PL245121B1 - Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją - Google Patents

Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją Download PDF

Info

Publication number
PL245121B1
PL245121B1 PL434782A PL43478220A PL245121B1 PL 245121 B1 PL245121 B1 PL 245121B1 PL 434782 A PL434782 A PL 434782A PL 43478220 A PL43478220 A PL 43478220A PL 245121 B1 PL245121 B1 PL 245121B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
steel
minutes
layer
organosilicon
coating
Prior art date
Application number
PL434782A
Other languages
English (en)
Other versions
PL434782A1 (pl
Inventor
Grzegorz LOTA
Grzegorz Lota
Marek Baraniak
Jarosław Wojciechowski
Original Assignee
Politechnika Poznanska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Poznanska filed Critical Politechnika Poznanska
Priority to PL434782A priority Critical patent/PL245121B1/pl
Publication of PL434782A1 publication Critical patent/PL434782A1/pl
Publication of PL245121B1 publication Critical patent/PL245121B1/pl

Links

Landscapes

  • Chemical Treatment Of Metals (AREA)
  • Other Surface Treatments For Metallic Materials (AREA)

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób ochrony elementów stalowych przed korozją, w którym w pierwszej kolejności na element stalowy nakłada się warstwę tlenkową wytworzoną w sposób chemiczny w procesie czernienia na stali, a następnie na tą warstwę nakłada się warstwę krzemoorganiczną.

