PL248550B1 - Kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę oraz jej zastosowanie - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę charakteryzująca się tym, że zawiera: 1,0 - 99% rozpuszczalnika organicznego, 0,1 - 10,0% wagowych auranofiny i syrosyngopiny we wzajemnym stosunku molowym od 3:1 do 1:3 ewentualnie 0 - 3,0% substancji konserwujących, i wodę dopełniającą do 100% i charakteryzująca się tym, że stanowi roztwór w albuminie ludzkiej zawierający: 1,0 - 50,0% albuminy 0,1 - 10,0% wagowych auranofiny i syrosyngopiny we wzajemnym stosunku molowym od 3:1 do 1:3 ewentualnie 0 - 3,0% substancji konserwujących, i wodę dopełniającą do 100% lub podobny roztwór wodny oraz charakteryzująca się tym, że roztwory auranofiny i syrosyngopiny są zawarte w liposomie razem lub oddzielnie i zawiera: 1,0 - 30,0% wagowych fosfolipidów i pegylowanych fosfolipidów, 0,1 - 2% wagowych auranofiny i syrosyngopiny w stosunku molowym od 3:1 do 1:3 buforowany roztwór wodny uzupełniający do 100%. Zgłoszenie obejmuje też zastosowanie przedmiotowej kompozycji farmaceutycznej i produkt leczniczy zawierający tę kompozycję.

Description

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę oraz jej zastosowanie.

Stan techniki:

Ze stanu techniki znana jest kompozycja przeciwnowotworowa zawierająca auranofinę i związek sulfhydrylowy oraz ich zastosowanie według opisu patentowego WO2022142131. Przez zastosowanie kombinacji auranofiny i związku sulfhydrylowego, przezwycięża się defekt auranofiny, która nie jest w stanie skutecznie hamować proliferacji komórek rakowych w normalnych warunkach fizjologicznych. Po połączeniu ze związkiem sulfhydrylowym, auranofina może hamować wzrost guzów, co wskazuje, że połączone zastosowanie auranofiny i związku sulfhydrylowego można stosować jako kombinację leków przeciwrakowych. Innym rozwiązaniem jest rozwiązanie ujawnione w opisie patentowym TW202214245, które jest kompozycją farmaceutyczną do leczenia raka, zawierającą dowolne dwa leki spośród leków nienowotworowych wybranych z grupy składającej się z paroksetyny, pirwinu, niklosamidu, zydowudyny, albendazolu, kwasu alendronowego, auranofiny, karbimazolu, deksametazonu, flubendazolu, lowastatyny, pirymetamina, besylan amlodypiny, azelnidypina, disulfiram, fasudil i klodronian. Kompozycja farmaceutyczna może nie tylko skutecznie zmniejszać żywotność komórek rakowych, ale również może wykazywać synergizm przekraczający wartość 1,3.

Znaną kompozycją do leczenia raka jest kompozycja opisana w dokumencie KR20200002160, która zawiera mesupron i auranofinę jako składniki aktywne. Kompozycja indukuje nadprodukcję aktywnego tlenu i indukuje dysfunkcję mitochondriów, a zatem może być stosowana w leczeniu raka.

Jeszcze innym rozwiązaniem jest kompozycja ujawniona w opisie patentowym KR20160008827, który dotyczy kompozycji farmaceutycznej do zwiększania wrażliwości na lek przeciwrakowy, zawierającej jako składnik aktywny inhibitor aktywności lub ekspresji kalikreiny 6 (KLK6). Według rozwiązania stwierdzono, że auranofina zmniejsza przeżywalność komórek raka żołądka z niedoborem KLK6, a ekspresja KLK6 z powodu aktywności p53 zwiększa indukcję autofagii. W związku z tym kompozycję według wynalazku można stosować jako środek wzmacniający wrażliwość na leki przeciwnowotworowe i w sposobie badania przesiewowego poprzez hamowanie aktywności autofagii przy użyciu inhibitora aktywności lub ekspresji KLK6 i LC3B.

