50
Hg B 0.56 -0.92
HgC 0.93 -6.89
Tabela 30
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia rtęci we krwi
zmarli żyjący
Hg A 21 39
Hg B 23 37
HgC. 13 51
Tabela 31
Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem rtęci we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,5%-97,5«) p-value
Hg A 2.112 0.952 - 4.832. 0.07
Hg B 2.439 1.108 - 5.551 0.029
HgC 1.0 - -
Regresja Cox'a
Cecha HR Cl (2,5%-97,5«) p-value
Hg A 1.85 0.93 -3.70 0.08
Hg B 2.09 1.06 - 4.13 0.03
HgC 1.0 - -
PL 244460 Β1
Tabela 32 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem rtęci we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Csc ha Oft Cl {2,5% · &7,5%| d waiuB
A 1.46« 0.601 -3.633 0.401
6 2.14 0 892 · 5.282 0.092
c 1.0
Piei K 1.0
M 0.741 0 222 - 1.449 0=16
.itBpśeń zaawansowania 1.0
2 1.051 0126- 7.137 0.953
3 4.701 1.1O1-2S.13 0.047
4 15,285 3.79-7-80.844 <0,01
Che miotere pis 1.0
Tak 0.831 0.277 - 2419 0.733
RadiiSera-aa łłte 1.0
Tak 0.613 0 236- 1.581 0.297
PsczkeSaa 1,004 0.984-1,023 0.69
Wiefc 360 -
>50 J.SW 1.22 - 5.72 0.015
Regresja Cax's
Cacka HR Cl {2,5M - 97,5%! p-uaiue
Ηβ A 1.484 O.73E-2.995 0.2j
a 204 1.02-4.082 0.044
c 1.0 -
Siei K 1.0
M 0.815 0.393 - 1.693 0.583
•Stopie ń zaawansowania I 1.0
2 0.921 0.153-5.56 0.929
3 4.54£ 1.184-17 433 0.027
4 12,864 3,496 -47.329 <0,01
chemi&terapia Kir 1.0
Tak 0.778 0,345-1.765 0.549
Radic4era«a Hśe 1.0
Tak 0.628 0.317 - 1.243 0.182
l.CK® 0,994- 1.023 0.2S1
Wek <60 1.0
350 3.445 1.337 -A4&3 <0.01
Stężenie ołowiu we krwi (grupa 2)
Średnie stężenie ołowiu w surowicy wynosiło 27,86 pg/l. Zakres stężeń w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 33. Liczbę osób żyjących w stosunku do osób zmarłych w poszczególnych tercylach pokazuje tabela 34. Analizy jedno- i wieloczynnikowe nie wykazały zależności pomiędzy stężeniem ołowiu we krwi a przeżyciem (Tabela 35, 36).
Tabela 33
Zakres stężeń ołowiu we krwi w poszczególnych tercylach pacjentów ___ — .
Pb B 1.7.9 - 26.93
Pb C 27.55 - 279.82
Tabela 34
Liczba osób zmarłych w stosunku do osób żyjących w podgrupach (tercylach) pacjentów zależnych od stężenia ołowiu we krwi zmarli myjący
Pb A IG 45
PbB 18 42
Pb C 23 40
PL 244460 Β1
Tabela 35 Jednoczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem ołowiu we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha OR Cl (2,5% - 97,5%) p-value
Pb A 1.0 - -
Pb B 1.2OS 0.545 - 2.687 0.645
Pb C 1.617 0.755- 3.527 0.219·
Regresja Cox'a
Cecha HR Cl (2,5%- 97,5%) p-value
Pb A 1.0 - -
Pb B l.OB 0.55-2.12 0.83
Pb C 1.47 0.78-2.78 0.24
Tabela 36 Wieloczynnikowa analiza zależności pomiędzy stężeniem ołowiu we krwi a przeżyciem (regresja logistyczna i regresja Cox'a)
Regresja logistyczna
Cecha ORt Cl (2,5% -97.5%) p-vslue
A 1.0
Pb B 1.256 0.511 - 3.113 0.619
C 1.415 0.575-3.54 0.452
Pleć K LO - -
M 0.7 0.262 - 1.89 0.475
1 1.0
Strapień 2 1.134 0.137- 7.635 0.897
zaawansowania 3 4.272 0.595 22.895 0.063
4 14.821 3.69 - 78.145 <0.01
Chemii oterapss Nie 1.0
