PL248864B1 - Konstrukcja nośna dla paneli fotowoltaicznych oraz połaciowy system fotowoltaiczny zawierający konstrukcję nośną dla paneli fotowoltaicznych - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest konstrukcja nośna dla paneli (1) fotowoltaicznych, mająca zastosowanie dla instalacji montowanych na dachach budynków, zarówno dla dachów o małym, jak i dużym spadku połaci dachowej. Konstrukcja w szczególności przeznaczona jest dla dużych powierzchni dachowych o jednolitym pochyleniu, dla których pomimo wielu montowanych paneli (1) zapewnia wysoką precyzję ich posadowienia. Przedmiotem zgłoszenia jest także zastosowanie tej konstrukcji jako panelowego systemu fotowoltaicznego. Konstrukcja nośna dla paneli fotowoltaicznych jest taka, że stosowana jest dla instalacji montowanych no dachach budynków, gdzie panele (1) fotowoltaiczne, jako połaciowy system fotowoltaiczny, montowane są do deskowania dachu osłoniętego matami funkcyjnymi, poprzez zainstalowane na nim elementy pośrednie z zastosowaniem połączenia śrubowego jako mocowania stałego. Elementy pośrednie są rozmieszczone na dachu bezpośrednio jako szalunek przynajmniej na części deskowania dachu, a wśród elementów pośrednich znajdują się zamknięte profile (4) metalowe rozmieszczone równolegle względem siebie, natomiast panele (1) fotowoltaiczne rozmieszczone są jeden obok drugiego, ale z dystansem względem siebie, który to dystans zakryty jest maskownicą górną. Wśród elementów pośrednich (3) znajdują się pionowe podpory pierwsze mocowane punktowo do deskowania dachu w układzie kartezjańskim, a do pionowych podpór pierwszych przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego, dzięki nasadzeniu na wypusty pionowych podpór poprzedzający profil (4) przed pionową podporą na jej wypust pierwszy skierowany ku kalenicy następujący profil (4) za pionową podporą na jej wypust drugi skierowany ku dolnej krawędzi dachu. Do profili (4) metalowych mocowane są panele (1) fotowoltaiczne tak, że ustawione są na zakładkę z nawisem skierowanym ku dolnej krawędzi dachu, dzięki temu, że wypust pierwszy podpór pierwszych jest uniesiony względem wypustu drugiego podpór pierwszych przynajmniej o grubość panelu (1) fotowoltaicznego. Pionowa podpora pierwsza posiada płaską (13), w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory (14), poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe. Maskownica górna jest dla paneli (1) fotowoltaicznych elementem dociskowym, ustawionym ponad nimi wzdłuż i łączonym pomiędzy krawędziami (7) sąsiadujących paneli (1) fotowoltaicznych do profili (4) metalowych wstawionych poniżej nich. Przedmiotem zgłoszenia jest również zastosowanie konstrukcji nośnej dla paneli fotowoltaicznych.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja nośna dla paneli fotowoltaicznych, mająca zastosowanie dla instalacji montowanych na dachach budynków, zarówno dla dachów o małym, jak i dużym spadku połaci dachowej. Konstrukcja w szczególności przeznaczona jest dla dużych powierzchni dachowych o jednolitym pochyleniu, dla których pomimo wielu montowanych paneli zapewnia wysoką precyzję ich posadowienia. Przedmiotem wynalazku jest także połaciowy system fotowoltaiczny zawierający konstrukcję nośną dla paneli fotowoltaicznych.

Wiadomym jest, że panele fotowoltaiczne montowane są na konstrukcjach wsporczych, stanowiących dla paneli konstrukcję nośną. Panele nie są układane bezpośrednio, ani na gruncie, ani na budynkach, gdyż z przyczyn technicznych wymagają przynajmniej uchwytów, które to jako łączniki pomiędzy każdym panelem z osobna, a miejscem posadowienia, umożliwiają stabilne i kierunkowe osadzenie ogniw fotowoltaicznych zebranych na panelu, w ramie lub bez ramy. Panele ustawiane są kątowo w stronę Słońca, celem zamiany energii pochodzącej ze Słońca na prąd elektryczny, transportowany dalej kablami elektrycznymi do centrali systemu, a dalej do rozdzielni elektrycznej, oczywiście za pomocą kabli elektrycznych. Konstrukcje nośne, bądź są wyposażone od razu w elementy dodatkowe o charakterze prowadnic dla kabli, bądź pozwalają na ich podczepianie. Konstrukcje nośne co do zasady składają się wyłącznie z uchwytów mocowanych do podłoża, jakim w przypadku budynków są pokrycia dachowe, bądź dodatkowo posiadają kratownicowe lub liniowe prowadnice, do których pośrednio mocowane są panele, lub przynajmniej są na nich wspierane i podtrzymywane nimi. Konstrukcje nośne, w zależności od ilości montowanych na nich paneli mogą być przeznaczone nawet tylko na pojedynczy panel, np. wówczas występują w postaci pojemników pozbawionych pokrywy, którą zastępuje panel, precyzyjnie montowany do górnych krawędzi ścian pojemnika, które to także mogą być skośnie biegnące celem uzyskania właściwego kąta padania promieni słonecznych na panel. Inne konstrukcje nośne utrzymują na sobie rząd paneli ustawionych pod konkretnym kątem względem podłoża, optymalizując ilość uzyskanej energii słonecznej, a jeszcze inne utrzymują na sobie kilka rzędów równolegle względem siebie mocowanych paneli. Przy wyborze konstrukcji nośnej należy uwzględnić warunki otoczenia, na które składa się choćby zacienienie i ustawienie budowli względem geograficznych stron świata, optymalizująco względem kierunku południowego. Konstrukcje nośne dla stabilizacji mogą być także wyposażane w balast dociążeniowy, aby zachować stabilność całości układu paneli, dla niekorzystnych warunków atmosferycznych. Wybór konstrukcji nośnej przede wszystkim jednak zależy od podłoża, do którego mocowana jest owa konstrukcja nośna, przy czym do tej pory w przypadku budynków i montażu paneli fotowoltaicznych na połaciach dachowych, konstrukcje nośne osadzane były na pokryciu dachu, tzn. zamiennie nad: dachówką, blachodachówką, blachą trapezową, blachą płaską, strzechą, łupkiem, papą, bądź gontem. Przykładowe, znane realizacje przedstawiane bywały również jako wynalazki lub wzory użytkowe, celem uzyskania na takie konstrukcje ochrony prawnej.

Ze zgłoszenia polskiego wynalazku o numerze P.436204 znany jest uniwersalny stelaż stanowiący konstrukcję wsporczą do montażu paneli fotowoltaicznych na dachach płaskich i o niewielkim spadku wraz ze sposobem beznarzędziowego i bezśrubowego składania stelaża oraz sposobem beznarzędziowego i bezśrubowego montażu paneli fotowoltaicznych na stelażu. Znany stelaż wykonany jest z tworzyw sztucznych, w tym pochodzących z recyklingu. Użyty w stelażu uchwyt, przeznaczony do stabilizacji na nim panelu fotowoltaicznego, wykonany jest z tworzyw sztucznych lub innych materiałów w tym również z metalu. Stelaż jest odpowiedni dla wszystkich wymiarów paneli fotowoltaicznych spośród paneli stosowanych w instalacjach fotowoltaicznych. Stelaż składany jest bez wykorzystania narzędzi, stosując jedynie połączenia z zastosowaniem dociskania lub wzajemnego klinowania się. Panel fotowoltaiczny jest mocowany do stelaża bez wykorzystania narzędzi za pomocą wbudowanego w stelaż mechanizmu. Sposób montażu stelaża oraz paneli fotowoltaicznych na stelażu nie wymaga stosowania śrub i innych elementów łączących lub spoiw.