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób ochrony elementów stalowych przed korozją oparty o wytworzoną warstwę tlenkową, tzw. stal czernioną.
Korozja jest to proces niszczenia materiału pod wpływem chemicznego lub elektrochemicznego oddziaływania otaczającego środowiska. Chociaż proces ten dotyczy zdecydowanej większości metali i stopów, z reguły jest on jednak zawężany do stali jako typowego materiału konstrukcyjnego. Zarówno w szerszym jak i węższym zakresie proces korozji ma duże znaczenie dla gospodarki. Przykładowo przyjmuje się, że korozji ulega od ok. 25% do ok. 33% produkcji żelaza rocznie, a straty spowodowane tym procesem w krajach wysokorozwiniętych szacowane są na ok. 3-5% PKB. [Z. Grzesik „ Systematyka procesów korozyjnych” ]
W związku z tym ilość badań dotyczących ochrony antykorozyjnej jest znaczna. Metody ochrony przed korozją ulegają nieustannej ewolucji. Od ostatnich lat XX wieku obserwuje się ukierunkowanie badań na opracowywanie technologii bezpiecznych dla człowieka i przyjaznych środowisku.
Przykładem może być ograniczenie wielkości produkcji powłok w oparciu o związki Cr(VI), które pomimo wysokich parametrów dekoracyjnych oraz technicznych (twardość, odporność na korozję), są technologiami wysoce kancerogennymi i toksycznymi dla człowieka oraz wysoce szkodliwymi dla środowiska.
Metody ochrony elementów stalowych przed korozją można podzielić na metaliczne i niemetaliczne. W obrębie pierwszej grupy istnieje cała gama metali i stopów nakładanych najczęściej elektrochemicznie (np. powłoki Zn, Ni, Cr, Cu, Pb, Sn, mosiądz, brąz), chemicznie (głownie Ni) lub ogniowo (głównie Zn, Sn).
Druga grupa powłok to bardzo szerokie spektrum różnych rodzajów warstw opartych o związki nieorganiczne (takie jak trudno rozpuszczalne tlenki czy sole nieorganiczne), a także związki organiczne, w tym m.in. polimery oraz relatywnie nowa grupa związków oparta o krzem (siloksany).
W obrębie nieorganicznych związków trudnorozpuszczalnych ważnymi w skali technicznej powłokami są: tlenek glinu wytwarzany w procesie oksydowania, powłoki chromianowe i fosforanowe oraz oksydowanie stali. Ogólnie zalicza się je do powłok konwersyjnych. Powłoki te w wielu przypadkach wykazują dobre właściwości antykorozyjne (szczególnie powłoki chromianowe i fosforanowe). Niekiedy jednak konieczne jest stosowanie dodatkowych etapów w celu zwiększenia trwałości powłoki (powłoki tlenkowe).
Proces chemicznego czernienia stali w środowisku silnie alkalicznym w skali komercyjnej jest znany od lat 50 XX w. Powłoki tlenkowe wytworzone w procesie czernienia stosuje się głównie w celach dekoracyjnych oraz w przypadkach, gdy wymagane jest czarne zabarwienie powierzchni np. w przyrządach optycznych. Szerokie zastosowanie znajdują powłoki tlenkowe przy krótkoterminowej ochronie przed korozją. Jednakże wskutek dużej porowatości wymagają one dodatkowej obróbki uszczelniającej np. olejami mineralnymi lub tłuszczami.
Proces czernienia stosuje się również przy zabezpieczaniu przed korozją wyrobów sprężystych, ponieważ nie powoduje kruchości wodorowej stali o wysokiej wytrzymałości. Tego typu proces opisują publikacje m.in. US6695931 czy T. Biestek, Z. Kolanko, A. Krokosz, J. Presz, J. Socha, J. Weber Galwanotechnika SIMP Warszawa 1974.
Zasada chemicznego oksydowania stali opiera się na wytworzeniu na jej powierzchni warstewki zawierającej głównie najbardziej trwały tlenek żelaza: FesO4. W praktyce wykonuje się to przez zanurzanie stali w roztworach: stężonych alkaliów (najczęściej NaOH) oraz zawierających, jako utleniacz, z reguły mieszaninę NaNO2 i NaNOs. Temperatury pracy typowych roztworów są w granicach 140-145°C lub zbliżonych. Niemniej istnieje wiele typów modyfikacji roztworów stosowanych w tym celu. Zarówno skład roztworu jak i warunki technologiczne wywierają wpływ na proces utleniania, uzyskiwany skład chemiczny powłoki i jej kolor.
Przykładowo duża zawartość azotanów (V) względem azotanów (III) daje kolor bardziej czarny, natomiast w odwrotnym przypadku powłoka staje się bardziej błyszcząca, koloru niebieskawoczarnego. Zwiększenie się stężenia wodorotlenku względem utleniaczy powoduje powstanie powłoki brązowej/rdzawej (większa zawartość tlenków i oksowodorotlenków żelaza (III)). Przy oksydowaniu chemicznym stali ważnym czynnikiem, mającym duży wpływ na jakość powłoki, jest oprócz stężenia wodorotlenków, także temperatura prowadzenia procesu. W praktyce proces przeprowadza się w temperaturze zbliżonej do temperatury wrzenia roztworu alkaliów. Kąpiel do oksydowania winna zawsze posiadać Fe3+. Jony te regulują szybkość tworzenia się FesO4. Brak