Tak 0.832 0.28-2.395 0.735
Radioterapia Nie 1.0 -
Tak 0.64 0.252 -1.588 0.338
Paczkoiata 1.003 0.984- 1.022 0.724
Wiek <60 1.0 -
>60 2.761 1.283 - 6.155 0.011
Regresja Cox'a
Cecha Hfł Cł (2,5% - 97,5%) p-value
A 3.0
Pb S 1.114 0.553 - 2.246 0.762
c 1.232 0.618-2.456 0.5S3
Piec & 1.0 -
M 0.832 0.396-1.751 0.629
1 1.0 -
Strapień 2 1.042 0.173 - 6.264 0.964
zaawansowania 3 4.248 1.105-16.335 0.035
4 12.357 3.377 - 45.501 <0.01
Chemioterapia Nie 1.0 -
Tak 0.799 0-349- 1.831 0.596
Radioterapia Nie 1.0
Tak 0.674 0.344 1.324 0.252
Paczkdata 1.007 0.992- 1.022 0.368
Wiek <60 1.0 - -
>60 2.525 1,351-4.719 <0.01
Wyniki
Analiza otrzymanych wyników wykazała, że:
1. Stężenie cynku we krwi oraz w surowicy związane jest z ryzykiem zgonu u pacjentów leczonych z powodu raka krtani, przy czym obniżone ryzyko zgonu stwierdza się w przypadku:
- stężenia cynku odpowiadającego stężeniu w surowicy wyższemu niż 580 pg/l,
- stężenia cynku odpowiadającego stężeniu we krwi wyższemu niż 5700 pg/l.
2. Stężenie kadmu we krwi związane jest z ryzykiem zgonu u pacjentów leczonych z powodu raka krtani, przy czym obniżone ryzyko zgonu stwierdza się w przypadku:
- stężenia kadmu odpowiadającego stężeniu we krwi niższego od 0,80 pg/l.
3. Nie stwierdzono zależności pomiędzy ryzykiem zgonu pacjentów leczonych z powodu raka krtani a stężeniem miedzi i żelaza w surowicy oraz miedzi, arsenu, rtęci i ołowiu we krwi.
Literatura
1. Plum LM, et al.: The essential toxin: impact of zinc on human health, Int J Environ Res Public Health. 2010 Apr;7(4): 1342-6.
2. Puzanowka-Tarasiewicz H, et al.: Funkcje biologiczne wybranych pierwiastków. Cynk - składnik i aktywator enzymów.
3. Zaichick VY, et al.:, Zinc in the human prostate gland: normal, hyperplastic and cancerous. Int Urol Nephrol. 1997;29(5):565-74.
4. Grant WB. An ecological study of cancer mortality rates including indices for dietary iron and zinc. Anticancer Res 2008;28:1955-63.
5. Zhou W, Park S, Liu G, Miller DP, Wang LI, Pothier L, et al. Dietary iron, zinc, and calcium and the risk of lung cancer. Epidemiology 2005;16:772-9.
6. Lee DH, Anderson KE, Folsom AR, Jacobs DR Jr.Heme iron, zinc and upper digestive tract cancer: The Iowa women's health study. Int J Cancer 2005;117:643-7.
7. Zhou W, et al.: Dietary iron, zinc, and calcium and the risk of lung cancer. Epidemiology. 2005 Nov;16(6):772-9.
8. Zhang X, et al.: A prospective study of intakes of zinc and heme iron and colorectal cancer risk in men and women. Cancer Causes Control. 2011 Dec;22(12): 1627-37.
9. Leitzmann MF, et al.: Zinc supplement use and risk of prostate cancer. J Natl Cancer Inst. 2003 Jul 2;95( 13).
10. Golasik M, Przybyłowicz A, Woźniak A, Herman M, Gawęcki W, Golusiński W, Walas S, Krejpcio Z, Szyfter K, Florek E, Piekoszewski W., Essential metals profile of the hair and nails of patients with laryngeal cancer. J Trace Elem Med Biol. 2015;31:67-73. doi: 10.1016/j.jtemb.2015.03.001. Epub 2015 Apr 3.
