PL244498B1 - Płytka stosowana zwłaszcza podczas zabiegów ablacji serca - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do przeprowadzania i wspomagania zabiegu ablacji serca przewodzący impulsy elektryczne, zwłaszcza o częstotliwości radiowej RF lub o wysokiej amplitudzie, generowane przez generator G impulsów elektrycznych i wysyłanych do elektrody cewnika wewnątrzsercowego, składający się z profilowej płytki wykonanej z elastycznego materiału przewodzącego prąd elektryczny, połączonej nierozłącznie z przewodem elektrycznym (3), charakteryzuje się tym, że jego profilowa płytka (1) ma wykonany co najmniej jeden otwór (6), w którym umieszczona jest pomiarowa elektroda (9) tak, że nieprzewodząca prądu warstwa tej elektrody połączona jest nierozłącznie z wybraniem wykonanym w dolnej powierzchni płytki (1) wokół otworu (6), natomiast dolna przewodząca prąd część tej elektrody zlicowana jest z dolną powierzchnią płytki (1).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest płytka stosowana zwłaszcza podczas zabiegów ablacji serca wykonywanego w celu leczenia zaburzeń rytmu serca za pomocą impulsów elektrycznych zwłaszcza o częstotliwości radiowej (RF) lub o wysokiej amplitudzie, generowanych przez generator impulsów elektrycznych i wysyłanych do elektrody cewnika wewnątrzsercowego, poprzez który impulsy te przechodzą (wracają) do tego generatora, a także umożliwiający jednoczasowe przesyłanie sygnałów elektrycznych od pacjenta, zwłaszcza w celu wykonania badania elektrokardiografii (EKG) i/lub mapowania impedancyjnego.

Metody leczenia arytmii serca obejmują zniszczenie obszarów powodujących arytmię przez ablację tkanki mięśnia sercowego za pomocą energii elektrycznej, którą zwykle przeprowadza się przez przyłożenie prądu przemiennego, zwykle o częstotliwości radiowej (RF) do jednej lub wielu elektrod ablacyjnych o mocy niezbędnej do zmieniania tkanki docelowej. Wysoka gęstość prądu RF przy końcówce elektrody powoduje termiczne zniszczenie tkanki znajdującej się w pobliżu miejsca odpowiedzialnego za nieprawidłowy rytm serca. Zazwyczaj elektrody te są montowane na dystalnej końcówce lub części inwazyjnej sondy albo cewnika wewnątrzsercowego, wprowadzanego do serca pacjenta przez naczynia krwionośne, zwłaszcza przez żyłę i/lub tętnicę udową.

W klasycznych metodach ablacji, w tym w metodzie ablacji unipolarnej, generowany prąd przepływa pomiędzy końcówką cewnika wewnątrzsercowego to jest elektrodą ablacyjną, a płytką dyspersyjną przewodzącą prąd, na której leży pacjent, do których podłączony jest generator impulsów elektrycznych. Znana jest również metoda jednoczasowej ablacji unipolarnej dwoma elektrodami, w której stosuje się dwie płytki dyspersyjne, dwa cewniki wewnątrzsercowe i dwa generatory prądu częstotliwości radiowej tak, że każda płytka, cewnik i generator tworzą dwa oddzielne obwody elektryczne, niepowiązane ze sobą. W obu tych metodach dzięki właściwemu dobraniu mocy prądu możliwe jest stworzenie pożądanej blizny w miejscu odpowiedzialnym za powstawanie arytmii serca jednocześnie przyjmując, że powierzchnia styku płytki dyspersyjnej lub dwóch takich płytek z ciałem pacjenta jest tak duża, że zabieg ten nie spowoduje poparzeń na skórze.

Z kolei w publikacji autorstwa: Subba Reddy Vanga, Mazda Biria, Loren Berenbom, James Vacek, Dhanunjaya R Lakkireddy pt.: „Skin Burn at the Site of Indifferent Electrode after Radiofrequency Catheter Ablation of AV Node for Atrial Fibrillation”, Journal of Atrial Fibrillation 2008 zamieszczonej na stronie internetowej https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28496580/ przytacza się przypadki pacjentów, którzy doznali oparzeń ciała na skutek częściowego ześlizgnięcia się spod ich pleców płytki dyspersyjnej, na której leżeli, co było spowodowane zwiększeniem gęstości prądu przepływającego przez mniejszą powierzchnię styku tej płytki z ich ciałem.

