PL247467B1 - Element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza - Google Patents

Abstract

Arkuszowy element obróbki blacharskiej (100, 200, 300, 400), mający pierwszą część arkuszową (110, 210, 310, 410) przystosowaną do połączenia z powierzchnią pierwszej konstrukcji budynku przenikającej przez dach, drugą przeciwległą część arkuszową (120, 220, 320, 420) przystosowaną do połączenia z powierzchnią drugiej konstrukcji budynku przenikającej przez dach, przy czym pierwsza i druga część arkuszowa tworzą podłużny, rynnopodobny element obróbki blacharskiej, pierwsza część arkuszowa zaś ma przeciwległe sekcje końcowe, przy czym co najmniej jedna sekcja końcowa zawiera segment narożny (111, 112) usytuowany zasadniczo prostopadle do ogólnej podłużnej orientacji elementu obróbki blacharskiej. Pomiędzy pierwszą i drugą częścią arkuszową znajduje się środek rozdzielający (230, 330, 430) , umożliwiający ich oddzielenie zgodnie z zadaną konfiguracją. Wynalazek dotyczy ponadto zespołu obróbki blacharskiej do utworzenia takiego elementu obróbki blacharskiej oraz zestawu obróbki blacharskiej, zawierającego co najmniej jeden taki element obróbki blacharskiej.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza, zawierający pierwszy segment do połączenia z dolną częścią ościeżnicy pierwszej konstrukcji przenikającej przez dach i drugi przeciwległy segment do połączenia z górną częścią ościeżnicy usytuowanej poniżej, patrząc w kierunku spadku dachu, drugiej konstrukcji przenikającej przez dach, przy czym pierwszy i drugi segment tworzą podłużny, rynnopodobny element obróbki blacharskiej.

Przy wykonywaniu obróbki blacharskiej konstrukcji budynku przenikającej przez dach, np. kominów albo ościeżnic okien dachowych, w celu zabezpieczenia ich przed wpływami atmosferycznymi i utworzenia uszczelnienia pomiędzy samą taką konstrukcją i dachem, zwykle stosuje się elementy osłonowej obróbki blacharskiej, wykonane z blachy, np. aluminiowej, miedzianej, stalowej albo cynkowej. W znanych rozwiązaniach, takie elementy osłonowej obróbki blacharskiej są wykonywane zwykłymi metodami blacharskimi, z płaskiego arkusza blachy, który profiluje się i kształtuje w celu dopasowania go w żądanym miejscu.

Względnie kosztowne dopasowywanie i montaż na miejscu, które to operacje są wymagane w przypadku tych typowych technik rzemieślniczych, są do uniknięcia dzięki stosowaniu prefabrykowanych elementów obróbki blacharskiej. W przypadku stosowania elementów obróbki blacharskiej w połączeniu np. z oknem standardowego typu montowanym w danej powierzchni dachu, można użyć tych samych „standardowych” elementów obróbki blacharskiej, niezależnie np. od stopnia nachylenia powierzchni dachu pochyłego.

Zazwyczaj zespół obróbki blacharskiej przystosowany do stosowania np. pomiędzy oknem dachowym i nachyloną powierzchnią dachu, stanowią górny i dolny element obróbki blacharskiej, przystosowane do montażu w poziomym położeniu, odpowiednio pomiędzy powierzchnią dachu oraz górną i dolną częścią ościeżnicy okna, jak również boczne elementy obróbki blacharskiej, pierwszy i drugi, przystosowane do montażu w położeniu nachylonym pomiędzy dwiema bocznymi częściami ościeżnicy okna i powierzchnią dachu. Taki zespół obróbki blacharskiej zawiera ponadto segmenty narożne, przystosowane do utworzenia uszczelnienia pomiędzy bocznymi obróbkami blacharskimi oraz górną i dolną obróbką blacharską, przy czym takie segmenty narożne często stanowią jedną całość, bądź z każdym z elementów obróbki blacharskiej, górnym i dolnym, bądź też z bocznymi elementami obróbki blacharskiej.