jonów Fe3+ w świeżo przygotowanej kąpieli ujemnie wpływa na proces tworzenia się ścisłej przyczepnej powłoki tlenkowej. Zapobiega się temu przez wprowadzenie Fe2(SO4)3^7H2O. Jednak nawet właściwie wytworzona powłoka tlenkowa FesO4 nie zapewnia stali węglowej dostatecznej ochrony przed korozją. Odporność tę uzyskuje się poprzez dodatkowe uszczelnienie. Uszczelnienie powłoki polega na naniesieniu na warstwę FesO4 pewnej ilości oleju lub wosku. Ponieważ jednak powłoka tlenkowa jest lepiej zwilżalna wodą niż olejem, w środowisku wodnym warstewka olejowa może stawać się nieszczelna (mówi się wówczas o jej „pękaniu”), a tym samym tracić swoje własności ochronne. Aby temu zapobiec, przedmioty czernione można przed uszczelnieniem zanurzyć w rozcieńczonym wodnym roztworze mydła, w ilości 20 g/dm3 o temperaturze 90-100°C przez czas 5 minut. W ten sposób zwiększa się zwilżalność powłoki tlenkowej przez oleje. [T. Biestek, Z. Kolanko, A. Krokosz, J. Presz, J. Socha, J. Weber Galwanotechnika SIMP Warszawa 1974, US6695931 B1 2004, W. I. Łajner, N.T. Kudriawcew Podstawy galwanostegii T.II Warszawa PWT 1955, T. Biestek, J. Weber Powłoki konwersyjne WNT Warszawa 1968].
Zastosowanie związków krzemoorganicznych do ochrony antykorozyjnej stali zostało zaproponowane znacznie później. Od lat 90 XX wieku powłoki siloksanowe, powstałe na bazie tych związków były przedmiotem dużej liczby badań, szczególnie jako zamiennik konwersyjnych powłok chromianowych [K. L. Mittal Silanes and other coupling agents. VSP Utrecht 1992. v. 1., M.G.S. Ferreira, R.G. Duarte, M. F. Montemor, A.M.P Simoes Electrochimica Acta. 2004; 49(17-18): 2927-2935].
Związki krzemoorganiczne zawierają w swojej strukturze grupy funkcyjne, m.in. grupy alkoksylowe, które w kontakcie z wodą ulegają hydrolizie, tworząc grupy silanolowe (SiOH). Reakcja kondensacji pomiędzy powstałymi grupami silanolowymi oraz grupami silanolowymi, a hydroksylowymi, obecnymi na powierzchni metalu (Me-OH) pozwala na stworzenie odpowiednio wiązań siloksanowych (Si-O-Si) oraz wiązań Si-O-Me.
W rezultacie powstaje krzemoorganiczna warstwa powlekająca, która jest chemicznie związana z podłożem chronionym. Tetraetoksysilan (TEOS), tetrametoksysilan (TMOS) oraz 3-glycidoxypropyltrimetoksysilane (GPTMS) są najczęściej stosowane jako główne składniki i/lub wyjściowe związki do otrzymywania różnego rodzaju powłok siloksanowych.
Jednakże, aby wykazywały one poziom ochrony zbliżony lub lepszy w stosunku do powłoki chromianowej, a przy tym były tanie oraz przyjazne środowisku, prowadzono i nadal prowadzi się badania modyfikacji uzyskiwanych powłok np. poprzez wytwarzanie układów nanokompozytowych (m.in.z nanocząsteczkami TiO2 AlOOH itp.) [H. Abdollahi, A. Ershad-Langroudi, A. Salimi, A. Rahimi Ind. Eng. Chem. Res.2014, 53, 10858-10869].
Oprócz wprowadzania nanocząstek w warstwę, modyfikacje struktury powłoki, możliwa jest też modyfikacja samej budowy chemicznej związku krzemoorganicznego. Przykładowo opisano poprawę właściwości ochronnych przed korozją stali pokrytej warstwą na bazie n-dodecylotrietoksysilanu oraz perfluordecylotrietoksysilanu, [W. Hai-ren, X. Zhen, Q. Jun-e, Y. Hong-wei, C. Zhi-yong, G. Xing-peng, Journal of Iron and Steel Research, International, 2013, 20 (12), 75-81]. Lepsze rezultaty uzyskano dla powłok otrzymanych ze związku fluorowanego, jednakże związki te są drogie ze względu na skomplikowany proces ich syntezy.
Jerman zastosował do wytworzenia powłoki ochronnej na powierzchni glinu dwufunkcyjne silseskwioksany (POSS) zawierające ugrupowanie perfluorooktylowe. Wykazano, że otrzymane powłoki poprzez obecność grup perfluorooktylowych wpływały korzystnie na zahamowanie korozji poprzez nadanie bardziej hydrofobowego charakteru pokrytej powierzchni [I. Jerman, B. Orel, A. S. Vuk, M. Kożelj, J. Kovac; Thin Solid Films, 2010, 518, 2710-2721].
Z kolei w opisie patentowym PL229937 zastosowano powłokę do ochronny antykorozyjnej stali nierdzewnej, która zawierała związek fluorofunkcyjny o wzorze ogólnym HCF2(CF2)x(CH2)yO(CH2)3Si(R1)3, w którym:
• R1 oznacza grupę alkoksylową zawierającą od 1 do 4 atomów węgla, • x przyjmuje wartość od 1 do 12, a • y przyjmuje wartość od 1 do 4.
Wykazano przesunięcie potencjału korozji dla stali nierdzewnej o ok. 50 mV oraz spadek intensywności prądu korozji z 3 do 0,7 i 0,8 nA/cm2.
Istotą wynalazku jest sposób ochrony elementów stalowych przed korozją. W sposobie tym w pierwszej kolejności na elemencie stalowym wytwarza się warstwę tlenkową w sposób chemiczny w procesie czernienia na stali. Następnie na tą warstwę nakłada się warstwę krzemoorganiczną. Przy czym przyjmuje się, że warstwę krzemoorganiczną można nałożyć w dowolny sposób np. poprzez zanurzanie, natryskiwanie, itp.
