PL248929B1 - Element układanki przestrzennej - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest element układanki przestrzennej będący prawidłowym ostrosłupem ściętym, który stanowi złożony wykrój ostrosłupa, który jest figurę płaską składającą się ze wzajemnie połączonych prawidłowego wielokąta (1, 11), trapezów równoramiennych (2, 12) o dłuższej podstawie równej długości (a) boku wielokąta, przylegających dłuższą podstawą do każdego boku wielokąta, przy czym do krótszej podstawy każdego trapezu (b, d), do połowy jej długości, przyłączony jest deltoid (3, 13) za pośrednictwem jego pierwszego boku o długości równej połowie długości (b/2, d/2) krótszej podstawy trapezu, a drugi bok deltoidu równy bokowi pierwszemu, nachylony jest do pierwszego boku pod kątem (α, β) równym kątowi (α, β) wielokąta foremnego, a do trzeciego boku (c, e), deltoidu (3,13), prostopadłego do boku drugiego, przyłączony jest prostokątny element zaczepowy (4, 14) o długości większej od długości trzeciego boku (c, e) deltoidu o prostokątny zaczep (5, 15), który na wysokości drugiego boku deltoidu ma szczelinę zaczepową (6, 16) natomiast czwarty bok deltoidu, równy bokowi trzeciemu (c, e) jest prostopadły do boku pierwszego i znajduje się w pionowej osi (O1, O2) trapezu (2, 12), przy czym trapez ma przy krótszej podstawie szczelinę (7, 17) w osi pionowej (O1, O2), a połączenia poszczególnych boków (a) podstawy wielokąta (1, 11) z dłuższymi podstawami trapezów równoramiennych (2, 12) oraz połączenia krótszych podstaw (b, d) trapezów (2, 12) z deltoidem (3, 13) i deltoidu z prostokątnym elementem zaczepowym (4, 14) są bigowane.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element układanki przestrzennej, która ma postać wielościanu korzystnie zbliżonego do kuli.

Z opisu patentowego PL 220061 znana jest składana kompozycja przestrzenna zbudowana z przestrzennych składowych elementów konstrukcyjnych, która w stanie złożonym ma postać kulistą zbliżoną do piłki sportowej, zwłaszcza nożnej i składa się z wielu połączonych ze sobą w sposób rozłączny przestrzennych elementów składowych o dwóch różnych konstrukcjach, przy czym pierwszy konstrukcyjny element składowy i drugi konstrukcyjny element składowy stanowią w rozwinięciach pojedyncze nierozdzielne wykroje. Pierwszy konstrukcyjny element składowy w stanie złożonym ma postać graniastosłupa ściętego, którego podstawa i wieko mają kształt o zarysach pięciobocznych, a ściany boczne mają kształt zbliżony do trapezu, przy czym połączenia poszczególnych krawędzi pięciobocznej podstawy z dłuższymi poziomymi krawędziami trapezowych ścian bocznych następuje wzdłuż linii gięć, a każda z trapezowych ścian bocznych zaopatrzona jest wzdłuż obu swoich pochyłych krawędzi w zakładki mające półeliptyczny zarys, przy czym zakładki po jednej stronie ścian bocznych mają w części dolnej znajdującej się bliżej pięciobocznej podstawy ryglowe występy, które umożliwiają połączenie tego elementu z drugim składowym elementem konstrukcyjnym, a pochyłe krawędzie trapezowych ścian składowego elementu konstrukcyjnego pierwszego i proste krawędzie półeliptycznych zakładek tych ścian łączą się wzdłuż linii gięć, natomiast trapezowe ściany wzdłuż swoich krótszych poziomych krawędzi połączone są wzdłuż linii gięć z prostymi krawędziami elementów zapinających, tworzących po złożeniu pięcioboczne wieko opakowania, a od poszczególnych krawędzi bocznych graniastosłupa tworzącego składowy element konstrukcyjny pierwszy rozchodzą się na zewnątrz skrzydełka utworzone z przylegających do siebie par półeliptycznych sąsiednich zakładek, z których jedna zaopatrzona jest w dolnej części w ryglowy występ umożliwiający połączenie tego elementu składowego pierwszego z elementem składowym konstrukcyjnym drugim, który w stanie złożonym ma postać graniastosłupa ściętego, którego podstawa i wieko mają kształt o zarysach sześciobocznych, a ściany boczne mają kształt zbliżony do trapezów, przy czym połączenia poszczególnych krawędzi sześciobocznej podstawy z dłuższymi poziomymi krawędziami trapezowych ścian bocznych następują wzdłuż linii gięć, a każda z trapezowych ścian bocznych zaopatrzona jest wzdłuż obu swoich pochyłych krawędzi w zakładki mające również trapezowy zarys, przy czym zakładki sąsiednich ścian bocznych połączone są ze sobą wzdłuż swoich pochyłych krawędzi usytuowanych bliżej krawędzi sześciobocznej podstawy pokrywających się z liniami gięć nachylonych w stanie złożonym pod kątem ostrym w stosunku do płaszczyzny sześciobocznej podstawy i tworzą zaczepy umożliwiające połączenie tego elementu konstrukcyjnego z pierwszym składowym elementem konstrukcyjnym za pomocą jego występu ryglowego natomiast trapezowe ściany boczne drugiego elementu konstrukcyjnego wzdłuż swoich krótszych poziomych krawędzi połączone są wzdłuż linii gięć z prostymi krawędziami elementów zapinających tworzących po złożeniu górne sześcioboczne wieko opakowania.