Ze zgłoszenia polskiego wynalazku o numerze P.414360 znana jest konstrukcja mocująca panele fotowoltaiczne do płaskiego podłoża zwłaszcza do dachu płaskiego, składająca się z szyn dolnych mocowanych do podłoża, szyn górnych ze znajdującymi się na nich ramionami mocującymi i ramionami tylnymi, tylnej blachy owiewnej i bocznych blach owiewnych. Panel lub panele fotowoltaiczne w znanej konstrukcji mocuje się do ramion mocujących za pomocą zatrzasków mocujących przechodzących przez spodnią część ramy panelu lub paneli fotowoltaicznych i umieszczanych w otworach znajdujących się na ramionach mocujących. W dolnej części ramion mocujących owej znanej konstrukcji znajduje się element oporowy dodatkowo zabezpieczający panel lub panele fotowoltaiczne przed zsunięciem się, a szyny dolne i szyny górne łączą się ze sobą poprzez występy znajdujące się na powierzchni szyn górnych i gniazda znajdujące się na powierzchni szyn dolnych. Połączenie te są rozłączne.

Ze zgłoszenia innego polskiego wynalazku o numerze procedury P.415776 znana jest konstrukcja mocująca panele fotowoltaiczne do skośnego podłoża, zwłaszcza do dachu skośnego, składająca się ze wsporników podłużnych, wsporników poprzecznych, w których znajdują się elementy oporowe i otwory, służące do mocowania panelu fotowoltaicznego. Wsporniki podłużne w znanej konstrukcji zamocowane są do podłoża, a poprzeczne są połączone kształtowo i tworzą z podłużnymi prostokątną ramę. Wsporniki poprzeczne mogą być przesuwane wzdłuż wsporników podłużnych, co umożliwia dostosowanie konstrukcji do rozmiarów użytych paneli.

Ze zgłoszenia wzoru użytkowego o numerze procedury W. 125084, dla której uzyskano prawo wyłączne o numerze Ru.070380 znany jest zespół ram paneli fotowoltaicznych oraz ich konstrukcji wsporczych o zwiększonej wytrzymałości mechanicznej, przeznaczony do mocowania go do konstrukcji nośnej obiektu budowlanego. Rama każdego panelu fotowoltaicznego składa się z dwóch aluminiowych profilowych belek długich i dwóch aluminiowych profilowych belek krótkich połączonych ze sobą metodą wpust-wypust, tworząc prostokątny profil tej ramy. Obie profilowe belki długie ram tego zespołu na swych końcach posiadają wypusty, a obie jego profilowe krótkie belki na swych profilowych końcach posiadają wpusty, w których osadzone są te wypusty, mające w przekrojach pionowych kształty prostokątne o identycznych ich wymiarach. Profilowe belki długie ram tego zespołu, obu paneli fotowoltaicznych wykonanych na bazie zlaminowanych ze sobą ogniw fotowoltaicznych i ultracienkich szkieł, przymocowane są do konstrukcji wsporczych, usytuowanych w dwóch równoległych do siebie w rzędach, za pomocą monolitycznych uchwytów jednostronnych i monolitycznych uchwytów dwustronnych oraz śrub, wkręconych w nakrętki samoblokujące, osadzone w tych konstrukcjach wsporczych.

Z innego zgłoszenia wzoru użytkowego o numerze procedury W. 125659, dla której uzyskano prawo wyłączne o numerze Ru.070346 znany jest system do montażu konstrukcji solarnych posadowionych na płaskim dachu tj. system wsporczy paneli fotowoltaicznych. Znany system zawierający szereg profili składa się z zestawu dolnych szyn w kształcie otwartego ceownika, do których na ich końcach zamocowane są od góry skośnie w sposób rozłączny zgięte w osi symetrii górne szyny w kształcie odwróconego otwartego ceownika. Dolne szyny z górnymi szynami tworzą ostry kąt a w granicach od 5° do 45°, natomiast dolne szyny połączone są ze sobą profilami szyny balastowej, a górne szyny poprzez panel solarny, poza tym na krańcach skośnej górnej szyny w sposób trwały przymocowane są oporniki. Skośna górna szyna od dołu posiada wybrania, w których osadza się klemy i montuje w sposób rozłączny z podporami. Stosunek długości dolnej poziomej ścianki do bocznej pionowej ścianki w przekroju poprzecznym profilu dolnej szyny wynosi jak 1 : 0,3-0,8, a górna szyna posiada trójkątne nacięcie wzdłuż linii symetrii.

Z innego zgłoszenia wzoru użytkowego o numerze procedury W. 125784, dla której uzyskano prawo wyłączne o numerze Ru.072689 znany jest system do montażu, zwłaszcza konstrukcji solarnych, posadowionych na płaskim dachu tj. system wsporczy paneli fotowoltaicznych. System zawierający szereg profili składa się z szyny, na której w sposób rozłączny i przesuwny osadzone są dolne podpory i górne podpory o zróżnicowanej wysokości, przy czym szyna w przekroju poprzecznym ma płaską podstawę, a w części centralnej dwie pionowe ścianki tworzące tunel wzdłuż szyny, które to ścianki u góry zakończone są ramionami z wypustkami skierowanymi do wewnątrz tunelu, natomiast dolna podpora posiada wzmacniające użebrowania, gdzie z jednej strony w górnej części znajduje się wybranie mające u góry dwie wypustki, w których umieszcza się zaczep montażowy i poprzez śrubę łączy się w sposób rozłączny z klemami mocującymi panele fotowoltaiczne. Górna podpora w kształcie otwartego prostopadłościanu, ma obustronnie wykonane w jej górnej części wybrania w postaci otwartego tunelu zakończonego u góry wypustkami, gdzie poprzez montażowy zaczep i śrubę jest łączona w sposób rozłączny z klemami mocującymi panele fotowoltaiczne. Stosunek wysokości górnej podpory do dolnej podpory wynosi jak 1 : 0,2-0,7, a stosunek wysokości pionowych ścianek do długości podstawy w poprzecznym profilu szyny wynosi jak 1 : 4,0-5,0.

Ze zgłoszenia polskiego wynalazku o numerze procedury P.435185 znana jest konstrukcja mocująca panele fotowoltaiczne do dachu płaskiego. Konstrukcja wyposażona jest w uchwyty, uchwyt dolny i uchwyt górny, połączone u dołu ceownikiem, a u góry z konstrukcją nośną paneli poprzez klemy. Uchwyt dolny ma dwa skrzydła, skrzydło dolne połączone z ceownikiem i skrzydło górne połączone poprzez klemę z konstrukcją nośną paneli. Uchwyt górny ma płaskownik górny połączony z konstrukcją nośną paneli poprzez klemę. Płaskownik górny połączony jest z płaskownikiem dolnym poprzez płaskownik pionowy z przetłoczeniem wzmacniającym. W skrzydle górnym uchwytu dolnego wykonane są prostokątne równoległe otwory umożliwiające ustawienie konstrukcji pod zmiennym kątem. Przy zmianie kąta ustawienia konstrukcji mocującej panele dobiera się odpowiednio wysokość uchwytu górnego.

Ze zgłoszenia polskiego wynalazku o numerze procedury P.437918 znana jest konstrukcja mocowania panelu fotowoltaicznego mająca zastosowanie w budownictwie przy mocowaniu go zwłaszcza do płaskich powierzchni dachowych. Panel fotowoltaiczny jest montowany na podłużnych profilowych wspornikach za pomocą pionowych podpór o zmiennej długości tak, że zapewnia się pochylenie kątowe kolektora słonecznego rzeczonego panelu, przy czym podłużne profilowe wsporniki przylegające do powierzchni dachu są połączone co najmniej jednym poprzecznym profilowym wspornikiem. Co najmniej jeden poprzeczny profilowy wspornik zaopatrzony jest w co najmniej jeden punktowy łącznik przymocowany trwale do powierzchni dachu.

Wreszcie z procedury zagranicznej o numerze dla wzoru użytkowego CN206328962U ujawniony jest system dla odzysku światła słonecznego i ciepła, montowany na dachu. Ujawnione jest, że deskowanie dachu przechodzi przez zainstalowaną część konstrukcyjną systemu w stałe połączenie z systemem fotowoltaicznym. Złącza są wykonane ze stali nierdzewnej lub ocynkowanej, a z użyciem połączenia śrubowego jako mocowania, są rozciągnięte na dachu jako szalunek na części deskowania dachu, będący połączeniem z ramami paneli fotowoltaicznych. System odzysku energii słonecznej zastąpił w tym znanym wykonaniu tradycyjną warstwę wodoodporną, izolacyjną dla ciepła, a także pokrycie dachówką.