Mimo iż górny i dolny element obróbki blacharskiej służą zasadniczo temu samemu celowi zapewnienia uszczelnienia pomiędzy ościeżnicą okienną i otaczającą nachyloną powierzchnią dachu, te dwa elementy obróbki blacharskiej są przystosowane do spełniania swej funkcji na dwa, raczej różne, sposoby. Górny element obróbki blacharskiej jest normalnie ukształtowany jako element rynnopodobny z kołnierzem przystosowanym do montażu na górnej ościeżnicy okiennej i z segmentem przystosowanym do montażu pod powierzchnią dachu. Gdy woda spływa w dół nachylonej powierzchni dachu i na górny element obróbki blacharskiej, rynna kieruje wodę na zewnątrz w kierunku bocznych elementów obróbki blacharskiej, które są również rynnopodobne.

W przeciwieństwie do powyższego, dolny element obróbki blacharskiej jest przystosowany do zapewniania uszczelnienia pomiędzy dolną częścią ościeżnicy okna i górną powierzchnią dachu tak, że woda wpływająca do przestrzeni pomiędzy oknem i dachem jest kierowana na zewnątrz i/lub w dół na zewnętrzną powierzchnię dachu. W tym celu typowy dolny element obróbki blacharskiej ma element szynowy i element fartuchowy. Element szynowy jest przymocowany do fartucha wzdłuż jego brzegu i służy jako element łączący pomiędzy fartuchem i np. dolną częścią ościeżnicy okna zamontowanego w nachylonym dachu. Fartuch może być prostym elementem wykonanym z arkusza, który można zamontować na wierzchu zasadniczo płaskiej powierzchni dachu, jednak w przypadku powierzchni dachu w postaci falistych dachówek z bardzo głębokimi dolinami, stosuje się fartuchy, które można ręcznie odkształcać albo rozciągać podczas montażu dla umożliwienia dobrego dopasowania pomiędzy obróbką blacharską i pokryciem dachu. Tradycyjnie fartuchy takie wykonywano z ołowiu, jednak w ostatnich latach opracowano fartuchy bezołowiowe, które mają zazwyczaj konstrukcję przekładkową i mogą być strukturami falistymi i fałdowanymi.

Jednak niektóre typy elementów obróbki blacharskiej nie są standardowe, ponieważ zależą one np. od tego, czy w powierzchni dachu montuje się pojedyncze okno, czy też dwa albo większą liczbę okien jako okna ze sobą sąsiadujące, np. obok siebie lub jedno nad drugim. W tym ostatnim przypadku stosuje się jeden albo większą liczbę specjalnych elementów obróbki blacharskiej, w celu utworzenia uszczelnienia pomiędzy dwoma sąsiednimi oknami, przy czym element obróbki blacharskiej jest przystosowany do objęcia swą rozpiętością szerokości pomiędzy dwoma oknami, do połączenia bezpośrednio z innym, albo do połączenia za pomocą dodatkowych elementów obróbki blacharskiej, które są przystosowane do utworzenia uszczelnienia między dwoma sąsiednimi elementami obróbki blacharskiej.

Duński opis patentowy DK-B 154099 ujawnia łączącą obróbkę blacharską, przystosowaną do zamontowania pomiędzy dwoma sąsiadującymi oknami, usytuowanymi jedno nad drugim. Jak widać na fig. 7 tego opisu patentowego, łącząca obróbka blacharska jest przystosowana do połączenia jedynie z tymi powierzchniami górnej i dolnej ościeżnicy okiennej, które są prostopadłe do powierzchni dachu, przy czym odpowiednie części ościeżnic okiennych, które są równoległe do powierzchni dachu, pokryte są przez dodatkową część brzegową obróbki blacharskiej stanowiącą zakładkę (niepokazaną na rysunku). W ten sposób obróbka blacharska przestrzeni pomiędzy oknami wymaga co najmniej dwóch oddzielnych części obróbki blacharskiej, co prowadzi do wysokich kosztów produkcji i magazynowania, możliwości nieprawidłowego montażu oraz ewentualnych przecieków na połączeniach pomiędzy częściami obróbki blacharskiej. Ponadto łączącą obróbkę blacharską stanowi specjalna obróbka blacharska, którą można stosować tylko w przestrzeni pomiędzy oknami zamontowanymi w ustalonej odległości od siebie, a tym samym zachodzi potrzeba utrzymywania zapasu dużej liczby różnych elementów obróbki blacharskiej.