PL 245121 Β1
Warstwę tlenkową wytworzoną w sposób chemiczny w procesie czernienia na stali stanowi powłoka tlenkowa będąca mieszaniną tlenków żelaza II i III oraz wodorotlenków (FesCM i Fe3O4+Fe2O3 oraz oksowodorotlenki żelaza (III)). Natomiast warstwę krzemoorganiczną mieszanina oksosilanysilanów: oktylotrietoksysilanu (OTES) i tetraetoksysilanu (TEOS) we wzajemnym stosunku od 3:1 do 1:3, korzystnie w stosunku 2:1, w rozpuszczalniku alifatycznym, aromatycznym, alkoholowym lub eterowym (lub ich mieszaninie) optymalnie alkoholu etylowym.
Dodatkowo na etapie nakładania warstwy tlenkowej element stalowy poddaje się odtłuszczaniu chemicznemu w emultanolu, następnie w rozpuszczalniku organicznym, korzystnie acetonie, oksydowaniu i suszeniu. Przy czym pomiędzy poszczególnymi etapami element stalowy poddaje się płukaniu w wodzie wodociągowej i destylowanej. Po wysuszeniu nie jest nanoszona powłoka z wosku lub z oleju. Tak przygotowany elementy poddaje się procesowi starzenia na powietrzu przez okres 24 godzin. Po tym, stal odtłuszcza i wytrawia się raz jeszcze, tym razem w roztworze 10% KOH w temperaturze 85°C i czasie 5 minut. Etap ten pozwala na aktywację powierzchni warstwy tlenku oraz usunięcie jakichkolwiek zanieczyszczeń, powstałych po procesie czernienia. Aktywacja powierzchni w tak rozumiany sposób polega na nadbudowaniu i uszczelnieniu warstwy tlenkowej oraz wytworzeniu możliwie jak największej ilości grup hydroksylowych, zdolnych do tworzenia wiązań metal-O-Si. Następnie element stalowy suszy się w piecu w temperaturze 80°C przez czas od 10 do 60 minut, korzystnie 30 minut.
Na etapie nakładania warstwy krzemoorganicznej zaś wysuszony element zanurza się na czas od 2 do 30 minut, korzystnie 15 minut, w roztworze będący mieszaniną oktylotrietoksysilanu, tetraetoksysilanu, etanolu oraz dodatku kwasu octowego, w celu uzyskania pH roztworu równego 4. Ostatecznie element stalowy pokryty warstwą krzemoorganiczną poddaje się suszeniu na powietrzu w czasie 5 minut oraz w suszarce w temperaturze 80°C i czasie 1 godziny.
Sposób według wynalazku pozwala osiągnąć lepsze właściwości antykorozyjne niż w przypadku pojedynczej powłoki tlenkowej lub siloksanowej.
Sposób według wynalazku przedstawiono na poniższych przykładach.
PRZYKŁAD 1
Przykład przedstawia sposób ochrony elementów stalowych przed korozją i korzystny wpływ otrzymanej powłoki dwuwarstwowej (powłoka tlenkowa/krzemoorganiczna) na intensywność procesu korozji. Skład roztworu nr 1 do oksydowania stali węglowej przedstawiono w tabeli 1.
Tabela 1 Skład roztworu nr 1 do oksydowania stali węglowej i warunki prowadzenia procesu.
Skład kąpieli:
Wodorotlenek sodu NaOH 750,1 g/dm3 T= 135-145 °C
Azotan(V) sodu NaNO3 228,5 g/dm3 t =1 godz.
Azotan(III) sodu NaNO2 62,7 g/dm3
Siarczan(VI) żelaza (III) Fe2(SO4)3-7H2O 4,1 g/dm3
Etapy procesu wytwarzania warstwy tlenkowej obejmowały: odtłuszczanie chemiczne (emultanol), odtłuszczanie w acetonie, oksydowanie, suszenie. Między poszczególnymi etapami występuje płukanie w wodzie wodociągowej i destylowanej. Po wysuszeniu nie jest nanoszona powłoka z wosku lub z oleju.
Tak przygotowane elementy poddano procesowi starzenia na powietrzu przez okres 24 godzin. Po tym, stal odtłuszczono i wytrawiono raz jeszcze, tym razem w roztworze 10% KOH (85°C, 5 minut).
Etap ten pozwolił na aktywację powierzchni warstwy tlenku oraz usunięcie jakichkolwiek zanieczyszczeń, powstałych po procesie czernienia. Aktywacja powierzchni w tak rozumiany sposób polega na nadbudowaniu i uszczelnieniu warstwy tlenkowej oraz wytworzeniu możliwie jak największej ilości grup hydroksylowych, zdolnych do tworzenia wiązań metal-O-Si.
Tak przygotowane próbki stali czernionej suszono w piecu w temperaturze 80°C (30 minut). Powłoki siloksanowe osadzono na powierzchni stali niskowęglowej 1.0330 oraz na powierzchni stali niskowęglowej po procesie czernienia. W tym celu powierzchnię samej stali przygotowano w identyczny sposób jak powierzchnię po procesie czernienia.
PL 245121 Β1
Powłoki siloksanowe osadzano z roztworu będącego mieszaniną: oktylotrietoksysilanu (20 ml), tetraetoksysilanu (11 ml), etanolu (33 ml) oraz dodatku kwasu octowego, w celu uzyskania pH roztworu równego 4.
Proces osadzania polegał na pionowym zanurzeniu elementów stalowych w roztworach na czas 15 minut. Po tym, próbki były suszone na powietrzu (5 minut) oraz w suszarce (80°C, 1 h).