W powyższej, znanej ze stanu techniki kulistej kompozycji wzajemne połączenie i dopasowanie poszczególnych elementów jest niedoskonałe. W praktyce okazuje się, że luźno połączone elementy i sposób składania konstrukcji (kompozycji) nie zapewnia trwałego, sztywnego połączenia elementów.

Zgodnie z wynalazkiem element układanki przestrzennej stanowiący złożony wykrój ostrosłupa ściętego charakteryzuje się tym, że wykrój stanowi figurę płaską, składającą się ze wzajemnie połączonych wielokąta foremnego i trapezów równoramiennych o dłuższej podstawie równej długości boku wielokąta, przylegających dłuższą podstawą do każdego boku wielokąta, przy czym do krótszej podstawy każdego trapezu, do połowy jej długości, przyłączony jest deltoid za pośrednictwem jego pierwszego boku o długości równej połowie długości krótszej podstawy trapezu, a drugi bok deltoidu równy bokowi pierwszemu, nachylony jest do pierwszego boku pod kątem równym kątowi wielokąta foremnego, a do trzeciego boku, deltoidu, prostopadłego do boku drugiego, przyłączony jest prostokątny element zaczepowy o długości większej od długości trzeciego boku deltoidu o prostokątny zaczep, który na wysokości drugiego boku deltoidu ma szczelinę zaczepową, natomiast czwarty bok deltoidu, równy bokowi trzeciemu jest prostopadły do boku pierwszego i znajduje się w pionowej osi trapezu, przy czym trapez ma przy krótszej podstawie szczelinę w osi pionowej, a połączenia poszczególnych boków podstawy wielokąta z dłuższymi podstawami trapezów równoramiennych oraz połączenia krótszych podstaw trapezów z deltoidem i deltoidu z prostokątnym elementem zaczepowym są bigowane.

Wielokąt foremny w wykroju elementu układanki jest ewentualnie pięciokątem foremnym.

W innym wykonaniu wielokąt foremny w wykroju elementu układanki jest trójkątem równobocznym.

Ewentualnie bok deltoidu, znajdujący się w pionowej osi trapezu, ma przy mniejszej podstawie trapezu blokujący występ.

Każdy z trapezów równoramiennych korzystnie zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające, których połączenie z trapezem jest bigowane. Sąsiadujące zakładki sąsiednich trapezów są ewentualnie wzajemnie połączone, przy czym połączenie jest bigowane.

Boki wielokąta foremnego stanowiącego podstawę złożonego ostrosłupa korzystnie mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz wielokąta, dzięki czemu podstawa ostrosłupa ma wypukle wyobloną stronę wierzchnią.