Ponadto w metodach tych przed realizacją zabiegu ablacji prowadzący zabieg lekarz, technik lub pielęgniarka przykleja do klatki piersiowej pacjenta elektrody EKG (elektrokardiograficzne) oraz przypina do kończyn elektrody kończynowe. Dzięki temu możliwe jest monitorowanie pracy serca pacjenta przed i w czasie zabiegu, co pozwala na uniknięcie niepożądanych komplikacji i/lub szybkim ich rozpoznaniu w momencie ich wystąpienia. Ponadto przed realizacją zabiegu ablacji do klatki i pleców pacjenta przykleja się elektrody do mapowania impedancyjnego, dzięki czemu połączony z nimi system do mapowa impedancyjnego wizualizuje w trójmiarze cewnik wewnątrzsercowy i jamy serca w czasie rzeczywistym, co ułatwia lekarzowi manipulowanie elektrodą cewnika wewnątrzsercowego. W niektórych uzasadnionych przypadkach przed realizacją zabiegu lekarz przykleja do klatki pacjenta dwie elektrody defibrylujące, które podłączone są do defibrylatora. Dzięki temu w razie potrzeby możliwe jest szybkie dostarczenie impulsów defibrylujących lub kardiowertujących mogących przerwać groźne dla życia pacjenta arytmie (np. częstoskurcz komorowy, migotanie komór) lub uniemożliwiających wykonanie odpowiednich pomiarów elektrofizjologicznych (np. migotanie przedsionków).

Celem przedmiotowego wynalazku jest wyeliminowanie znanych ze stanu techniki niedogodności, poprzez opracowanie nowej, dotychczas nieznanej, prostej i zwartej konstrukcji płytki stosowanej zwłaszcza podczas zabiegów ablacji serca, której budowa eliminuje ryzyko częściowego odstawania od ciała pacjenta, co pozwala uniknąć jego poparzenia, a ponadto umożliwia przesyłanie impulsów elektrycznych do generatora impulsów elektrycznych od cewnika wewnątrzsercowego oraz przesyłanie sygnałów elektrycznych od pacjenta, zwłaszcza w celu realizacji badania elektrokardiografii (EKG) i/lub mapowania impedancyjnego w trakcie zabiegu ablacji serca, a także w razie potrzeby przeprowadzenie kardiowersji lub defibrylacji, co usprawnia zabieg ablacji serca. Dalszym celem wynalazku jest opracowanie takiej konstrukcji tej płytki, która pozwoli na połączenie ze sobą kilku płytek według wynalazku lub typowych płytek dyspersyjnych i sterowanie obwodami elektrycznymi utworzonymi z: generatora impulsów elektrycznych, cewnika wewnątrzsercowego oraz wybranej/wybranych płytek lub płytek dyspersyjnych.

Istota płytki według wynalazku stosowanej w zabiegach ablacji serca, przewodzącej impulsy elektryczne, zwłaszcza o częstotliwości radiowej (RF) lub o wysokiej amplitudzie, generowane przez generator (G) impulsów elektrycznych i wysyłane do elektrody cewnika wewnątrzsercowego, wykonanej z elastycznego materiału przewodzącego prąd elektryczny i połączonej nierozłącznie z przewodem elektrycznym, polega na tym, że posiada co najmniej jeden otwór, w którym umieszczona jest pomiarowa elektroda tak, że nieprzewodząca prądu warstwa tej elektrody połączona jest nierozłącznie z wybraniem wykonanym w dolnej powierzchni płytki wokół otworu, natomiast dolna przewodząca prąd część tej elektrody zlicowana jest z dolną powierzchnią tej płytki.

Korzystnym jest, gdy pomiarową elektrodę stanowi elektroda do elektrokardiografii lub elektroda do mapowania impedancyjnego.

Korzystnie w bocznej ścianie płytki wykonany jest otwór, pod przewód elektryczny pomiarowej elektrody zakończony wtykiem, poprzez który ta pomiarowa elektroda łączy się z systemem do mapowania impedancyjnego, umożliwiając wizualizację elektrody ablacyjnej cewnika wewnątrzsercowego.

Korzystnym jest także, gdy górna powierzchnia warstwy pomiarowej elektrody połączona jest nierozłącznie z dwuczęściowym elementem zaciskowym, w którym umieszczone są sensory magnetyczne.

Korzystnym jest również, gdy dolna powierzchnia płytki oraz dolne powierzchnie pomiarowych elektrod pokryte są warstwą kleju przewodzącego prąd elektryczny, do której przyklejona jest tworzywowa osłonka.

Korzystnym jest, gdy przewód elektryczny połączony nierozłącznie z narożem płytki zakończony jest wtykiem podłączanym do generatora impulsów elektrycznych oraz gdy przewód elektryczny połączony jest nierozłącznie ze sterownikiem, który stanowi dotykowy tablet z jednym gniazdem pod generator impulsów elektrycznych, z jednym gniazdem pod zasilanie lub ładowanie akumulatora umieszczonego wewnątrz tego tabletu oraz co z najmniej jednym gniazdem, do którego podłączona jest płytka dyspersyjna lub kolejna płytka według wynalazku.