Mając na uwadze omówione wyżej problemy, celem wynalazku jest dostarczenie elementów obróbki blacharskiej wykonanych z arkusza, które umożliwiają dostarczanie obróbek blacharskich dachu w sposób ekonomiczny i efektywny.

Gdy w kontekście zgłoszenia patentowego używa się terminów „górny” i „dolny”, odnoszą się one do konstrukcji w ich zamontowanym stanie. Termin „okno dachowe” jest używany jedynie jako przykład konstrukcji budynku przenikającej przez.

Zgodny z wynalazkiem element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza charakteryzuje się tym, że pomiędzy pierwszym segmentem a drugim segmentem, równolegle do podłużnego kierunku elementu obróbki blacharskiej, w dolnej, patrząc w kierunku prostopadłym względem połaci dachu, części łączącej te segmenty, są usytuowane środki rozdzielające w postaci manualnie usuwalnego paska łączącego część brzegową pierwszego segmentu z częścią brzegową drugiego segmentu, do odłączania od siebie pierwszego segmentu i drugiego segmentu, zgodnie z ustaloną konfiguracją.

Środek rozdzielający jest usytuowany na ogół równolegle do ogólnej podłużnej orientacji elementu obróbki blacharskiej wykonanego z arkusza, ponieważ takie ułożenie zapewnia praktyczne oraz estetyczne rozdzielenie obróbki blacharskiej.

Połączony element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza według wynalazku można stosować albo jako łączący element obróbki blacharskiej pomiędzy parą sąsiednich okien dachowych, górnym i dolnym, albo, jeżeli są odpowiednio oddzielone, zarówno jako górny element obróbki blacharskiej pomiędzy oknem dachowym i sąsiednią powierzchnią dachu, bądź jako dolny element obróbki blacharskiej pomiędzy oknem dachowym i powierzchnią dachu.

Korzystnie, segmenty na co najmniej jednym swym końcu, patrząc w ich kierunku podłużnym, mają segment narożny usytuowany prostopadle do kierunku podłużnego elementu obróbki blacharskiej.

Wynalazek opiera się na zrozumieniu, że jednostkowy (albo połączony) dwojakiego zastosowania element obróbki blacharskiej można dostarczyć włączając środki, które umożliwiają jego łatwe i pewne przystosowanie do wybranego celu. W ten sposób ten sam element może być używany do obróbki blacharskiej góry i dołu pojedynczego okna, jak również do obróbki blacharskiej przestrzeni pomiędzy dwoma oknami usytuowanymi jedno nad drugim, co oznacza, że nowe okno można zamontować nad istniejącym oknem bez konieczności wyrzucania istniejącej obróbki blacharskiej, gdyż można wykorzystać ją w połączeniu z nową obróbką blacharską, oraz to, że zamawiając okno, nie potrzeba wiedzieć, czy ma ono być zamontowane samodzielnie, czy też w połączeniu albo w układzie z innymi oknami.

Jakkolwiek wydaje się być możliwe przystosowanie danego standardowego elementu obróbki blacharskiej do żądanego celu przy użyciu znanej techniki rzemieślniczej, wynalazek umożliwia dokonanie takiego dostosowania jedynie w drodze wyboru pomiędzy przykładowo dwiema różnymi konfiguracjami segmentu narożnego, np. w roli połączonej obróbki blacharskiej pomiędzy dwoma sąsiednimi oknami albo w roli oddzielnego górnego i dolnego elementu obróbki blacharskiej. Poprzez określenie „wybór” rozumie się to, że osoba nie będąca fachowcem albo majsterkowicz będzie w stanie łatwo i bezbłędnie zmodyfikować jednostkową obróbkę blacharską do żądanego celu.

W efekcie, wynalazek dostarcza rozwiązania powyższego problemu, umożliwiającego użytkownikowi łatwe ustalenie, którą operację należy wykonać, a następnie wykonanie modyfikacji przy minimalnym nakładzie tradycyjnych umiejętności fachowych, uzyskując mimo to żądany wynik.

Wynalazek dostarcza środka wspomagającego rozdzielanie, za pomocą którego materiał arkuszowy, np. blachę, można podzielić wzdłuż ustalonej linii, przy użyciu minimum wysiłku z maksymalną dokładnością. Środek wspomagający rozdzielanie ma postać układu ukazującego jedną albo większą liczbę linii, wzdłuż których należy rozdzielać materiał arkuszowy, tym niemniej jednak sam układ nie musi mieć postaci linii.