Terapia przeciwnowotworowa wykorzystuje kombinację interwencji terapeutycznych, takich jak chirurgia, radioterapia i chemioterapia. Chirurgia i radioterapia są zazwyczaj ograniczone lokalnie do głównego miejsca wzrostu guza, podczas gdy chemioterapia jest stosowana w celu zapobiegania ponownemu wzrostowi guza lub przeciw odległym ogniskom guza. Środki chemioterapeutyczne są również stosowane w celu zmniejszenia wzrostu guza w celu kontrolowania progresji choroby, gdy radioterapia lub chirurgia nie są opcją. Leki chemioterapeutyczne najskuteczniej stosuje się w terapii skojarzonej. Uzasadnieniem jest zastosowanie leków, które działają poprzez różne mechanizmy w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa rozwoju lekoopornych komórek rakowych. Terapia skojarzona umożliwia również, w przypadku niektórych kombinacji leków, optymalną łączoną dawkę w celu zminimalizowania skutków ubocznych. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ standardowe środki chemioterapeutyczne celują w istotne procesy komórkowe, takie jak replikacja DNA, podział komórek lub indukują uszkodzenie DNA, a zatem mają ogólny efekt cytotoksyczny. Wreszcie, leczenie skojarzone dwoma związkami może ujawnić nieoczekiwane synergizmy i wywołać efekty nie wywołane przez pojedynczy związek. W ostatnich latach leki są również stosowane w warunkach neoadiuwantowych, tj. przed operacją, w celu zmniejszenia masy guza lub poprawy długoterminowego przeżycia.

Chemioterapia jest planowana tak, aby w sposób efektywny wpływać na wybrane procesy metaboliczne różniące komórki nowotworowe od komórek prawidłowych Jednym z celów jest zaburzenie równowagi ox-redoks i równowagi kwas - zasada w mitochondriach. Wewnętrzny stres oksydacyjny jest cechą charakterystyczną nowotworu sprzyja, która rozwojowi i progresji nowotworu [Schumacher PT. Reactive oxygen species in cancer cells: live by the sword, die by the sword. Cancer Cell. 2006; 10: 175-176.]. W odpowiedzi na zwiększone poziomy reaktywnych form tlenu (ROS) i ich toksyczne działanie, komórki wykształciły szereg ścieżek przetrwania, które obejmują ekspresję cząsteczek przeciwutleniaczy i cząsteczek odpowiedzi na stres. Układ tioredoksynowy (Trx) jest jednym z głównych układów antyoksydacyjnych utrzymujących wewnątrzkomórkową homeostazę redoks [Lu J, Holmgren A. The thioredoxin antioxidant system. Free Radic Biol Med. 2014; 66: 75-87.]. System Trx składa się z tioredoksyny 1 (Trx1), komórkowego białka redoks, enzymu reduktazy tioredoksyny 1 (TrxR1) i NADPH. Układ Trx utrzymuje komórkową homeostazę redoks poprzez bezpośrednie wiązanie ROS [Das KC,

Das CK. Thioredoxin, a singlet oxygen quencher and hydroxyl radical scavenger: redox independent functions. Das KC, Das CK. Thioredoxin, a singlet oxygen quencher and hydroxyl radical scavenger: redox independent functions. Biochemical and biophysical research communications. 2000 Oct 22; 277(2):443-7. Ponadto Trx1 reguluje również różne czynniki transkrypcyjne wrażliwe na równowagę redoks, działając jako kofaktor w celu redukcji określonych reszt cysteinowych [Bloomfield KL, Osborne SA, Kennedy DD, Clarke FM, Tonissen KF. Thioredoxin-mediated redox control of the transcription factor 1 and regulation of the thioredoxin gene promoter. Gene. 2003; 319: 107-116.; Hirota K, Matsui M, Iwata S, Nishiyama A, Mori K, Yodoi J. AP-1 transcriptional activity is regulated by a direct association between thioredoxin and Ref-1. Proc Natl Acad Sci USA. 1997; 94: 3633-3638.]. Trx1 działa również jako czynnik wzrostu, który stymuluje proliferację komórek rakowych i wzrost guza oraz hamuje spontaniczną i polekową apoptozę [Baker A, Payne CM, Briehl MM, Powis G. Thioredoxin, a gene found overexpressed in human cancer, inhibits apoptosis in vitro and in vivo. Cancer Res. 1997; 57: 51625167]. Ekspresja i aktywność Trx1 jest podwyższona w wielu ludzkich typach raka, co koreluje z proliferacją, przeżyciem i chemoopornością komórek rakowych [Lincoln DT, Ali Emadi EM, Tonissen KF, Clarke FM. The thioredoxin-thioredoxin reductase system: over-expression in human cancer. Anticancer Res. 2003; 23: 2425-2433.; Kim SJ, Miyoshi Y, Taguchi T, Tamaki Y, Nakamura H, Yodoi J, Kato K, Noguchi S. High thioredoxin expression is associated with resistance to docetaxel in primary breast cancer. Clin Cancer Res. 2005; 11: 8425-8430], a jej zahamowanie prowadzi do apoptozy komórek rakowych [19. Liu JJ, Liu Q, Wei HL, Yi J, Zhao HS, Gao LP. Inhibition of thioredoxin reductase by auranofin induces apoptosis in adriamycin-resistant human K562 chronic myeloid leukemia cells. Pharmazie. 2011; 66: 440-444.].