11. Hoang BX, Han B, Shaw DG, Nimni M. Zinc as a possible preventive and therapeutic agent in pancreatic, prostate, and breast cancer. Eur J Cancer Prev. 2016 Sep;25(5):457-61.
12. Costello LC, Franklin RB. Expert Opin Ther Targets. Decreased zinc in the development and progression of malignancy: an important common relationship and potential for prevention and treatment of carcinomas. 2017 Jan;21(1 ):51-66. Epub 2016 Dec 5. Review.
13. Linder M.C.: The relationship of copper to DNA damage and damage prevention in humans. Mutation Research 733 (2012), s. 83-91.
14. Zhao L., Xia Z., Wang F.: Zebrafish in the sea of mineral (iron, zinc, and copper) metabolism. Frontiers in Pharmacology 5(Article 33) (2014), s. 1-23.
15. Ellingsen D.G., Horn N., Aaseth J.: Copper. Handbook on The Toxicology of Metals 3rd Edition; Red.: Nordberg G.F., Fowler B.A., Nordberg M., Friberg L.T.; Academic Press (2007), s. 529-546.
16. Feste R.A., Thiele D.J.: Copper: an essential metal in biology. Current Biology 21(21) (2011), s. R877-R883.
17. Zhao L., Xia Z., Wang F.: Zebrafish in the sea of mineral (iron, zinc, and copper) metabolism. Frontiers in Pharmacology 5(Article 33) (2014), s. 1-23.
18. Linder M.C.: The relationship of copper to DNA damage and damage prevention in humans. Mutation Research 733 (2012), s. 83-91.
19. Haines A.P., Thompson S.G., Basu T.K., Hunt R.: Cancer, retinol binding protein, zinc and copper. The Lancet 1(8262) (1982), s. 52-53.
20. Kok F.J., Van Duijin C.M., Hofman A., Van Der Voet G.B., De Wolff F.A., Ch. Paays C.H.,Valkenburg H.A.: Serum copper and zinc and the risk of death from cancer and cardiovascular disease. American Journal of Epidemiology 128(2) (1988), s. 352-359.
21. Coates R.J., Weiss N.S., Daling J.R., Rettmer R.L., Warnik G.R.: Cancer risk in relation to serum copper levels. Cancer Research 49 (1989), s. 4353-4356.
22. Overvad K., Wang D.Y., Olsen J., Allen D.S., Thorling E.B., Bulbrook R.D., Hayward J.L.: Copper in human mammary carcinogenesis: a case-cohort study. American Journal of Epidemiology 137(4) (1993), s. 409-414.
23. Garland M., Morris S.J., Colditz G.A., Stampter M.J., Spate V.L., Baskett C.K., Rosner B., Speizer F.E., Willett W.C., Hunter D.J.: Toenail trace element levels and breast cancer: a prospective study. American Journal of Epidemiology 144(7) (1996), s. 653-660.
24. Wu T., Sempos C.T., Freudenheim J.L., Muti P., Smit E.: Serum iron, copper and zinc concentrations and risk of cancer mortality in US adults. Annals of Epidemiology 14(3) (2004), s. 195-201.
25. Leone N., Courbon D., Ducimetiere P., Zureik M.: Zinc, copper, and magnesium and risk for all-cause, cancer, and cardiovascular mortality. Epidemiology 17(3) (2006), s. 308-314.
26. Bost M, Houdart S, Oberli M, Kalonji E, Huneau JF, Margaritis I. Dietary copper and human health: Current evidence and unresolved issues. J Trace Elem Med Biol. 2016 May;35:107-15.
27. Mahabir, M.R. Forman, Y.Q. Dong, Y. Park, A. Hollenbeck, A. Schatzkin. Mineral intake and lung cancer risk in the NIH-American Association of Retired Persons Diet and Health study. S. Cancer Epidemiol. Biomarkers Prev., 19 (8) (2010), pp. 1976-1983.