Z rodzimego zgłoszenia wynalazku o numerze procedury P.433082 znana jest natomiast konstrukcja zintegrowanego dachu fotowoltaicznego wraz z opisanym sposobem montażu, w którym panele fotowoltaiczne montowane są bezpośrednio na drewnianych listwach mocowanych do poszycia dachowego, wyposażonego w maty uszczelniające. Listwy owe pełniąc dla paneli rolę standardowych dystansów drewnianych względem deskowania połaci dachu, rozmieszczone są równolegle względem siebie, a prostopadle do dolnej krawędzi dachu, za to panele fotowoltaiczne rozmieszczone są równolegle do dolnej krawędzi dachu, z dystansem względem siebie, który pokryty jest metalową listwą maskującą wyposażoną w uszczelki EPDM. Przestrzeń pomiędzy panelem fotowoltaicznym a deskowaniem, o grubości listwy drewnianej i szerokości zgodnej z odległością pomiędzy listwami, pełni rolę kanałów wentylacyjnych, od kalenicy po dolną krawędź dachu, przy czym wskazano, że nie ma innych elementów konstrukcji prócz koniecznych dla połaci dachowej obróbek blacharskich.

Ze zgłoszenia wzoru użytkowego o numerze W. 124414, znana jest dachówka fotowoltaiczna, mająca zastosowanie do krycia dachów oraz jednocześnie do dostarczania energii elektrycznej, przy czym posiadając kształt dachówki typu reńskiego posiada wzdłużne wyżłobienie, w którym umieszczone jest co najmniej jedno ogniwo fotowoltaiczne, a także wycięcie stosowane do chłodzenia własnych ogniw fotowoltaicznych powietrzem.

Ze zgłoszenia polskiego wynalazku o numerze P.404480 znany jest natomiast system montażu paneli fotowoltaicznych taki, że mocowane one są na dachu do całej powierzchni ich podbudowy, tworząc szczelny system, gdzie podbudową mogą być łączone ze sobą płyty stalowe lub kompozytowe, przy czym podstawa może stanowić osłonę zadaszonego obiektu przed opadami atmosferycznymi. Fotowoltaiczny system panelowy posiada wkomponowane w połać okna dachowe oraz kolektory cieczowe i powietrzne, przy czym rozciąga się od kalenicy po rynnę w kierunku z góry w dół, a od boków zamknięty jest osłonami bocznymi. Całość tworzy płaską jednolitą połać. Znany system stosowany jest jako kompletne zadaszenie obiektów budowlanych, przy czym elementy nadmiarowe, np. okna, mocowane są w dedykowanych dla nich ramach, które rozmiarem są zgodne z rozmiarem użytych rama paneli fotowoltaicznych.

Podobny system znany jest ze zgłoszenia P.411977, przy czym stosowany jest na podbudowie szklanej lub ceramicznej. Panel fotowoltaiczny stosowany jest na podbudowie jako wielokrotność podstawowej celi fotowoltaicznej, o wymiarach 0,156 x 0,156 m, najlepiej 9-krotność tego rozmiaru z zachowaniem marginesu pomiędzy celami. System jest stosowany jako szczelne pokrycie dachu, jako elewacja innych powierzchni, niekoniecznie dachowych, w różnego rodzaju obiektach budowlanych.

Wyżej wskazane rozwiązania znane, wydaje się, każdorazowo polepszają pewną wybraną funkcję konstrukcji nośnej dla paneli fotowoltaicznych, polepszając ustawienie paneli na konstrukcji budynku, bądź polepszając ustawienie paneli względem kierunku padania promieni słonecznych. Znane zastosowania systemowe obejmują w szczególności pełne pokrycie powierzchni dachowych, w zamian za standardowe okrycie wierzchnie. Znaczną niedogodnością okazuje się jednak być dla takich konstrukcji niezbędna konieczność chłodzenia działających ogniw fotowoltaicznych, które to stosowane są płasko, tuż przy powierzchni więźby dachowej. Niedogodnością jest także dopasowanie takich znanych systemów do całkowitej powierzchni dachu, ponieważ montowanie paneli o określonym rozmiarze, także rozumianym jako wielokrotność samego panelu lub podbudowy zespolonej z panelem, nader rzadko pokrywa się geometrycznie z wymiarami powierzchni dachowej obiektu, na którym system jest stosowany.

Celem nowego rozwiązania jest uzyskanie dzięki konstrukcji bardzo uniwersalnej, wielowątkowej funkcjonalności. Rozwiązanie według niniejszego wynalazku dzięki szczególnej konstrukcji nośnej dla paneli fotowoltaicznych umożliwiać ma montaż paneli równolegle, a także prostopadle, umożliwiać ma uzyskanie powtarzalnej, wysokiej precyzji montażu, co zaskakujące wtedy, gdy montaż ten jest zoptymalizowany w zakresie konieczności użycia śrub, wkrętów, narzędzi monterskich zasadniczo do minimum, a jednocześnie umożliwiać ma uzyskanie szczelnej połaci złożonej z grupy paneli fotowoltaicznych ułożonej w połać dachową, w zamian za wcześniej znane i stosowane okrycie dachu w postaci dachówki ceramicznej, blaszanej, bitumicznej, bądź innej znanej finalnej osłony wierzchniej deskowania. Celem jest także to, żeby ograniczenia w zakresie dopasowania powierzchni dachowej budowli do gabarytów systemu połaciowego złożonego z wielokrotności paneli fotowoltaicznych tworzących taki system były minimalne, a system mógł być stosowany bez ograniczeń budowlano-montażowych.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawia się następująco.

Konstrukcja nośna dla paneli fotowoltaicznych, gdzie panele fotowoltaiczne, jako główny element dachowego, połaciowego systemu fotowoltaicznego, zainstalowane są poprzez elementy pośrednie, wykorzystujące połączenie śrubowe jako mocowanie stałe. Wśród elementów pośrednich znajdują się zamknięte profile metalowe rozmieszczone równolegle względem siebie, natomiast panele fotowoltaiczne rozmieszczone są jeden obok drugiego, ale z dystansem względem siebie, który to dystans zakryty jest maskownicą górną. Wynalazek charakteryzuje się tym, że wśród elementów pośrednich znajdują się pionowe podpory pierwsze, mocowane punktowo w układzie kartezjańskim, a do pionowych podpór pierwszych przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego, dzięki nasadzeniu na wypusty pionowych podpór, poprzedzający profil przed pionową podporą na jej wypust pierwszy skierowany ku jej przodowi, następujący profil za pionową podporą na jej wypust drugi skierowany ku jej tyłowi. Do profili metalowych zamocowane są panele fotowoltaiczne tak, że ustawione są na zakładkę z nawisem skierowanym ku tyłowi, dzięki temu, że wypust pierwszy podpór pierwszych jest uniesiony względem wypustu drugiego podpór pierwszych przynajmniej o grubość panelu fotowoltaicznego. Pionowa podpora pierwsza posiada płaską podstawę, w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory, poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe. Maskownica górna jest dla paneli fotowoltaicznych elementem dociskowym, ustawionym ponad nimi wzdłuż i połączonym pomiędzy krawędziami sąsiadujących paneli fotowoltaicznych do profili metalowych wstawionych poniżej nich.

Korzystnie pionowe podpory pierwsze znajdują się w najbliższej okolicy przy krawędzi paneli fotowoltaicznych.

Korzystnie wśród elementów pośrednich znajdują się pionowe podpory drugie, które to posiadają swe własne wypusty pierwsze i wypusty drugie, przy czym wypusty pierwsze i wypusty drugie pionowych podpór drugich znajdują się na tej samej wysokości względem siebie.

Korzystnie pionowe podpory drugie posiadają płaską podstawę, w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory, poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe.

Korzystnie pionowe podpory drugie mocowane są punktowo, w układzie kartezjańskim, z ominięciem punktów posadowienia pionowych podpór pierwszych, jednak na linii biegu profili metalowych, a do pionowych podpór drugich przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, dzięki nasadzeniu w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego na wypusty pionowych podpór drugich, poprzedzający profil przed pionową podporą drugą na jej wypust pierwszy skierowany ku jej przodowi, następujący profil za pionową podporą drugą na jej wypust drugi skierowany ku jej tyłowi.