Po zagięciu elementów wykroju zgodnie ze wszystkimi bigami, ramiona sąsiednich trapezów stykają się, a powierzchnia zakładki usztywniającej przy ramieniu jednego trapezu przylega do powierzchni trapezu sąsiedniego lub do powierzchni zakładki przy trapezie sąsiednim. Prostokątny element zaczepowy połączony z trapezem równoramiennym za pośrednictwem deltoidu, wciska się swoją szczeliną zaczepową w szczelinę sąsiedniego trapezu równoramiennego znajdującą się w pionowej osi tego trapezu w pobliżu mniejszej jego podstawy, prostopadle do powierzchni tego sąsiedniego trapezu. W ten sposób sąsiadujące trapezy równoramienne wykroju stanowią ścisłe połączenie sąsiednich ścian bocznych ostrosłupa ściętego, będącego elementem układanki. Ponadto każda ściana boczna ostrosłupa zaopatrzona jest na zewnątrz ostrosłupa na wysokości szczeliny, znajdującej się w osi pionowej ściany bocznej przy jej mniejszej podstawie, w zaczep prostopadły do powierzchni ściany bocznej.

W innym wariancie element układanki przestrzennej stanowiący złożony wykrój ostrosłupa charakteryzuje się tym, że wykrój stanowi figurę płaską, składającą się ze wzajemnie połączonych wielokąta foremnego, o boku równym bokowi wielokąta foremnego i trapezów równoramiennych o większej podstawie równej długości boku wielokąta, do każdego boku wielokąta, przylegających dłuższą podstawą, natomiast do krótszej podstawy każdego trapezu równoramiennego, dołączony jest swoją podstawą element trójkątny równoramienny o ściętym wierzchołku, zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę zapinającą, a trapez ma przy mniejszej podstawie szczelinę w osi pionowej, a ponadto połączenia poszczególnych boków podstawy wielokąta z dłuższymi podstawami trapezów równoramiennych oraz połączenia krótszych podstaw trapezów z elementami trójkątnymi są bigowane.

Wielokąt foremny w wykroju elementu układanki jest ewentualnie sześciokątem foremnym.

W innym przykładzie wielokąt foremny w wykroju elementu układanki jest kwadratem.

Każdy z trapezów równoramiennych korzystnie zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające, których połączenie z trapezem jest bigowane. Sąsiadujące zakładki sąsiednich trapezów są ewentualnie wzajemnie połączone, przy czym połączenie jest bigowane.

Boki wielokąta foremnego stanowiącego podstawę ostrosłupa korzystnie mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz wielokąta, dzięki czemu podstawa ostrosłupa ma wypukle wyobloną stronę wierzchnią.

Po zagięciu elementów wykroju zgodnie ze wszystkimi bigami ramiona sąsiednich trapezów stykają się, a powierzchnia zakładki usztywniającej przy ramieniu jednego trapezu przylega do powierzchni trapezu sąsiedniego lub do powierzchni zakładki przy trapezie sąsiednim. Trójkątny element równoramienny wykroju zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę zapinającą spina naprzeciwległe trójkątne elementy równoramienne, ściśle łącząc sąsiednie ściany boczne ostrosłupa ściętego, będącego elementem układanki.

Elementy układanki przestrzennej połączone wzajemnie tworzą układankę w postaci wielościanu w różnych przykładach wykonania, w których wykorzystuje się różne zestawienia poszczególnych elementów układanki.

Elementy układanki puzzle dają się składać bez trudności, bez użycia kleju, i użytkownik podczas składania odnosi wrażenie dokładnego dopasowania elementów. Połączenie wzajemne elementów układanki jest ścisłe i stabilne.