28. C.A. Thompson, T.M. Habermann, A.H. Wang, R.A. Vierkant, A.R. Folsom, J.A. Ross, et al. Antioxidant intake from fruits, vegetables and other sources and risk of non-Hodgkin’s lymphoma: the Iowa Women's Health Study. Int. J. Cancer, 126 (4) (2010), pp. 992-1003.
29. F. Cavallo, M. Gerber, E. Marubini, S. Richardson, A. Barbieri, A. Costa, et al. Zinc and copper in breast cancer: a joint study in northern Italy and southern France. Cancer, 67 (3) (1991), pp. 738-745.
30. Strona internetowa: http://monographs.iarc.fr/ENG/Classification/latest_classif.php.
31. Mostafa M.G., McDonald J.C., Cherry N.M. Lung cancer and exposure to arsenic in rural Bangladesh. Occup. Environ. Med. 2008; 65(11) 765-768.
32. Hopenhayn-Rich C., Biggs M.L., Fuchs A., Begoglio R., Tello E.E., Nicolli H., Smith A.H. Bladder cancer mortality associated with arsenic in drinking water in Argentina. Epidemiology 1996; 7(2)117-124.
33. Karagas M.R., Stukel T.A., Morris J.S., Tosteson T.D., Wei J.E., Spencer S.K., Greenberg E.R. Skin cancer risk in relation to toenail arsenic concetration in a US population-based casecontrol study. A. J. Epidemiol. 2001; 153(6).
34. Liu Mares W., Mackinnon J.A., Sherman R., Fleming L.E., Rocha-Lima C., Hu J.J., Lee D.J. Pancreatic cancer clusters and arsenic-contaminated drinking water wells in Florida. BMC Cancer, 2013; 13(111).
35. Tapio S, Grosche B. Arsenic in the aetiology of cancer. Mutat Res. 2006;612:215-46.
36. Khairul I, Wang QQ, Jiang YH, Wang C, Naranmandura H. Metabolism, toxicity and anticancer activities of arsenic compounds. Oncotarget. 2017 Apr 4;8(14):23905-23926.
37. Udupa K, Thomas J, Udupa CB, Binu VS, Sharan P. Indian J Hematol Blood Transfus. Treatment of Acute Promyelocytic Leukemia with Single Agent Arsenic Trioxide: Experience from a Tertiary Care Center in India. 2017 Mar;33(1 ):45-48.
38. Khlifi R, Olmedo P, Gil F, Molka FT, Hammami B, Ahmed R, Amel HC. Risk of laryngeal and nasopharyngeal cancer associated with arsenic and cadmium in the Tunisian population. Environ Sci Pollut Res Int. 2014 Feb;21(3):2032-42.
39. Fowler B.A., Monitoring of human populations for early markers of cadmium toxicity: A review. Toxicology and Applied Pharmacology 2009, 238(3):294-300.
40. Al-Nasser I.A., Cadmium hepatotoxicity and alterations of the mitochondrial function. Journal of Toxicology and Clinical Toxicology 2000, 38(4):407-413.
41. Casalino E., Sblano C., Landriscina C., Enzyme activity alteration by cadmium administration to rats: the possibility of iron involvement in lipid peroxidation. Archives of Biochemistry and Biophysics 1997, 346(2):171-179.
42. Waisberg M., Joseph P., Hale B., Beyersmann D., Molecular and cellular mechanisms of cadmium carcinogenesis. Toxicology 2003, 192(2-3):95-117.
43. Casalino E., Calzaretti G., Sblano C., Ladriscina C., Molecular inhibitory mechanisms of antioxidants enzymes in rat liver and kidney by cadmium. Toxicology 2002, 179(1-2):37-50.
44. Bertin G., Averbeck D., Cadmium: cellular effects, modifications of biomolecules, modulation of DNA repair and genotoxic consequences (a review). Biochmie 2006, 88(11): 1549-1559.
45. Nersesyan A., Kundi M., Waldherr M., Setayesh T., Misik M., Wultsch G., Filipic M., Barcelos G.F.M., Kansmueller S., Results of micronucleus assaya with individuals who are occupationally and environmentally exposed to mercury, lead and cadmium. Mutation Research, Review in Mutation Research 2015.