Pomimo rozwoju wielu strategii przeciwnowotworowych do chwili obecnej nowotwory takie jak rak trzustki, piersi czy płuca pozostają nieuleczalną chorobą nowotworową z lekoopornością prowadzącą do nawrotu choroby. Dlatego pilnie potrzebne jest opracowanie nowych terapii i strategii leczenia lekoopornych typów nowotworów. Wiele z dostępnych obecnie leków przeciwnowotworowych, indukuje apoptozę poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowego poziomu ROS i stresu oksydacyjnego [Kim SJ, Miyoshi Y, Taguchi T, Tamaki Y, Nakamura H, Yodoi J, Kato K, Noguchi S. High thioredoxin expression is associated with resistance to docetaxel in primary breast cancer. Clin Cancer Res. 2005; 11: 84258430]. Jednak komórki rakowe zwiększają swoją zdolność antyoksydacyjną w odpowiedzi na zwiększony stres oksydacyjny, aby uniknąć toksycznego działania leków. Dlatego terapie, które hamują aktywność wewnątrzkomórkowych antyoksydantów, zaburzając homeostazę redoks, mogą zapewnić skuteczniejszą terapię przeciwnowotworową.

Leki chemioterapeutyczne są najskuteczniej stosowane w kombinacji skojarzonej. Uzasadnieniem jest stosowanie leków, które działają poprzez różne mechanizmy w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa rozwoju lekoopornych komórek nowotworowych. Terapia skojarzona umożliwia również, w przypadku niektórych kombinacji leków, optymalne określenie dawki, aby zminimalizować skutki uboczne. W standardzie ma to kluczowe znaczenie ponieważ ogranicza cytotoksyczność w odniesieniu do komórek prawidłowych. Niejednokrotnie, kombinacja kilku leków może ujawnić nieoczekiwane synergiczne efekty poprawiające terapeutyczną skuteczność chemioterapii.

Syrosingopina jest syntetyczną pochodną rezerpiny, wprowadzoną klinicznie w latach pięćdziesiątych jako środek przeciwnadciśnieniowy i przeciwpsychotyczny [G. R. Herrmann, E. B. Vogelpohl, M. R. Hejtmancik and J. C. Wright, Therapy of hypertension with orally given syrosingopine, J Am Med Assoc., vol. 169, no. 14, pp. 1609-1612, 1959.] Chociaż była stosowana klinicznie, Syrosingopina nie była zbadana i stosowana w terapii przeciwnowotworowej.