Przedmiot wynalazku jest pokazany w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 i fig. 2 przedstawiają wykroje pierwszego i drugiego elementu konstrukcyjnego układanki w pierwszym wariancie elementu, fig. 3 i fig. 4 przedstawiają wykroje pierwszego i drugiego elementu konstrukcyjnego układanki w drugim wariancie elementu układanki przestrzennej, fig. 5 i fig. 6 przedstawiają pierwszy element konstrukcyjny w pierwszym wariancie w widoku od zewnątrz układanki i w widoku od wewnątrz, częściowo złożony, fig. 7 i fig. 8 przedstawiają drugi element konstrukcyjny w pierwszym wariancie w widoku od zewnątrz układanki i w widoku od wewnątrz, częściowo złożony, fig. 9 i fig. 10 przedstawiają pierwszy element konstrukcyjny w drugim wariancie w widoku od zewnątrz układanki i w widoku od wewnątrz, częściowo złożony, fig. 11 i fig. 12 przedstawiają drugi element konstrukcyjny w drugim wariancie w widoku od zewnątrz układanki i w widoku od wewnątrz, częściowo złożony, fig. 13 pokazuje wzajemne łączenie dwóch rodzajów elementów konstrukcyjnych: z podstawą pięciokąta i sześciokąta, a fig. 14 pokazuje wzajemne łączeniu trzech elementów konstrukcyjnych: z podstawą pięciokąta, trójkąta i kwadratu, fig. 15 i fig. 16 przedstawiają widoki perspektywiczne układanki przestrzennej w dwóch przykładach wykonania.

W pierwszym wariancie konstrukcyjny element składowy o podstawie zbliżonej do pięciokąta foremnego ma wykrój stanowiący figurę płaską, składającą się ze wzajemnie połączonych prawidłowego pięciokąta 1, trapezów równoramiennych 2 o większej podstawie równej długości a boku pięciokąta, przylegających większą podstawą do każdego boku pięciokąta, przy czym do mniejszej podstawy b każdego trapezu 2, do połowy jej długości, przyłączony jest deltoid 3 za pośrednictwem jego pierwszego boku o długości równej połowie długości mniejszej podstawy b trapezu, a drugi bok deltoidu równy bokowi pierwszemu, nachylony jest do pierwszego boku pod kątem a równym kątowi 108°. Do trzeciego boku c deltoidu, prostopadłego do boku drugiego, przyłączony jest prostokątny element zaczepowy 4 o długości większej od długości trzeciego boku c deltoidu o prostokątny zaczep 5, który na wysokości drugiego boku deltoidu ma szczelinę zaczepową 6, natomiast czwarty bok deltoidu, równy bokowi trzeciemu c jest prostopadły do boku pierwszego i znajduje się w pionowej osi O1 trapezu 2, przy czym czwarty bok deltoidu ma przy mniejszej podstawie b trapezu blokujący występ 8. Trapez ma przy mniejszej podstawie b szczelinę 7 w osi pionowej O1. Połączenia poszczególnych boków a pięciobocznej podstawy 1 z dłuższymi podstawami trapezów 2 oraz połączenia krótszych podstaw b trapezów z deltoidem 3 i deltoidu z prostokątnym elementem zaczepowym 4 są bigowane. Każdy z trapezów równoramiennych 2 zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające 9, których połączenie z trapezem jest bigowane.

Boki a pięciokąta foremnego 1 stanowiącego podstawę złożonego ostrosłupa mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz pięciokąta. Dzięki podstawa ostrosłupa ma wypukle wyobloną stronę wierzchnią.

Po zagięciu elementów wykroju zgodnie ze wszystkimi bigami, ramiona sąsiednich trapezów stykają się, a powierzchnia zakładki usztywniającej (9) przy ramieniu jednego trapezu przylega do powierzchni trapezu sąsiedniego lub do powierzchni zakładki przy trapezie sąsiednim. Prostokątny element zaczepowy (4), połączony z trapezem równoramiennym 2 za pośrednictwem deltoidu 3, wciska się swoją szczeliną zaczepową 6 w szczelinę 7 sąsiedniego trapezu równoramiennego, znajdującą się w pionowej osi O1 tego trapezu w pobliżu mniejszej jego podstawy b, prostopadle do powierzchni tego sąsiedniego trapezu. Blokujący występ 8 na czwartym bok deltoidu przy mniejszej podstawie b trapezu zachodzi na wcześniej zagięty (złożony) deltoid 3, co zapobiega wysuwaniu się zaczepu 5 ze szczeliny 7. W ten sposób sąsiadujące trapezy równoramienne wykroju stanowią ścisłe połączenie sąsiednich ścian bocznych ostrosłupa ściętego, będącego elementem układanki. Ponadto każda ściana boczna ostrosłupa zaopatrzona jest na zewnątrz ostrosłupa na wysokości szczeliny 7 znajdującej się w osi pionowej O1 ściany bocznej przy jej mniejszej podstawie b w zaczep 5 prostopadły do powierzchni ściany bocznej.