Korzystnym jest także, gdy połączony z płytką przewodem sterownik stanowi pojemnik i przysłaniająca go pokrywa z otworem, w którym umieszczony jest połączony nierozłącznie z tą pokrywą przełącznik, przy czym jedna ściana tego pojemnika ma wykonany przelotowy otwór, przez który przechodzi przewód elektryczny połączony nierozłącznie z obudową oraz jeden przelotowy otwór z osadzonym w nim gniazdem, natomiast druga przeciwległa ściana tego pojemnika ma wykonany przelotowy otwór, w którym osadzone jest gniazdo pod generator impulsów elektrycznych. Wewnątrz pojemnika kable elektryczne przewodu elektrycznego połączone są nierozłącznie z przełącznikiem odpowiednio poprzez jego dwa piny, przy czym jeden z tych pinów połączony jest także nierozłącznie z kolejnym kablem elektrycznym, zaś z trzecim pinem tego przełącznika połączony jest nierozłącznie następny kabel elektryczny, przy czym dwa kable elektryczne połączone są nierozłącznie z gniazdem wykonanym w jednej ścianie pojemnika, natomiast czwarty pin tego przełącznika połączony jest nierozłącznie z kolejnym kablem elektrycznym, który połączony jest nierozłącznie z gniazdem wykonanym w drugiej ścianie pojemnika obudowy sterownika.

Korzystnym jest, gdy przewód elektryczny połączony nierozłącznie z narożem tej płytki zakończony jest wtykiem pod defibrylator.

Płytka według wynalazku umożliwia jednoczesne przesyłanie impulsów elektrycznych do generatora impulsów elektrycznych od cewnika wewnątrzsercowego i w razie potrzeby przeprowadzanie zabiegu kardiowersji/defibrylacji, co może przerwać groźne dla życia pacjenta arytmie (na przykład częstoskurcz komorowy, czy migotanie komór) lub arytmie uniemożliwiające wykonanie odpowiednich pomiarów elektrofizjologicznych (na przykład migotanie przedsionków). Z kolei dzięki umieszczeniu pomiarowych elektrod w płytce według wynalazku możliwe jest przeprowadzanie badania elektrokardiografii (EKG) i/lub mapowania impedancyjnego w trakcie zabiegu ablacji serca, co ułatwia pracę lekarza przeprowadzającego zabieg umożliwiając mu odczyt sygnałów wewnątrzsercowych oraz ich interpretację i upraszczając mu proces nawigacji cewnikiem wewnątrzsercowym i kontrolowanie jego położenia, zwłaszcza poprzez wizualizację elektrody ablacyjnej cewnika wewnątrzsercowego.

Natomiast wyposażenie dolnej powierzchni płytki według wynalazku w warstwę kleju ułatwia jej montaż na ciele pacjenta oraz gwarantuje jej odpowiednią przyczepność do ciała, co zmniejsza ryzyko poparzenia pacjenta. Z kolei, połączenie płytki ze sterownikiem umożliwia podłączenie do niej kolejnych płytek według wynalazku lub typowych płytek dyspersyjnych i sterowanie obwodami elektrycznymi utworzonymi z: generatora impulsów elektrycznych, cewnika wewnątrzsercowego oraz wybranej/wybranych płytek według wynalazku lub płytek dyspersyjnych, co pozwala na modulowanie głębokości tworzonej blizny ablacyjnej w leczonym sercu.

Ponadto płytka według wynalazku znacząco zmniejsza ilość wymaganego oprzyrządowania medycznego potrzebnego do zabiegu ablacji serca, tym samym zmniejszając koszty tego zabiegu.