Auranofina jest lekiem zatwierdzonym do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów, ale jest badana pod kątem potencjalnego zastosowania terapeutycznego w wielu innych chorobach, w tym raku, zaburzeniach neurodegeneracyjnych, HIV/AIDS, zakażeniach pasożytniczych i zakażeniach bakteryjnych [Tejman-Yarden i in. (Antimicrob Agents Chemother 57:2029-2035, 2013)]. Główny mechanizm działania auranofiny polega na hamowaniu enzymów redukcyjnych/oksydacyjnych (redoks), które są niezbędne do utrzymania wewnątrzkomórkowego poziomu reaktywnych form tlenu. Hamowanie tych enzymów prowadzi do komórkowego stresu oksydacyjnego i wewnętrznej apoptozy [Pessetto et al. (Mol Cancer Ther 12:1299-1309, 2013), Fan i in. (Cell Death Dis 5:e1191, 2014), Fiskus i in. (Cancer Res 74:2520-2532, 2014), Marzano i in. (Free Radic Biol Med 42:872-881,2007)]. Leki takie jak auranofina, syrosingopina, które zostały już zatwierdzone do stosowania u ludzi [Tejman-Yarden et al. (Antimicrob Agents Chemother 57:2029-2035, 2013)] można stosunkowo szybko wprowadzić do użytku klinicznego w przypadku innych chorób i za ułamek kosztów nowych leków.

Celem niniejszego tu opisanego wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna do leczenia raka trzustki.

Rak trzustki jest uważany za jeden z najgorzej rokujących nowotworów i najtrudniejszy do leczenia. Potencjalne wyleczenie raka trzustki jest możliwe tylko poprzez resekcję chirurgiczną, a dodatkowa chemioterapia adiuwantowa poprawia przeżywalność. Obecnie najczęściej stosowaną terapią uzupełniającą jest FOLFIRINOX, czyli połączenie: 5-fluorouracylu, irynotekanu, oksaliplatyny i leukoworyny. Przeżycie wolne od choroby uległo wydłużeniu w grupie FOLFIRINOX (z 12,8 miesiąca do 21,6 miesiąca).

Istotą wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę charakteryzująca się tym, że zawiera:

a. 1,0-99% rozpuszczalnika organicznego,

b. 0,1-10,0% wagowych auranofiny i syrosyngopiny we wzajemnym stosunku molowym od 3:1 do 1:3,

c. ewentualnie 0-3,0% substancji konserwujących, i

d. wodę dopełniającą do 100%.

Kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę charakteryzująca się tym, że stanowi roztwór w albuminie ludzkiej zawierający:

a. 1,0-50,0% albuminy

b. 0,1-10,0% wagowych auranofiny i syrosyngopiny we wzajemnym stosunku molowym od 3:1 do 1:3,

c. ewentualnie 0-3,0% substancji konserwujących, i

d. wodę dopełniającą do 100% lub podobny roztwór wodny.

Kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę charakteryzująca się tym, że roztwory auranofiny i syrosyngopiny są zawarte w liposomie razem lub oddzielnie i zawiera:

a. 1,0-30,0% wagowych fosfolipidów i pegylowanych fosfolipidów,

b. 0,1-2% wagowych auranofiny i syrosyngopiny w stosunku molowym od 3:1 do 1:3,

c. buforowany roztwór wodny uzupełniający do 100%.

Kompozycja farmaceutyczna charakteryzująca się tym, że substancje konserwujące wybiera się spośród grupy obejmującej fenoksyetanol, glikole lub pochodne gliceryny.

Jako albuminę stosuje się korzystnie albuminę ludzką.

Jako rozpuszczalniki organiczne stosuje się korzystnie polietylen, DMSO lub glikol propylenowy.

Kompozycja w zależności od zastrzeżenia, że ma postać liposomów jedno- lub wielowarstwowych.

Kompozycja farmaceutyczna według wynalazku ma postać roztworu do podania dożylnego, zawiesiny, tabletki lub kapsułki do zastosowania w leczeniu raka trzustki.