Drugi konstrukcyjny element składowy w pierwszym wariancie ma podstawę zbliżoną do trójkąta równobocznego, którego wykrój stanowi figurę płaską, składającą się ze wzajemnie połączonych trójkąta równobocznego 11 i trapezów równoramiennych 12 o większej podstawie równej długości a boku trójkąta, przylegających większą podstawą do każdego boku trójkąta, przy czym do mniejszej podstawy każdego trapezu d, do połowy jej długości, przyłączony jest deltoid 13 za pośrednictwem jego pierwszego boku o długości równej połowie długości mniejszej podstawy d trapezu, a drugi bok deltoidu równy bokowi pierwszemu, nachylony jest do pierwszego boku pod kątem β równym kątowi 60° trójkąta równobocznego, a do trzeciego boku deltoidu, prostopadłego do boku drugiego, przyłączony jest prostokątny element zaczepowy 14 o długości większej od długości trzeciego boku e deltoidu o prostokątny zaczep 15, który na wysokości drugiego boku deltoidu ma szczelinę zaczepową 16 natomiast czwarty bok deltoidu, równy bokowi trzeciemu e jest prostopadły do boku pierwszego i znajduje się w pionowej osi O2 trapezu 12, przy czym czwarty bok deltoidu, ma przy mniejszej podstawie d trapezu blokuj ący występ 18. Trapez ma przy mniejszej podstawie szczelinę 17 w osi pionowej O2. Połączenia poszczególnych boków a trójkątnej podstawy 11 z dłuższymi podstawami trapezów 12 oraz połączenia krótszych podstaw d trapezowych ścian bocznych z deltoidem 13 i deltoidu z prostokątnym elementem zaczepowym 14 są bigowane. Każdy z trapezów równoramiennych 12 zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające 19, których połączenie z trapezem jest bigowane.

Boki trójkąta równobocznego 11, stanowiącego podstawę złożonego ostrosłupa, mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz trójkąta. Podstawa ostrosłupa ma dzięki temu wypukle wyobloną stronę wierzchnią.

Po zagięciu elementów wykroju zgodnie ze wszystkimi bigami, ramiona sąsiednich trapezów 12 stykają się, a powierzchnia zakładki usztywniającej 19 przy ramieniu jednego trapezu przylega do powierzchni trapezu sąsiedniego lub do powierzchni zakładki przy trapezie sąsiednim. Prostokątny element zaczepowy 14 połączony z trapezem równoramiennym 12 za pośrednictwem deltoidu 13, wciska się swoją szczeliną zaczepową 16 w szczelinę 17 sąsiedniego trapezu równoramiennego, znajdującą się w pionowej osi O2 tego trapezu w pobliżu mniejszej jego podstawy d, prostopadle do powierzchni tego sąsiedniego trapezu. Blokujący występ 18 na czwartym boku deltoidu 13 przy mniejszej podstawie d trapezu zachodzi na wcześniej zagięty (złożony) deltoid, co zapobiega wysuwaniu się zaczepu 15 ze szczeliny 17. W ten sposób sąsiadujące trapezy równoramienne 12 wykroju stanowią ścisłe połączenie sąsiednich ścian bocznych ostrosłupa ściętego, będącego elementem układanki. Ponadto każda ściana boczna ostrosłupa zaopatrzona jest na zewnątrz ostrosłupa na wysokości szczeliny 17, znajdującej się w osi pionowej O2 ściany bocznej przy jej mniejszej podstawie d w zaczep 15 prostopadły do powierzchni ściany bocznej 12.