Korzystnie przynajmniej wypusty pierwsze, a korzystnie także wypusty drugie, mają dodatkowy uskok względem wysokości pionowej podpory pierwszej, który to uskok ma wartość zgodną z grubością górnej ścianki profili metalowych.

Korzystnie przynajmniej wypusty pierwsze, a korzystnie także wypusty drugie, mają dodatkowy uskok względem wysokości pionowej podpory drugiej, który to uskok ma wartość zgodną z grubością górnej ścianki profili metalowych.

Korzystnie profil metalowy posiada wzdłużny karb, korzystnie skierowany do wewnątrz.

Korzystnie przynajmniej jedne z wypustów, wypusty pierwsze i/lub wypusty drugie, mają wzdłużną przynajmniej jedną szczelinę dedykowaną dla profili metalowych, w szczególności dla ich karbu.

Korzystnie profil metalowy posiada po zewnętrznej stronie dwustronną, boczną, wzdłużnie prowadzoną bruzdę, korzystnie dedykowaną na podwieszane do niej półpierścieniowe uchwyty kablowe.

Korzystnie podstawa pionowej podpory pierwszej ma przynajmniej trzy szczelinowe łukowate otwory.

Korzystnie podstawa pionowej podpory drugiej ma przynajmniej trzy szczelinowe łukowate otwory.

Korzystnie docisk maskownicy ustanowiony jest połączeniem blachowkrętami, umieszczonymi w odstępie co najwyżej 0,2 m.

Korzystnie maskownica górna posiada dolne wyprofilowanie dystansowe, zgodne z dystansem dla montażu sąsiadujących bocznie paneli fotowoltaicznych, przy czym korzystnie wyprofilowanie dystansowe jest rozłącznie mocowane do maskownicy, a także korzystnie posiada ono osiowy otwór dedykowany dla połączenia blachowkrętami.

Korzystnie wyprofilowanie dystansowe jest podwójne, najlepiej w postaci karbów.

Korzystnie elementy pośrednie połaciowego systemu fotowoltaicznego obramowane są maskownicami bocznymi, bądź obróbkami blacharskimi, korzystnie kształtem zbliżonymi do połączonych ze sobą, odwróconych liter „L”.

Korzystnie na szczycie pionowej podpory pierwszej osadzona jest spinka, korzystnie blaszana, stanowiąca koszyk dla dolnej krawędzi powyżej mocowanego panelu fotowoltaicznego.

Korzystnie profile metalowe umieszczone są prostopadle do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.

Korzystnie panele fotowoltaiczne rozmieszczone są równolegle albo prostopadle do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.

Korzystnie maskownica górna wyposażona jest w uszczelki EPDM.

Korzystnie maskownica boczna wyposażona jest w uszczelki EPDM.

Korzystnie pionowe podpory pierwsze i/lub profile metalowe podklejone są taśmą EPDM.

Korzystnie pionowe podpory drugie podklejone są taśmą EPDM.

Korzystnie pionowe podpory pierwsze i/lub profile metalowe wykonane są z aluminium, zaś pionowe podpory pierwsze korzystnie mają wysokość nie mniejszą niż 0,1 m i/lub posiadają na sobie co najmniej dwa kolce skierowane w pozycji docelowej ku przodowi.

Korzystnie pionowe podpory drugie wykonane są z aluminium i/lub mają wysokość nie mniejszą niż 0,1 m i/lub posiadają na sobie co najmniej dwa kolce skierowane w pozycji docelowej ku przodowi.

Korzystnie pionowe podpory pierwsze posiadają przynajmniej jeden znacznik kierunkowy, korzystnie do czterech znaczników kierunkowych, skierowane zgodnie z linią biegu dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego i/lub linią biegu normalnej do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.

Korzystnie pionowe podpory drugie posiadają przynajmniej jeden znacznik kierunkowy, korzystnie do czterech znaczników kierunkowych, skierowane zgodnie z linią biegu dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego i/lub normalnej do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.

Korzystnie odległość sąsiadujących paneli fotowoltaicznych od siebie w układzie bocznym jest mniejsza niż 0,015 m.

Połaciowy system fotowoltaiczny, zawiera konstrukcję nośną dla paneli fotowoltaicznych zamontowaną do deskowania dachu osłoniętego matami funkcyjnymi, poprzez elementy pośrednie, gdzie elementy pośrednie są rozmieszczone na dachu bezpośrednio jako szalunek przynajmniej na części deskowania dachu, przy czym system stanowi wentylowaną i jednocześnie szczelną przed opadami atmosferycznymi osłonę zadaszonego budynku, zawierając w sobie wierzchnio maskownice i/lub obwiedniowo osłony. System charakteryzuje się tym, że jest częściowym zadaszeniem budynku, które to rozłącznie występuje na tej samej płaszczyźnie dachu, przynajmniej jednospadowego, ze standardowym przynajmniej jednocześnie jednym innym alternatywnym pokryciem dachowym, względem którego to alternatywnego pokrycia połaciowy system fotowoltaiczny stanowi wyspę, a dodatkowe osłony zastosowane są korzystnie jako łączący pokrycia element przejściowy, przy czym pokrycia zamocowane są tak, że powiązane są ze sobą bocznie poprzez dodatkowe osłony.

Korzystnie alternatywnym pokryciem dachowym może być pokrycie szklane, kompozytowe, dachówkowe, blaszane, łupkowe, drewniane.

Korzystnie pokryciem blaszanym może być pokrycie blachodachówką, blachą płaską, blachą trapezową.

Korzystnie dla pokrycia szklanego i/lub kompozytowego, połaciowy system fotowoltaiczny osadzony jest względem niego na tej samej wysokości, przy czym zastosowane jest wówczas dla nich wspólnie to samo wyniesienie ponad deskowanie dachu, ale nie mniejsze niż 0,1 m.

Korzystnie dla pokrycia dachówkowego i/lub blaszanego, i/lub łupkowego, i/lub drewnianego, połaciowy system fotowoltaiczny osadzony jest względem niego na innej wysokości, przy czym zastosowane jest wówczas dla nich odmienne wyniesienie ponad deskowanie dachu, z czego dla połaciowego systemu fotowoltaicznego nie mniejsze niż 0,1 m, a dla alternatywnego pokrycia niższe.

Korzystnie dla pokrycia szklanego i/lub kompozytowego zastosowana jest od dołu tożsama konstrukcja nośna i od góry maskownice, co dla połaciowego systemu fotowoltaicznego, bądź zamontowana jest od dołu drewniana listwowa konstrukcja nośna i od góry tożsame maskownice.

Korzystnie dla pokrycia dachówkowego i/lub blaszanego, i/lub łupkowego, i/lub drewnianego, zamontowana jest od dołu drewniana konstrukcja nośna, a w charakterze dodatkowych osłon, przynajmniej na jednej linii obwiedni, zamontowane są maskownice boczne.

Korzystnie alternatywne pokrycie, w szczególności drewniane, zamontowane są w odległości co najmniej 0,1 m od wyspy połaciowego systemu fotowoltaicznego.

Korzystnie na powiązaniu pomiędzy pokryciami zamontowane jest doszczelnienie połączeń w postaci taśmy EPDM.

Korzystnie jako boczne dodatkowe osłony zamocowane jest blaszane opierzenie, odpowiednio opierzenie górne, opierzenie dolne, opierzenia boczne.

Korzystnie matą funkcyjną jest membrana paroprzepuszczalna i/lub paroizolacja.