Taki środek wspomagający rozdzielanie może mieć postać rowka wykonanego pomiędzy pierwszym segmentem i drugim segmentem i może być usytuowany wzdłuż ich długości. Należy zauważyć, że rowka nie należy rozumieć jako np. rowków tworzących falisty materiał. Rowek służy jako połączony środek wspomagający, tzn. zapewniający zarówno wskazówkę co do miejsca wykonania podziału oraz prowadzenie dla narzędzia wykonującego rozdzielanie. Gdy obróbka blacharska jest wykonana z materiału, który będzie pękać i względnie łatwo oddzielać się pod wpływem wyginania, wówczas co najwyżej nacinanie materiału wzdłuż rowka nożem albo podobnym narzędziem umożliwi łatwe oddzielanie, tzn. niewielkie nacięcie, a potem lekkie wygięcie tam i z powrotem spowoduje oddzielenie wzdłuż rowka. Odpowiednim materiałem umożliwiającym tę operację może być sztywny materiał, taki jak metal albo twarde tworzywo sztuczne, jak np. PCV, oraz zazwyczaj cynk albo żelazo lub aluminium, które także tradycyjnie stosuje się na elementy obróbki blacharskiej dachu. Rowek może być wykonany w postaci zwykłego wgłębienia, które można korzystnie wykonać w trakcie wytwarzania, aczkolwiek można go także ukształtować pomiędzy dwiema wzniesionymi częściami. Alternatywnie można zastosować jednostronny albo obustronny karb, w którym to przypadku nie potrzeba już nacinania.

Środek rozdzielający może także być wykonany w postaci nici albo drutu zatopionego w materiale obróbki blacharskiej w taki sposób, że można go wyrwać, rozdzielając w ten sposób obróbkę blacharską na dwie części albo pozostawiając ją wystarczająco osłabioną, aby było możliwe rozdzielenie manualnie, przy czym ten układ odpowiada układowi znanemu z opakowań krakersów itp. Analogicznie, w materiale obróbki blacharskiej można utworzyć dwa karby, przy czym karby są usytuowane tak blisko siebie, że materiał obróbki blacharskiej pomiędzy nimi tworzy pasek podobny do nici. Pasek ten można wyciągnąć ręką z obróbki blacharskiej, w sposób znany z otwierania puszek z napojami, bądź też przy pomocy narzędzia.

W innym przykładzie, pierwszy segment i drugi segment są połączone ze sobą za pomocą dodatkowego podłużnego elementu łączącego, umożliwiającego łatwe rozdzielanie, albo przy pomocy narzędzia takiego jak nóż, bądź też poprzez proste oddzieranie ręcznie. Element łączący może być wykonany np. z folii metalowej, polimeru, bitumu albo z ich laminatu.

W jeszcze innym przykładzie, pierwszy segment i drugi segment zawierają współpracujące środki sczepiające, umożliwiające albo połączenie obydwu segmentów ze sobą (jeżeli są dostarczane jako oddzielne elementy), albo rozdzielenie ich (jeżeli są dostarczane jako połączony fabrycznie jeden element), bądź też, korzystnie, w postaci rozłączalnych środków sczepiających. W takiej konfiguracji, środki sczepiające mogą służyć jak środki do przymocowania części fartuchowej, która może być dostarczana albo w połączeniu z elementem obróbki blacharskiej, bądź też może być dostarczana osobno. Oczywiście, w położeniu zamontowanym, środki sczepiające powinny zapewniać uszczelnienie pomiędzy obydwoma segmentami, zasadniczo nieprzepuszczające wody.

Elementy obróbki blacharskiej według wynalazku są korzystnie wytwarzane z blachy, przykładowo aluminiowej, miedzianej, stalowej albo cynkowej, która może mieć powlekaną powierzchnię po jednej albo po obu stronach. Można jednak stosować inne materiały, jak np. tworzywa sztuczne, na całość elementu obróbki blacharskiej albo na jego część, np. na element łączący.