W drugim wariancie konstrukcyjny element składowy o podstawie zbliżonej do sześciokąta foremnego ma wykrój stanowiący figurę płaską, składającą się ze wzajemnie połączonych sześciokąta foremnego 21 o boku a równym bokowi pięciokąta foremnego 1 w pierwszym elemencie składowym układanki i trapezu równoramiennego 22 o większej podstawie równej długości boku a sześciokąta, do każdego boku sześciokąta przylegającego większą podstawą. Do mniejszej podstawy f trapezu dołączony jest swoją podstawą element trójkątny 23 równoramienny o ściętym wierzchołku, zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę zapinającą 24. Trapez 22 w wykroju ostrosłupa ściętego z podstawą sześciokątną ma przy mniejszej podstawie f szczelinę 25 w osi pionowej O3. Połączenia poszczególnych boków a sześciokąta foremnego 21 z dłuższymi podstawami trapezów 22 oraz połączenia krótszych podstaw trapezów 22 z elementami trójkątnymi 23 są bigowane. Każdy z trapezów równoramiennych 22 zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające 26, których połączenie z trapezem jest bigowane.

Boki a sześciokąta foremnego 21, stanowiącego podstawę złożonego ostrosłupa, mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz sześciokąta. Podstawa ostrosłupa ma dzięki temu wypukle wyobloną stronę wierzchnią.

Po zagięciu elementów wykroju zgodnie ze wszystkimi bigami, ramiona sąsiednich trapezów 22 stykają się, a powierzchnia zakładki usztywniającej 26 przy ramieniu jednego trapezu przylega do powierzchni trapezu sąsiedniego lub do powierzchni zakładki przy trapezie sąsiednim. Trójkątny element równoramienny 23 wykroju zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę zapinającą 24 spina naprzeciwległe trójkątne elementy równoramienne ściśle łącząc sąsiednie ściany boczne ostrosłupa ściętego, będącego elementem układanki.

Drugi konstrukcyjny element składowy w drugim wariancie ma podstawę zbliżoną do kwadratu, którego wykrój stanowi figurę płaską, składającą się ze wzajemnie połączonych kwadratu 31 o boku a równym bokowi pięciokąta foremnego 1 w pierwszym elemencie składowym układanki i bokowi trójkąta równobocznego 11 w drugim elemencie składowym i trapezu równoramiennego 32 o większej podstawie równej długości boku a kwadratu, do każdego boku kwadratu przylegającego większą podstawą, natomiast do mniejszej podstawy g trapezu dołączony jest swoją podstawą element trójkątny 33 równoramienny zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę zapinającą 34, a trapez 32 w wykroju ostrosłupa ściętego z podstawą kwadratową ma przy krótszej podstawie g szczelinę 35 w osi pionowej O4, a ponadto połączenia poszczególnych boków kwadratowej podstawy 31 z dłuższymi podstawami trapezów 32 oraz połączenia krótszych podstaw g trapezów z elementami trójkątnymi 33 są bigowane. Każdy z trapezów równoramiennych 32 zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające 36, których połączenie z trapezem jest bigowane. Sąsiadujące zakładki sąsiednich trapezów są wzajemnie połączone, przy czym połączenie jest bigowane.

Boki kwadratu 31, stanowiącego podstawę złożonego ostrosłupa, mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz kwadratu. Podstawa ostrosłupa ma dzięki temu wypukle wyobloną stronę wierzchnią.

Po zagięciu elementów wykroju zgodnie ze wszystkimi bigami, ramiona sąsiednich trapezów 32 stykają się, a powierzchnia zakładki usztywniającej 36 przy ramieniu jednego trapezu przylega do powierzchni trapezu sąsiedniego lub do powierzchni zakładki przy trapezie sąsiednim. Trójkątny element równoramienny o ściętym wierzchołku 33 wykroju, zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę 34 zapinającą, spina naprzeciwległe trójkątne elementy równoramienne, ściśle łącząc sąsiednie ściany boczne ostrosłupa ściętego, będącego elementem układanki.