46. Vincetti M., Venturelli M., Trerotoli P., Bonvicini F., Ferrari A., Bianchi G., Serio G., Bergomi M., Vivoli G., Case control study of toenail cadmium and prostate cancer risk in Italy. The Science of the total environment 2007, 373(1):77-81.
47. Wu H.D., Chou S.Y., Chen D.R, Kuo H.W., Differentiation of serum levels of trace elements in normal and malignant breast patients. Biological Trace Elements Research 2006, 113(1):9-18.
48. Pirinicii N., Gecit I., Gunes M., Kaba M., Tanik S., Yuksel M.B., Arslan H., Demir H., Levels of serum trace elements in renal cell carcinoma cases. Asian Pacific Journal of Cancer And Prevention 2013, 14(1):499-502.
49. Wolf C., Strenziok R., Kyriakopoulos A., Elevated metallothionein-bound cadmium concentration in urine from bladder carcinoma patients, investigated by size exclusion chromatography-inductively coupled plasma mass spectrometry. Analytica Chimica Acta 2009, 631 (2) :218-222.
50. Farzin L., Moassesi M.E., Sajad F., Faghih M.A.A., Evaluation of trace elements in pancreatic cancer patients in Iran. Middle East Journal of Cancer 2013, 4(2).
51. Amaral A.F., Porta M., Silverman D.T., Milne R.L., Kogevinas M., Rothman N., Cantor K.P., Jackson B.P., Pumarega J.A., Lopez T., Carrato A., Guarner L., Real F.X., Malats N., Pancreatic cancer risk and levels of trace elements.
52. El-Deeb M.M.K., El-Sheredy H.G., Mohammed A.F., The role of serum trace elements and oxidative stress in Egyptian breast cancer patients. Advances in Breast Cancer Research 5(1):37-47.
53. Blood cadmium may be associated with bladder carcinogenesis: The Belgian case-control study on bladder cancer. Kellen E., Zeegers M.P., Hond E.D., Buntinx F. Cancer Detection and Prevention, 2007; 31(1), p. 77-82.
54. McElroy J.A., Shafer M.M., Trentham-Dietz A., Hampton J.M., Newcomb P.A. Cadmium exposure and breast cancer risk. Journal of National Cancer Institute, 2006; 98(12), p. 869-872.
55. Su L.J., Rood J., Lucket B., Fontham E.T. Urinary cadmium level and pancreatic cancer. Proceedings of American Association for Cancer Research, 2006; 47.
56. He Y, Peng L, Huang Y, Liu C, Zheng S, Wu K. Blood cadmium levels associated with short distant metastasis-free survival time in invasive breast cancer. Environ Sci Pollut Res Int. 2017 Dec;24(36):28055-28064. doi: 10.1007/sll356-017-0412-5.
57. Johnson F.M., The genetic effects of environmental lead. Mutation Research 1998, 410(2): 123-140.
58. Marchetti C., Molecular targets of lead in brain neurotoxicity. Neurotoxicity Research 2003, 5(3):221-236.
59. Tomczyk J., Lewczuk E., Andrzejak R., Ostre zatrucia organicznymi związkami ołowiu. Medycyna Pracy 1999, 50(3):219-226.
60. Stokowska W. Ołów - toksyczność biologiczna. Czas. Stom.1993, 46(9):579-581.
61. Garza A., Vega R., Soto E., Cellular mechanisms of lead neurotoxicity. Medical Science Monitor 2006, 12(3): 57-65.
62. McElroy J.A., Shafer M.M., Gangnon R.E., Crouch L.A., Newcomb P.A. Urinary lead exposure and breast cancer risk in a population-based case-control study. Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention, 2008; 17(9), p. 2311-2317.
63. Southard E.B., Roff A., Fortugno T., Richie Jr J.P., Kaag M., Chinchilli V.M., Virtamo J., Albanes D., Weinstein S., Wilson R.T. Lead, Calcium Uptake, and Related Genetic Variants in Association with Renal Cell Carcinoma Risk in a Cohort of Male Finnish Smokers. Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention, 2012; 21, p. 191-201.