W badaniach stwierdzono nieoczekiwanie, że kombinacja dwóch leków: przeciw nadciśnieniowej Syrongipiny i przeciwzapalnej Auranofiny jest szczególnie skuteczna w badaniach in vitro dla wybranych linii komórek nowotworowych, w tym komórek raka trzustki oraz sutka. Nieoczywistym okazało się, że opisane połączenie składników kompozycji prowadzi do blokowania procesów metabolicznych w komórce nowotworowej poprzez obniżenie cytoplazmatycznego pH w wyniku blokowania wyrzutu kwasu mlekowego, tworzonego z pirogronianu w komórkach nowotworowych podczas syntezy ATP na drodze glikolizy. Obniżenie pH blokuje procesy metaboliczne w komórce nowotworowej. Opisane tu efekty możliwe są właśnie poprzez połączenie syrosingopiny i auranofiny w odpowiednich proporcjach. Kierując się tą przesłanką zrealizowano serie badań i wykazano synergiczny efekt kombinacji auranofina-syrosingopina w badaniach in vitro na liniach komórkowych. Badania aktywności biologicznej syrosingopiny i auranofiny przeprowadzono na dwóch liniach komórkowych raka trzustki: pierwotnej BxPC-3 i przerzutowej AsPC-1 oraz na linii ludzkiego raka sutka MDA-MB 231.

Jako linię kontrolną zastosowano normalne ludzkie fibroblasty skóry (NHDF). Komórki traktowano wolną syrosingopiną i auranofiną przez 72 godziny w 37 stopniach Celsjusza. Przetestowano odpowiedni zakres stężeń od 0,1 gM do 20 μΜ. Przeżycie komórek badano w obecności samej syrosingopiny i auranofiny, a także kombinacji obu leków w stosunku molowym 1:1 (fig. 1, fig. 2, fig. 3) i 2:1, (fig. 4, fig. 5, fig. 6) gdzie stężenie syrosingopiny było dwukrotnie wyższe. Wskaźnik przeżycia komórek obliczono na podstawie wyników testu cytotoksyczności SRB.

Wyniki badań wykazały, że zarówno syrosingopiną, jak i auranofina wykazują wysoką aktywność biologiczną przeciwko liniom komórkowym raka trzustki, przy czym linia BxPC-3 okazała się bardziej wrażliwa. Porównując działanie tych dwóch związków, auranofina jest bardziej toksyczna niż syrosingopina, biorąc pod uwagę zarówno komórki rakowe, jak i kontrolne. Co zaskakujące, syrosingopina znacząco zwiększa aktywność przeciwnowotworową auranofiny, co sugeruje, że między tymi substancjami występuje efekt synergiczny. Ponadto oba leki nie powodowały wyraźnej śmiertelności komórek prawidłowych. Tak więc połączenie syrosingopiny i auranofiny stanowi obiecujący kierunek przyszłego leczenia raka trzustki.

Uzyskane wyniki przedstawiono na poniższych wykresach na których fig. 1 przedstawia efekt auranofiny i syrosingopiny (stosunek molowy 1:1) dla linii komórkowych BxPC-3, fig. 2 efekt auranofiny i syrosingopiny (stosunek molowy 1:1) dla linii komórkowych AsPC-1, fig. 3 efekt auranofiny i syrosingopiny (stosunek molowy 1:1) dla linii komórkowych NHDF, Fig. 4 efekt auranofiny i syrosingopiny (stosunek molowy 1:2) dla linii komórkowych BxPC-3, Fig. 5 efekt auranofiny i syrosingopiny (stosunek molowy 1:2) dla linii komórkowych AsPC-1, Fig. 6 efekt auranofiny i syrosingopiny (stosunek molowy 1:2) dla linii komórkowych NHDF.

Wynalazek przedstawiono w przykładach realizacji.

Przykład 1

Roztwór wodno-organiczny auranofiny i syrosyngopiny do podawania dożylnego.

mg auranofiny i 10 mg syrosyngopiny odważono do naczynia szklanego o pojemności 25 ml a następnie dodano w 6 ml rozpuszczalnika PEG 400 mieszając całość w temperaturze 20°C do momentu rozpuszczenia leków. Po rozpuszczeniu leków do roztworu dodano powoli 14 ml wody, stale mieszając mieszadłem magnetycznym. Uzyskany roztwór wodno-organiczny może być podany w postaci nierozcieńczonej lub rozcieńczony roztworem 5% glukozy. Roztwór jest stabilny przez miesiąc w temperaturze 4°C.