Przedmiot wynalazku w sześciu przykładowych odmianach jego wykonania został uwidoczniony zwłaszcza na rysunku fig. 1-22 i fig. 27, na którym: fig. 1-3 - przedstawiają pierwszą odmianę wykonania płytki, której przewód elektryczny zakończony jest wtykiem, wyposażonej w jedną pomiarową elektrodę stanowiącą typową elektrodę do elektrokardiografii (EKG), fig. 4-7 - przedstawiają drugą odmianę wykonania płytki, której przewód elektryczny zakończony jest wtykiem, wyposażonej w cztery pomiarowe elektrody, której dolne powierzchnie i dolne powierzchnie elektrod pokryte są cienką warstwą kleju przewodzącego prąd elektryczny, na której przyklejona jest cienka tworzywowa osłonka, fig. 8-9 przedstawiają trzecią odmianę wykonania płytki, której przewód elektryczny zakończony jest wtykiem, wyposażonej w sześć pomiarowych elektrod do elektrokardiografii (EKG) i warstwę kleju z osłonką, fig. 10-12 - przedstawiają czwartą odmianę wykonania płytki, wyposażonej w sześć pomiarowych elektrod do elektrokardiografii (EKG) oraz w dodatkową jedną pomiarową elektrodę do mapowania impedancyjnego i warstwę kleju z osłonką, przy czym przewód elektryczny tej płytki zakończony jest sterownikiem, który stanowi tablet, fig. 13-22 - przedstawiają piątą odmianę wykonania płytki wyposażonej w sześć pomiarowych elektrod do elektrokardiografii (EKG) oraz w dwie pomiarowe elektrody do mapowania impedancyjnego z elementami zaciskowymi i warstwę kleju z osłonką, przy czym przewód elektryczny tej płytki zakończony jest sterownikiem, który stanowi obudowa z gniazdami i przełącznikiem, w której wnętrzu znajdują się kable elektryczne, przy czym fig. 1 - przedstawia pierwszą odmianę wykonania płytki w widoku perspektywicznym, fig. 2 - tę samą płytkę w widoku z góry, z wyrwaniem technicznym przedstawiającym połączenie przewodu elektrycznego pod generator impulsów elektrycznych z płytką, fig. 3 - tę samą płytkę w pionowym przekroju wzdłuż linii A-A przedstawiającym połączenie pomiarowej elektrody z płytką, fig. 4 - przedstawia płytkę według drugiej odmiany jej wykonania w widoku perspektywicznym, fig. 5 - tę samą płytkę w widoku z góry, fig. 6 - tę samą płytkę w pionowym przekroju wzdłuż linii B-B przedstawiającym połączenie czterech pomiarowych elektrod z płytką, fig. 8 - powiększony szczegół „C” dolnej części płytki przedstawiający warstwę kleju z osłonką, fig. 8 - przedstawia płytkę według trzeciej odmiany jej wykonania w widoku perspektywicznym, fig. 9 - tę samą płytkę w widoku z góry, fig. 10 - przedstawia płytkę według czwartej odmiany jej wykonania w widoku perspektywicznym, fig. 11 - tę samą płytkę w widoku z góry, fig. 12 - tę samą płytkę w pionowym przekroju wzdłuż linii D-D przedstawiającym połączenie pomiarowych elektrod z płytką, fig. 13 - przedstawia płytkę według piątej odmiany jej wykonania w widoku perspektywicznym, fig. 14 - powiększony szczegół „E” elementów zaciskowych pomiarowej elektrody, fig. 15 - tę samą płytkę w widoku z góry z wyrwaniem technicznym przedstawiającym połączenie przewodu elektrycznego pod defibrylator z płytką, fig. 16 tę samą płytkę w pionowym przekroju wzdłuż linii F-F przedstawiającym połączenie pomiarowych elektrod z płytką, fig. 17 - sterownik podłączany do płytki w widoku perspektywicznym, fig. 18 - ten sam sterownik w widoku z boku, fig. 19 - ten sam sterownik w poziomym przekroju wzdłuż linii H-H przedstawiającym wnętrze jego obudowy i układ kabli elektrycznych, fig. 20 - ten sam sterownik w poziomym przekroju wzdłuż linii G-G przedstawiającym wnętrze jego obudowy i układ kabli elektrycznych, fig. 21 - ten sam sterownik w stanie rozłożonym jego elementów składowych w widoku perspektywicznym, fig. 22 - uproszczony schemat połączeń kabli elektrycznych tego sterownika z jego gniazdami oraz przełącznikiem, fig. 23 - uproszczony schemat blokowo - ideowy pokazujący połączenie płytki według pierwszej odmiany jej wykonania z generatorem impulsów elektrycznych i systemem do elektrokardiografii (EKG), fig. 24 - uproszczony schemat blokowo - ideowy pokazujący połączenie płytki według drugiej odmiany jej wykonania z generatorem impulsów elektrycznych i systemem do elektrokardiografii (EKG), fig. 25 - uproszczony schemat blokowo - ideowy pokazujący połączenie płytki według trzeciej odmiany jej wykonania z generatorem impulsów elektrycznych i systemem do elektrokardiografii (EKG), fig. 26 - uproszczony schemat blokowo - ideowy pokazujący połączenie płytki według czwartej odmiany jej wykonania z generatorem impulsów elektrycznych, systemem do elektrokardiografii (EKG), systemem do mapowania impedancyjnego oraz typową płytką dyspersyjną, a fig. 27 - uproszczony schemat blokowo - ideowy pokazujący połączenie płytek według piątej i szóstej odmiany ich wykonania z generatorem impulsów elektrycznych, systemem do elektrokardiografii (EKG) i systemem do mapowania impedancyjnego.

Płytka 1 stosowana zwłaszcza podczas zabiegów ablacji serca według pierwszej odmiany jej wykonania przedstawiona na rysunku fig. 1-3 wykonana jest z elastycznego materiału przewodzącego prąd elektryczny i posiada kształt spłaszczonego prostopadłościanu z zaokrąglonymi trzema jej narożami oraz czwartym narożem zakończonym zwężającym się występem 2, w którym umieszczony jest połączony z nim metodą zgrzewania przewód elektryczny 3 zakończony wtykiem 4 podłączanym do niepokazanego na rysunku generatora „G” impulsów elektrycznych. Na górnej powierzchni 5 płytki 1 w jej środkowej części wykonany jest okrągły przelotowy otwór 6, natomiast w jej dolnej powierzchni 7 wokół otworu 6 wykonane jest okrągłe wybranie 8, w którym umieszczona jest pomiarowa elektroda 9 stanowiąca typową elektrodę do elektrokardiografii (EKG), przy czym nieprzewodząca prądu warstwa 10 tej elektrody zgrzana jest z wybraniem 8, natomiast jej dolna przewodząca prąd część 11 zlicowana jest z dolną powierzchnią 7 płytki 1, zaś górny metalowy kulisty element 12 tej elektrody 9 wystaje ponad górną powierzchnią 5 płytki 1.

W kolejnych przykładach wykonania tej odmiany niepokazanych na rysunku płytkę 1 stanowił graniastosłup o podstawie trójkąta, pięciokąta, sześciokąta, dwunastokąta, koła lub elipsy.