W zakresie montażu konstrukcji wygląda to następująco. Bezpośrednio na krokwiach montowana jest membrana paroprzepuszczalna. Powyżej membrany, z zastosowaniem szczeliny wentylacyjnej uzyskiwanej poprzez zastosowanie kontrłat o wys. min. 2,5 cm, przymocowywane jest sztywne poszycie dachu, z desek lub OSB lub ze sklejki. Na zamontowanym pełnym poszyciu dachu układana jest warstwa folii o właściwościach paroizolacyjnych, korzystnie niepalna. Ponad paroizolacją mocuje się konstrukcję nośną dla paneli fotowoltaicznych. Kolejno przymocowywane są podpory i profile. Taśma EPDM zabezpiecza paroizolację oraz amortyzuje panel fotowoltaiczny przed uszkodzeniem oraz pełni funkcję uszczelniającą. Bezpośrednio do profili mocowane są panele fotowoltaiczne w układzie pionowym lub poziomym, przy czym zalecana jest kolejność montażu kolumnami, od góry do dołu dachu. Panele unieruchomione są maskownicami, według potrzeb. Panele fotowoltaiczne montowane są w odległości min. 0,1 m od paroizolacji i palnych elementów dachu celem zapewnienia właściwego bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Kształt maskownicy bocznej umożliwia wsunięcie pod nią obróbki blacharskiej. System pozwala na zamocowanie paneli w układzie pionowym oraz poziomym. W układzie pionowym oprócz podpór pierwszych stosowane są dodatkowe podpory drugie. W górnej części podpór pierwszych znajdują się gniazda umożliwiające instalację profili oraz gniazda do przymocowania dedykowanych spinek. Spinka wykonana jest ze stali nierdzewnej, a zamocowana każdorazowo poprzez wsunięcie pomiędzy podporę pierwszą a profil. W miejscach, gdzie nie będą instalowane panele fotowoltaiczne wykonuje się typową podkonstrukcję, np. kontrłaty, łaty, pod wybrane pokrycie dachowe, np. dachówka, blachodachówka. Rzędy profili spięte są połączeniem wyrównawczym, za pośrednictwem którego ładunki elektryczne są odprowadzane do ziemi. Montowany jest panel fotowoltaiczny typu bi-facial (2-fazowy, 2-stronny) bez ramki. Kolce mają przekrój stożkowy. Profile charakteryzują się grubszą górną ścianką gwarantującą lepsze mocowanie wkrętów. Dla konstrukcji nośnej z alternatywnym pokryciem dachowym w postaci szkła i/lub kompozytu, połączenie do boku wyspy fotowoltaicznej wykonane jest przy pomocy maskownic górnych. W miejscu nachodzenia kolejnych paneli na siebie, również na pokrycie szklane lub kompozytowe, patrząc od góry w dół w kierunku spadu dachu, konieczny jest zakład. Pierwszy panel szklany/kompozytowy leży na profilu głównym, analogicznie jakby był to kolejny panel w systemie fotowoltaicznym. Panel kompozytowy/szklany łączy się z wyspą fotowoltaiczną analogicznie, jakby nachodził tam kolejny panel w systemie fotowoltaicznym. Doszczelnienie połączenia wykonuje się naklejając wzdłuż styku lub sąsiedztwa pasek taśmy EPDM. Od góry występuje obróbka blacharska, umożliwiająca swobodny przepływ wody z dachu na panel, w kierunku spadu dachu. Elementy obróbki zamocowane są do górnej linii podpór przy wykorzystaniu spinki z zamkiem lub dodatkowej maskownicy, przykręcanej do nieprzykrytych górnych wypustów podpór szczytowych. Wspomniana spinka może mieć funkcjonalność zamocowania we wsporniku poprzez zatrzaśnięcie. Zastosowany może być uszczelniacz dekarski.

Konstrukcja nośna, jak i jej połaciowy system fotowoltaiczny, przy którym można ją wykorzystać także do mocowania alternatywnych systemów pokryć dachowych, jest niezwykle uniwersalna, a jednocześnie prosta w montażu, nawet w trudnych warunkach posadawiania, bądź w trudnych warunkach meteorologicznych. Pozwala także przez to zachować niezwykle wysoką precyzję montażu, jak i co nieo czekiwane, precyzję tą można osiągać w niezwykle krótkim czasie przeznaczonym na mocowanie do deskowania więźby dachowej, zarówno wyspy, czyli połaciowego systemu fotowoltaicznego, jak i na mocowanie do deskowania alternatywnych pokryć. Obszar montowania wyspy stanowi dopełnienie względem pokrycia alternatywnego, dzięki czemu dużo łatwiej jest zaplanować, jak i położyć na deskowaniu całość połaci, przy minimalnej ilości, bądź wręcz przy braku niedopasowania względem całości powierzchni dachowej. Docenić będą to z pewnością mogli monterzy, którzy nie posiadali do dnia ujawnienia niniejszych rozwiązań, możliwości wykorzystania tak komplementarnego i szybkiego w montażu systemu.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawione jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym Fig. 1 przedstawia pionową podporę pierwszą, Fig. 2 przedstawia pionową podporę drugą, Fig. 3 przedstawia profil metalowy z bruzdami i garbem wewnętrznym, także w przekroju, Fig. 4 przedstawia spinkę blaszaną stanowiącą koszyk dla panelu fotowoltaicznego, Fig. 5 przedstawia maskownicę górną i odpowiednio maskownicę boczną, Fig. 6 przedstawia w powiększeniu fragment połaciowego systemu fotowoltaicznego, zamocowany na pionowej podporze pierwszej, przy użyciu spinki blaszanej, jednak bez paneli metalowych dla ukazania metodologii osadzana elementów na sobie, Fig. 7 przedstawia przekrój pionowy przez pionową podporę pierwszą z nasuniętymi na nią profilami metalowymi i panelami, Fig. 8 przedstawia układ pionowy instalacji w wykonaniu na skośnym dachu budynku, a Fig. 9 przedstawia układ poziomy instalacji w wykonaniu na skośnym dachu budynku, zaś Fig. 10 przedstawia widok osłon/dodatkowych osłon, odpowiednio górnej, dolnych, bocznych, natomiast Fig. 11 przedstawia schematycznie konstrukcję nośną, jako wyspę, wraz z alternatywnym pokryciem dachowym z przykładu pierwszego.

Przykładowa konstrukcja nośna dla paneli fotowoltaicznych 1 jest taka, że stosowana jest dla instalacji montowanych na dachach budynków, gdzie panele 1 fotowoltaiczne, jako połaciowy system fotowoltaiczny, zamontowane są do deskowania 2 dachu osłoniętego matami funkcyjnymi 25, poprzez zainstalowane na nim elementy pośrednie 3, z zastosowaniem połączenia śrubowego jako mocowania stałego. Elementy pośrednie 3 są rozmieszczone bezpośrednio jako szalunek przynajmniej na części deskowania 2 dachu, tym razem dokładnie na środkowej części deskowania 2 dachu, a wśród elementów pośrednich 3 znajdują się zamknięte profile 4 metalowe rozmieszczone równolegle względem siebie, natomiast panele fotowoltaiczne 1 rozmieszczone są jeden obok drugiego, ale z dystansem względem siebie, który to dystans zakryty jest maskownicą 5 górną. Wśród elementów pośrednich 3 znajdują się pionowe podpory pierwsze 6, mocowane punktowo w układzie kartezjańskim, a do pionowych podpór pierwszych 6 przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego, dzięki nasadzeniu na wypusty 9, 11 pionowych podpór 6, 8, poprzedzający profil 4 przed pionową podporą 6, 8 na jej wypust pierwszy 9 skierowany ku jej przodowi, czyli jednocześnie ku kalenicy 10 dachu, następujący profil 4 za pionową podporą 6, 8 na jej wypust drugi 11 skierowany ku jej tyłowi, czyli jednocześnie ku dolnej krawędzi 12 dachu. Do profili 4 metalowych mocowane są panele 1 fotowoltaiczne tak, że ustawione są na zakładkę z nawisem skierowanym ku tyłowi, dzięki temu, że wypust pierwszy 9 podpór pierwszych 6 jest uniesiony względem wypustu drugiego 11 podpór pierwszych 6 przynajmniej o grubość panelu 1 fotowoltaicznego. Pionowa podpora pierwsza 6 posiada płaską podstawę 13, w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory 14, poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe. Maskownica górna 5 jest dla paneli 1 fotowoltaicznych elementem dociskowym, ustawionym ponad nimi wzdłuż i łączonym pomiędzy krawędziami 7 sąsiadujących paneli 1 fotowoltaicznych do profili 4 metalowych wstawionych poniżej nich.

