PL244755B1 - Klin dentystyczny - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest klin dentystyczny, mający zastosowanie w leczeniu stomatologicznym. Klin dentystyczny do dociskania konstrukcji formy wypełnianego ubytku do tkanek zęba i przyzębia, wykazujący w stosunku do stanu początkowego w stanie obciążeń roboczych wywołanych umiejscowieniem w przestrzeni między zębami zmniejszenie wymiaru poprzecznego, którego zakres jest wynikiem odkształcalności materiału, a materiał wykazuje odkształcenie trwałe i sprężyste, a udział odkształcenia trwałego w całkowitym odkształceniu zmniejsza zakres powrotu do stanu początkowego, charakteryzuje się tym, że stanowi go centralna, kształtowa część robocza (2) materiału, który charakteryzuje się odkształcalnością całkowitą co najmniej 0,3 mm/mm (30%), korzystnie 0,7 mm/mm (70%), którą osiąga przy wzroście naprężeń maksymalnie do wartości 10 MPa, korzystnie 0,5 – 2 MPa, przy czym materiał wykazuje zdolność do plastycznego odkształcenia powyżej 50%, mająca z co najmniej jednej strony krawędziowej część chwytną (4) o wysokości h₁, przy czym część robocza (2) o długości l w granicach 1 – 300 mm, korzystnie 50 mm i wysokości h₂ i o stałej lub zmiennej na długości grubości przekroju poprzecznego s w granicach 0,01 – 20 mm do utworzenia kształtu części roboczej (2), przy czym grubość przekroju poprzecznego jest stała lub zmienna w kierunku od cięgna przedniego ku cięgnu tylnemu (4), natomiast między cięgnem przednim tylnym (4), a częścią roboczą (2) ma strefę przejściową (5) o kącie α pochylenia względem osi wzdłużnej w granicach 0 - 90° korzystnie 15 - 30° na całej długości.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest klin dentystyczny, mający zastosowanie w leczeniu stomatologicznym.

Formówki (matryce) stosowane podczas wypełniania ubytków zębowych dzieli się na proste i złożone. Do formówek prostych należą paski celuloidowe, a także wszelkiego rodzaju kształtki odbudowujące koronę. Istnieją dwa systemy formówek złożonych. Tradycyjne formówki złożone pierścieniowe (wielościenne) wymagają użycia napinacza. Niektóre paski pierścieniowe mają wbudowany mechanizm dociskający go do zęba.

Elementami zapewniającymi właściwe dopasowanie matrycy podczas uzupełniania ścian stycznych są kliny. Dostępnych jest kilka ich rodzajów. Różnią się kształtem oraz materiałem, z którego są wykonane, jednak zasada ich działania jest ta sama. W zależności od sytuacji klinicznej stosowane są różne rozwiązania. Najprostsze i najtańsze są kliny drewniane.

Kliny z tworzyw sztucznych mogą być przezroczyste, co umożliwia dotarcie światła lampy polimeryzacyjnej do brzegu dodziąsłowego. Przybierają też często kształty mające zapewnić leps ze utrzymanie w przestrzeni międzyzębnej, dokładniejszą adaptację matrycy i ograniczenie traumatyzacji dziąsła. Funkcjonalne wypełnienie powinno w prawidłowy sposób odbudowywać punkt styczny. Na jego uzyskanie ma wpływ szereg czynników, takich jak rodzaj i grubość użytej matrycy oraz sposób jej ułożenia w przestrzeni międzyzębowej, rozmiar użytego klina, a także skurcz polimeryzacyjny lub późniejsza obróbka wykonanej odbudowy.

Proste paski metalowe przed wprowadzeniem są konturowane, co wpływa na właściwe umiejscowienie punktu stycznego i ścisły kontakt.

Obecnie stosowana jest w jamie ustnej taśma lub folia teflonowa przy formowaniu wypełnień, retrakcji dziąsła lub izolacji. Po odpowiednim wymodelowaniu może pełnić funkcję klina, dodatkowo uszczelniać matrycę sekcyjną, a także wspomagać izolację pola zabiegowego. Nie klei się, ma gładką powierzchnię i doskonałe własności ślizgowe, jest chemicznie obojętna i nie absorbuje płynów.

Najważniejszym, aspektem prawidłowej odbudowy ubytku jest utrzymanie właściwej iz olacji pola zabiegowego. Najbardziej korzystne warunki można uzyskać przy stosowaniu izolacji bezwzględnej.