Tak przygotowane próbki poddano badaniom: bezprądowemu (wyznaczenie potencjału spoczynkowego) oraz stałoprądowemu metodę woltamperometrii liniowej w zakresie ±250 mV wzgl. potencjału równowagowego. Na podstawie krzywych Tafela wyznaczono wartości potencjału i prądu korozji.
W celach porównawczych ww. badaniom poddano próbki: stali węglowej, stali węglowej pokrytej tlenkiem (z kąpieli o identycznym składzie) oraz stali węglowej pokrytej silanami. Wszystkie próbki były wykonane ze stali niskowęglowej 1.0330. Zestawienie uzyskanych danych przedawniono w tablicy 2.
Tabela 2. Wartości potencjału i prądu korozji oraz potencjału pittingu dla próbki uzyskanej z roztworu 1 (nr 4) oraz próbek porównawczych (nr 1-3)
Próbka E Lc';rr (mVvs NEK) Jcorr (μΑ cm2) Epitt (Vvs NEK)
l.Stal węglowa (niskowęglowa)1 -670 43,45 X
2.Stal oksydow ana (roztwór 1) -753 11,28 -0,56
3. Stal +powłoka siloksanowa -647 4,67 X
4. Stal oksydowana (roztwór 1) + powloką siloksanow'a -99 1,11 0,84
υ stal po procesie odtłuszczania
Wykazano spadek prądu korozji, który decyduje o intensywności przebiegu tego procesu, m.in. o ok. 40 razy w stosunku do stali niemodyfikowanej i ponad 4 razy w stosunku do samej powłoki krzemoorganicznej. Nastąpiło również przesunięcie potencjału korozji w kierunku wartości bardziej dodatnich o ok. 550 mV.
PRZYKŁAD 2
Przykład przedstawia korzystny wpływ otrzymanej powłoki dwuwarstwowej (powłoka tlenkowa/krzemoorganiczna) na intensywność procesu korozji. Skład roztworu nr 2 do oksydowania stali węglowej przedstawiono w tabeli 3.
Tabela 3. Skład roztworu nr 2 do oksydowania stali węglowej i warunki prowadzenia procesu.
Skład kąpieli:
Wodorotlenek sodu NaOH 1050,0 g/dm3 T= 140-150 °C
Azotan(V) sodu NaNO3 228,5 g/dm3 t =1 godz.
Azotan(III) sodu NaNO2 62,7 g/dm3
Siarczan(VI) żelaza (III) Fe2(SO4)3-7H2O 4,1 g/dm3
Etapy procesu wytwarzania warstwy tlenkowej obejmowały: odtłuszczanie chemiczne (emultanol), odtłuszczanie w acetonie, oksydowanie, suszenie. Między poszczególnymi etapami występuje płukanie w wodzie wodociągowej i destylowanej. Po wysuszeniu nie jest nanoszona powłoka z wosku lub z oleju.
Tak przygotowane elementy poddano procesowi starzenia na powietrzu przez okres 24 godzin. Po tym, stal odtłuszczono i wytrawiono raz jeszcze, tym razem w roztworze 10% KOH (85°C, 5 minut). Etap ten pozwolił na aktywację powierzchni warstwy tlenku oraz usunięcie jakichkolwiek zanieczyszczeń, powstałych po procesie czernienia. Aktywacja powierzchni w tak rozumiany sposób polega na nadbudowaniu i uszczelnieniu warstwy tlenkowej oraz wytworzeniu możliwie jak największej ilości grup hydroksylowych, zdolnych do tworzenia wiązań metal-O-Si. Tak przygotowane próbki stali czernionej suszono w piecu w temperaturze 80°C (30 minut).
PL 245121 Β1
Powłoki siloksanowe osadzono na powierzchni stali niskowęglowej 1.0330 oraz na powierzchni stali niskowęglowej po procesie czernienia. W tym celu powierzchnię samej stali przygotowano w identyczny sposób jak powierzchnię po procesie czernienia. Powłoki siloksanowe osadzano z roztworu będącego mieszaniną: oktylotrietoksysilanu (20 ml), tetraetoksysilanu (11 ml), etanolu (33 ml) oraz dodatku kwasu octowego, w celu uzyskania pH roztworu równego 4. Proces osadzania polegał na pionowym zanurzeniu elementów stalowych w roztworach na czas 15 minut. Po tym, próbki były suszone na powietrzu (5 minut) oraz w suszarce (80°C, 1 h).
Tak przygotowane próbki poddano badaniom: bezprądowemu (wyznaczenie potencjału spoczynkowego) oraz stałoprądowemu metodę woltamperometrii liniowej w zakresie ±250 mV wzgl. potencjału równowagowego. Na podstawie krzywych Tafela wyznaczono wartości potencjału i prądu korozji.
W celach porównawczych ww. badaniom poddano próbki: stali węglowej, stali węglowej pokrytej tlenkiem (z kąpieli o identycznym składzie) oraz stali węglowej pokrytej silanami. Wszystkie próbki były wykonane ze stali niskowęglowej 1.0330. Zestawienie uzyskanych danych przedawniono w tabeli 4.
Tabela 4. Wartości potencjału i prądu korozji oraz potencjału pittingu dla próbki uzyskanej z roztworu 2 (nr 4) oraz próbek porównawczych (nr 1-3)
Próbka Ecott (mV vs NEK) Jcorr (μ A cnr) Epitt (Vvs NEK)
l.Stal węglowa 1.0330 (niskowęglowa)1' -670 43,45 X
2. Stal oksydowana (roztwór 2) -780 26,73 -0,57
3. Stal +po włoka siloksanowa -647 4,67 X
4. Stal oksydowana (roztwór 2 + powloką siloksanowa -63 0,69 1,29
υ stal po procesie odtłuszczania
W przypadku roztworu nr 2 powłoka tlenkowa raz z krzemoorganiczną charakteryzowały się spadkiem prądu korozji, o ponad 60 razy w stosunku do stali niemodyfikowanej i prawie 7 krotny spadek w stosunku do samej powłoki krzemoorganicznej. Nastąpiło przesunięcie potencjału korozji w kierunku wartości bardziej dodatnich o ok. 600 mV.