64. Pendergrass J.C., Haley B.E., Vimy M.J., Winfield S.A., Lorscheider F.L., Mercury vapor inhalations inhibits binding of GTP to tubulin in rat brain: similarity to a molecular lesion in Alzheimer diseased brain. Neurotoxicology 1997, 18(2):315-324.
65. Stacey N.H., Kappus H., Cellular toxicity and lipid peroxidation in response to mercury. Toxicology and Applied Pharmacology 1982, 63(1):29-35.
66. Goyer R.A., Clarkson T.W., Toxic Effects of metals. Casarett and Doull's Toxicology, The Basic Science of Poison, 811-867, 2001.
67. Schurz F., Sabater-Vilar M., Fink-Gremmels J., Mutagenicity of mercury chloride and mechanisms of cellular defense: the role of metal-binding proteins. Mutagenesis 2000, 15(6):525-530.
68. Silva-Pereira L.C., Cardoso P.C., Leite D.S., Bahia M.O., Bastos W.R., Smith M.A., Burbano R.R., Cytotoxicity and genotoxicity of low doses of mercury chloride and methylmercury chloride on human lymphocytes in vitro. Brazilian Journal of Medical and Biological Research 2005, 38(6):901-907.
69. Boffetta P., Garcia-Gomez M., Pompe-Kirn V., Zaridze D., Bellander T., Bulbulyan M., Caballero J.D., Cecarelli F., Colin D., Dizdarevic T., Espanol S.,Kobal A., Petrova N., Sallsten G., Merler E., Cancer occurrence among European mercury miners. Cancer Causes and Control 1998, 9:591-599.
70. Boffetta P., Merler E., Vainio H., Carcinogenicity of mercury and mercury compounds. Scandinavian Journal of Environmental Health 1993, 19(1): 1-7.
71. Zadnik V., Pompe-Kirn V., Effects of 500 year mercury mining and milling on cancer incidence in the region of Idrija, Slovenia. Coll. Antropol. 2007, 31(3):897-903.
72. Ellingsen D.G., Andersen A., Nordhagen H.P., Efskind J., Kjuus H., Incidence of cancer and mortality among workers exposed to mercury vapor in the Norwegian chloralkali industry. British Journal of Industrial Medicine 1993, 50:875-880.
73. Barregard L., Salsten G., Jarvholm B., Mortality and cancer incidence in chloralkali workers exposed to inorganic mercury. British Journal of Industrial Medicine 1990, 47:99-104.
74. Stevens RG, Jones DY, Micozzi MS, Taylor PR. Body iron stores and the risk of cancer. N Engl J Med. 1988;319:1047-52.
75. Stevens RG, Graubard BI, Micozzi MS, Neriishi K, Blumberg BS. Moderate elevation of body iron level and increased risk of cancer occurrence and death. Int J Cancer. 1994 Feb 1 ;56(3):364-9.
76. Huang X. Iron overload and its association with cancer risk in humans: evidence for iron as a carcinogenic metal. Mutat Res. 2003;533:153-71.
77. Kotepui M. Diet and risk of breast cancer. Contemp Oncol (Pozn). 2016;20(1):13-9.
78. Ludwig H, Evstatiev R, Kornek G, Aapro M, Bauernhofer T, Buxhofer-Ausch V, Fridrik M, Geissler D, Geissler K, Gisslinger H, Koller E, Kopetzky G, Lang A, Rumpold H, Steurer M, Kamali H, Link H. Iron metabolism and iron supplementation in cancer patients. Wien Klin Wochenschr. 2015 Dec;127(23-24):907-19.
79. Gillespie TW. Clin J Oncol Nurs. 2002 Jul-Aug;6(4):206-11. Effects of cancer-related anemia on clinical and quality-of-life outcomes.

Claims (4)

1. Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani, znamienny tym, że w pobranym od pacjenta materiale biologicznym bada się stężenie cynku lub kadmu i porównuje ich poziom ze wzorcem, przy czym obniżone ryzyko zgonu stwierdza się w przypadku: - stężenia cynku odpowiadającemu stężeniu w surowicy wyższemu niż 580 μg/l, - stężenia cynku odpowiadającemu stężeniu we krwi wyższemu niż 5700 μg/l lub - stężenia kadmu odpowiadającemu stężeniu we krwi niższego od 0,80 μg/l.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał biologiczny do oceny stężenia cynku lub kadmu u badanego pacjenta pobierany jest z dowolnej tkanki lub wydzieliny.