Płytka według drugiej odmiany jej wykonania pokazana na rysunku fig. 4-7 posiada budowę podobną do płytki według pierwszej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 1-3, a różnica pomiędzy obydwoma tymi odmianami polega na tym, że w tej drugiej odmianie płytka 1 posiada rozmieszczone w pobliżu naroży cztery przelotowe otwory 6 z wybraniami 8, w których umieszczone są cztery pomiarowe elektrody 9 stanowiące typowe elektrody do elektrokardiografii (EKG), przy czym ich nieprzewodzące prądu warstwy 10 przyklejone są do wybrań 8, a ponadto dolna powierzchnia 7 płytki 1 oraz dolne powierzchnie tych elektrod pokryte są cienką warstwą kleju 13 przewodzącego prąd elektryczny, do której przyklejona jest cienka tworzywowa osłonka 14.

Płytka według trzeciej odmiany jej wykonania pokazana na rysunku fig. 8-9 posiada budowę podobną do płytki według drugiej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 4-7, a różnica pomiędzy obydwoma odmianami polega na tym, że w tej trzeciej odmianie płytka 1 posiada sześć otworów 6 z wybraniami 8 z umieszczonymi w nich pomiarowymi elektrodami 9, przy czym ich rozmieszczenie odwzorowuje typowy układ tak zwanych odprowadzeń przedsercowych V1-V6, stosowany powszechnie w badaniach elektrokardiograficznych.

W kolejnym przykładzie wykonania tej odmiany niepokazanym na rysunku płytka 1 posiadała dodatkowe otwory 6 z wybraniami 8 z umieszczonymi w nich pomiarowymi elektrodami 9, przy czym ich rozmieszczenie odwzorowuje typowy układ tak zwanych odprowadzeń kończynowych dwubiegunowych aVR, aVL i aVF, stosowany powszechnie w badaniach elektrokardiograficznych.

Płytka według czwartej odmiany jej wykonania pokazana na rysunku fig. 10-12 posiada budowę podobną do płytki według trzeciej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 8-9, a różnica pomiędzy obydwoma odmianami polega na tym, że w tej czwartej odmianie płytka 1 posiada jeden dodatkowy otwór 6 z wybraniem 8 usytuowany przy jednym narożu tej płytki, w którym umieszczona jest pomiarowa elektroda 15 stanowiąca typową elektrodę do mapowania impedancyjnego, przy czym nieprzewodząca prądu warstwa 16 tej elektrody zgrzana jest z wybraniem 8, natomiast jej dolna przewodząca prąd część 17 zlicowana jest z dolną powierzchnią 7 płytki 1, przy czym pomiarowa elektroda 15 wyposażona jest w przewód elektryczny 18 zakończony wtykiem 19, zgrzany z płytką 1 i wychodzący na zewnątrz tej płytki otworem 20 wykonanym w jej bocznej ścianie.

Ponadto przewód elektryczny 3 płytki 1 połączony jest nierozłącznie ze sterownikiem 21, który stanowi dotykowy tablet, którego: jeden krótszy bok posiada gniazdo 22, przeciwległy krótszy bok posiada kolejne gniazdo 23, zaś jeden dłuższy jego bok posiada gniazdo 24 pod zasilanie tabletu lub ładowanie niepokazanego na rysunku akumulatora umieszczonego wewnątrz tego tabletu.

W kolejnych odmianach wykonania płytki według wynalazku niepokazanych na rysunku płytka posiadała podobną budowę do płytki według czwartej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 10-12, a różnica pomiędzy tymi odmianami polega na tym, że sterownik 21, który stanowił dotykowy tablet posiada trzy, pięć albo dziesięć gniazd 22 na jego jednym krótszym boku.

Płytka według piątej odmiany jej wykonania pokazana na rysunku fig. 13-22 posiada budowę podobną do płytki według trzeciej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 8-9, a różnica pomiędzy obydwoma odmianami polega na tym, że w tej piątej odmianie płytka 1 posiada dwa dodatkowe otwory 6 z wybraniami 8, usytuowane przy jednym narożu tej płytki wzdłuż jej dłuższej ściany, w których umieszczone są dwie pomiarowe elektrody 15 stanowiące typowe elektrody do mapowania impedancyjnego, przy czym nieprzewodząca prądu warstwa 16 każdej z tych elektrod przyklejona jest do wy brania 8, a do górnej powierzchni warstwy 16 przyklejony jest typowy, tworzywowy dwuczęściowy element zaciskowy 25 natomiast dolna przewodząca prąd część 17 każdej tej elektrody zlicowana jest z dolną powierzchnią 7 płytki 1 i wyposażona jest w wystający poprzez otwór 20 wykonany w ścianie bocznej płytki 1 przewód elektryczny 18 przyklejony do tego otworu i zakończony wtykiem 19. Ponadto w tej odmianie wykonania płytka 1 posiada drugie naroże zakończone zwężającym się występem 2, w którym umieszczony jest połączony z nim metodą zgrzewania przewód elektryczny 26 zakończony wtykiem 27.