Znane są konwencjonalne kliny dentystyczne, które są stosowane do mocowania i uszczelniania opaski formującej lub dentystycznego materiału wypełniającego w obszarze matrycy najbliżej dziąseł m.in. patent US6435874B1, który przedstawia sprężysty klin dentystyczny zawierający: wydłużony sprężysty element mający pierwszy koniec i drugi koniec, przy czym w każdym z końców znajduje się wgłębienie, w którym można umieścić przyrząd do rozciągania sprężystego elementu elastycznego; i gdzie środkowa część wydłużonego sprężystego elementu jest cieńsza niż części w pobliżu końców. Sposób wprowadzania klina dentystycznego między zęby, obejmuje następujące etapy: rozciąganie wydłużonego elementu sprężystego, mającego pierwszy koniec i drugi koniec, przy czym każdy z końców posiada wgłębienie, w którym można umieścić przyrząd do rozciągania sprężystego elementu; włożenie rozciągniętego wydłużonego sprężystego elementu między dwa sąsiednie zęby.

Wynalazek US20120045734A1 opisuje klinowe urządzenie dentystyczne z przewodem prowadzącym (lub sznurkiem) rozciągającym się z każdej strony klina. Sznurek prowadzący jest przystosowany do tego, aby umożliwić dentystom wciągnięcie klina między zęby. Element klinowy jest klinem trójkątnym albo prostokątnym. Po zakończeniu zabiegu można łatwo usunąć klin za pomocą prowadnika.

Patent US008011924 B2 przedstawia klin w postaci sznurka zawierający: część rdzeniową o pierwszej stałej średnicy zawierającą włókna ułożone podłużnie, przy czym pierwsza stała średnica rozciąga się wzdłuż długości części rdzeniowej, część zaciskająca o drugiej średnicy wyznacza najbardziej zewnętrzną powierzchnię i jest większą od pierwszej średnicy. Część zaciskająca zawiera część włókien rozciągających się od części rdzeniowej i na zewnątrz sekcji części rdzeniowej. Włókna części zaciskowej posiadają szczeliny. Część zaciskowa zawiera ponadto elastomer silikonowy otaczający włókna i wypełniający szczeliny. Część rdzeniowa wyznacza końcowy koniec sznurka dentystycznego, przy czym koniec sznurka jest wolny od elastomeru.

Wynalazek P.436295 omawia sposób wykonywania klina dentystycznego międzyzębnego, zwłaszcza dla zabiegów stomatologicznych, który polega na tym, że po naprężeniu nici dentystycznej nakłada się na nią co najmniej jeden element stabilizujący, następnie nawija się spiralnie, obwodowo w kierunku poprzecznym taśmę korzystnie z flu oropolimeru i grubości 0,02-0,2 mm, do uzyskania kilku warstw taśmy o wymiarze poprzecznym co najmniej 1 mm.

Istotą wynalazku jest klin stomatologiczny do dociskania konstrukcji formy wypełnianego ubytku do tkanek zęba i przyzębia, wykazujący w stosunku do stanu początkowego w stanie obciążeń roboczych wywołanych umiejscowieniem w przestrzeni między zębami zmniejszenie wymiaru poprzecznego, którego zakres jest wynikiem odkształcalności materiału, a materiał wykazuje odkształcenie trwałe i sprężyste, a udział odkształcenia trwałego w całkowitym odkształceniu zmniejsza zakres powrotu do stanu początkowego, znamienny tym, że stanowi go centralna, kształtowa część robocza materiału, który charakteryzuje się odkształcalnością całkowitą co najmniej 0,3 mm/mm (30%), korzystnie 0,7 mm/mm (70%), którą osiąga przy wzroście naprężeń maksyma lnie do wartości 10 MPa, korzystnie 0,5-2 MPa, przy czym materiał wykazuje zdolność do plastycznego odkształcenia powyżej 50%, mająca z co najmniej jednej strony krawędziowej część chwytną o wysokości h1, przy czym część robocza o długości I w granicach 1-300 mm, korzystnie 50 mm i wysokości h2 i o stałej lub zmiennej na długości grubości przekroju poprzecznego s w granicach 0,01-20 mm do utworzenia kształtu części roboczej, przy czym grubość przekroju poprzecznego jest stała lub zmienna w kierunku od cięgna przedniego ku cięgnu tylnemu, natomiast między cięgnem przednim tylnym a częścią roboczą ma strefę przejściową o kącie a pochylenia względem osi wzdłużnej w granicach 0-90° korzystnie 15-30° na całej długości.

Korzystnym jest, gdy klin ma wysokość h 1 równą 0,1-20 mm a h2 ma wielkość 0,01-30 mm, albo wysokość h1 ma wielkość 20-0,1 mm a h2 ma wielkość 30-0,01 mm.