Claims (1)

1. Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją znamienny tym, w pierwszej kolejności na elemencie stalowym wytwarza się warstwę tlenkową w sposób chemiczny w procesie czernienia na stali, a następnie na tą warstwę nakłada się warstwę krzemoorganiczną, przy czym warstwę tlenkową wytworzoną w sposób chemiczny w procesie czernienia na stali stanowi powłoka tlenkowa będąca mieszaniną tlenków żelaza II i III oraz wodorotlenków (FeaCM + Fe2Os oraz oksowodorotlenki żelaza (III)), a warstwę krzemoorganiczną mieszanina oksosilanysilanów: oktylotrietoksysilanu i tetraetoksysilanu we wzajemnym stosunku od 3:1 do 1:3, korzystnie w stosunku 2:1, w rozpuszczalniku alifatycznym, aromatycznym, alkoholowym lub eterowym, korzystnie alkoholu etylowym, nadto na etapie nakładania warstwy tlenkowej element stalowy poddaje się odtłuszczaniu chemicznemu w emultanolu, następnie w rozpuszczalniku organicznym, korzystnie w acetonie, oksydowaniu i suszeniu, przy czym pomiędzy poszczególnymi etapami element stalowy poddaje się płukaniu w wodzie wodociągowej i destylowanej, po suszeniu element podaje się procesowi starzenia na powietrzu przez okres 24 godzin, po czym element odtłuszcza i wytrawia się raz jeszcze w roztworze 10% KOH w temperaturze 85°C w czasie 5 minut, po czym element stalowy suszy się w piecu w temperaturze 80°C przez czas od 10 do 60 minut, korzystnie 30 minut, na etapie nakładania warstwy krzemoorganicznej wysuszony element zanurza się na czas od 2 do 30 minut, korzystnie 15 minut w roztworze o pH równym 4 będący mieszaniną oktylotrietoksysilanu, tetraetoksysilanu, etanolu oraz dodatku kwasu octowego, następnie element stalowy pokryty warstwą krzemoorganiczną poddaje się suszeniu na powietrzu w czasie 5 minut oraz w suszarce w temperaturze 80°C i czasie 1 godziny.
PL434782A 2020-07-24 2020-07-24 Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją PL245121B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL434782A PL245121B1 (pl) 2020-07-24 2020-07-24 Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL434782A PL245121B1 (pl) 2020-07-24 2020-07-24 Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL434782A1 PL434782A1 (pl) 2022-01-31
PL245121B1 true PL245121B1 (pl) 2024-05-20