Poza tym dwużyłowy przewód elektryczny 3’ płytki 1 zakończony jest sterownikiem 28, który stanowi dwuczęściowa prostopadłościenna obudowa 29 o podstawie prostokątnej, złożona z pojemnika 30 i przysłaniającej go szczelnie górnej pokrywy 31. Jedna krótsza boczna ściana tego pojemnika 30 ma wykonane dwa przelotowe okrągłe otwory 32 i 32’, przy czym przez otwór 32’ przechodzi dwużyłowy przewód elektryczny 3’ zgrzany z obudową 30, a w drugim otworze 32 osadzone jest gniazdo 33, na którego gwintowaną walcową część 34 nakręcona jest od wewnątrz tego pojemnika nakrętka 35, a jego stożkowy element 36 (element o profilu stożka ściętego) wystaje na zewnątrz pojemnika 30 i dociskany jest tą nakrętką do ściany tego pojemnika, natomiast druga przeciwległa ściana tego pojemnika 30 ma wykonany jeden przelotowy okrągły otwór 37, w którym znajduje się analogiczne gniazdo 38 zamocowane w tym otworze za pomocą nakrętki 39.

Wewnątrz pojemnika 30 sterownika 28 kable elektryczne 40 i 41 przewodu elektrycznego 3’ połączone są z trójpozycyjnym przełącznikiem 42 odpowiednio poprzez jego piny 43 i 43’, z którymi są zlutowane, a ponadto z pinem 43’ przełącznika 42 zlutowany jest kolejny kabel elektryczny 45, zaś z kolejnym pinem 43” tego przełącznika zlutowany jest kabel elektryczny 46, przy czym kable elektryczne 45 i 46 połączone są z gniazdem 33 sterownika 28, natomiast pin 44 przełącznika 42 zlutowany jest z kablem elektrycznym 47, który połączony jest z gniazdem 38 tego sterownika. Poza tym przełącznik 42 umieszczony jest w prostokątnym otworze 48 wykonanym w środkowej części pokrywy 31 i połączony jest z tą pokrywą metodą zgrzewania.

Z kolei naroża pojemnika 30 od jego strony wewnętrznej mają wykonane pionowo usytuowane prostopadłościenne odsadzenia 49 z nieprzelotowymi nagwintowanymi otworami 50, w które wkręcone są wkręty 51 przechodzące przez przelotowe współosiowe otwory 52, wykonane w narożach pokrywy 31 pojemnika 30.

W kolejnych odmianach wykonania płytki według wynalazku niepokazanych na rysunku płytka ta posiadała podobną budowę do płytki według piątej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 13-22, a różnica pomiędzy tymi odmianami polega na tym, że sterownik 28 posiadał trzy, pięć albo dziesięć otworów 32 z osadzonymi w nich gniazdami 33.

W kolejnej odmianie wykonania płytki według wynalazku niepokazanej na rysunku płytka posiadała podobną budowę do płytki według pierwszej i drugiej odmiany jej wykonania pokazanej na rysunku fig. 1-7, a różnica pomiędzy tymi odmianami polega na tym, że pomiarowe elektrody 9 zastąpiono pomiarowymi elektrodami 15 stanowiącymi typowe elektrody do mapowania impedancyjnego, które były połączone nierozłącznie z płytką 1. Poza tym w tych przykładach wykonania płytka 1 posiadała drugie naroże zakończone zwężającym się występem 2, w którym umieszczony był połączony z nim metodą zgrzewania przewód elektryczny 26 zakończony wtykiem 27.

Sposób użycia płytki według pierwszej, drugiej i trzeciej odmiany jej wykonania podczas przeprowadzania zabiegu ablacji (fig. 23-25) polega na tym, że przed wykonaniem tego zabiegu płytkę 1 podłącza się poprzez jej przewód elektryczny 3 wtykiem 4 do generatora „G” impulsów elektrycznych, do którego podłącza jest również cewnik wewnątrzsercowy 53 zakończony elektrodą ablacyjną 54, zaś do kulistego elementu 12 pomiarowej elektrody 9 stanowiącej elektrodę do elektrokardiografii (EKG) podpina się przewód elektryczny 55 połączony z systemem 56 do elektrokardiografii (EKG), przy czym generator „G” impulsów elektrycznych i system 56 podłącza się do niepokazanego na rysunku źródła zasilania (do sieci elektrycznej). Następnie na płytkę 1 według pierwszej odmiany jej wykonania nanosi się warstwę kleju 57 przewodzącego prąd elektryczny albo z płytki 1 według drugiej albo trzeciej odmiany wykonania ściąga się osłonkę 14 odsłaniając warstwę kleju 13, po czym przykleja się tę płytkę na klatkę piersiową pacjenta 58, zaś cewnik wewnątrzsercowy 53 umieszcza się poprzez naczynia krwionośne (na przykład żyłę udową) w sercu 59 pacjenta 58 tak, że jego elektroda ablacyjna 54 styka się z leczoną ścianką serca. W czasie przeprowadzania zabiegu ablacji generator „G” generuje impulsy elektryczne, które przechodzą przez cewnik wewnątrzsercowy 53, elektrodę ablacyjną 54, leczony fragment serca 59, a następnie ciało pacjenta 58 aż do płytki 1, od której poprzez jej przewód elektryczny 3 wracają do generatora „G”. Dodatkowo sygnały elektryczne wytwarzane przez serce 59 przechodzą przez ciało pacjenta 58 i przechodzą do elektrody pomiarowej 9, z której przechodzą dalej przewodem elektrycznym 55 trafiając do systemu 56 do elektrokardiografii (EKG) i są odczytywane oraz interpretowane przez lekarza prowadzącego zabieg.