Kompozycję według wynalazku wytwarza się sposobem obejmującym następujące etapy:

- odważanie i odmierzanie składników

- łączenie składników ze sobą

- mieszanie składników w celu ich rozpuszczenia

- dodawanie fazy wodnej

Proces odważania dotyczy substancji aktywnych. Odmierzanie dotyczy jednego z wybranych zaakceptowanych farmaceutycznie rozpuszczalników organicznych w celu uzyskania roztworu rzeczywistego auranofiny lub syrosyngopiny. Zgodnie z wynalazkiem mieszanie i rozpuszczanie może odbywać się w odpowiednich szklanych naczyniach w których roztwór mieszany jest przy prędkości 50-250 rpm. Ogrzewanie prowadzi się standardowymi technikami w zakresie temperatur 20-40°C. Czas mieszania w celu uzyskania roztworu rzeczywistego wynosi nie mniej niż 15 minut w temperaturze 20°C i nie mniej niż 5 minut w temperaturze 40°C. Do uzyskanego roztworu organicznego powoli wkraplana jest faza wodna (woda) w celu uzyskania roztworu nadającego się do podania dożylnego. Czas wkraplania fazy wodnej powinien wynosić co najmniej 1 minutę do ok 5 minut.

P rzy kła d 2

Kompleksy ludzkiej albuminy z auranofinę i syrosyngopiną.

0 mg syrosingopiny oraz 10 mg auranofiny rozpuszczono w 2 ml DMSO a następnie powoli (5 min.) dodawano do 25 ml stale mieszanego 20% roztworu ludzkiej albuminy o czystości farmaceutycznej o temperaturze 37°C. Po uzyskaniu wysycenia albuminy lekami roztwór albuminy rozcieńczono solą fizjologiczną do 0,5 I. Preparat jest stabilny jedną dobę w 4°C.

Kompozycję według wynalazku wytwarza się sposobem obejmującym następujące etapy:

- odważanie i odmierzanie składników

- rozpuszczanie leków w DMSO

- ogrzewanie roztworu albuminy

- powolne wkrapianie roztworu auranofiny lub syrosyngopiny w DMSO do roztworu albuminy.

Proces odważania dotyczy substancji aktywnych. Odmierzanie dotyczy DMSO w celu uzyskania roztworu rzeczywistego auranofiny lub syrosyngopiny. Zgodnie z wynalazkiem mieszanie i rozpuszczanie może odbywać się w odpowiednich szklanych naczyniach w których roztwór mieszany jest przy prędkości 50-250 rpm w temperaturze pokojowej lub wyższej, przy czym nie wyższej niż 40°C. Czas mieszania w celu uzyskania roztworu rzeczywistego wynosi nie mniej niż 15 minut w temperaturze 20°C i nie mniej niż 5 minut w temperaturze 40°C. Do 20% komercyjnego roztworu powoli wkraplana jest faza organiczna w celu uzyskania kompleksu leków z albuminą nadającego się do podania dożylnego. Czas wkraplania fazy wodnej powinien wynosić co najmniej 5 do 15 minut w temperaturze 37°C. Mieszanie powinno odbywać się przy pomocy mieszadła łopatkowego przy prędkości 50-250 rpm.

Przykład 3

Liposomalna postać auranofiny i syrosyngopiny do podania dożylnego, w której auranofina lub syrosyngopina są oddzielnie zamknięte w stosunku wagowym lek : lipid 1:20 i użyte razem do podania dożylnego.

Liposomalna auranofina.

mg auranofiny oraz 200 mg mieszaniny lipidów DPPC:DSPE-PEG 2000 (95:5 mol/mol) rozpuszczono w 5 ml cykloheksanu z dodatkiem metanolu (1%). Roztwór zamrożono w ciekłym azocie a następnie poddano liofilizacji przez 12 godzin. Uzyskany liofilizat uwodniono 10 ml roztworu soli fizjologicznej w temperaturze 50°C intensywnie mieszając. Uzyskane liposomy wielowarstwowe zawierające auranofinę poddano procesowi ekstruzji w ekstruderze liposomowym przeciskając liposomy sześciokrotnie przez filtr poliwęglanowy o wielkości porów 200 nm. Uzyskano liposomy jednowarstwowe o wielkości 155 nm i wydajności inkorporacji 97,8%. Uzyskano kompozycję o następującym składzie (% wagowe): 1,668% DPPC, 0,3318% DSPE-PEG 2000 0,1% auranofiny i 97,9% wody.