Family

ID=80111583

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL434782A PL245121B1 (pl) 2020-07-24 2020-07-24 Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL245121B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL434782A1 (pl) 2022-01-31

Similar Documents

Publication Publication Date Title
EP1629136B1 (en) Composition for coating metals to protect against corrosion
Li et al. Superhydrophobic surface containing cerium salt and organosilane for corrosion protection of galvanized steel
KR101492485B1 (ko) 아연계 도금 강판의 제조 방법 및 아연계 도금 강판
Telmenbayar et al. Corrosion resistance of the anodization/glycidoxypropyltrimethoxysilane composite coating on 6061 aluminum alloy
RU2358035C2 (ru) Способ получения тонкого ингибирующего коррозию покрытия на металлической поверхности
AU2015370805B2 (en) Method for surface treatment of a steel component by nitriding or nitrocarburising, oxidising and then impregnating
US9290846B2 (en) Chromium-free conversion coating
US6638369B1 (en) Non-chromate conversion coatings
JP2013221210A (ja) 防食処理アルミニウム材及びその製造方法
CN107893223A (zh) 一种锌层表面高耐蚀自清洁超疏水磷化复合膜层的制备方法
Sugama Cerium acetate-modified aminopropylsilane triol: A precursor of corrosion-preventing coating for aluminum-finned condensers
Akulich et al. Properties of zinc coatings electrochemically passivated in sodium molybdate
PL245121B1 (pl) Sposób ochrony elementów stalowych przed korozją
KR100971248B1 (ko) 내식성이 우수한 마그네슘 또는 마그네슘 합금의 부동태피막 코팅방법
KR20230010323A (ko) 아연, 알루미늄 및 마그네슘의 융용합금도금용 플럭스 조성물
Loperena et al. Improved corrosion resistance of AZ91D Mg alloy by cerium-based films. Formation of a duplex coating with polypyrrole
Hernandez-Alvarado et al. Evaluation of Corrosion Behavior of Galvanized Steel Treated with Conventional Conversion Coatings and a Chromate‐Free Organic Inhibitor
Saravanan et al. Post treatment of hot dip galvanized steel sheet-chromating, phosphating and other alternative passivation technologies
JP7623488B2 (ja) アルミニウム含有材料のオキシ水酸化物コーティングの適用のプロセス
KR100321040B1 (ko) 몰리포스실리케이트 피막 형성액 및 이를 이용한피막 형성방법
CA2819340A1 (en) Chromium-free conversion coating
KR100742844B1 (ko) 세륨 피막 형성 조성물, 이를 이용한 내식성이 우수한 세륨-실리케이트-실란 피막 형성방법 및 이에 따라 제조된 강판
Arab et al. A Study of coating process of cast iron blackening
de Jesus Motheo et al. Adhesion of polyaniline on metallic surfaces
Kiyota et al. Electrochemical study of corrosion behavior of rare earth based chemical conversion coating on aerospace aluminum alloy