Prawidłowe ostrosłupy ścięte o podstawie pięciokątów i prawidłowe ostrosłupy ścięte o podstawie sześciokątów, wykonanych ze złożonych wykrojów tych ostrosłupów, wzajemnie połączone, tworzą układankę przestrzenna zbliżoną do kuli pokazaną na fig. 15.

Złożone wykroje, stanowiące prawidłowe ostrosłupy ścięte o podstawie pięciokąta, połączone są ze złożonymi wykrojami, stanowiącymi prawidłowe ostrosłupy ścięte o podstawie sześciokąta, w taki sposób, że każda ściana boczna ostrosłupa o podstawie pięciokąta przylega do ściany bocznej innego ostrosłupa o podstawie sześciokąta. Zaczep 5 elementu zaczepowego 4 prawidłowego ostrosłupa o podstawie pięciokąta wsuwa się w szczelinę 25 prawidłowego ostrosłupa o podstawie sześciokąta.

W innym przykładzie wykonania elementy układanki przestrzennej w postaci prawidłowych ostrosłupów ściętych o podstawie pięciokąta, prawidłowych ostrosłupów ściętych o podstawie trójkąta i prawidłowych ostrosłupów ściętych o podstawie kwadratu wykonanych ze złożonych wykrojów tych ostrosłupów wzajemnie połączone tworzą układankę przestrzenną w postaci wielościanu zbliżonego do kuli, pokazaną na fig. 16.

Złożone wykroje stanowiące prawidłowe ostrosłupy ścięte o podstawie pięciokąta połączone są ze złożonymi wykrojami stanowiącymi prawidłowe ostrosłupy ścięte o podstawie trójkąta i kwadratu w taki sposób, że każda ściana boczna ostrosłupa o podstawie pięciokąta przylega do ściany bocznej innego ostrosłupa o podstawie czworokąta. Zaczepy 5 elementu zaczepowego 4 każdej ściany bocznej prawidłowego ostrosłupa o podstawie pięciokąta wsuwa się w szczeliny 35 ściany bocznej w pięciu prawidłowych ostrosłupach o podstawie kwadratu. Pomiędzy kolejnymi ostrosłupami o podstawie kwadratu usytuowane są ostrosłupy o podstawie trójkąta, których zaczepy 15 elementów zaczepowych 14 wsuwa się w szczeliny 35 ścian bocznych ostrosłupów o podstawie kwadratu, prostopadłych do ściany bocznej przylegającej do ściany ostrosłupa o podstawie pięciokąta.