Liposomalna syrosingopina.

mg syrosingopiny oraz 200 mg mieszaniny lipidów DPPC:DSPE-PEG 2000 (95:5 mol/mol) rozpuszczono w 5 ml cykloheksanu z dodatkiem metanolu (1%). Roztwór zamrożono w ciekłym azocie a następnie poddano liofilizacji przez 12 godzin. Uzyskany liofilizat uwodniono 10 ml roztworu soli fizjologicznej w temperaturze 50°C intensywnie mieszając. Uzyskane liposomy wielowarstwowe zawierające syrosingopinę poddano procesowi ekstruzji w ekstruderze liposomowym przeciskając liposomy sześciokrotnie przez filtr poliwęglanowy o wielkości porów 200 nm. Uzyskano liposomy jednowarstwowe o wielkości 135 nm i wydajności inkorporacji 92,7%.

Uzyskano kompozycję o następującym składzie (% wagowe): 1,668% DPPC, 0,3318% DSPEPEG 2000 0,1% syrosyngopiny i 97,9% wody.

Przykład 4

Liposomalna postać auranofiny i syrosyngopiny do podania dożylnego, w której auranofina i syrosyngopina są zamknięte razem w jednym liposomie w stosunku molowym 1:1 i w stosunku wagowym lek : lipid 1:20 i użyte do podania dożylnego.

mg auranofiny, 5 mg syrosyngopiny oraz 200 mg mieszaniny lipidów DPPC:DSPE-PEG 2000 (95:5 mol/mol) rozpuszczono w 5 ml cykloheksanu z dodatkiem metanolu (1%). Roztwór zamrożono w ciekłym azocie a następnie poddano liofilizacji przez 12 godzin. Uzyskany liofilizat uwodniono 10 ml roztworu soli fizjologicznej w temperaturze 50°C intensywnie mieszając. Uzyskane liposomy wielowarstwowe zawierające auranofinę i syrosyngopinę poddano procesowi ekstruzji w ekstruderze liposomowym przeciskając liposomy sześciokrotnie przez filtr poliwęglanowy o wielkości porów 200 nm. Uzyskano liposomy jednowarstwowe o wielkości 147 nm i wydajności inkorporacji syrosyngipiny 96,2% oraz auranofiny 93,5%.

Uzyskano kompozycję o następującym składzie (% wagowe): 1,668% DPPC, 0,3318% DSPEPEG 2000 0,05% syrosyngopiny, 0,05% auranofiny i 97,9% wody.

Kompozycję auranofiny lub syrosyngopiny według wynalazku wytwarza się sposobem obejmującym następujące etapy:

- odważanie składników lipidowych formulacji i leków

- rozpuszczanie składników lipidowych i leków w fazie organicznej

- liofilizowanie roztworu organicznego leków i lipidów

- uwadnianie liofilizatu przy użyciu fazy wodnej i dokonanie wstępnej homogenizacji