Przedmiot wynalazku został ukazany na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia, w widoku perspektywicznym, poszczególne części składowe znanego zespołu obróbki blacharskiej dla czterech sąsiadujących ze sobą okien dachowych; fig. 2 - element obróbki blacharskiej według wynalazku w widoku perspektywicznym; fig. 3-5 - elementy obróbki blacharskiej według wynalazku w przekrojach; fig. 6 obróbkę blacharską według wynalazku w stanie, w którym oddziela się ją i montuje na pojedynczym oknie; fig. 7 - obróbkę blacharską w połączeniu z elementem fartuchowym.

Na rysunku, poszczególne elementy są nie koniecznie narysowane w skali, ale służą tylko do zilustrowania ogólnych zasad wynalazku. Ponadto podobne odnośniki liczbowe służą do oznaczania identycznych albo podobnych elementów.

Fig. 1 przedstawia poszczególne elementy znanego zespołu obróbki blacharskiej dla czterech okien dachowych 1 zamontowanych w układzie 2 x 2. Jak widać, pomiędzy górnymi i dolnymi oknami jest umieszczony specjalny element 2 obróbki blacharskiej, a jako górny 3 i dolny 4 element obróbki blacharskiej stosuje się różne elementy obróbki blacharskiej.

Fig. 2 przedstawia element 100 obróbki blacharskiej według wynalazku, przy czym element obróbki blacharskiej jest przystosowany do uszczelnienia szczeliny pomiędzy parą okien dachowych (niepokazanych), zamontowanych jedno nad drugim, z górną i odpowiednio dolną częścią ościeżnicy, zwróconymi ku sobie. Element obróbki blacharskiej ma pierwszy segment 110, przystosowaną do połączenia z dolną częścią ościeżnicy górnego okna, drugi przeciwległy segment 120, przystosowany do połączenia z górną częścią ościeżnicy dolnego okna, przy czym segmenty 110, 120, pierwszy i drugi, tworzą podłużny rynnopodobny element 100 obróbki blacharskiej, rozciągający się w zamontowanym położeniu pomiędzy górną częścią dolnego okna i dolną częścią górnego okna. Jak widać, element 100 obróbki blacharskiej ma dolny fragment w postaci pośredniego segmentu 121, który nie łączy się z żadną częścią ościeżnicy okiennej, lecz jedynie obejmuje szczelinę pomiędzy nimi.

Element 100 obróbki blacharskiej ma na swych przeciwległych końcach segmenty narożne 111, 112 usytuowane zasadniczo prostopadle do ogólnej orientacji elementu obróbki blacharskiej. W przedstawionej postaci, każdy segment narożny 111, 112 ma stojącą część kołnierzową 111a, 112a, 112b, spośród których części kołnierzowe 111a i 112a są połączone z pierwszym segmentem 110, niepokazana zaś część kołnierzowa w segmencie narożnym 111 i część kołnierzowa 112b są połączone z drugim segmentem 120. Części kołnierzowe 111a, 112a, 112b są przystosowane do współpracy i połączenia z bocznymi częściami ościeżnic dwóch okien. Należy rozumieć, że segmenty narożne 111, 112 nie muszą mieć kształtu pokazanego na fig. 2, ponieważ ta postać służy jedynie celom poglądowym.

Pośredni segment 121 i segmenty narożne 111, 112 mogą być ukształtowane jako jednolite części albo pierwszego segmentu 110, albo drugiego segmentu 120, albo obydwu w połączeniu, bądź też mogą być ukształtowane jako oddzielne części, mocowane do jednego albo obydwu segmentów poprzez spawanie itp.

W przedstawionej postaci, drugi segment 120 ma górną część brzegową 123, mającą element kołnierzowy 124 usytuowany pod pewnym kątem i skierowany w kierunku przeciwnym do pierwszego segmentu 110. Korzystnie, kołnierz jest ułożony zasadniczo prostopadle do drugiego segmentu 120, z którym się łączy. Element kołnierzowy 124 jest przeznaczony do połączenia z górną stroną górnej części ościeżnicy dolnego okna, a pierwszy segment 110 także może być wyposażony w taki element kołnierzowy do połączenia z dolną częścią ościeżnicy górnego okna.

Pomiędzy pierwszym segmentem 110 i drugim segmentem 120, element 100 obróbki blacharskiej jest wyposażony w dodatkowy środek rozdzielający 130, jak to będzie opisane poniżej.