Korzystnym jest również, gdy klin na całej długości ma element wzmacniający. Korzystnym jest także, gdy przekrój części roboczej ma zarys prostokąta, albo trapezu, albo trójkąta, albo koła, albo owalu.

Ponadto korzystnym jest gdy klin ma na zewnętrznej powierzchni element wzmacniający.

Także korzystnym jest, gdy klin ma wewnątrz element wzmacniający.

Zwłaszcza korzystnym jest, gdy klin ma dodatkowe cięgno w postaci nitki o szerokości do 2 mm oraz gdy cięgno jest wykonane metodą wtrysku.

Dzięki zastosowaniu rozwiązania według wynalazku uzyskano następujące efekty techniczno-ekonomiczne:

• zamianę wpychania klina na wciąganie za pomocą części chwytowej poprzez cięgno przednie oraz łatwą kontrolę ruchu wstecznego wysuwania przez identyczną część chwytową cięgna tylnego, co ułatwia pozycjonowanie w szczelinie międzyzębowej , • unikalną efektywność wypełnienia szczeliny międzyzębowej dzięki odpowiedniemu zakresowi podatności i własności plastycznych oraz uszczelnienia krawędzi ubytku dzięki odpowiedniej twardości i zakresowi sprężystych materiału klina, • unikalne możliwości kształtowania formówki poprzez wypychanie od strony ubytku w kierunku klina, przy zachowaniu uszczelnienia na krawędzi ubytku dzięki odpowiedniemu zakresowi własności plastycznych, • unikalne własności ślizgowe ze względu na niskie wartości współczynnika tarcia w przypadku zastosowania fluoropolimeru, co zmniejsza siły konieczne do założenia klin a lub dwóch klinów przeciwstawnych (zwłaszcza w porównaniu do silikonów, które cechuje wysoki współczynnik tarcia), • zmniejszenie ryzyka urazów tkanek miękkich ze względu na podatność i niskie tarcie , • zmniejszenie czasu klinowania i kształtowania formówki, • zmniejszenie czasu opracowania nierówności krawędzi wypełnienia ze względu na zmaksymalizowanie szczelności formówki.

Wynalazek w przykładowym lecz nie ograniczającym wykonaniu został uwidoczniony na rysunkach, gdzie fig. 1 przedstawia widok klina dentystycznego w pierwszej odmianie wykonania, fig. 2 w drugiej odmianie wykonania, fig. 3a, b, c, d, e, f, g, fig. 4a, b, c, d, e, f, g i fig. 5a, b, c, d, e przedstawiają przekrój części roboczej w płaszczyźnie A-A w różnych odmianach kształtu.

Klin dentystyczny do dociskania konstrukcji formy wypełnianego ubytku do tkanek zęba i przyzębia, według wynalazku, wykazujący w stosunku do stanu początkowego w stanie obciążeń roboczych wywołanych umiejscowieniem w przestrzeni między zębami zmniejszenie wymiaru poprzecznego, którego zakres jest wynikiem odkształcalności materiału, a materiał wykazuje odkształcenie trwałe i sprężyste, a udział odkształcenia trwałego w całkowitym odkształceniu zmniejsza zakres powrotu do stanu początkowego, który charakteryzuje się tym, że stanowi go centralna, kształtowa część robocza 2 materiału, który charakteryzuje się odkształcalnością całkowitą co n ajmniej 0,3 mm/mm (30%), korzystnie 0,7 mm/mm (70%), którą osiąga przy wzroście naprężeń maksymalnie do wartości 10 MPa, korzystnie 0,5-2 MPa, przy czym materiał wykazuje zdolność do plastycznego odkształcenia powyżej 50%, mająca z co najmniej jednej strony krawędziowej część chwytną 3 i/lub 4 o wysokości hi, przy czym część robocza 2 o długości I w granicach 1-300 mm, korzystnie 50 mm i wysokości h2 i o stałej lub zmiennej na długości grubości przekroju poprzecznego s w granicach 0,01-20 mm do utworzenia kształtu części roboczej 2, przy czym grubość przekroju poprzecznego jest stała lub zmienna w kierunku od cięgna przedniego 3 ku cięgnu tylnemu 4, natomiast między cięgnem przednim 3 tylnym 4 a częścią roboczą 2 ma strefę przejściową 5 o kącie a pochylenia względem osi wzdłużnej w granicach 0-90° korzystnie 15-30° na całej długości.

W pierwszej odmianie wykonania klin ma wysokość hi o wielkości 0,1-20 mm a h2 ma wielkość 0,01-30 mm.

W drugiej odmianie wykonania klin ma wysokość hi o wielkości 20-0,1 mm a h2 ma wielkość 30-0,01 mm.