Układanka przestrzenna, składająca się z elementów według wynalazku, ma zastosowanie jako nośnik reklamowy, gadżet sportowy, pamiątka piłkarska a także układanka 3d typu puzzle do celów edukacyjnych, która może posiadać różną grafikę - odtwarzanie układu powierzchni zewnętrznych układanki, kształtu i umiejscowienia. Elementy układanki, połączone wzajemnie jak elementy puzzli układane na planszy, tworzą logiczny obrazek dydaktyczny.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element układanki przestrzennej będący prawidłowym ostrosłupem ściętym, stanowiący złożony wykrój ostrosłupa znamienny tym, że wykrój stanowi figurę płaską składającą się ze wzajemnie połączonych wielokąta foremnego (1, 11), trapezów równoramiennych (2, 12) o dłuższej podstawie równej długości (a) boku wielokąta, przylegających dłuższą podstawą do każdego boku wielokąta, przy czym do krótszej podstawy każdego trapezu (b, d), do połowy jej długości, przyłączony jest deltoid (3, 13) za pośrednictwem jego pierwszego boku o długości równej połowie długości (b/2, d/2) krótszej podstawy trapezu, a drugi bok deltoidu równy bokowi pierwszemu, nachylony jest do pierwszego boku pod kątem (α, β) równym kątowi (α, β) wielokąta foremnego, a do trzeciego boku (c, e), deltoidu (3,13), prostopadłego do boku drugiego, przyłączony jest prostokątny element zaczepowy (4, 14) o długości większej od długości trzeciego boku (c, e) deltoidu o prostokątny zaczep (5, 15), który na wysokości drugiego boku deltoidu ma szczelinę zaczepową (6, 16) natomiast czwarty bok deltoidu, równy bokowi trzeciemu (c, e) jest prostopadły do boku pierwszego i znajduje się w pionowej osi (01,02) trapezu (2, 12), przy czym trapez ma przy krótszej podstawie szczelinę (7, 17) w osi pionowej (01,02), a połączenia poszczególnych boków (a) podstawy wielokąta (1, 11) z dłuższymi podstawami trapezów równoramiennych (2, 12) oraz połączenia krótszych podstaw (b, d) trapezów (2, 12) z deltoidem (3, 13) i deltoidu z prostokątnym elementem zaczepowym (4, 14) są bigowane.
2. 2. Element układanki przestrzennej według zastrz. 1, znamienny tym, że wielokąt (1) jest pięciokątem foremnym
3. 3. Element układanki przestrzennej według zastrz. 1, znamienny tym, że wielokąt (11) jest trójkątem równobocznym.
4. 4. Element układanki przestrzennej według zastrz. 1, znamienny tym, że czwarty bok deltoidu (3, 13), znajdujący się w pionowej osi (01, 02) trapezu (2, 12), przy mniejszej podstawie trapezu (2, 12) ma blokujący występ (8, 18).
5. 5. Element układanki przestrzennej według zastrz. 1, znamienny tym, że każda z trapezowych ścian bocznych (2, 12) zaopatrzona jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające (9, 19), których połączenie ze ściana trapezową (2, 12) jest bigowane.
6. 6. Element układanki przestrzennej według zastrz. 1, znamienny tym, że boki wielokąta foremnego (1, 11) stanowiącego podstawę ostrosłupa mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz wielokąta.
7. 7. Element układanki przestrzennej będący prawidłowym ostrosłupem ściętym, stanowiący złożony wykrój ostrosłupa znamienny tym, że wykrój stanowi figurę płaską składającą się ze wzajemnie połączonych wielokąta foremnego (21, 31), o boku (a) równym bokowi wielokąta foremnego (21, 31) i trapezów równoramiennych (22, 32) o większej podstawie równej długości boku (a) wielokąta, do każdego boku wielokąta przylegających dłuższą podstawą, natomiast do krótszej podstawy (f, g) każdego trapezu równoramiennego (22, 32) dołączony jest swoją podstawą element trójkątny (23, 33) równoramienny o ściętym wierzchołku zaopatrzony poniżej wierzchołka trójkąta w szczelinę zapinającą (24, 34), a trapez (22, 32) ma przy mniejszej podstawie (f, g) szczelinę (25, 35) w osi pionowej (O3, O4) a ponadto połączenia poszczególnych boków podstawy wielokąta (21, 31) z dłuższymi podstawami trapezów równoramiennych (22, 32) oraz połączenia krótszych podstaw trapezów (22, 32) z elementami trójkątnymi równoramiennymi o ściętym wierzchołku (23, 33) są bigowane.
8. 8. Element układanki przestrzennej według zastrz. 7, znamienny tym, że wielokąt (21) jest sześciokątem foremnym.
9. 9. Element układanki przestrzennej według zastrz. 7, znamienny tym, że wielokąt (31) jest kwadratem.
10. 10. Element układanki według zastrz. 7, znamienny tym, że każdy z trapezów (22, 32) zaopatrzony jest wzdłuż swojego jednego ramienia lub obu ramion w zakładki usztywniające (26, 36), których połączenie z trapezami (22, 32) jest bigowane.
11. 11. Element układanki przestrzennej według zastrz. 7, znamienny tym, że boki wielokąta foremnego (21, 31) stanowiącego podstawę ostrosłupa mają kształt łuków wklęsłych do wewnątrz wielokąta.