Z kolei sposób użycia płytki według czwartej odmiany jej wykonania (fig. 26) jest podobny do wyżej opisanego sposobu (fig. 23-25), a różnica polega tylko na tym, że w przypadku użycia tej płytki przed wykonaniem zabiegu ablacji do gniazda 23 sterownika 21 podłącza się przewodem elektrycznym 60 generator „G” impulsów elektrycznych, zaś do gniazda 22 tego sterownika podłącza się przewodem elektrycznym 61 typową płytę dyspersyjną 62 (lub drugą płytkę według wynalazku), na której leży pacjent 58, natomiast do gniazda 24 sterownika 21 w zależności od potrzeby (stanu naładowania akumulatora sterownika) podłącza się niepokazane na rysunku zasilanie. Z kolei do kulistego elementu 12 pomiarowych elektrod 9 stanowiących elektrody do elektrokardiografii (EKG) podpina się przewody elektryczne 55 połączone z systemem 56 do elektrokardiografii (EKG), natomiast pomiarową elektrodę 15 stanowiącą elektrodę do mapowania impedancyjnego poprzez wtyk 19 jej przewodu elektrycznego 18 łączy się z systemem 63 do mapowania impedancyjnego, przy czym generator „G” i systemy 56 i 63 podłącza się do niepokazanego na rysunku źródła zasilania (do sieci elektrycznej). W czasie przeprowadzania zabiegu lekarz za pomocą sterownika 21 (programu komputerowego i dotykowego ekranu tabletu) może sterować obwodami elektrycznymi tak, że impulsy generowane przez generator „G” przechodzące przez cewnik wewnątrzsercowy 53, elektrodę ablacyjną 54, serce 59 i ciało pacjenta 58 przechodzą dalej tylko przez płytkę 1, przewód elektryczny 3, sterownik 21 i przewodem elektrycznym 60 wracają do generatora „G” albo przechodzą tylko przez płytkę dyspersyjną 62, przewód elektryczny 61, sterownik 21 i przewodem elektrycznym 60 wracają do generatora „G” albo jednocześnie przechodzą przez oba te obwody.

Z kolei w przypadku stosowania płytki z pomiarową elektrodą 15 (przykład niepokazany na rysunku) stanowiącą elektrodę do mapowania impedancyjnego (lub kilkoma takimi elektrodami) zasada działania tej płytki jest podobna, jak w czasie przeprowadzania zabiegu ablacji z wykorzystaniem płytki według pierwszej, drugiej lub trzeciej odmiany jej wykonania z pomiarowymi elektrodami 9, a różnica polega tylko na tym, że wtyk 19 przewodu elektrycznego 18 pomiarowej elektrody 15 łączy się z systemem 63 do mapowania impedancyjnego, a w czasie przeprowadzenia zabiegu ablacji mierzone przez pomiarową elektrodę 15 sygnały elektryczne jej przewodem elektrycznym 18 z wtykiem 19 trafiają do systemu 63 do mapowania impedancyjnego, co umożliwia wizualizację elektrody ablacyjnej 55 cewnika wewnątrzsercowego 53.

Natomiast w przypadku użycia płytki według piątej i szóstej odmiany jej wykonania (fig. 27) przed wykonaniem zabiegu ablacji płytkę tę przykleja się do klatki piersiowej pacjenta 58, a w gnieździe 38 sterownika 28 połączonego z tą płytką umieszcza się jeden koniec przewodu elektrycznego 60, a drugi koniec tego przewodu podłącza się do generatora „G” impulsów elektrycznych, natomiast do gniazda 33 sterownika 28 podłącza się przewodem elektrycznym 3 płytkę 1 według szóstej odmiany wykonania, którą przykleja się do pleców pacjenta 58, po czym obie te płytki 1 podłącza się przewodami elektrycznymi 26 z wtykami 27 do defibrylatora „D”, który następnie podłącza się do niepokazanego na rysunku źródła zasilania (do sieci elektrycznej). Z kolei w otwartych elementach zaciskowych 25 pomiarowych elektrod 15 płytek 1 osadza się sensory magnetyczne 64 połączone przewodami eklektycznymi 65 z systemem 63 do mapowania impedancyjnego, po czym zamyka się te elementy zaciskowe 25. W czasie przeprowadzania zabiegu lekarz za pomocą sterownika 28 poprzez jego przełącznik 42 ma możliwość sterowania obwodami elektrycznymi tak, że impulsy generowane przez generator „G” przechodzące przez cewnik wewnątrzsercowy 53, elektrodę ablacyjną 54, serce 59 i ciało pacjenta 58 przechodzą dalej tylko przez płytkę 1, przewód elektryczny 3’, sterownik 28 i przewodem elektrycznym 60 wracają do generatora „G” impulsów elektrycznych albo przechodzą tylko przez płytkę 1, przewód elektryczny 3, sterownik 28 i przewodem elektrycznym 60 wracają do generatora „G” albo jednocześnie przechodzą przez oba te obwody.