W kolejnych odmianach klin ma przekrój części roboczej 2 o zarysie prostokąta albo trapezu, albo trójkąta, albo koła, albo owalu.

W innych odmianach wykonania klin ma na zewnętrznej powierzchni albo wewnątrz element wzmacniający 6.

Istnieją także odmiany wykonania, gdzie klin ma dodatkowe cięgno 6 w postaci nitki lub taśmy o szerokości do 2 mm lub podłużnego paska, który jest wykonany metodą wtrysku tworzywa sztucznego.

Podczas zabiegu dentystycznego klin 1 wciąga się w przestrzeń międzyzębową ujmując palcami część chwytną 3, 4, w taki sposób, by część robocza 2 znajdowała się w szczelinie międzyzębowej. W przypadku zastosowania dwóch klinów 1 przeciwległe wciąganych szczególnie korzystnie na efektywność klinowania wpływa niski współczynnik tarcia, dzięki któremu sita przeciągania w maksymalnym stopniu jest wykorzystywana na przemieszczenie klina 1. Odkształcalność materiałów fluoroplimerowych, która wynika ze zdolności do odkształceń plastycznych, pozwala na dopasowanie się kształtu klina 1 do wypełnianej przestrzeni. Jednocześnie dzięki zdolności do odkształcenia plastycznego klin 1 umożliwia uzyskanie kształtowania formówki poprzez wypychanie od strony ubytku w kierunku klina 1, przy dobrym podparciu na krawędzi uszczelnienia.

Claims (16)

1. Klin dentystyczny do dociskania konstrukcji formy wypełnianego ubytku do tkanek zęba i przyzębia, wykazujący w stosunku do stanu początkowego w stanie obciążeń roboczych wywołanych umiejscowieniem w przestrzeni między zębami zmniejszenie wymiaru poprzecznego, którego zakres jest wynikiem odkształcalności materiału, a materiał wykazuje odkształcenie trwałe i sprężyste, a udział odkształcenia trwałego w całkowitym odkształceniu zmniejsza zakres powrotu do stanu początkowego, znamienny tym, że stanowi go centralna, kształtowa część robocza 2 materiału, który charakteryzuje się odkształcalnością całkowitą co najmniej 0,3 mm/mm (30%), korzystnie 0,7 mm/mm (70%), którą osiąga przy wzroście naprężeń maksymalnie do wartości 10 MPa, korzystnie 0,5-2 MPa, przy czym materiał wykazuje zdolność do plastycznego odkształcenia powyżej 50%, mająca z co najmniej jednej strony krawędziowej część chwytną 3 i/lub 4 o wysokości h1, przy czym część robocza 2 o długości I w granicach 1-300 mm, korzystnie 50 mm i wysokości h2 i o stałej lub zmiennej na długości grubości przekroju poprzecznego s w granicach 0,01-20 mm do utworzenia kształtu części roboczej 2, przy czym grubość przekroju poprzecznego jest stała lub zmienna w kierunku od cięgna przedniego 3 ku cięgnu tylnemu 4, natomiast między cięgnem przednim 3 tylnym 4 a częścią roboczą 2 ma strefę przejściową 5 o kącie a pochylenia względem osi wzdłużnej w granicach 0-90° korzystnie 15-30° na całej długości.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że wysokość h1 ma wielkość 0,1-20 mm a h2 ma wielkość 0,01-30 mm.

Klin według zastrz 1, znamienny tym, że wysokość h1 ma wielkość 20-0,1 mm a h2 ma wielkość 30—0,01 mm.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że klin 1 na całej długości ma element wzmacniający 6.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój części roboczej 2 ma zarys prostokąta.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój części roboczej 2 ma zarys trapezu.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój części roboczej 2 ma zarys trójkąta.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój części roboczej 2 ma zarys koła.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój części roboczej 2 ma zarys owalu.

Klin według zastrz. 1 albo 5, albo 6, albo 7 znamienny tym, że ma na zewnętrznej powierzchni element wzmacniający 6.

Klin według zastrz. 1

Klin według zastrz. 1

Klin według zastrz. 1

Klin według zastrz. 1 albo 9, znamienny tym, że ma wewnątrz element wzmacniający6.

albo 8, znamienny tym, że ma wewnątrz element wzmacniający6.

albo 6, znamienny tym, że ma wewnątrz element wzmacniający6.

albo 7, znamienny tym, że ma wewnątrz element wzmacniający6.

Klin według zastrz. 1, znamienny tym, że ma dodatkowe cięgno 6 w postaci nitki lub taśmy lub paska o szerokości do 2 mm.

Klin według zastrz. 15, znamienny tym, że cięgno 6 jest wykonane metodą wtrysku tworzywa sztucznego.