Pionowe podpory pierwsze 6 znajdują się w najbliższej okolicy przy krawędzi wszystkich użytych w połaci paneli fotowoltaicznych 1. Wśród elementów pośrednich 3 znajdują się pionowe podpory drugie 8, które to posiadają swe własne wypusty pierwsze 9 i wypusty drugie 11, przy czym wypusty pierwsze 9 i wypusty drugie 11 pionowych podpór drugich 8 znajdują się na tej samej wysokości względem siebie. Pionowe podpory drugie 8 posiadają płaską podstawę 13, w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory 14, poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe. Pionowe podpory drugie 8 zamocowane są punktowo w układzie kartezjańskim, z ominięciem punktów posadowienia pionowych podpór pierwszych 6, jednak na linii biegu profili 4 metalowych, a do pionowych podpór drugich 8 przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, dzięki nasadzeniu w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego na wypusty pionowych podpór drugich 8, poprzedzający profil 4 przed pionową podporą drugą 8 na jej wypust pierwszy 9 skierowany ku jej przodowi, następujący profil 4 za pionową podporą drugą 8 na jej wypust drugi 11 skierowany ku jej tyłowi. Wypusty pierwsze 9, a także wypusty drugie 11, mają dodatkowy uskok względem wysokości pionowej podpory pierwszej 6 oraz odpowiednio wysokości pionowej podpory drugiej 8, który to uskok ma wartość zgodną z grubością górnej ścianki profili 4 metalowych. Każdy użyty w konstrukcji profil 4 metalowy posiada wzdłużny karb 15, skierowany do wewnątrz, przy dolnej ściance, patrząc na mocowanie profilu 4 do pionowej podpory pierwszej 6 i odpowiednio drugiej 8. Wypusty pierwsze 9 i wypusty drugie 11, mają wzdłużną szczelinę 16, w dolnej ściance, dedykowaną dla przyjęcia w nią karbu 15 mocowanego do wypustu 9, 11 bezśrubowo profilu 4 metalowego. Każdy profil 4 metalowy posiada po zewnętrznej stronie dwustronną, boczną, wzdłużnie prowadzoną bruzdę 17, dedykowaną na podwieszane do niej półpierścieniowe uchwyty 18 kablowe. Podstawa 13 pionowej podpory pierwszej 6 i podstawa 13 pionowej podpory drugiej 8 ma przynajmniej trzy szczelinowe łukowate otwory 14, tym razem każda podpora 6, 8 ma po cztery sztuki łukowatych otworów 14. Docisk maskownic 5 do profili 4, zapewniający trzymanie sąsiadujących paneli 1 fotowoltaicznych ustanowiony jest połączeniem blachowkrętami, umieszczonymi w odstępie co najwyżej 0,2 m, tym razem dokładnie 0,2 m jeden od drugiego. Maskownica 5 górna posiada dolne wyprofilowanie dystansowe 19, zgodne z dystansem dla montażu sąsiadujących bocznie paneli 1 fotowoltaicznych, przy czym tym razem wyprofilowanie dystansowe 19 jest podwójnym wytłoczeniem maskownicy 5, w kierunku zewnętrznym ku jej tyłowi, wychodzącym z dolnej ścianki w postaci karbów. Skraje boczne połaciowego systemu fotowoltaicznego obramowane są maskownicami bocznymi 20, kształtem zbliżonymi do połączonych ze sobą, odwróconych liter „L”, natomiast skraj górny i skraj dolny obramowany jest obróbkami blacharskimi 21. Na szczycie pionowej podpory pierwszej 6 osadzona jest każdorazowo blaszana spinka 22, stanowiąca koszyk dla krawędzi 7 dolnej, powyżej mocowanego panelu 1 fotowoltaicznego. Profile 4 metalowe umieszczone są prostopadle do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego, czyli jednocześnie do dolnej krawędzi 12 dachu. Maskownica 5 górna wyposażona jest w uszczelki 23’ EPDM. Pionowe podpory pierwsze 6 i pionowe podpory drugie 8 i profile 4 metalowe także podklejone są taśmą 23” EPDM. Pionowe podpory pierwsze 6 i pionowe podpory drugie 8 i profile 4 metalowe wykonane są z aluminium. Pionowe podpory pierwsze 6 i pionowe podpory drugie 8 posiadają przynajmniej jeden znacznik kierunkowy 24, tym razem dokładnie dwa skierowane zgodnie z linią biegu normalnej do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego, czyli jednocześnie do dolnej krawędzi 12 dachu, choć mogą posiadać do czterech znaczników kierunkowych 24, ustawionych co 90 stopni miary kątowej. Matą funkcyjną 25 jest membrana paroprzepuszczalna 25’, jako pierwsza dolna warstwa umieszczona pod deskowaniem 2 i paroizolacja 25” jako druga wyżej nad nią i nad deskowaniem 2 umieszczona warstwa. Pionowe podpory pierwsze 6 i pionowe podpory drugie 8 mają wysokość nie mniejszą niż 0,1 m, tym razem 0,15 m. Odległość sąsiadujących paneli 4 od siebie w układzie bocznym jest mniejsza niż 0,015 m, tym razem wynosi 0,007 m. Pionowa podpora pierwsza 6 i pionowa podpora druga 8 posiada na sobie co najmniej dwa kolce 26 skierowane w pozycji docelowej ku górze, czyli ku górnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego, czyli jednocześnie ku kalenicy 10 dachu.

Przykładowy połaciowy system fotowoltaiczny zawierający konstrukcję nośną dla paneli 1 fotowoltaicznych, zamontowany jest do deskowania 2 dachu osłoniętego matami funkcyjnymi 25, poprzez elementy pośrednie 3. Elementy pośrednie 3 są rozmieszczone bezpośrednio jako szalunek przynajmniej na części deskowania 2 dachu, a system stanowi wentylowaną i jednocześnie szczelną przed opadami atmosferycznymi osłonę zadaszonego budynku, przy czym w tym celu zamontowano wraz z nim wierzchnio maskownice 5 i jednocześnie obwiedniowo osłony 27. W przykładzie system jest częściowym zadaszeniem budynku, które to rozłącznie występuje na tej samej płaszczyźnie dachu wielospadowego, ze standardowym przynajmniej jednocześnie jednym innym alternatywnym pokryciem 28 dachowym, tym razem dokładnie jednym, względem którego to alternatywnego pokrycia 28 połaciowy system fotowoltaiczny stanowi wyspę 29, a dodatkowe osłony 27 stosowane są jako łączący pokrycia 28, 29 element przejściowy, przy czym pokrycia 28, 29 zamocowane są tak, że powiązane są ze sobą bocznie poprzez dodatkowe osłony 27. Tym razem alternatywnym pokryciem 28 dachowym jest pokrycie dachówkowe, a wyspa 29 będąc skierowaną w stronę południową jest posadowiona na jednej połaci dachu budynku. Dla pokrycia dachówkowego, podobnie jakby było dla blaszanego lub łupkowego, lub drewnianego, połaciowy system fotowoltaiczny osadzony jest względem niego na innej wysokości, przy czym zastosowane jest wówczas dla nich odmienne wyniesienie ponad deskowanie 2 dachu, z czego dla połaciowego systemu fotowoltaicznego nie mniejsze niż 0,1 m, tym razem, jak wspomniano 0,15 m, a dla alternatywnego pokrycia 28, czyli dachówkowego pokrycia z dachówki ceramicznej niższe, tym razem 4 cm. Dla pokrycia dachówkowego zastosowano od dołu drewnianą, listwową konstrukcję nośną 30, a w charakterze dodatkowych osłon 27, przynajmniej na jednej linii obwiedni, zastosowano maskownice boczne 20, tym razem na bocznych liniach granicznych między połacią al ternatywną 28 a wyspą 29 z panelami 1 fotowoltaicznymi. Alternatywne pokrycie 28 drewniane, zastosowano w odległości co najmniej 0,1 m od wyspy 29 połaciowego systemu fotowoltaicznego, tym razem w odległości 0,11 m. Jako doszczelnienie połączeń zastosowano taśmę 23” EPDM, także na przejściach pomiędzy połaciami 28, 29, dachówkową i panelową. Jako osłony boczne 27 zewnętrzne, w rozumieniu całej konkretnie wybranej połaci powierzchni dachowej, zastosowano blaszane opierzenie, odpowiednio opierzenie górne, opierzenie dolne, opierzenia boczne. Podczas montażu konstrukcji nośnej zastosowano schodkowy układ drabinkowy, przy czym stosuje się go chwilowo poprzez tymczasowe i równoległe ułożeniem zaparcie listew drewnianych o szalunek, w szczególności o kolce 26 pionowej podpory pierwszej 6 i pionowej podpory drugiej 8. Podczas montażu następujących po sobie w sekwencji sąsiadujących elementów pośrednich szalunku, ich kolejnych kolumn i rzędów, zastosowano przymiar z wnękami na mocowane elementy pośrednie 3, na co najmniej trzy następujące po sobie w linii elementy pośrednie 3, a tym razem na cztery. Podczas montażu następujących po sobie w sekwencji sąsiadujących elementów pośrednich 3 szalunku zastosowano proporcje trójkąta pitagorejskiego dla wyznaczenia punktu ich mocowania, przy czym dodatkowo zweryfikowano ich położenie przed trwałym zamocowaniem.