Claims (11)

1. Płytka stosowana zwłaszcza w zabiegach ablacji serca, przewodząca impulsy elektryczne, zwłaszcza o częstotliwości radiowej (RF) lub o wysokiej amplitudzie, generowane przez generator (G) impulsów elektrycznych i wysyłane do elektrody cewnika wewnątrzsercowego, wykonana z elastycznego materiału przewodzącego prąd elektryczny i połączona nierozłącznie z przewodem elektrycznym (3, 3’), znamienna tym, że posiada co najmniej jeden otwór (6), w którym umieszczona jest pomiarowa elektroda (9, 15) tak, że nieprzewodząca prądu warstwa (10, 16) tej elektrody połączona jest nierozłącznie z wybraniem (8) wykonanym w dolnej powierzchni (7) tej płytki (1) wokół otworu (6), natomiast dolna przewodząca prąd część (11, 17) tej elektrody zlicowana jest z dolną powierzchnią (7) tej płytki.

2. Płytka według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiarową elektrodę (9) stanowi elektroda do elektrokardiografii.

3. Płytka według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiarową elektrodę (15) stanowi elektroda do mapowania impedancyjnego.

4. Płytka według zastrz. 1, znamienna tym, że w bocznej ścianie ma wykonany otwór (20), pod przewód elektryczny (18) pomiarowej elektrody (15) zakończony wtykiem (19), poprzez który pomiarowa elektroda (15) łączy się z systemem (63) do mapowania impedancyjnego, umożliwiając wizualizację elektrody ablacyjnej (55) cewnika wewnątrzsercowego (53).

5. Płytka według zastrz. 3, znamienna tym, że górna powierzchnia warstwy (16) pomiarowej elektrody (15) połączona jest nierozłącznie z dwuczęściowym elementem zaciskowym (25), w którym umieszczone są sensory magnetyczne (64).

6. Płytka według któregokolwiek z zastrz. 1-4, znamienna tym, że jej dolna powierzchnia (7) oraz dolne powierzchnie pomiarowych elektrod (9, 15) pokryte są warstwą kleju (13) przewodzącego prąd elektryczny, do której przyklejona jest tworzywowa osłonka (14).

7. Płytka według zastrz. 1, znamienna tym, że połączony nierozłącznie z jej narożem przewód elektryczny (3) zakończony jest wtykiem (4) podłączonym do generatora „G” impulsów elektrycznych.

8. Płytka według zastrz. 1 albo 7, znamienna tym, że przewód elektryczny (3, 3’) połączony jest nierozłącznie ze sterownikiem (21,28).

9. Płytka według zastrz. 8, znamienna tym, że sterownik (21) stanowi dotykowy tablet z jednym gniazdem (23) pod generator „G” impulsów elektrycznych, jednym gniazdem (24) pod zasilanie lub ładowanie akumulatora umieszczonego wewnątrz tego tabletu oraz co z najmniej jednym gniazdem (22) pod płytkę dyspersyjną (62) lub kolejną płytkę (1).

10. Płytka według zastrz. 7, znamienna tym, że połączony z nią przewodem (3’) sterownik (28) stanowi pojemnik (30) i przysłaniająca go pokrywa (31) z otworem (48), w którym umieszczony jest połączony nierozłącznie z tą pokrywą przełącznik (42), przy czym jedna ściana tego pojemnika ma wykonany przelotowy otwór (32’), przez który przechodzi przewód elektryczny (3’) połączony nierozłącznie z tym pojemnikiem oraz jeden przelotowy otwór (32) z osadzonym w nim gniazdem (33), natomiast druga przeciwległa ściana tego pojemnika (30) ma wykonany przelotowy otwór (37), w którym osadzone jest gniazdo (38) pod generator „G” impulsów elektrycznych, natomiast wewnątrz pojemnika (30) kable elektryczne (40 i 41) przewodu elektrycznego (3’) połączone są nierozłącznie z przełącznikiem (42) odpowiednio poprzez jego piny (43 i 43’), a ponadto z pinem (43’) przełącznika (42) połączony jest nierozłącznie kolejny kabel elektryczny (45), zaś z kolejnym pinem (43”) tego przełącznika połączony jest nierozłącznie kabel elektryczny (46), przy czym kable elektryczne (45 i 46) połączone są nierozłącznie z gniazdem (33), natomiast pin (44) przełącznika (42) połączony jest nierozłącznie z kablem elektrycznym (47), który połączony jest nierozłącznie z gniazdem (38).

11. Płytka według któregokolwiek z zastrz. 1-10, znamienna tym, że przewód elektryczny (26) połączony nierozłącznie z narożem tej płytki zakończony jest wtykiem (27) pod defibrylator „D”.