Segmenty narożne 111, 112 pokazane na fig. 2 są względnie duże, co zapewnia dużą zakładkę z bocznymi pokryciami (niepokazanymi) obróbki blacharskiej, lecz mogą one także być ukształtowane jako mniejsze segmenty, jeżeli tylko wynikowy układ obróbki blacharskiej jest szczelny i nie będzie się rozchodzić pod wpływem silnych wiatrów lub podobnych czynników. Alternatywnie, obróbkę blacharską według wynalazku można ukształtować bez segmentu narożnego. Obróbkę blacharską według wynalazku można wówczas przymocować do bocznych pokryć poprzez spawanie, klejenie albo podobną techniką, bądź też pokrycia boczne mogą mieć segmenty, które będą wnikać w obróbkę blacharską według wynalazku albo będą dopasowane pod nią, służąc temu samemu celowi, co segmenty narożne.

Fig. 3 przedstawia w przekroju element 200 obróbki blacharskiej według wynalazku. Zasadniczo ten element obróbki blacharskiej ma te same cechy co element 100 obróbki blacharskiej opisany w odniesieniu do fig. 2, tzn. pierwszy i drugi segment 210, 220, tworzące podłużny, rynnopodobny element obróbki blacharskiej, przy czym pierwszy segment 210 jest wyposażony w segmenty narożne, z których widoczny jest tylko jeden segment narożny 211. Drugi segment 220 jest tu wyposażony w górny element kołnierzowy 224. Według wynalazku, element 200 obróbki blacharskiej jest wyposażony w środek rozdzielający 230 umieszczony pomiędzy pierwszym i drugim segmentem, umożliwiając ich rozdzielnie odpowiednio do ustalonej konfiguracji. Pokazany środek rozdzielający 230 ma postać wytłoczonego rowka. Gdy obróbka blacharska jest wykonana z materiału, który będzie względnie łatwo łamać się i oddzielać pod wpływem wyginania, zaledwie nacięcie materiału wzdłuż rowka nożem albo podobnym narzędziem umożliwi łatwe oddzielenie. W pokazanej postaci, rowek jest usytuowany w przybliżeniu pośrodku dolnego fragmentu utworzonego w połączeniu przez pierwszy i drugi segment, może on jednak być usytuowany bliżej dowolnego z tych segmentów, jak również można zastosować więcej niż jeden środek rozdzielający, zapewniając zwiększoną elastyczność działania.

Na fig. 4, przedstawiającej element 300 obróbki blacharskiej, środek rozdzielający tworzy pasek elastycznej folii 330 lub podobnego materiału, łącząc przeciwległe części brzegowe 331,332 odpowiednio dwóch segmentów 310, 320, przy czym materiał ten umożliwia łatwe rozdzielanie, bądź przez użycie narzędzia takiego jak nóż, bądź przez proste oddzieranie ręczne. Dla zapewnienia dokładnego rozdzielania, paskowy środek rozdzielający musi być łatwiejszy do rozdzielenia niż elementy obróbki blacharskiej wykonane z arkusza, które łączy.

Na fig. 5, przedstawiającej element 400 obróbki blacharskiej, środek rozdzielający 430 ma postać współpracujących, rozłączalnych środków sczepiających 431,432 usytuowanych w częściach brzegowych odpowiednio dwóch segmentów 410, 420, umożliwiając łatwe rozłączenie obydwu części od siebie bez użycia narzędzia. Pokazany środek sczepiający ma postać zagiętych części brzegowych, umożliwiających łatwe rozłączenie brzegów, a ponadto pozwala na pewną regulację szerokości dolnej części. Jak widać, ten typ połączenia można rozłączyć poprzez wzajemny ruch osiowy dwóch segmentów 410, 420. Jak to będzie opisane niżej, te środki sczepiające 431,432 umożliwiają także ponowne połączenie segmentów 410, 420.

Na fig. 6 obróbkę blacharską podzielono na dwie oddzielne obróbki blacharskie, dzieląc dolną część 721 na dwie części 721a i 721b w przybliżeniu równej wielkości, przy czym te dwie nowe obróbki blacharskie odpowiadają dwóm segmentom 710 i 720. Pierwszy segment 710 zamontowano pod oknem dachowym 701, a drugi segment 720 nad nim tak, że kołnierz 724 zachodzi na wierzch górnej części 726 ościeżnicy.