Przykład drugi

Jak w przykładzie pierwszym z następującymi zmianami.

Elementy pośrednie 3 są rozmieszczone bezpośrednio jako szalunek na pełnej powierzchni deskowania 2 dachu, gdyż tym razem przyjmują na siebie także pokrycie alternatywne 28. Panele 1 fotowoltaiczne rozmieszczone są równolegle do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego, czyli jednocześnie do dolnej krawędzi 12 dachu. Pionowe podpory pierwsze 6 i pionowe podpory drugie 8 mają wysokość nie mniejszą niż 0,1 m, tym razem dokładnie 0,1 m. Odległość sąsiadujących paneli 1 od siebie w układzie bocznym jest mniejsza niż 0,015 m, tym razem wynosi 0,0145 m. System stosowany jest jako częściowe zadaszenie budynku, które to rozłącznie występuje na tej samej płaszczyźnie dachu wielospadowego, ze standardowym przynajmniej jednocześnie jednym innym alternatywnym pokryciem 28 dachowym, tym razem dokładnie dwoma, względem których to alternatywnych pokryć 28 połaciowy system fotowoltaiczny stanowi wyspę 29, a dodatkowe osłony 27 stosowane są jako łączący pokrycia 28, 29 element przejściowy, przy czym każde z pokryć 28, 29 zamontowane jest tak, że powiązane są ze sobą bocznie poprzez dodatkowe osłony 27, którymi tym razem są maskownice 5 górne. Alternatywnym pokryciem 28 dachowym jest bowiem tym razem zarówno pokrycie szklane, jak i kompozytowe, z czego kompozytowe jest umieszczone obok wyspy 29, a szklane ponad nią i poniżej niej. Dla pokrycia szklanego i kompozytowego, połaciowy system fotowoltaiczny osadzony jest względem nich na tej samej wysokości, przy czym zastosowano dla nich wspólnie to samo wyniesienie ponad deskowanie dachu, ale nie mniejsze niż 0,1 m - tym razem, jak już wspomniano dokładnie tyle. Dla pokrycia szklanego i kompozytowego zamontowano od dołu tożsamą konstrukcję nośną i od góry tożsame maskownice 5, co dla połaciowego systemu fotowoltaicznego. Zastosowano tym razem szkło hartowane, emaliowane o grubości przynajmniej 5 mm, tym razem dokładnie tyle, a także zastosowano kompozyt aluminium i tworzywa sztucznego, o grubości przynajmniej 4 mm, tym razem dokładnie 4mm sumarycznie, gdzie rdzeniem jest tworzywo sztuczne, a laminat po obu stronach jest wykonany z aluminium. Po stronie dekoracyjnej kompozytu, aluminium jest lakierowane.