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że materiał biologiczny pobiera się z krwi, surowicy, moczu, włosów lub paznokci.
4. Sposób według któregokolwiek z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że poziom kadmu lub cynku u badanego pacjenta oznaczany jest metodą spektometrii masowej, tj. przez bezpośredni pomiar poziomu kadmu lub cynku albo pośrednio przez ocenę metabolitu kadmu lub cynku albo dowolnego metabolitu czy produktu genowego takiego jak białko lub RNA, którego stężenie jest skorelowane ze stężeniem w/w metali.
PL427370A 2018-10-10 2018-10-10 Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani PL244460B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL427370A PL244460B1 (pl) 2018-10-10 2018-10-10 Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL427370A PL244460B1 (pl) 2018-10-10 2018-10-10 Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL427370A1 PL427370A1 (pl) 2020-04-20
PL244460B1 true PL244460B1 (pl) 2024-01-29

Family

ID=70281516

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL427370A PL244460B1 (pl) 2018-10-10 2018-10-10 Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL244460B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL427370A1 (pl) 2020-04-20

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Djordjevic et al. Environmental cadmium exposure and pancreatic cancer: Evidence from case control, animal and in vitro studies
Kucera et al. Prostate cancer management: long-term beliefs, epidemic developments in the early twenty-first century and 3PM dimensional solutions
Cecerska-Heryć et al. Are antioxidant enzymes essential markers in the diagnosis and monitoring of cancer patients–a review
Peters et al. Serum selenium and risk of prostate cancer—a nested case-control study
Meuillet et al. Chemoprevention of prostate cancer with selenium: an update on current clinical trials and preclinical findings
Babula et al. Mammalian metallothioneins: properties and functions
Vigneri et al. Heavy metals in the volcanic environment and thyroid cancer
Ścibior et al. Glutathione level and glutathione-dependent enzyme activities in blood serum of patients with gastrointestinal tract tumors
Kumar et al. Arsenic causing gallbladder cancer disease in Bihar
Karimi et al. Association between trace element and heavy metal levels in hair and nail with prostate cancer
Li et al. Urinary lead concentration is an independent predictor of cancer mortality in the US general population
Centeno et al. Environmental pathology and health effects of arsenic poisoning
Aglago et al. Dietary intake of total, heme and non-heme iron and the risk of colorectal cancer in a European prospective cohort study
Bai et al. Essential metals zinc, selenium, and strontium protect against chromosome damage caused by polycyclic aromatic hydrocarbons exposure
Hu et al. Clinicopathological risk factors for gastric cancer: a retrospective cohort study in China
Jackson et al. Both serum 25‐hydroxyvitamin D and calcium levels may increase the risk of incident prostate cancer in Caribbean men of African ancestry
Szlacheta et al. Potential Antioxidant Activity of Calcium and Selected Oxidative Stress Markers in Lead‐and Cadmium‐Exposed Workers
PL244460B1 (pl) Sposób określania ryzyka zgonu chorego ze zdiagnozowanym rakiem krtani
Grundmark et al. Serum levels of selenium and smoking habits at age 50 influence long term prostate cancer risk; a 34 year ULSAM follow-up
Zhu et al. Associated effects of blood metal (loid) exposure and impaired glucose metabolism in patients with gastric precancerous lesions or gastric cancer
Zar et al. Risk of second primary malignancies and causes of death in patients with adenocarcinoma and carcinoid of the small intestine
Ismail et al. Alterations of some heavy metals and trace elements levels in breast cancer
Matuszewski et al. Preliminary evaluation of the diagnostic usefulness of uroplakin 2 with an assessment of the antioxidant potential of patients with bladder cancer
Mangaza et al. Gastric cancer for young adults: Case series of three cases
Mehari et al. Influence of Arsenic (III), Cadmium (II), Chromium (VI), Mercury (II), and Lead (II) Ions on human triple negative breast cancer (HCC1806) cell cytotoxicity and cell viability