- ekstrudowanie uzyskanych liposomów wielowarstwowych

Odważanie pozwala uzyskać odpowiednie proporcje składników i może być wykonane przy użyciu standardowych urządzeń. Proces rozpuszczania lipidów i auranofiny lub syrosyngopiny powinien odbywać się w zakręcanym szklanym naczyniu zaopatrzonym w korek z przekładką teflonową w celu uniknięcia wypłukania plastyfikatorów. Temperatura procesu rozpuszczania lipidów i auranofiny lub syrosyngopiny w rozpuszczalnikach organicznych powinna mieścić się w zakresie 30-50°C a proces ogrzewania może być przeprowadzony standardowymi technikami. Zamrożenie roztworu organicznego zawierającego lipidy oraz auranofinę lub syrosyngopinę najlepiej dokonać w ciekłym azocie lub mieszaninie rozpuszczalników organicznych takich jak aceton lub octan etylu zmieszanych z suchym lodem. Proces liofilizacji przeprowadza się w standardowych urządzeniach do liofilizacji w których ciśnienie wynosi nie więcej niż 1000 mBar. Uwadnianie suchego liofilizatu powinno być przeprowadzone w kontrolowanych warunkach w temperaturze 50°C. Mogą być do tego użyte standardowe urządzenia typu łaźnia wodna z dokładną regulacją temperatury. Ogrzane próbki powinny być poddane wstępnej homogenizacji przy użyciu tak zwanego worteksu lub nawet przy użyciu łaźni ultradźwiękowej. Uzyskane liposomy wielowarstwowe powinny być następnie poddane procesowi ekstruzji lub homogenizacji wysokociśnieniowej w celu uzyskania cząstek o niewielkich rozmiarach, które wykazują wyższą stabilność podczas przechowywania, nie zatykają kapilar w płucach pacjentów i mają dobrą farmakokinetykę. Według wynalazku proces ekstruzji wykonuje się przy użyciu odpowiedniego ekstrudera wysokociśnieniowego w którym duże liposomy przeciska się przez filtry poliwęglanowe o zdefiniowanej wielkości por. Korzystnie w przypadku liposomalnej auranofiny lub syrosyngopiny można wykorzystać filtr o wielkości por 200 nm. Ciśnienia jakie mogą być użyte to kilka kilkanaście Bar w zależności od składu lipidowego oraz zawartości lipidów w kompozycji. Alternatywnie proces homogenizacji liposomów (zmniejszania ich rozmiarów) może być przeprowadzony przy użyciu homogenizatora wysokociśnieniowego w temperaturze 40-60°, korzystnie 50°C i ciśnieniach wynoszących od 50 do 300 Bar. Innym możliwym sposobem jest poddanie próbek procesowi sonikacji przy użyciu sonikatora z tytanową sondą przy czym warunki sonikacji poza temperaturą, która powinna wynosić ok. 50°C, powinny być dobrane do objętości próbki, zawartości lipidów oraz kształtu naczynia.

Claims (8)

1. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę, znamienna tym, że zawiera: a. 1,0-99% rozpuszczalnika organicznego,

b. 0,1-10,0% wagowych auranofiny i syrosyngopiny we wzajemnym stosunku molowym od 3:1 do 1:3,

c. ewentualnie 0-3,0% substancji konserwujących, i

d. wodę dopełniającą do 100%.

2. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę, znamienna tym, że stanowi roztwór w albuminie ludzkiej zawierający:

a. 1,0-50,0% albuminy

b. 0,1-10,0% wagowych auranofiny i syrosyngopiny we wzajemnym stosunku molowym od 3:1 do 1:3,

c. ewentualnie 0-3,0% substancji konserwujących, i

d. wodę dopełniającą do 100% lub podobny roztwór wodny.

3. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca auranofinę, znamienna tym, że roztwory auranofiny i syrosyngopiny są zawarte w liposomie razem lub oddzielnie i zawiera:

a. 1,0-30,0% wagowych fosfolipidów i pegylowanych fosfolipidów,

b. 0,1-2% wagowych auranofiny i syrosyngopiny w stosunku molowym od 3:1 do 1:3, c. buforowany roztwór wodny uzupełniający do 100%.

4. Kompozycja farmaceutyczna według zastrz. 1-2, znamienna tym, że substancje konserwujące wybiera się spośród grupy obejmującej fenoksyetanol, glikole lub pochodne gliceryny.

5. Kompozycja farmaceutyczna według zastrz. 2, znamienna tym, że jako albuminę stosuje się korzystnie albuminę ludzką.

6. Kompozycja farmaceutyczna według zastrz. 1-2, znamienna tym, że jako rozpuszczalniki organiczne stosuje się korzystnie polietylen, DMSO lub glikol propylenowy.

7. Kompozycja farmaceutyczna według zastrz. 3, znamienna tym, że ma postać liposomów jedno- lub wielowarstwowych.

8. Kompozycja farmaceutyczna określona w zastrz. 1-3, w postaci roztworu do podania dożylnego, zawiesiny, tabletki lub kapsułki do zastosowania w leczeniu raka trzustki.