Claims (40)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Konstrukcja nośna dla paneli fotowoltaicznych, gdzie panele fotowoltaiczne, jako główny element dachowego, połaciowego systemu fotowoltaicznego, zainstalowane są poprzez elementy pośrednie, wykorzystujące połączenie śrubowe jako mocowanie stałe, gdzie wśród elementów pośrednich znajdują się zamknięte profile metalowe rozmieszczone równolegle względem siebie, natomiast panele fotowoltaiczne rozmieszczone są jeden obok drugiego, ale z dystansem względem siebie, który to dystans zakryty jest maskownicą górną, znamienna tym, że wśród elementów pośrednich (3) znajdują się pionowe podpory pierwsze (6), mocowane punktowo w układzie kartezjańskim, a do pionowych podpór pierwszych (6) przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego, dzięki nasadzeniu na wypusty (9, 11) pionowych podpór (6), poprzedzający profil (4) przed pionową podporą (6) na jej wypust pierwszy (9) skierowany ku jej przodowi, następujący profil (4) za pionową podporą (6) na jej wypust drugi (11) skierowany ku jej tyłowi, przy czym do profili (4) metalowych zamocowane są panele (1) fotowoltaiczne tak, że ustawione są na zakładkę z nawisem skierowanym ku tyłowi, gdzie wypust pierwszy (9) podpór pierwszych (6) jest uniesiony względem wypustu drugiego (11) podpór pierwszych (6) przynajmniej o grubość panelu (1) fotowoltaicznego, zaś pionowa podpora pierwsza (6) posiada płaską podstawę (13), w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory (14), poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe, natomiast maskownica (5) górna jest dla paneli (1) fotowoltaicznych elementem dociskowym, ustawionym ponad nimi wzdłuż i połączonym pomiędzy krawędziami (7) sąsiadujących paneli (1) fotowoltaicznych do profili (4) metalowych wstawionych poniżej nich.
2. 2. Konstrukcja nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że pionowe podpory pierwsze (6) znajdują się w najbliższej okolicy krawędzi (7) paneli (1) fotowoltaicznych.
3. 3. Konstrukcja nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że wśród elementów pośrednich (3) znajdują się pionowe podpory drugie (8), które to posiadają swe własne wypusty pierwsze (9) i wypusty drugie (11), przy czym wypusty pierwsze (9) i wypusty drugie (11) pionowych podpór drugich (8) znajdują się na tej samej wysokości względem siebie.
4. 4. Konstrukcja nośna według zastrz. 3, znamienna tym, że pionowe podpory drugie (8) posiadają płaską podstawę (13), w której na linii okręgu wykonane są szczelinowe, łukowate otwory (14), poprzez które przechodzi połączenie śrubowe, jako mocowanie stałe.
5. 5. Konstrukcja nośna według zastrz. 3 albo 4, znamienna tym, że pionowe podpory drugie (8) mocowane są w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego punktowo w układzie kartezjańskim, z ominięciem punktów posadowienia pionowych podpór pierwszych (6), jednak na linii biegu profili (1) metalowych, a do pionowych podpór drugich (8) przyłączone są bezśrubowo, wzdłużnie, dzięki nasadzeniu w obrębie połaciowego systemu fotowoltaicznego na wypusty (9, 11) pionowych podpór drugich (8), poprzedzający profil (4) przed pionową podporą drugą (8) na jej wypust pierwszy (9) skierowany ku jej przodowi, następujący profil (4) za pionową podporą drugą (8) na jej wypust drugi (11) skierowany ku jej tyłowi.
6. 6. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że przynajmniej wypusty pierwsze (9), a korzystnie także wypusty drugie (11), mają dodatkowy uskok względem wysokości pionowej podpory pierwszej (6), który to uskok ma wartość zgodną z grubością górnej ścianki profili (4) metalowych.
7. 7. Konstrukcja nośna według zastrz. 3 albo 4, albo 5, znamienna tym, że przynajmniej wypusty pierwsze (9), a korzystnie także wypusty drugie (11), mają dodatkowy uskok względem wysokości pionowej podpory drugiej (8), który to uskok ma wartość zgodną z grubością górnej ścianki profili (4) metalowych.
8. 8. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że profil (4) metalowy posiada wzdłużny karb (15), korzystnie skierowany do wewnątrz.
9. 9. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 albo 3, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienna tym, że przynajmniej jedne z wypustów (9, 11), wypusty pierwsze (9) i/lub wypusty drugie (11), mają wzdłużną przynajmniej jedną szczelinę (16) dedykowaną dla profili (4) metalowych, w szczególności dla ich karbu (15).
10. 10. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 albo 8, albo 9, znamienna tym, że profil (4) metalowy posiada po zewnętrznej stronie dwustronną, boczną, wzdłużnie prowadzoną bruzdę (17), korzystnie dedykowaną na podwieszane do niej półpierścieniowe uchwyty (18) kablowe.
11. 11. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że podstawa (13) pionowej podpory pierwszej (6) ma przynajmniej trzy szczelinowe łukowate otwory (14).
12. 12. Konstrukcja nośna według zastrz. 4 znamienna tym, że podstawa (13) pionowej podpory drugiej (8) ma przynajmniej trzy szczelinowe łukowate otwory (14).
13. 13. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że docisk maskownicy (5) ustanowiony jest połączeniem blachowkrętami, umieszczonymi w odstępie co najwyżej 0,2 m.
14. 14. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 albo 13, znamienna tym, że maskownica (5) górna posiada dolne wyprofilowanie dystansowe (19), zgodne z dystansem dla montażu sąsiadujących bocznie paneli (1) fotowoltaicznych.
15. 15. Konstrukcja nośna według zastrz. 14, znamienna tym, że wyprofilowanie dystansowe (19) jest rozłącznie mocowane do maskownicy (5), a także korzystnie posiada ono osiowy otwór dedykowany dla połączenia blachowkrętami.
16. 16. Konstrukcja nośna według zastrz. 14, znamienna tym, że wyprofilowanie dystansowe (19) jest podwójne, najlepiej w postaci karbów.
17. 17. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że elementy pośrednie (3) połaciowego systemu fotowoltaicznego obramowane są maskownicami bocznymi (20), bądź obróbkami blacharskimi (21), korzystnie kształtem zbliżonymi do połączonych ze sobą, odwróconych liter „L”.
18. 18. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że na szczycie pionowej podpory pierwszej (6) osadzona jest spinka (22), korzystnie blaszana, stanowiąca koszyk dla krawędzi (7) dolnej powyżej mocowanego panelu (1) fotowoltaicznego.
19. 19. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że profile (4) metalowe umieszczone są prostopadle do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego .
20. 20. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że panele (1) fotowoltaiczne rozmieszczone są równolegle albo prostopadle do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.
21. 21. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że maskownica (5) górna wyposażona jest w uszczelki (23’) EPDM.
22. 22. Konstrukcja nośna według zastrz. 17 znamienna tym, że maskownica boczna (20) wyposażona jest w uszczelki (23’) EPDM.
23. 23. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że pionowe podpory pierwsze (6) i/lub profile (4) metalowe podklejone są taśmą (23”) EPDM.
24. 24. Konstrukcja nośna według zastrz. 3 znamienna tym, że pionowe podpory drugie (8) podklejone są taśmą (23”) EPDM.
25. 25. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że pionowe podpory pierwsze (6) i/lub profile (4) metalowe wykonane są z aluminium, zaś pionowe podpory pierwsze (6) korzystnie mają wysokość nie mniejszą niż 0,1 m i/lub posiadają na sobie co najmniej dwa kolce (26) skierowane w pozycji docelowej ku przodowi.
26. 26. Konstrukcja nośna według zastrz. 3 znamienna tym, że pionowe podpory drugie (8) wykonane są z aluminium i/lub mają wysokość nie mniejszą niż 0,1 m i/lub posiadają na sobie co najmniej dwa kolce (26) skierowane w pozycji docelowej ku przodowi.
27. 27. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że pionowe podpory pierwsze (6) posiadają przynajmniej jeden znacznik kierunkowy (24), korzystnie do czterech znaczników kierunkowych (24), skierowane zgodnie z linią biegu dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego i/lub normalnej do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.
28. 28. Konstrukcja nośna według zastrz. 3 znamienna tym, że pionowe podpory drugie (8) posiadają przynajmniej jeden znacznik kierunkowy (24), korzystnie do czterech znaczników kierunkowych (24), skierowane zgodnie z linią biegu dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego i/lub normalnej do dolnej krawędzi połaciowego systemu fotowoltaicznego.
29. 29. Konstrukcja nośna według zastrz. 1 znamienna tym, że odległość sąsiadujących paneli (1) fotowoltaicznych od siebie w układzie bocznym jest mniejsza niż 0,015 m.
30. 30. Połaciowy system fotowoltaiczny zawierający konstrukcję nośną dla paneli fotowoltaicznych według zastrz. od 1 do 29, zamontowaną do deskowania dachu osłoniętego matami funkcyjnymi, poprzez elementy pośrednie, gdzie elementy pośrednie są rozmieszczone na dachu bezpośrednio jako szalunek przynajmniej na części deskowania dachu, przy czym system stanowi wentylowaną i jednocześnie szczelną przed opadami atmosferycznymi osłonę zadaszonego budynku, zawierając w sobie wierzchnio maskownice i/lub obwiedniowo osłony, znamienny tym, że jest częściowym zadaszeniem budynku, które to rozłącznie występuje na tej samej płaszczyźnie dachu, przynajmniej jednospadowego, ze standardowym przynajmniej jednocześnie jednym innym alternatywnym pokryciem (28) dachowym, względem którego to alternatywnego pokrycia (28) połaciowy system fotowoltaiczny stanowi wyspę (29), a dodatkowe osłony (27) zastosowane są korzystnie jako łączący owe pokrycia element przejściowy, przy czym pokrycia (28, 29) zamocowane są tak, że powiązane są ze sobą bocznie poprzez dodatkowe osłony (27).
31. 31. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 30, znamienny tym, że alternatywnym pokryciem (28) dachowym może być pokrycie szklane, kompozytowe, dachówkowe, blaszane, łupkowe, drewniane.
32. 32. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 31, znamienny tym, że pokryciem blaszanym może być pokrycie blachodachówką, blachą płaską, blachą trapezową.
33. 33. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 31, znamienny tym, że dla pokrycia szklanego i/lub kompozytowego, połaciowy system fotowoltaiczny osadzony jest względem niego na tej samej wysokości, przy czym zastosowane jest wówczas dla nich wspólnie to samo wyniesienie ponad deskowanie (2) dachu, ale nie mniejsze niż 0,1 m.
34. 34. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 31, znamienny tym, że dla pokrycia dachówkowego i/lub blaszanego i/lub łupkowego i/lub drewnianego, połaciowy system fotowoltaiczny osadzony jest względem niego na innej wysokości, przy czym zastosowane jest wówczas dla nich odmienne wyniesienie ponad deskowanie (2) dachu, z czego dla połaciowego systemu fotowoltaicznego w postaci wyspy (29) nie mniejsze niż 0,1 m, a dla alternatywnego pokrycia (28) niższe.
35. 35. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 31, znamienny tym, że dla pokrycia szklanego i/lub kompozytowego zamontowana jest od dołu tożsama konstrukcja nośna i od góry tożsame maskownice (5), co dla połaciowego systemu fotowoltaicznego, bądź zamontowana jest od dołu drewniana listwowa konstrukcja nośna (30) i od góry tożsame maskownice (5).
36. 36. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 31, znamienny tym, że dla pokrycia dachówkowego i/lub blaszanego, i/lub łupkowego, i/lub drewnianego, zamontowana jest od dołu drewniana listwowa konstrukcja nośna (30), a w charakterze dodatkowych osłon (27), przynajmniej na jednej linii obwiedni, zamontowane są maskownice boczne (20).
37. 37. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 30, znamienny tym, że alternatywne pokrycie (28), w szczególności drewniane, zamontowane jest w odległości nie mniej niż 0,1 m od wyspy (29) połaciowego systemu fotowoltaicznego.
38. 38. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 30, znamienny tym, że na powiązaniu pomiędzy pokryciami (28, 29) zamocowane jest doszczelnienie połączeń w postaci taśmy (23”) EPDM.
39. 39. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 30, znamienny tym, że jako boczne dodatkowe osłony (27) zamocowane jest blaszane opierzenie, odpowiednio opierzenie górne, opierzenie dolne, opierzenia boczne.
40. 40. Połaciowy system fotowoltaiczny według zastrz. 30 znamienny tym, że matą funkcyjną (25) jest membrana paroprzepuszczalna (25’) i/lub paroizolacja (25”).