Elementy obróbki blacharskiej opisane w odniesieniu do fig. 3-6 można scharakteryzować jako połączone, jednostkowe elementy obróbki blacharskiej, służące dwojakiemu celowi. Uściślając, dla danego okna dachowego dostarcza się pojedynczy element obróbki blacharskiej, który w swej rozdzielonej postaci tworzy górny oraz dolny element obróbki blacharskiej, natomiast w swym połączonym stanie tworzy element obróbki blacharskiej do montażu pomiędzy górnym i dolnym oknem dachowym, np. gdy parę okien dachowych należy zamontować jedno nad drugim, dostarcza się dwa identyczne, połączone jednostkowe elementy obróbki blacharskiej, przy czym jeden służy jako dolna obróbka blacharska dla dolnego okna, jak również jako górna obróbka blacharska dla górnego okna, drugi zaś służy jako obróbka blacharska pomiędzy dwoma oknami.

W powyższym opisie, połączoną obróbkę blacharską rozdziela się w celu utworzenia dwóch indywidualnych elementów obróbki blacharskiej, jednak w przypadku, gdy środek rozdzielający ma postać środków sczepiających, górny i dolny element obróbki blacharskiej można również dostarczyć jako oddzielne elementy, które można następnie połączyć, aby służyły jako łącząca obróbka blacharska. W korzystnych postaciach, środki sczepiające są rozłączalne, umożliwiając zarówno montaż, jak i demontaż.

Ponadto, środki sczepiające mogą służyć jako środki do mocowania części fartuchowej, która może być dostarczana albo w połączeniu z elementem obróbki blacharskiej, bądź też może być dostarczana oddzielnie. Pokazano to na fig. 7, na której element 510 obróbki blacharskiej dla dolnej części ościeżnicy ma zagiętą dolną część brzegową 531 (odpowiadającą środkowi sczepiającemu 431 pokazanemu na fig. 5), który może służyć jako środek sczepiający zarówno dla elementu obróbki blacharskiej dla górnej części ościeżnicy (niepokazanej), jak też dla elementu fartuchowego 540, mającego dolny wolny brzeg 541 i odpowiedni środek sczepiający 542 wzdłuż swej górnej części brzegowej 543, przystosowany do połączenia z elementem 510 obróbki blacharskiej. Element fartuchowy może mieć budowę przekładkową, mając tłumiącą naprężenia i stabilizującą warstwę rdzeniową z materiału plastycznego, pokrytą co najmniej po jednej stronie arkuszem folii.

Chociaż wynalazek opisano w odniesieniu do jego korzystnych postaci, należy rozumieć, iż fachowcowi w tej dziedzinie mogą nasunąć się różnorodne zmiany i modyfikacje, i takie zmiany i modyfikacji planuje się objąć jako wchodzące w zakres załączonych zastrzeżeń. Przykładowo, pomiędzy współpracujące środki sczepiające można wprowadzić dodatkowy materiał uszczelniający.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza, zawierający pierwszy segment do połączenia z dolną częścią ościeżnicy pierwszej konstrukcji przenikającej przez dach i drugi przeciwległy segment do połączenia z górną częścią ościeżnicy usytuowanej poniżej, patrząc w kierunku spadku dachu, drugiej konstrukcji przenikającej przez dach, przy czym pierwszy i drugi segment tworzą podłużny, rynnopodobny element obróbki blacharskiej, znamienny tym, że pomiędzy pierwszym segmentem (110, 310) a drugim segmentem (120, 320), równolegle do podłużnego kierunku elementu obróbki blacharskiej, w dolnej, patrząc w kierunku prostopadłym względem połaci dachu, części łączącej te segmenty, są usytuowane środki rozdzielające (130, 330) w postaci manualnie usuwalnego paska łączącego część brzegową (331) pierwszego segmentu (310) z częścią brzegową (332) drugiego segmentu (320), do odłączania od siebie pierwszego segmentu (110, 310) i drugiego segmentu (120, 320).
2. 2. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 1, znamienny tym, że segmenty (110, 120; 310, 320) na co najmniej jednym swym końcu, patrząc w ich kierunku podłużnym, mają segment narożny (111, 112) usytuowany prostopadle do kierunku podłużnego elementu obróbki blacharskiej.